Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΕΘΑΝΕ ΖΗΤΩ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Ο Περικλής Κοροβέσης πρώην βουλευτής της αριστεράς σε συνέντευξή του στον Γιάννη Μαλούχο «Ε1» είπε ότι η αριστερά έχει πεθάνει διότι την έχουν αντικαταστήσει σύγχρονα κινήματα και δεν έχει προσαρμοσθεί.

Προφανώς εννοούσε ο Περικλής ότι η αριστερά είναι ξεπερασμένη όπως λειτουργεί σήμερα κι όχι ότι έχει πεθάνει οριστικά.
Η αριστερά είναι γέννημα της Γαλλικής επανάστασης και του διαφωτισμού, και υπάρχει για να εκφράσει τους φτωχούς και τους καταπιεσμένους του κόσμου τούτου. Αν τελειοποιηθούν οι ανθρώπινες κοινωνίες {δηλαδή ποτέ } τότε και η αριστερά δεν θα έχει λόγο ύπαρξης. Βεβαίως η αριστερά θα πρέπει να βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση. Να υπερασπίζετε τα συμφέροντα αυτών που την έχουν ανάγκη, αλλά και να αναλύει με επιτυχία τις αλλαγές που γίνονται με μεγάλη ταχύτητα στον σύχγρονο κόσμο να τις αφομοιώνει, και να προσαρμόζει ανάλογα την δράση της.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Αριστερά μετά την πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, που ένα τμήμα της είχε αγιοποιήσει βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση κι έχει χάσει την προωθητική της δύναμη. Η ιστορία όμως δεν είναι ο ιστορικός χρόνος της σύντομης ζωή μας αλλά η αιώνια ανθρώπινη πολιτική ιστορία. Πάντα κάποιες δυνάμεις θα αντιπροσωπεύουν και τους ταπεινούς του κόσμου τούτου ανεξάρτητα την ονομασία τους και την φορεσιά τους.
ΜΥΔΡΟΙ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ
Όπως μετέδωσαν τα μέσα ενημέρωσης ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέκος Αλαβάνος εξαπέλυσε κατηγορίες στον ΣΥΡΙΖΑ για το εκλογικό αποτέλεσμα κατά την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Νάντιας Βαλαβάνη πρώην βουλευτίνας Ηρακλείου του ΣΥΝ -ΣΥΡΙΖΑ. Είπε επίσης και για "εκφυλιστικά φαινόμενα στον χώρο της αριστεράς για γιαπισμό, νεοπλουτισμό κλπ." Άραγε 30 σχεδόν χρόνια που ήταν ευρωβουλευτής και βουλευτής αλλά και πρόεδρος του ΣΥΝ δεν είχε δει τίποτα κακό και ανάποδο τα είδε τώρα όλα που έχασε την καρέκλα και μάλιστα την παρέδωσε οικειοθελώς
στον Αλέξη Τσίπρα; Δηλαδή τι πρέπει να του πει τώρα ο Αλέξης ; Και εσύ τέκνο Βρούτε;
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Ο πρώτος αριστερός εν τη ευρεία εννοία, ήταν ο αρχαίος πολιτικός στρατηγός και κυβερνήτης, ο Αθηναίος Περικλής.
Ήταν αυτός που καθιέρωσε τα επιδόματα στους φτωχούς την σίτιση στο Πρυτανείο και τα "θωρικά" όπου ήταν το ελευθέρας για τα δημόσια θεάματα ,και ο οποίος έδωσε και στους φτωχούς το δικαίωμα να συμμετέχουν στην εκκλησία του Δήμου.
Έκτός από τους συνεχείς και καταστρεπτικούς πολέμους που έκαναν μεταξύ τους οι αρχαίοι Έλληνες μας δίδαξαν και ανθρωπισμό.

ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΙΚΉΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ .Γ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Για να πληροφορηθούμε για την παρακμή της αρχαίας Αθηναϊκής δημοκρατίας,
συμβουλευτήκαμε δύο σπουδαία πνεύματα. Τον φιλόσοφο Φρίντριχ Ένγκελς και το κεφάλαιο¨
«Η γέννηση του Αθηναϊκού κράτους» από το βιβλίο του «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους.» [εκδόσεις θεμέλιο]και τον μεγάλο Έλληνα
ιστορικό Κ. Παπαρρηγόπουλο ο οποίος συνέγραψε την «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους.» {εκδόσεις Λυμπέρη}
Έχει ενδιαφέρον γιατί ενώ δεν λένε τα ίδια πράγματα για τα αίτια της παρακμής σε αρκετά όμως συμπίπτουν.
Δεν γράφουμε για οποιοδήποτε πόλη –κράτος της αρχαιότητας αλλά για την Αθηναϊκή δημοκρατία την πρώτη άμεση δημοκρατία ,στον τότε γνωστό κόσμο. Με τον υψηλό πνευματικό πολιτισμό η οποία, έβαλε τις βάσεις της φιλοσοφίας των επιστημών και των καλών τεχνών, και φώτισε την πολιτισμένη ανθρωπότητα.
ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΕΝΓΚΕΛΣ σελίδα 241 και 242.
«Απέναντι στους πολίτες, τη δημόσια εξουσία αρχικά την αποτελούσε μόνο η αστυνομία, που είναι τόσο παλιά όσο και το κράτος, γι>αυτό και οι αφελείς Γάλλοι του18ου αιώνα δεν μιλούσαν για πολιτισμένους λαούς μα για λαούς αστυνομευόμενους.{nations policees}
“Οι Αθηναίοι ίδρυσαν λοιπόν μαζί με το κράτος τους και αστυνομία, μια σωστή χωροφυλακή από πεζούς και έφιππους τοξότες κυνηγούς της υπαίθρου{ landjager}
όπως τους λένε στην Νότια Γερμανία και στην Ελβετία.
Η χωροφυλακή όμως αυτή σχηματίστηκε από δούλους. Τόσο εξευτελιστική φαινόταν στον ελεύθερο Αθηναίο αυτή η υπηρεσία του χωροφύλακα. ,που προτιμούσε να τον πιάνει ο οπλισμένος δούλος παρά να ασχολείται ο ίδιος με τέτοιες ατιμωτικές πράξεις. Το κράτος δεν μπορούσε να υπάρχει χωρίς την αστυνομία, μα ήταν πολύ νέο και δεν είχε ακόμη αρκετό ηθικό κύρος για να κάνει σεβαστό ένα επάγγελμα που αναγκαστικά φαινόταν ατιμωτικό στα πρώην μέλη του γένους.
Η ταξική αντίθεση , που πάνω της στηρίζονταν οι κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί
δεν ήταν πια η αντίθεση ανάμεσα στην αριστοκρατία και τον κοινό λαό, μα η αντίθεση ανάμεσα στους δούλους και στους ελεύθερους, στους κατοίκους με περιορισμένα δικαιώματα, και στους πολίτες. Τον καιρό της ανωτάτης άνθισης
όλοι οι ελεύθεροι πολίτες της Αθήνας μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους,
ήταν περίπου 90.000 άτομα, δίπλα σε αυτούς υπήρχαν 365.000 δούλοι και των δύο φύλων και 45.000 κάτοικοι με περιορισμένα δικαιώματα- ξένοι και απελεύθεροι.
Σε κάθε ενήλικο άρρενα πολίτη αναλογούσαν τουλάχιστο 18 δούλοι και πάνω από δύο κάτοικοι με περιορισμένα δικαιώματα. Ο μεγάλος αριθμός των δούλων εξηγείται από το ότι πολλοί από αυτούς, εργάζονται μαζί σε χειροτεχνίες, σε μεγάλους χώρους και κάτω από την επίβλεψη επιστατών. Με την ανάπτυξη όμως του εμπορίου και της βιοτεχνίας έχουμε συσσώρευση και συγκέντρωση των αγαθών σε λίγα χέρια, εξαθλίωση τη μάζας των ελευθέρων πολιτών που τους έμενε μόνο η εκλογή ¨ή να συναγωνιστούν την εργασία των δούλων με τη χειρωνακτική εργασία, που τη θεωρούσαν και υβριστική και βάναυση και που δεν υποσχόταν και πολλά ή να εξαθλιωθούν. Μέσα στις τοτινές συνθήκες ακολούθησαν αναγκαστικά τον δεύτερο δρόμο κι επειδή αποτελούσαν τον όγκο του πληθυσμού κατάστρεψαν έτσι όλο το Αθηναϊκό κράτος. Δεν κατέστρεψε η δημοκρατία την Αθήνα όπως υποστηρίζουν οι Ευρωπαίοι τσανακογλείφτες και αυλόδουλοι δάσκαλοι, μα η δουλεία, που πρόγραφε την εργασία του ελεύθερου πολίτη.»
Ο ιστορικός Κων/νος Παπαρρηγόπουλος γράφει ότι τρις βασικοί παράγοντες συνετέλεσαν στην παρακμή της αρχαίας Αθηναϊκής δημοκρατίας. Οι συνεχείς και εξοντωτικοί πόλεμοι, η ηθική κατάπτωση των Αθηναίων και η δουλοκτησία.

ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΟΥΣΟ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ
ΠΕΡΙ ΕΛΛΕΊΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ

Τελικά ποιο είναι το έλλειμμα του προϋπολογισμού; 8% ή 12%; Να τι λέει
ο Γιάννης Παπαθανασίου ο προηγούμενος υπουργός οικονομίας [εκπομπή PRESS-ΝΕΤ 3-11-2009] Απευθυνόμενος προς τον Τηλέμαχο Χυτήρη.»Το έλλειμμα είναι 8%
εσείς όμως προσθέσατε και τα 6,5 δις χρέη των νοσοκομείων, καθώς και 500 εκατομμύρια για δημόσιες επενδύσεις κι έτσι ανεβάσατε το έλλειμμα σε 12%.»
Και συνέχισε ο κος Παπαθανασίου»Εμείς δεν αρνηθήκαμε τα χρέη των νοσοκομείων αλλά δεν μπορούσαμε να τα δώσουμε σε ένα προϋπολογισμό και σε δύσκολη κατάσταση όπως είναι η σημερινή. Στην δύσκολή αυτή συγκυρία επιβαρύναται επίσης τον προϋπολογισμό και με 500 εκατομμύρια για δημόσιες επενδύσεις.».
Ομολογουμένως είναι μια λογική κι αυτή ότι θα μπορούσαν να πληρωθούν με δόσεις τα χρέη των νοσοκομείων. Όμως έχει μία παρενέργεια. Με το να πληρώνονται τα χρέη στους προμηθευτές των νοσοκομείων σε τρία και τέσσερα χρόνια όλες οι προμηθεύτριες εταιρίες πενταπλασιάζουν τις τιμές. Έτσι οι φορολογούμενοι πληρώνουν για μαύρο χαβιάρι αυτήν την καθυστέρηση. Όσο για τις δημόσιες επενδύσεις καλά κάνει η κυβέρνηση και διαθέτει αυτά τα χρήματα για να υπάρξει απασχόληση και να κινηθεί η αγορά. Με τον εκτραχηλισμό που έχει πάρει η οικονομία η κυβέρνηση πρέπει να είναι πολύ προσεκτική. Ως προς την σύλληψη της φοροδιαφυγής αυτών που διαθέτουν εξωχώριες [ΟΦ ΣΟΡ] εταιρίες και φοροδιαφεύγουν, και με τα πλαστά και εικονικά τιμολόγια όσων μεγάλων εταιριών επιδίδονται σε αυτό το ευγενές σπορ. Αλλά βεβαίως και από οιονδήποτε ελεύθερο επαγγελματία δεν κόβει αποδείξεις και δεν αποδίδει το Φ.Π.Α. ή και δηλώνει πολύ χαμηλά εισοδήματα. Οπωσδήποτε πρέπει να ανασυνταχτούν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί η κεντρική υπηρεσία εφοριακού ελέγχου, και οι τοπικές εφορίες. Βεβαίως οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες, από την κρίση και τον υπερεπαγκελματισμό και από την κυριαρχία των μεγάλων αλυσίδων που κατέχουν δεσπόζουσα θέση στην αγορά.. Πολλές φορές η φοροδιαφυγή είναι για αυτούς συμπλήρωμα του εισοδήματος τους. Να γιατί πρέπει να στηριχτούν πάση θυσία γιατί συμβάλλουν στην απασχόληση. Η κοινωνική δικαιοσύνη και η αναδιανομή του εισοδήματος πρέπει να είναι μόνιμος στόχος της κυβέρνησης. Άλλωστε αυτή είναι και η ταυτότητα των σοσιαλιστικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων όσων την διατηρούν ακόμη, και δεν έχουν πλήρως προχωρήσει σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές

ΔΥΟ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟ ΧΑΝΙΩΝ.

