1821: Μια εθνική επανάσταση που ενέχει την ταξική διάσταση. Συνέντευξη του Σπύρου Ασδραχά
09:03, 24 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/89049


Νίκος Εγγονόπουλος, «Ο όρκος των Φιλικών»
Αναδημοσιεύουμε από τα Ενθέματα μια επίκαιρη συνέντευξη του Σπύρου Ι. Ασδραχά με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου. Τη συνέντευξη πήραν ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης και ο Στρατής Μπουρνάζος
Στις σημερινές συνθήκες της κρίσης αλλάζουν πολλά, ανάμεσά τους και τα εργαλεία με τα οποία σκεφτόμαστε το παρελθόν. Στο πλαίσιο αυτό, θεωρείτε ότι ανασηματοδοτείται η σχέση μας με το παρελθόν, και ιδιαίτερα με κρίσιμες στιγμές όπως η Επανάσταση του 1821;
Θα έλεγα ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σύνηθες ιστοριογραφικό δίλημμα, της αναλογίας και της επανάληψης. Σε ποιο βαθμό αναλογίες που προκύπτουν από διαφορετικές ή εν μέρει ανόμοιες δομές μπορούν να τροφοδοτήσουν τις κατανοήσεις των σημερινών φαινομένων, όπως η καπιταλιστική κρίση; Προσωπικά, θεωρώ ότι μας χρειάζονται και, με τους κατάλληλους όρους, μπορούν να συνεισφέρουν στον εμπλουτισμό των αναλυτικών εργαλείων μας.
Όπως έγραφε ο Σβορώνος σε εκείνο το επίδικο άρθρο του για την εθνογένεση, για να γνωρίσεις τις διαδοχικές συνειδητοποιήσεις ενός λαού, πρέπει να γνωρίσεις την ιστορία του. Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να δούμε τι ακριβώς ήταν αυτό το Εικοσιένα. Καθώς πριν από το 1821 υπάρχουν μια σειρά επαναστατικών κινητοποιήσεων στον ελλαδικό χώρο, τίθεται το γνωστό ζήτημα αν η Επανάσταση του Εικοσιένα είχε το ίδιο περιεχόμενο, λ.χ., με το 1770. Θα έλεγα ότι η επισφαλής λύση προβλημάτων ορίζεται εν πολλοίς από την κακή τοποθέτησή τους. Και θεωρώ κακή τοποθέτηση του προβλήματος να ρωτάμε αν το 1770 είχε τους χαρακτήρες της Επανάστασης του 1821. Είναι σαν να λέμε ότι ο νόμος της βαρύτητας υπήρχε από την εποχή που πέφτουν τα μήλα από τη μηλιά, σαν να λέμε ότι ο προάγγελος του νόμου της βαρύτητας, που διατύπωσε ο Νεύτωνας, ήταν η παλινωδία του Πλάτωνος στον Φαίδρο: οι ψυχές που αιωρούνται, και οι βαριές ψυχές που πέφτουν.
Ένα ιστορικό φαινόμενο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως επανάσταση, αν δεν συγκεντρώνει ορισμένα χαρακτηριστικά· στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η μετάβαση από την έννοια του γένους (που έχει τη ρίζα του στις οικουμενικότητες της εποχής και των προηγούμενων εποχών, φτάνοντας μέχρι τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τους ελληνιστικούς χρόνους) στην έννοια του έθνους. Μέσα στη φαινομενική συνέχεια υπάρχουν ουσιώδεις ασυνέχειες. Το 1821 είναι η ανασηματοδότηση των προηγούμενων επαναστατικών κινημάτων και η μεταμόρφωσή τους, δηλαδή η προσαρμογή τους στους όρους της εποχής. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι μια εποχή επαναστάσεων και σε άλλα μέρη, όπως στη Λατινική Αμερική.
Αν προχωρήσουμε στο ζήτημα των συνεχειών, αλλά μετά το 1821, μπορούμε να πούμε ότι η Επανάσταση του 1821 είναι ένα είδος αντιστασιακής μήτρας, καθώς πολλές φορές, και ιδίως σε στιγμές κρίσιμες, όπως στα χρόνια της Κατοχής, γίνεται επίκληση σε αυτήν;
Θα μιλούσα με τους όρους του Φίλιππου Ηλιού για τη «χρήση της Ιστορίας». Ο Φίλιππος προσανατολιζόταν περισσότερο στη χρήση της ιστοριογραφίας, δηλαδή της ιστορικής ερμηνείας. Στο ζήτημά μας υπάρχει ένα θέμα «αναμορφώσεων» — όπως σε έναν πίνακα ο οποίος, ανάλογα με την οπτική γωνία που τον βλέπεις, έχει διαφορετική μορφή. Ανακρατιέται όμως κάτι: η έννοια της μη συμβίωσης με την κατακτητική κοινωνία. Και έτσι, στα χρόνια της Αντίστασης, έχουμε και τη φράση «Το Εικοσιένα ξαναζεί με το λαό μαζί». Βεβαίως ξαναζεί το Εικοσιένα, επειδή υπάρχει η σύγκρουση ανάμεσα σε κατακτημένους και κατακτητές, με τη διαφορά όμως ότι τα αιτούμενα του Εικοσιένα δεν εγγράφονται στα αιτούμενα της κοινωνίας η οποία έχει προκύψει από τη Βιομηχανική Επανάσταση.
