ΟΙ ΔΕΛΦΙΝΟΙ ΡΙΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΛΙΘΟ ΤΟΥ ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Οι δελφίνοι του αρχηγού το ΠΑΣΟΚ ΓΑΠ καιροφυλακτούν στην γωνία. Εξαπολύουν μύδρους εναντίον του Παπανδρέου ανερυθρίαστα, ενώ ήταν πρώτα βιολιά στην ορχήστρα του. Γι`αυτούς δεν έχει σημασία η κατάσταση νεκροτομείου, που έφερε την χώρα το πολιτικό σύστημα στο οποίο πρωταγωνιστούν σε κορυφαία υπουργεία. Αρκεί να γίνουν βασιλιάδες, στην θέση του βασιλιά. Δεν ασκούν κριτική αληθινά και στην πραγματικότητα, αλλά προσχηματικά κάνουν κριτική, όχι στον εαυτόν τους αλλά στον αρχηγό. Δεν μιλούν για το πελατειακό κράτος, για την διαφθορά για την κλεπτοκρατία για την απουσία παραγωγικής βάσης, για τα ψέματα που φλομώνουν τα κόμματα, τον λαό προεκλογικά για να τα ξεχάσουν μετεκλογικά, την κακοδιοίκηση , την αναξιοκρατία το κράτος λάφυρο , την προσωπική ανέλιξη, γλύφοντας και έρποντας. Έτσι ο υπουργός ανάπτυξης Μιχάλης Χρυσοχοίδης διέπρεψε στην υποκρισία, σε συνέντευξη του στο «ΜΕΓΚΑ». Κατηγόρησε την παράταξη του και τον αρχηγό ότι κατέστρεψαν την χώρα. Όταν έβλεπε όμως την καταστροφή καθόταν στον υπουργικό θώκο, «δειλός μοιραίος και άβουλος». «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται». Με την παλιά συνταγή των υποσχέσεων και των ψεμάτων, οι δελφίνοι προσπαθούν να παραπλανήσουν τους αφελείς και προδομένους ψηφοφόρους. Σήμερα που έριξαν και τα δύο μεγάλα κόμματα ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ που κυβερνούν την χώρα στα βράχια, υπάρχουν αφελείς που θα τους πιστέψουν ; Εκτός κι αν μοιάζουν του άνδρα του ανέκδοτου, ο οποίος έκανε σεξ με μια παντρεμένη. Τον έπιασε επ` αυτοφώρω ο σύζυγος στο κρεβάτι, και τον τραβούσε να ξεκολλήσει από την γυναίκα του. Αυτός ατάραχος και ξαναμμένος του είπε¨ «Βάρα με αλλά μη τραβάς."

ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΑΣ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Από την οικονομική κατάρρευση της χώρας μας που προκάλεσε το ανώριμο πολιτικό σύστημα, υποφέρουν περισσότερο οι ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Το κράτος πρόνοιας στην Ελλάδα είναι ισχνό και δεν τις στηρίζει, αλλά κι αυτό συρρικνώνεται, από την έλλειψη κονδυλίων. Η ανεργία καλπάζει. Από την ανεργία πλήττονται περισσότερο οι νέοι. Νέοι με προσόντα με ένα και δύο πτυχία, με μάστερς και ντοκτορά. Το κράτος ξόδεψε αρκετά για να τους εκπαιδεύσει μαζί με τις οικογένειες τους οι οποίες θυσιάστηκαν. Οι νέοι όμως έχουν το μέλλον μπροστά τους, και πρέπει να παλέψουν για να κερδίσουν τον δικό τους αγώνα, και να δώσουν νόημα στην ζωή τους. Να πετάξουν στα σκουπίδια ότι τους βαραίνει από την προηγούμενη γενιά. Να κρατήσουν ότι ποιοτικό πνευματικό, και αγωνιστικό έχει η Ελληνική παράδοση. Τίποτα δεν χαρίζεται σε αυτήν την ζωή. Τα πάντα κατακτώνται με αγώνες και με θυσίες. Αν οι νέοι θέλουν κοινωνική δικαιοσύνη, και μια πιο φωτεινή κοινωνία με αξιοκρατία πρέπει να την κατακτήσουν. Γράφουν σχετικά τρις πνευματικοί άνθρωποι.
ΜΟΡΦΗ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
«Τα τελευταία χρόνια-οι Έλληνες- πολιτικοί κυρίως αλλά και πολίτες- με πράξεις και παραλείψεις μας οδηγήσαμε την Ελλάδα σε μια πρωτόγνωρη μορφή δουλείας, σε μια πλήρη εξάρτηση από αγορές, τράπεζες και ξένα εποπτικά όργανα. Πρόκειται για μια οικονομική δουλεία που βυθίζει χιλιάδες Ελλήνων σε ανεργία , σε ανατροπή της ατομικής και οικογενειακής τους ζωής, σε μια οδυνηρή εξαθλίωση και απόγνωση. Η εξαθλίωση αυτή μάλιστα τείνει να καλύψει όλες τις μορφές της Ελληνικής ζωής, πλήττοντας θανάσιμα-ως μη ώφειλε και την πνευματική μας υπόσταση την παιδεία μας και τον πολιτισμόν μας.» ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ καθηγητής γλωσσολογίας Π.Α
ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
«Θέλω να πω ,οι νέοι και οι νέες είναι εξαιρετικά πολύτιμο οικονομικό και πολιτιστικό κεφάλαιο, για να το αποπέμψουμε στο εξωτερικό. Το έχει ανάγκη η χώρα- καλύτερα να μειώσουν κι άλλο τις συντάξεις παρά να αυξηθεί η ανεργία των νέων. Αλλά για να αποδώσει κι αυτό το κεφάλαιο, για να έχουν μέλλον και οι νέοι και η χώρα, πρέπει να εγκαταλείψουμε την λατρεία των «εθνικών και λαϊκών αγώνων». Σε διαφορετικές δόσεις , αυτό το ιδεολογικό υπόστρωμα καθορίζει και την δεξιά και την αριστερά. Για να μην πάρουν οι νέοι το κεφάλαιο τους κα φύγουν απαιτείται δημοκρατική πολιτική ζωή, κουλτούρα διαπραγμάτευσης και συμβιβασμών που θα επιτρέπει την οικονομική ανάπτυξη, όχι «ανυποχώρητους αγώνες». Δ.Κ.ΨΥΧΟΓΙΟΣ

«Το αληθινό πρόβλημα των νέων δεν είναι τόσο η οικονομική δυσπραγία όσο η ενδεχόμενη αδιαφορία τους να αναλάβουν δράση. Ασυμβίβαστα και επιθετικά. Πολλές φορές αυτή η δράση δεν μας αρέσει. Προτιμότερες πάντως, οι «αμαρτίες» των νέων από τις «ενάρετες» διακηρύξεις κακόσχημων πολιτικών. Τουλάχιστον οι νέοι δεν καταφεύγουν στην φθήνια του λαϊκισμού και της υποκρισίας. Ποιο είναι λοιπόν το μέλλον των νέων σήμερα; Πολύ απλό και καθαρό. Να αλλάξουν το παρόν. Να δημιουργήσουν το δικό τους μέλλον. Επιθετικά και ασυμβίβαστα. Με τις δικές τους ατομικές και συλλογικές προσπάθειες. Με τα δικά τους δύσκολα αλλά ίσως σωτήρια κριτήρια. Ούτως ή άλλως τα κριτήρια των μεγάλων αποδείχθηκαν ολέθρια.» ΓΙΩΡΓΗΣ ΓΙΑΤΡΟΜΑΝΩΛΑΚΗΣ καθηγητής κλασικής φιλολογίας Π.Α.
ΠΗΓΗ «ΤΟ ΒΗΜΑ»

ΠΑΣΟΚ PLUS

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
ΤΟ ΠΑΣΟΚ plus ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση, ισούτε με κόμμα νέο και "εθνικοσοσιαλιστικό" το οποίο είναι δημιουργία
του νέου διάσημου μοντελίστ Γ. Α. Παπανδρέου προέδρου και της σοσιαλιστικής διεθνούς, που έχει μεταμορφωθεί σε διεθνής αρπακτική.

Οι Αγλλικές εκφράσεις από τον κ. Βενιζέλο και την Διαμαντοπούλου προσπαθούν να μας χρυσώσουν το χάπι της υποτέλειας και του ραγιαδισμού, ως Γερμανικό προτεκτοράτο που οδήγησαν την χώρα μας. Οι Έλληνες πρέπει να απαντήσουν όπως τότε επί χούντας, που τραγουδούσαν το ριζίτικο μαζί με τον Νίκο Ξυλούρη στο Πολυτεχνείο "Πότε θα κάνει ξαστεριά..."