Επισήμανση πρώτη. Δεν έχει ανοίξει ακόμη το αθλητικό κέντρο στην παλιά ηλεκτρική και οι κυρίες αδημονούν να συνεχίσουν τις ασκήσεις τους για λόγους υγείας. Μην περιμένετε βέβαια κυρίες μου ότι θα αδυνατίσετε με την γυμναστική .
Κόψτε λίγο τα γλυκά και τα λιπαρά.
Επισήμανση δεύτερη.
Ως επί το πλείστον οι κυρίες οι οποίες παρακολουθούν το «λαϊκό πανεπιστήμιο» του δήμου τα τελευταία χρόνια, γιατί φιλομαθέστατες συνήθως είναι οι κυρίες μιας κάποιας ηλικίας απαλλαγμένες από τις πολλές οικογενειακές «υποχρεώσεις» κι όχι οι κύριοι οι οποίοι προτιμούν την …αφασία του ποδοσφαίρου.
Οι κυρίες που σπουδάζουν λοιπόν διερωτώνται γιατί δεν έχει αρχίσει ακόμη να λειτουργεί το «λαϊκό πανεπιστήμιο» του δήμου. Κι αν καταδεχθούν οι υπεύθυνοι να δώσουν ανακοίνωση στον τύπο για ενημέρωση.

ΑΛΛΑ ΛΕΓΕΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ Η ΨΥΧΉ ΜΟΥ.
ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΟΥΣΟ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ

Οι νυν και πρώην βουλευτές της Ν.Δ. βγαίνουν στους τηλεοπτικούς διαύλους,
και παριστάνουν τις βαρυπενθούσες χήρες. Παριστάνουν τους ανθρώπους οι
οποίοι συναισθάνονται την αποδοκιμασία της πολιτικής τους από τον Ελληνικό λαό.
Σχεδόν είναι έτοιμοι να κτυπήσουν το στήθος τους με τα χέρια τους με μεγάλη υποκρισία και… πόνο «Πάθαμε συντριβή» λένε κάμνοντας πως είναι σκεφτικοί για το αποτέλεσμα και ταπεινωμένοι. Με την διαφορά ότι το διαισθάνεται κάθε προσεκτικός θεατής- ακροατής ότι δεν το πιστεύουν αυτό που λένε, και ότι έχουν πάρει στα σοβαρά τον ρόλο των «σεμνών και ταπεινών» άλλα κατόπιν εορτής. «να σε σφάξω αγά μου να σε αλείψω μέλι.» Στην πραγματικότητα θα ήθελαν να βρίσουν το κοινό, το μονίμως αχάριστο κοινό που άλλους ανεβάζει κι άλλους κατεβάζει. Πόσο θα ήθελαν να είναι ακόμη στην εξουσία και να απολαμβάνουν λάφυρα κάθε λογής τιμές και δόξες. «Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα.»΄

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΏΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ;