Aς επιμείνουμε λίγο στο ζήτημα των συνεχειών και των ασυνεχειών, της σχέσης της Επανάστασης με προηγούμενα επαναστατικά κινήματα.
Οι κατακτημένοι δεν ανέχτηκαν ποτέ την κατάκτηση. Αυτό γενικεύτηκε και εκφράστηκε μέσα από τις, κατά Δημαρά, συλλογικές συνειδήσεις. Προχείρως θα αναφερόμουν στην αντίληψη που είχε διαμορφώσει ο Μακρυγιάννης, ο άνθρωπος της παράδοσης, σχετικά με την κατάκτηση. Αυτό φαίνεται καθαρότερα όχι τόσο στο απομνημόνευμα, αλλά στις εικόνες των αδελφών Ζωγράφου. Ο Μακρυγιάννης τους βάζει αρχικά να απεικονίσουν τον σουλτάνο να λέει στον κλήρο: –Δεν παραδοθήκατε, αλλά κατακτηθήκατε, γι’ αυτό σας βάζω στον ζυγό. Εν συνεχεία, εμφανίζονται οι κλέφτες που βγαίνουν στα βουνά και μετά ο Ρήγας, το αγαθό παιδί της πατρίδας, που σπέρνει τον σπόρο της Ελευθερίας. Είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές, ηγετικές θα έλεγα εκδηλώσεις αυτής της αντίληψης της συνεχούς αντίστασης, για την οποία ο Νίκος Σβορώνος θέλησε να μας δώσει ένα αναλυτικό εργαλείο με την παρεξηγημένη φράση του για τον αντιστασιακό χαρακτήρα της ελληνικής ιστορίας — αλλά αυτό είναι μια ξεχωριστή συζήτηση.
Το 1821 διαφέρει από τα προηγούμενα κινήματα, αλλά έχει και ομοιότητες. Οι ομοιότητες είναι ότι όλες αυτές οι προσπάθειες για την απελευθέρωση προϋπέθεταν μια εδαφικότητα. Αυτή την εδαφικότητα ο Ρήγας την επεξέτεινε σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το Πολίτευμα είναι ένα επαναστατικό κείμενο, το οποίο αμέσως εθνικοποιήθηκε. Αν διαβάσουμε παράλληλα τον Πατριωτικό Ύμνο και το Πολίτευμα, βλέπουμε αμέσως τη μεταβολή. Το ένα είναι η αδύνατη επανάσταση που θα μετέτρεπε τη σουλτανική οικουμενικότητα σε δημοκρατική οικουμενικότητα. Το δεύτερο σκέλος, παρεπόμενο, είναι η εθνικοποίηση, στο πλαίσιο πλέον του ελλαδικού χώρου, ενωτικό στοιχείο του οποίου ήταν η παιδεία, με μια γλώσσα –την ελληνική– που συνέχιζε να έχει οικουμενικές αξιώσεις σε όλη τη διάρκεια της οθωμανικής κατάκτησης, με μια αναφορά στην ελληνικότητα. Ποια είναι όμως η ελληνικότητα του Ρήγα; Η σύγχρονη ελληνικότητα ή η αρχαιότητα; Θεωρώ ότι είναι η αρχαιότητα· η Ελληνική Νομαρχία ή η ελληνική πολιτεία του Ρήγα δεν είναι παρά μια αναφορά στην ανασηματοδοτημένη, με θετικό τρόπο, από τη Γαλλική Επανάσταση, αρχαιότητα.
Τα πράγματα είναι ανόμοια, αλλά υπάρχει ένα νήμα που τα συνδέει. Εν ολίγοις, το 1821 είναι μια επανάσταση εθνική. Βρισκόμαστε στην εποχή της αρχής των εθνοτήτων. Είναι, ταυτόχρονα, μια επανάσταση δημοκρατική, η εκβολή της Γαλλικής Επανάστασης στους Ναπολεόντειους Πολέμους.