TA ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΛΑΘΗ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΣΥΜΦΟΡΕΣ ΤΑ ΝΕΑ / ΤΗΕ NEW YORK TIMES Του Joe Nocera
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Η αξίωση των νικητών συμμάχων μετά τον Α/ παγκόσμιο πόλεμο να πληρώσουν οι Γερμανοί υπέρογκες αποζημιώσεις τους οδήγησε σε εξαθλίωση και την νεαρή δημοκρατία τη Βαϊμάρης σε κατάρρευση. Η άνοδος των εθνικο- λαϊκιστών Ναζί του αιμοσταγούς Α. Χίτλερ ήταν μια κίνηση απελπισίας του Γερμανικού λαού, ο οποίος παρασύρθηκε από μια ανήθικη λαϊκίστικη ρατσιστική προπαγάνδα. Σήμερα όπου η Γερμανία βρίσκεται σε θέση ισχύος ,επιβάλλει την ηθική τιμωρία των απείθαρχων Ελλήνων διότι έζησαν πάνω από τις δυνατότητες τους αγοράζοντας Γερμανικά βιομηχανικά προιόντα και στρατιωτικό εξοπλισμό. Το θέμα αυτό διαπραγματεύεται ο Aμερικανός JOE NOCERA στο παρακάτω άρθρο.
Η ιστορική πραγματεία «Lords of Finance» (2009), στην οποία ο συγγραφέας Λιάκουατ Αχαμεντ περιγράφει τα γεγονότα που οδήγησαν πρώτα στο Μεγάλο Κραχ και μετά στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι ένα βιβλίο περί σφαλμάτων πολιτικής. Κεντρικοί τραπεζίτες και υπουργοί Οικονομικών, πρόεδροι και πρωθυπουργοί: όλοι τους είναι κλειδωμένοι μέσα στις δικές τους οικονομικές και πολιτικές ορθοδοξίες. Καθένας τους είναι βέβαιος ότι η δική του είναι η μόνη λογική πορεία δράσης. Εξαιτίας των παρωπίδων τους, έκαναν διαρκώς οικονομικές επιλογές που σχεδόν έναν αιώνα αργότερα μας φαίνονται παράλογες, όμως σ' εκείνους έμοιαζαν εντελώς λογικές.
Ισως το χειρότερο από τα πολιτικά λάθη στη διάρκεια της περιόδου μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η επιμονή των Συμμάχων να καταβάλει η Γερμανία πολεμικές αποζημιώσεις - αποζημιώσεις που ήταν πολύ μεγαλύτερες από αυτές στις οποίες θα μπορούσε να ανταποκριθεί η ηττημένη Γερμανία. Ως νικητές, οι Σύμμαχοι αισθάνονταν ότι ήταν δίκαιο να πληρώσει η Γερμανία για τον τρομερό πόλεμο που διεξήγαγε και δεν νοιάζονταν και πολύ για το αν οι πληρωμές αυτές θα παρέλυαν τη γερμανική οικονομία.
Πράγμα το οποίο φυσικά και συνέβη. ώς τις αρχές της δεκαετίας του 1930 η χώρα είχε ουσιαστικά χρεοκοπήσει. Και η συνεχιζόμενη αξίωση των Συμμάχων για αποζημιώσεις προκάλεσε τεράστια αγανάκτηση στον γερμανικό λαό. Δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες ότι αυτός ο συνδυασμός δημόσιας οργής και οικονομικής δυσπραγίας διευκόλυνε την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ.
Σήμερα, η Γερμανία είναι αυτή η οποία κάνει πολιτικές κινήσεις που μοιάζουν παράλογες. Κλειδωμένοι στις σύγχρονες ορθοδοξίες τους, οι γερμανοί πολιτικοί κοιτάζουν την Ελλάδα με κάτι σαν περιφρόνηση. Η βοήθεια προς την Ελλάδα - βοήθεια που δίνεται με γκρίνια, όταν δίνεται - πρέπει να συνοδεύεται από αυστηρά μέτρα λιτότητας, πιστεύουν οι Γερμανοί, επειδή οι Ελληνες πρέπει να μάθουν πώς να ζουν εντός των δυνατοτήτων τους, όπως κάνουν οι Γερμανοί.