Το μεγαλύτερο πρόβλημα το οποίο βασανίζει τα νοικοκυριά και πολύ δε περισσότερο τα φτωχά λαϊκά στρώματα, τα οποία είναι το ένα τρίτο της Ελληνικής κοινωνίας μας είναι η ακρίβεια προϊόντων και υπηρεσιών. Το λαλίστατο ΠΑΣΟΚ δεν ακούσαμε να πει τίποτα την προεκλογική περίοδο. Δεν γνωρίζουν άραγε ότι η ακρίβεια σε είδη πρώτης ανάγκης οφείλεται στα Μονοπώλια, στα Ολιγοπώλια, και στα Καρτέλ; Ασφαλώς και το γνωρίζουν γιατί αυτή είναι η δουλειά των επαγγελματιών πολιτικών. Να γνωρίζουν και να παίρνουν μέτρα. Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΎ ΕΊΧΕ ΑΠΑΞΙΏΣΕΙ ΚΑΘΕ ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΑΓΟΡΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. Το κράτος πια δεν έχει επιχειρήσεις για να μπορεί να φέρει με την παρέμβαση του ισορροπία στην αγορά . Η οικονομία έχει καρτελοποιηθεί γιατί βρίσκεται σε λίγα χέρια τα οποία προβαίνουν σε εναρμόνιση τιμών. Αυτό απαγορεύεται από τον νόμο. Όταν λειτουργεί ο ανταγωνισμός πέφτουν οι τιμές, κι είναι εις όφελος του καταναλωτή. Στην Ελλάδα που όλα είναι χαλαρά έχουν αφήσει τους ολίγους και θησαυρίζουν σε βάρος των πολλών ατιμωρητεί. . Το ΠΑΣΟΚ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙ στους ΦΤΩΧΟΤΕΡΟΥΣ ΣΑΝ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗΣ ΟΣΟΝΟΎΠΩ.
Καλό γιατί λένε ότι¨ «Μάζευε ότι βρείς κι ας είναι και ρόγες» και διότι από¨ «Ολότελα καλή είναι και η Παναγιώτενα.». Θα κριθεί όμως το ΠΑΣΟΚ και στο ζήτημα της προστασίας του εισοδήματος των εργαζομένων και των συνταξιούχων. από την ακρίβεια.
Αυτό είναι ουσιαστικότερο κι από το επίδομα αλληλεγγύης.
Μα είναι δυνατόν το πετρέλαιο θέρμανσης να είναι φέτος ακριβότερο από πέριση; Θυμάται κανείς ότι πέριση είχε 150 δολάρια το βαρέλι και φέτος έχει 70. Που θα πάει αυτή η μαύρη αγορά;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΡΙΒΕΙ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟς Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή και στα δημόσια πράγματα την περίοδο 90-93 στην εποχή της πρωθυπουργίας του Κ. Μητσοτάκη. Έκανε για πρώτη φορά πρεμιέρα ως εκπρόσωπος του υπουργείου εξωτερικών. Κατά την διάρκεια των εκλογών πήρε το καλώς έχειν από τον πρόεδρο της Ν.Δ. Κ. Μητσοτάκη και έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα στην Α/ Αθηνών. Από τότε είναι παρόν στην πολιτική ζωή είτε ως βουλευτής είτε ως Δήμαρχος Αθηναίων, είτε ως αρχηγός του κόμματος Κ.Ε.Π.[Κόμμα Ελευθέρων Πολιτών],είτε ως υπουργός στην κυβέρνηση Καραμανλή.
Ο λόγος του είναι ουδέτερος, στρογγυλεμένος χωρίς γωνίες αιχμές και συγκρούσεις.