Ένα βασικό ζήτημα: ποιες είναι οι δεκτικότητες. Για να εμπεδωθεί η κατάκτηση, οι κατακτημένοι πρέπει να διαθέτουν δομές. Αλλιώς, δεν μπορεί να επιβληθεί. Δομές εκκλησιαστικές και κοινοτικές, συλλογικότητες δηλαδή οι οποίες δεν είναι όμοιες· η εκκλησιαστική συλλογικότητα περιέχει στοιχεία που δεν τα περιέχει η κοινοτική: στοιχεία οικουμενικά και έναν υπερτοπισμό, τον οποίο δεν τον περιέχει η κοινοτική. Αλλά αυτές οι επιμέρους συλλογικότητες ήταν έτοιμες να δεχτούν καταστατικούς χάρτες, οι οποίοι είναι πραγματικά συντάγματα. Εννοώ τα πρώτα Συντάγματα της Επανάστασης.
Μέσα στον χρόνο όμως δεν έχουμε μεταβολές;
Μεταβάλλονται οι νοοτροπίες, αλλά μένουν σταθερές οι οικονομικές δομές — εκεί δεν γίνεται καμία μετατροπή. Σταθερές μένουν και οι μορφές εξουσίας, ανασηματοδοτημένες όμως με την Επανάσταση, επειδή δόθηκε γενικότερος ρόλος στις υπάρχουσες κοινωνικές αυθεντίες, είτε αυτές ήταν προυχοντικές είτε στρατιωτικές.
Τα καινούργια στρώματα προκύπτουν μέσα από τον Αγώνα. Οι αλλαγές και οι ρήξεις συνίστανται στο ότι διαμορφώνονται τα στρώματα εκείνα που έχουν εξουσία διά του Αγώνος· έχουμε τους πολιτικούς και τους στρατιωτικούς. Η μεγάλη ρήξη γίνεται στην Πελοπόννησο, η οποία, μη έχοντας την πολεμική παράδοση της χερσαίας Ελλάδας, δημιουργεί τους στρατιωτικούς, το ισχυρότερο σώμα, καθώς αυτό πρωταγωνιστεί στον πόλεμο. Αυτά τα καινούργια συλλογικά σώματα –χρησιμοποιώ πάλι τον όρο «συλλογικότητες», επειδή ο όρος «ταξικότητες» δεν είναι επιχειρησιακός εδώ– είχαν κοινωνικό πρόγραμμα; Ο Πιπινέλης, τον οποίο αξίζει να θυμόμαστε παρά την πολιτική του τοποθέτηση, γράφει ότι τα λαϊκά συμφέροντα συνδέονται με τα συμφέροντα των στρατιωτικών. Οι στρατιωτικοί ήθελαν οικονομική βάση, και η οικονομική βάση της εποχής ήταν η γη, είτε ως καλλιεργήσιμος είτε ως οικοδομήσιμος χώρος. Για ποιους ζητάει αναδασμό της γης ο Μακρυγιάννης; Για τους στρατιωτικούς. Γι’ αυτούς που, αν έμεναν χωρίς οικονομική βάση, μετά τη δημιουργία του κράτους θα γίνονταν ληστές — το ιταλικό παράδειγμα μας δίνει χαρακτηριστικές αναλογίες. Τα σώματα αυτά αποκτούν μια ιδεολογία και μια πολιτική πρακτική.
Έχει διαμορφωθεί η εικόνα –μια εικόνα που ενισχύθηκε και με την περσινή τηλεοπτική σειρά του ΣΚΑΪ– των πολιτικών ως «φιλεοευρωπαϊστών» και «εκσυγχρονιστών», σε αντίθεση με τους πιο «πρωτόγονους» στρατιωτικούς. Πώς τη σχολιάζετε;
Υπάρχει η εντύπωση ότι επικρατούσε πλήρης διχοτομία ανάμεσα στους λεγόμενους «στρατιωτικούς» και τους λεγόμενους «πολιτικούς». Η υιοθέτηση αυτής της διχοτομίας μπορεί να βοηθά ορισμένα ερμηνευτικά σχήματα, να προσφέρει κάποια δήθεν σαφή περιγράμματα κ.ο.κ., ωστόσο δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Οι στρατιωτικοί, αγράμματοι ή ημιεγγράμματοι, σεβόμενοι τους γραμματισμένους που ταυτόχρονα τους θεωρούν υποδεέστερους, μετέχουν, με τον τρόπο τους, στο γενικό πρόβλημα. Μετέχουν μέσα από τη διάχυση των ιδεών, τις μορφές εκπολιτισμού, που διαδίδονται με την Επανάσταση. Και, παράλληλα, αποκτούν τις ίδιες οικονομικές βάσεις με τους προύχοντες. Ας διαβάσουμε τις σελίδες που αφιερώνει ο Κασομούλης στον Στουρνάρη: ο ομόλογός του προύχοντας δεν τον αποκαλούσε «καπετάν», αλλά «κυρ», επειδή οι κύριοι είχαν την οικονομική βάση, όπως ο Στουρνάρης, ο οποίος απέκτησε μεγάλη ιδιοκτησία και κοπάδια. Το ίδιο συνέβη με τον Βαρνακιώτη. Αυτή η κοινή οικονομική βάση μπορούσε να οδηγήσει σε κοινές οικονομικές συμπεριφορές με το προυχοντικό οικονομικό στρώμα, το οποίο τελικά έγινε ταξικό. Την ταξικότητα αυτή την εκφράζει με τον χαρακτηριστικότερο τρόπο ο Κανέλλος Δεληγιάννης στα απομνημονεύματά του.