Επί μήνες, η Γερμανία υποστήριζε σθεναρά την απροθυμία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να κάνει το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να περιορίσει την κρίση του ευρώ: να αγοράσει και να εγγυηθεί μεγάλες ποσότητες προβληματικού κρατικού χρέους. Οταν ρώτησα τον Μάρτιν Γουλφ, τον αρθρογράφο των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», γιατί η ΕΚΤ είναι απρόθυμη να δράσει, εξήγησε ότι «αποδέχεται τη γερμανική άποψη πως η κάλυψη κυβερνητικού χρέους με παροχή ρευστότητας είναι εγγενώς ανήθικη». Ωστόσο το αποτέλεσμα ήταν, αυτό που θα έπρεπε να είναι μια μικρή κρίση επικεντρωμένη στο ελληνικό χρέος, να μετατραπεί σε μια ευρωπαϊκή επιδημία.
Αραγε οι Γερμανοί δεν μπορούν να δουν ότι η οικονομία τους ήταν ο μεγάλος ωφελημένος της οικονομικής φούσκας που έκανε την Ελλάδα - και τις άλλες περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης - να χρεωθεί υπερβολικά, επειδή αγόραζε γερμανικά εξαγωγικά προϊόντα; Δεν καταλαβαίνουν ότι οι τράπεζές τους θα πρέπει να μοιραστούν την ευθύνη επειδή δάνειζαν σε χώρες που δεν θα μπορούσαν να αποπληρώσουν τα χρέη τους; Δεν αντιλαμβάνονται ότι η κατάρρευση της ευρωζώνης - κάτι αδιανόητο πριν από έναν χρόνο και ίσως αναπόφευκτο τώρα - θα πλήξει τη Γερμανία πολύ περισσότερο απ' ό,τι την Ελλάδα; Αλλα νομίσματα θα υποτιμηθούν έναντι αυτού της Γερμανίας, καθιστώντας πολύ ακριβότερες τις γερμανικές εξαγωγές. Και οι γερμανικές τράπεζες - με ανεπαρκή κεφαλαιοποίηση και παραγεμισμένες με κρατικά ομόλογα - θα αντιμετωπίσουν μια μεγάλη κρίση ρευστότητας όταν άλλα κράτη θα υποτιμούν ή θα χρεοκοπούν.


Θα πίστευε κανείς πως όλα αυτά θα ήταν προφανή για τους Γερμανούς. Ομως δεν είναι. Η Γερμανία δεν μπορεί να ξεπεράσει το γεγονός ότι της ζητούν να διασώσει τις χώρες του «μεσογειακού κλαμπ», στις οποίες ουδείς πληρώνει φόρους και όλοι συνταξιοδοτούνται από τα 50 τους. Από τη γερμανική πλευρά, αυτό δεν είναι δίκαιο. Και η θέση αυτή καλύπτει ακόμη και τα πιο ισχυρά οικονομικά επιχειρήματα, πως η διάσωση της Ελλάδας και των άλλων χωρών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα βοηθάει και τη Γερμανία.
Πρέπει όμως να ξεπεράσουμε τις εμμονές με το τι είναι δίκαιο, γιατί αλλιώς δεν θα βγούμε ποτέ από το σημερινό χάλι. Το μόνο πράγμα που θα πρέπει να μετράει είναι το τι λειτουργεί.

ΤΑ ΓΕΡΑΚΙΑ ΟΙ ΓΥΠΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Γιώργος Α. Παπανδρέου ήταν ανάξιος ν αναλάβει το υψηλό αξίωμα