Δεν συγκρούεται με κανένα τουλάχιστον φραστικά, ασχέτως ότι η παράταξη του υπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Ως υπουργός τουρισμού είχε υιοθετήσει το διαφημιστικό τρικ¨ «ΖΗΣΕ ΤΟ ΜΥΘΟ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»
Ως υπουργός υγείας δεν έκανε τίποτα σημαντικό και πέρασε απαρατήρητος.
Ως εγωιστής άνθρωπος και υπερβολικά νάρκισσος ο ορμώμενος από το Ελληνικό Αρκαδίας πολιτικός ,εμφανιζόταν ως υποψήφιος Δήμαρχος ,κομψότατος στην τηλεόραση φορώντας πανάκριβο ωρολόγιο χειρός γνωστού Ελβετικού οίκου.
Ο αμετροεπής και αθυρόστομος ανθυποψήφιος του τότε, για την Δημαρχία της Αθήνας Θεόδωρος Πάγκαλος, τον είχε αποκαλέσει «Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΙΠΟΤΑ» Προφανώς για να μηδενίσει τον πολιτικό του λόγο.
Δεν είχαν την ίδια γνώμη οι Αθηναίοι και τον εξέλεξαν δύο φορές Δήμαρχο τους.
Σημειωτέον ότι στην περιοχή του δήμου Αθηναίων[της Α Αθηνών] κατοικούν εύπορα στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας.
Κατά την διάρκεια των μετρήσεων της κοινής γνώμης ο Δημήτρης Αβραμόπουλος είχε συνεχώς υψηλή δημοφιλία, Με αποτέλεσμα να πιστέψει ίσως και ευλόγως εξαιτίας της δημοφιλίας του, ότι μπορούσε να ιδρύσει κόμμα και να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Ίσως να πίστευε ότι ήταν δυνατόν ,και να υποσκελίσει την Ν.Δ.για να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση.
Γι αυτό διαλαλούσε ότι τα κόμματα είναι φθαρμένα προιόντα, έχουν ξεπεραστεί κ.λ.π.
Τότε ίδρυσε το «Κόμμα Ελευθέρων Πολιτών» κι άρχισαν τα δύσκολα..
Το ρηθέν του παλαιού πολιτικού Ευάγγελου Αβέρωφ ότι¨ «όποιος φεύγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος».
Άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά για το κόμμα του Αβραμόπουλου..
Σε κάθε μέτρηση της κοινής γνώμης κατέβαιναν τα ποσοστά του.
Σιγουρατζής ο Δ. Αβραμόπουλος δεν κατήλθε στις εκλογές για να μην θιγεί το υπερτροφικό του εγώ μένα χαμηλό ποσοστό.
Εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι ο πολιτικός Δημήτρης Αβραμόπουλος δεν αρέσκεται να δίνει μάχες . Είναι τόσο εγωιστής και νάρκισσος που δεν του αρέσει να χάνει μία μάχη, να ταμπουρώνεται να οργανώνει στρατηγικές και τακτικές, για να κερδίσει μία άλλη. Δηλαδή αν πήγαινε στον στρατό ως αξιωματικός και έπρεπε να λάβει μέρος σε μάχες, τι θα έκανε; Θα φυγοδικούσε στα δύσκολα; Στον στρατό αυτό λέγεται λιποταξία και τιμωρείται με θάνατο. Στην πολιτική ζωή επιβραβεύεται με υπουργεία.
Τώρα ο Δημήτρης Αβραμόπουλος με ανακοίνωση του επειδή στις δημοσκοπήσεις βλέπει ότι έρχεται τρίτος ως υποψήφιος αρχηγός της Ν.Δ. και καταιδρωμένος παραιτείται πάλι φυγοδικώντας
Αν έθετε υποψηφιότητα για μάνατζερ –διευθύνων σύμβουλος σε μεγάλη εταιρεία ποιά εταιρία θα πόνταρε σε ένα τόσο φοβισμένο άνδρα;

«ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ»
Μια ταινία του Παντελή Βούλγαρη
Γράφει ο Μανούσος Γ. Δασκαλάκης
«Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω,
άνοιξη, γιέ, που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω.

Που πέταξε τ¨αγόρι μου; που πήγε; που μ¨άφήνει;
Χωρίς πουλάκι το κλουβί χωρίς νεράκι η κρήνη;

Δεν έμενες, καρδούλα μου , στο άσπρο, μικρούλι σπίτι,
να σ¨έχω σαν αφέντη μου, να σ¨έχω σαν σπουργίτι»
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ-ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ


« Ο ποιητής δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο με τους
στίχους. Προσπάθεια κάνει για ν¨απαλύνει τον πόνο
και να ημερέψει τις ψυχές των ανθρώπων.»
«ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ -ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ 1999»

Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη «ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ» όσο και αν διηγείται ανθρώπινες ιστορίες, είναι μια βαθιά πολιτική ταινία. Με την ευαισθησία της, και την φαινομενικά ουδέτερη αλλά βαθειά ανθρωπιστική ματιά της, βάζει τους ανθρώπους τους οποίους γράμματα γνωρίζουν και ιστορία, και δεν είναι ένας φανατισμένος όχλος
να ξανασκεφτούν και να ιδούν ακόμη μια φορά ,με ψύχραιμη ματιά το δράμα του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα.
Η αρχαία Αθήνα γέννησε τις τραγωδίες, με τους σπουδαίους δραματικούς ποιητές,
Σοφοκλή, Αισχύλο, Ευριπίδη, και η σύγχρονη Ελλάδα μέσα σε ένα θέατρο του παραλόγου βάλθηκε να τις βιώσει στην πράξη. Δύο μεγάλες τραγικές περιπέτειες έπληξαν την χώρα μας στον αιώνα που έφυγε. Η μία ήταν ο Εθνικός διχασμός με την διαμάχη Βενιζέλου- Κωνσταντίνου και την Μικρασιατική καταστροφή το 1922, και η άλλη, ο εμφύλιος πόλεμος το 46-49, όπου εκτός από τους νεκρούς κι από τις δύο πλευρές, είχαμε και 200.000 αυτοεξόριστους στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, αξιόλογα νιάτα τα οποία θα μπορούσαν να συμβάλλουν, στην οικονομική και πνευματική Ελληνική ανάπτυξη. Αυτό σημαίνει ότι στην Ελλάδα που λάμπρυνε την ανθρωπότητα με Παρθενώνες και με ηγέτες του διαμετρήματος του Σόλωνα, του Κλεισθένη του Περικλή , του Μέγα Αλέξανδρου, για να αναφέρουμε μερικούς επιφανείς, δεν κατάφερε στην σύγχρονη εποχή, να αναδείξει συνετούς και μεγάλους ηγέτες πλην ενός Ελευθερίου Βενιζέλου. Αν υπήρχε πολιτική ηγεσία αντάξια των μεγάλων ανδρών του λαμπρού παρελθόντος της, δεν θα άφηνε την χώρα μας να κατασπαραχτεί από τις έριδες του εμφύλιου πολέμου, ο οποίος μόνο καταστροφές και πληγές γέμισε το Ελληνικό σώμα, κι ακόμη αγωνίζεται να τις επουλώσει.
Σύμφωνα με το στόρυ της ταινίας, δύο αγόρια ορφανά από πατέρα αδέλφια, το ένα μόλις δεκατεσσάρων χρόνων και το άλλο δέκα εφτά, από τις συγκυρίες της εποχής βρέθηκαν σε αντίθετα στρατόπεδα.
Το ένα αγόρι στον Εθνικό στρατό και το άλλο στους αντάρτες στα βουνά του Γράμμου και στο Βίτσι και. μαχόταν για την « Λαοκρατία» ο ένας, και για τον»Ελεύθερο κόσμο» ο άλλος., κι ας μην είχαν γνωρίσει ακόμη τον κόσμο και τους οδηγούσαν ως πρόβατα στην σφαγή οι τυφλωμένες με το πάθος της εξουσίας ηγεσίες. Πως άραγε θα μπορούσε να πυροβολήσει αδελφός τον αδελφό αν η προπαγάνδα και των δύο πλευρών δεν τους πότιζε με φανατισμό και μίσος για τον αδελφό; Αν δεν πότιζε με μίσος τους πολεμιστές της ,οι οποίοι ήταν μεταξύ τους και ανήλικα παιδιά17-18-19 χρόνων; Από την μία μεριά «οι μοναρχοφασίστες»
και από την άλλη οι «κομμουνιστοσυμορίτες» έτοιμοι να σφαχτούν ανά πάσα στιγμή
εξ αιτίας ανίκανων ηγεσιών και από τις δύο πλευρές. Κανείς πόλεμος δεν έχει νικητές και ηττημένους γιατί είναι όλοι ηττημένοι, πόσο μάλλον ο εμφύλιος πόλεμος Η ταινία Παντελή Βούλγαρη είναι μια αξιόλογη και ευαίσθητη ταινία, και αξίζει να την ιδούν όλοι οι Έλληνες για να σκεφτούν και να προβληματιστούν, για τα δεινά του εμφυλίου πολέμου που έπληξε την χώρα μας, την καταραμένη εκείνη περίοδο.
Είδα προσερχόμενος στην κινηματογραφική αίθουσα πολλούς νέους να προσέρχονται και να γεμίζουν τον χώρο. Θα μείνουν όμως με την εντύπωση από την ευαίσθητη ταινία του Βούλγαρη, χωρίς να γνωρίζουν την πραγματική ιστορική διάσταση της τραγωδίας. Είναι νωπές ακόμη οι μνήμες για να μπορέσει όσο είναι δυνατόν αποστασιοποιημένα ένας ιστορικός, να προσεγγίσει το ιστορικό πλαίσιο εκείνης της περιόδου . Πονάει ακόμη πολύ και η πληγή είναι βαθιά, για να παραφράσω τον τίτλο της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη..