του πρωθυπουργού της χώρας. Έγινε πρωθυπουργός από επαγγελματίας πολιτικός, χωρίς να εργαστεί ποτέ στην ζωή του, χάριν του ονόματος κι όχι χάριν στις ικανότητες του. Πολιτεύτηκε μαζεύοντας γύρω του φίλους και κολιτούς. Κι ενώ η Ελλάδα χρωστούσε μυθώδη ποσά, ενώ μαινόταν η κρίση στην Αμερική κι έφθασε ταχύτατα και στην Ευρώπη πίστεψε τον Κ. Καραμανλή τον μικρό, όπου ισχυριζόταν ότι¨ «έχουμε μια θωρακισμένη οικονομία». Για να εκλεγεί άρχισε τα συνηθισμένα θα.θα αλλά όταν εξελέγη στην θέση του πρωθυπουργού έκλασε μέντες όπως θα`λεγε και ο Λάκης Λαζόπουλος. Δε πιστεύω αυτό που λένε ορισμένοι, ότι ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία, για να οδηγήσει την Ευρώπη στο Δ.Ν.Τ Η Ελλάδα δεν είναι το κέντρο του κόσμου αλλά μικρό μέρος, το 2,5% του ΑΕΠ ενός ευρύτερου συνόλου που είναι η ευρωζώνη. Στην Ευρωζώνη κυριαρχεί η Γερμανία με βοηθό και συνένοχο την Γαλλία. Δεν νομίζω να ερχόταν ποτέ το Δ.Ν.Τ στην Ευρώπη αν δεν το ήθελαν οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης, οι οποίες κυριαρχούν. Απλώς ο Γιωργάκης ο μικρός, τους έδωσε την αφορμή. Η Αμερική που ελέγχει το Δ.Ν.Τ συμμάχησε με την Ευρώπη , ή πιο σωστά το Αμερικάνικο μεγάλο κεφάλαιο, συμμάχησε με το Ευρωπαϊκό μεγάλο κεφάλαιο, για να καθυποτάξει τους λαούς. Όλοι μαζί οι από πάνω, εναντίον των από κάτω, όπως λέει και ο Άρης Χατζηστεφάνου δημιουργός του ντοκυμαντέρ «χρεοκρατία». Ακολουθεί απόσπασμα άρθρου της οικονομικής συντάκτριας της «Καθημερινής Ζέτας Ζήκου

«Ιδιαίτερα αισιόδοξος, προφανώς, πρέπει να είναι και ο Γιώργος Παπανδρέου, που διασώθηκε πολιτικά από τον κύριο Παπαδήμο. Βεβαίως, ο τέως πρωθυπουργός, εκφράζοντας μια ιστορική ήττα, σηματοδότησε με την παραίτησή του την αναγκαστική, άτακτη υποχώρηση ενός πρωθυπουργού, βιαίως, στη σφαίρα των τελεσιγράφων των εταίρων - δανειστών μας. Ακόμη κι αν δεν οργίαζαν οι φήμες περί χρεοκοπίας, οι γερμανικές απειλές και τα σενάρια της δραχμής, οι περισσότεροι Έλληνες σφράγισαν μέσα τους τις ανατριχιαστικές εξελίξεις.

Αλλά, τα φανταστικά και αναπόδεικτα σενάρια που υποστηρίζουν ότι εκτελούσε διατεταγμένη υπηρεσία θα τον κυνηγούν. Ότι έγκαιρα είχε επιλεγεί ως ο πλέον «εύχρηστος» πρωθυπουργός για να οδηγήσει πειθήνια τη χώρα σε παραίτηση από την εθνική της κυριαρχία, καθιστώντας το ΔΝΤ έμμεσο ρυθμιστή των οικονομιών της Ευρωζώνης. Την κερκόπορτα για να μην εισβάλει η «τρόικα» και λεηλατήσει τη ζωή μας δεν τη φύλαξε κλειστή. Κανένας, όμως, δεν μπορεί να αποδείξει ότι προσυνεννοημένα την άνοιξε στους γύπες.
Δικαίως, λυσσώδης ήταν η απαίτηση των δανειστών μας να συνυπογράψει οπωσδήποτε και η αξιωματική αντιπολίτευση τους όρους της νέας δανειακής σύμβασης. Και ο Αντώνης Σαμαράς, υπέκυψε. Η Ν.Δ., όμως, έχει δηλώσει πως θα ψηφίσει μόνο όσα αφορούν το δάνειο και την 6η δόση και ότι δεν δέχεται φυσικά εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Αλλά η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας υπάρχει στη δανειακή σύμβαση (όπως συνέβη και στην 1η), άρα συναινεί(;) ο Σαμαράς αφού ψηφίζει το δάνειο...»

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΔΑΝΕΙΚΑ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Το 2002 ήταν η χρονιά ένταξης της Ελλάδας στην ζώνη του ευρώ, στο νομισματικό ευρωσύστημα. Οι Ελληνικές εμπορικές τράπεζες άρχισαν να παίρνουν δάνεια από την κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα,{Ε.Κ.Τ} με επιτόκιο 1%, και να τα δανείζουν στο Ελληνικό δημόσιο με 5%. Η Ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ είχε φροντίσει -για να ωφελήσει τα κέρδη των τραπεζών-, με τις συνθήκες, να απαγορεύσει στα κράτη να δανείζονται απευθείας από τις τράπεζες. Οι Ευρωπαϊκές -μέσα και οι δικές μας τράπεζες, έστησαν πάρτι δίδοντας απεριόριστα δάνεια στα ευρωπαϊκά κράτη αδιαφορώντας για την βιωσιμότητα των χρεών. Όλοι ασφαλώς θα θυμούνται ότι τις μεσημβρινές ώρες της σιέστας κάποια υπάλληλος τράπεζας θα τους χάλαγε τον ύπνο για να προωθήσει κάποιο καταναλωτικό δάνειο. Τα καταναλωτικά δάνεια τα χρέωναν οι καλές μας τοκογλυφικές τράπεζες με τόκο 13%-15%- 18%. Τα χρηματοκιβώτια των τραπεζών γέμισαν κέρδη από την σπατάλη λαών και κυβερνήσεων. Οι Ελληνικές κυβερνήσεις επαιρόταν για τους ρυθμούς ανάπτυξης, οι οποίες δεν οφειλόταν, στα προϊόντα που παρήγαγε η χώρα μας, ούτε στο συνάλλαγμα από τις εξαγωγές . Αντιθέτως η χώρα μας έγινε ένας απέραντος εισαγωγέας ανεβάζοντας το επίπεδο του λαού με δανεικά. Συνάμα όλο και αποβιομηχανιζόταν, κι έχανε και την αγροτική της παραγωγή. Γίναμε χώρα κηφήνων αντί για χώρα μελισσών, για να θησαυρίζει το τραπεζικό σύστημα και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Ώσπου ήρθε η ώρα της αλήθειας. Έσκασε η φούσκα χρέους πρώτα στην Μητρόπολη του καπιταλισμού Η.Π.Α, κι έφθασε στην Ευρώπη ξεκινώντας από τον αδύναμο κρίκο που είναι η Ελλάδα. Σήμερα είμαστε αιχμάλωτοι των πιστωτών μας. Άφρονες εμείς οι πολίτες πορευθήκαμε δανειζόμενοι από τις τράπεζες, το ίδιο ανεύθυνα φέρθηκε και η πολιτική ηγεσία. Ύστερα μας έπιασε ο πανικός πλούσιους πάμπλουτους και φτωχούς. Οι έχοντες και κατέχοντες τα πολλά, τα έβγαλαν στην Ελβετία. Οι φτωχοί τα ψίχουλα, τα έκρυψαν στα στρώματα. Όσοι χρωστούσαν με τις μειώσεις μισθών έμειναν ξεκρέμαστοι. Τα επανωτά χαράτσια της πανικόβλητης κυβέρνησης οδήγησαν την οικονομία στην ύφεση και τον λαό σε απελπισία. Από πάνω έχουμε και τον αμετροεπή αντιπρόεδρο Θόδωρο Πάγκαλο, από την μία να λέει στην βουλή¨ «μαζί τα φάγαμε» για να γεμίζει με ενοχές τους Έλληνες, και από την άλλη να θυμάται τα Γαλλικά του, και σε συνέντευξη του σε Γαλλικό κανάλι να βρίζει όσους διαμαρτύρονται σαν «κομμουνιστές φασίστες και μαλάκες».