Η ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Γράφει ο σπουδαίος ιστορικός του 19ου Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος
για την αρχαία Αθήνα και τα σφάλματα της Αθηναικής συμμαχίας- ηγεμονίας η οποία καταπίεζε τους φόρου υποτελείς της, και ότι δεν ήταν ένωση ελευθέρων πόλεων -κρατών υπό την ηγεμονία της, αλλά υπηκόων χωρίς να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους Αθηναίους πολίτες. Γιαυτό δεν άντεχαν τον ζυγό των Αθηναίων και έτειναν εύηκοον ους προς τα κελεύσματα της αντίπαλης πόλης –κράτους Σπάρτης να στραφούν εναντίον τους. Για την λειτουργία των λαικών συνελεύσεων [Εκκλησία του δήμου] γράφει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος ότι μετά τον θάνατο του Περικλή μεταλλάχτηκε ποιοτικά η σύνθεση τους.
«Όσο ζούσε ο Περικλής χειραγωγούνταν από τον μεγάλο αυτό άνδρα όχι πάντα, τουλάχιστον ως επί το πλείστον. Αλλά μετά τον θάνατο εκείνου χειραγωγούνταν από άνδρες οι οποίοι όχι μόνο δεν είχαν καμία από τις εξαιρετικές αρετές του, αλλά ανήκαν και σε τελείως διαφορετική κοινωνική τάξη. Γιατί αμέσως από τότε επήλθε και άλλη μία μεταβολή σχετικά με τον χαρακτήρα των κυβερνητών της πόλης. Μέχρι τα χρόνια αυτά, τα της εκκλησίας του δήμου διεύθυναν οι στρατηγοί και μάλιστα οι ίδιοι υπέβαλαν και συζητούσαν τις κυριότερες εξωτερικές υποθέσεις και οι ίδιοι έπειτα αναλάμβαναν την εκτέλεση των αποφάσεων της Εκκλησίας σχετικά με της προτάσεις αυτές. Αλλά από τα χρόνια αυτά , αυτή η διεξαγωγή των σπουδαιότερων πραγμάτων της πολιτείας τροποποιήθηκε λίγο, αφενός επειδή η υπερβολική ανάπτυξη των συζητήσεων της Εκκλησίας του δήμου απαίτησε κάποια ειδική ενασχόληση με τα θέματα αυτά κι εξάσκηση την οποία δεν μπορούσαν να έχουν πάντα αυτοί που ,
εξαιτίας των πολεμικών κυρίως προτερημάτων τους, διακρίνονταν στο στρατηγικό αξίωμα αφετέρου επειδή οι διάφορες ανάγκες του πολέμου προκαλούσαν την συνεχή σχεδόν απομάκρυνση των στρατηγών, κι επίσης επειδή οι στρατηγοί που ήταν άνδρες έγκριτοι και ανήκαν συνήθως στα πρώτα γένη της πολιτείας στο τέλος αηδίασαν με το συνέδριο εκείνων των βάναυσων ανδρών που συμπεριφέρονταν σαν όχλος, και η διεξαγωγή των συζητήσεων της Εκκλησίας περιήλθε βαθμιαία στα χέρια των λεγόμενων δημαγωγών, δηλαδή ανθρώπων ταπεινής ως επί των πλείστον καταγωγής, που προετοιμάζονταν γι¨αυτό με κάποια εξάσκηση στον λόγο και πάνω απ¨
όλα με πολύ επιδεξιότητα και προθυμία στη χρήση διαφόρων τεχνασμάτων με τα οποία κολακεύεται και εξαπατάται το πλήθος. Και οι στρατηγοί περιορίστηκαν όλο και περισσότερο στην απλή εκτέλεση των αποφάσεων. Έτσι αυξήθηκαν τα ατοπήματα τη πολιτείας των Αθηναίων. Γιατί να πούμε την αλήθεια οι δημαγωγοί έγιναν έκτοτε απόλυτοι κύριοι των πραγμάτων της πολιτείας. Οι πιο επιφανής από τους δημαγωγούς και τα χρόνια αυτά ήταν ο νευρορράφος Ευκράτης, ο προβατοπώλης Λυσικλής, ο λυχνοπώλης Υπέρβολος Και πάνω από όλους τους άλλους, αυτός που έγινε περισσότερο διαβόητος, ο βυρσοδέψης Κλέωνας.. Ο Θουκιδίδης τον λέει «βιαιότατο των πολιτών» λέει ότι αυτός προτιμά πάντοτε τον πόλεμο από την ειρήνη, γιατί ,όταν γινόταν ησυχία αυτός ήταν «καταφανέστατα κακουργών και απιστότερος διαβάλλων» συγχρόνως όμως λέει ο ιστορικός δυστυχώς επανειλημμένα, ότι τα περισσότερα που έλεγε εισακουόταν. »πιθανώτατος εν τω δήμω πιθανώτατος εν τω πλήθει» Τι δίδαγμα βγαίνει για την σημερινή πραγματικότητα; Ότι ο πολίτης για να μην λειτουργεί σαν όχλος έχει μέγιστη ανάγκη από παιδεία και πληροφόρηση και σωστή γνώση των θεμάτων της πολιτείας. Και ότι το κράτος στα πλαίσια της κοινωνικής δικαιοσύνης της ισονομίας και της ισοπολιτείας πρέπει να φροντίζει τα δικαιώματα και τις ανάγκες των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων και την επιμελημένη δημόσια παιδεία τους για να μην λειτουργούν σαν όχλος, να άγονται και να φέρονται ως κομματικά φερέφωνα των διαφόρων κομμάτων . Μέσω της παιδείας θα αναδειχτούν άνδρες και γυναίκες άξιοι και με ισχυρή προσωπικότητα και άρτια κατάρτιση προς όφελος της κοινωνίας των πολιτών.