ΑΔΕΙΟ ΚΟΥΚΟΥΛΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ;
ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Με τον τεράστιο όγκο των χρεών που επωμίστηκαν οι κυβερνήσεις, έφεραν τον λαό σε κατάσταση ανέχειας φτώχειας δουλοπαροικίας.Με το Αγγλικό δίκαιο των δανείων που συμφώνησε η κυβέρνηση, οι πιστωτές θα υποθηκεύσουν την δημόσια, και από ανάγκη θα πωληθεί και η ιδιωτική περιουσία,αλλά θα εξαφανίσουν ακόμη και τους διαπλεκόμενους,διότι θα αγοράσουν τις επιχειρήσεις τους, λέει ο δημοσιογράφος Δημ. Κωνσταντακόπουλος. Φυσικά αυτοί οι "πατριώτες" φρόντισαν και τα κατάθεσαν στα Ελβετικά θησαυροφυλάκια, και στις εξωχώριες των νήσων Κέυμαν.Αλλοίμονο
στον λαό που θα βράσει στο ζουμί του, από την δεινή θέση που τον έφερε το Ελληνικό κλεπτοκρατικό σύστημα.Να γιατί χρειάζεται ανατροπή του παλαιοκομματικού κατεστημένου και λαϊκή εγρήγορση και εξέγερση, για να ανατραπούν οι αποφάσεις των κατοχικών κυβερνήσεων. Γράφει ο Δ.Κ στα "Επίκαιρα"
Όροι με αυξημένη νομική ισχύ
"Αυτό το κάνει μέσω των όρων ήδη της πρώτης δανειακής, που θα αποκτήσουν αυξημένη νομική ισχύ με την ψήφιση της δεύτερης. Ειδικότερα, με την υποθήκευση όλης της τωρινής και μελλοντικής περιουσίας του ελληνικού κράτους, που προβλέπει, σε συνδυασμό, μάλιστα, με την πρόβλεψη του Μεσοπρόθεσμου για εκποίηση σε τρέχουσες τιμές, που είναι δέκα ή εκατό φορές πιο κάτω από τις πραγματικές. Αυτό σημαίνει ξεπούλημα όλης της δημόσιας περιουσίας και των τραπεζών που θα κρατικοποιηθούν λόγω αναδιάρθρωσης και των όποιων ορυκτών και υποθαλάσσιων πόρων τυχόν ανακαλυφθούν. Εξ ου, ίσως, και το εντονότατο διεθνές ενδιαφέρον ορισμένων πλευρών για την ορθή –ίσως, όμως, όχι πολύ επίκαιρη– ιδέα ανακήρυξης ελληνικής ΑΟΖ, με την ελπίδα, μεταξύ άλλων, ότι σε αυτούς θα περιέλθουν τελικά οι πόροι της. Όχι μόνο η δημόσια, αλλά και η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων θα χαθεί, και λόγω της ανάγκης να την εκποιήσουν για να αποφύγουν την ατομική τους καταστροφή και λόγω συνειδητά ανέφικτων δημοσιονομικών στόχων που τίθενται, οι οποίοι ήδη οδηγούν στην εξόντωση όσων δηλώνουν στη χώρα μας το εισόδημα και την περιουσία τους. Ακόμα και οι διαπλεκόμενοι θα εξαφανιστούν και θα αντικατασταθούν από ξένους, όταν θα έχουν ολοκληρώσει την αποστολή τους.
Δεν υπάρχει τίποτα πρωτότυπο σε όλα αυτά και τίποτα μη αναμενόμενο, αφού αυτές τις συμβάσεις και τις αποφάσεις τις καταρτίζει το InternationalInstituteofFinance του κ. Νταλάρα, δηλαδή η «Διεθνής του Χρήματος». Είναι η κλασική μέθοδος του τοκογλύφου από καταβολής χρήματος. Έτσι καταστράφηκαν εκατομμύρια επιχειρήσεις στον κόσμο που δανείστηκαν, χαρτοπαίκτες που κατέφυγαν στα «κοράκια» που περιμένουν στην κουζίνα της λέσχης την ώρα τους, άνθρωποι που έπαιξαν στο χρηματιστήριο, φτωχοί αγρότες που χρεώθηκαν στους κοτζαμπάσηδες και έγιναν δουλοπάροικοι. Στην περίπτωσή μας, είναι ένας ολόκληρος λαός και μια χώρα που έχουν γίνει αντικείμενο «τοκογλυφικού ιμπεριαλισμού» και ένα κράτος, που θα απομείνει τυπικά μόνο ανεξάρτητο και κυρίαρχο, ένα άδειο κουκούλι, χωρίς καμιά εξουσία. Δεν θα περιγράψουμε τι μπορεί να συμβεί στη συνέχεια· αρκετά είπαμε, γιατί, βέβαια, κάποια στιγμή αναπόφευκτα η ομαλότητα θα διακοπεί και η χώρα θα μπει στον κύκλο του αίματος.
Τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες μπορούμε ίσως να προλάβουμε την καταστροφή. Δεν έχει ακόμα συντελεστεί. Μετά θα καταβληθεί πολύ μεγάλος φόρος αίματος με αμφίβολα αποτελέσματα. Την ερχόμενη εβδομάδα θα ασχοληθούμε με το τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα αν θελήσει να αποφύγει την 26η Οκτωβρίου". 
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 17/11/2011