Υπήρχε αυτή η σύγκλιση, πράγμα που υποδεικνύει και τo consensus, τη γενική συναίνεση, η οποία αποτελούνταν από επιμέρους συναινέσεις. Βέβαια, υπάρχουν διαφορετικοί προσανατολισμοί: προς την ομόδοξη Ρωσία, προς τη Γαλλία και τη Βρετανία — ας σημειώσουμε εδώ το παράδοξο των ρωσόφιλων, που θεωρούν ότι πρέπει να γίνουν πλέον αγγλόφιλοι, επειδή η Αγγλία είναι η πλέον προοδευμένη και συγχρόνως ισχυρή δύναμη. Ο Φωτάκος τα δείχνει αυτά πολύ ωραία.
Δεν είναι ενιαία τα πράγματα, είναι ένα πολύπλεγμα. Και είναι ένα πολύπλεγμα, επειδή μια εθνική επανάσταση ενέχει την ταξική διάσταση, αλλά δεν είναι ταξική επανάσταση. Η ταξικότητα ενέχεται, διότι έχουν συγκροτηθεί οι συλλογικότητες εκείνες οι οποίες γίνονται τάξεις, όχι καθ’ εαυτές πλέον, αλλά δι’ εαυτές, μέσω του πολιτικού, μέσω του ερωτήματος πώς θα ασκήσουν την εξουσία.
Επιστρέφοντας στο σήμερα, από όπου και ξεκινήσαμε, θα σας θέσουμε ξανά το ερώτημα της επικαιροποίησης του 1821.
H επικαιροποίηση του 1821 έχει μία και μόνη σοβαρή διάσταση, η οποία αποκλείει τις εξυμνήσεις των ηρώων και των ηρωικών πράξεων. Και αυτή είναι η εθνικοποίηση της ταξικότητας. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα διηνεκές και υπερκείμενο φαινόμενο, της επίκλησης των εθνικών αξιών, επίκληση η οποία συνοδεύεται από πράξεις ή υποταγές, καταναγκασμούς που οδηγούν στην κατάλυση της εθνικής ανεξαρτησίας. Και ας δούμε, στο κεφάλαιο αυτό, για ποιες αιτίες περάσαμε από τις στρατιωτικές κατοχές στις οικονομικές κατοχές.
Τι σημαίνει εθνικοποίηση του ταξικού λοιπόν; Σήμερα, και όχι μόνο στη χώρα μας, βρισκόμαστε μπροστά σε μια διεύρυνση των υποτελών τάξεων. Παλιότερα μιλάγαμε για τους «ασπρογιακάδες», οι οποίοι ενσωματώνονταν στο προλεταριάτο. Σήμερα έχουμε κατάργηση της μικροαστικής και της μεσαίας αστικής τάξης, η οποία αποτελούσε το συστατικό στοιχείο της όλης εθνικής συνοχής. Δεν γίνονται προλετάριοι· γίνονται, απλούστατα, φτωχοί. Φτάνουμε σε μορφές της γενικής αποπτώχευσης, τις οποίες έχει γνωρίσει και άλλοτε η Ιστορία. Επόμενο είναι η διευρυμένη αυτή υποτελής τάξη να γίνεται υποκείμενο πολιτικής και συνάμα κοινωνικής στρατηγικής.
Λέγεται πως οι δρόμοι είναι δύο, ο διεθνικός και ο εθνικός. Νομίζω ότι οι δύο αυτοί δρόμοι συμπίπτουν εν πολλοίς. Η ιστορία των επαναστάσεων δείχνει ότι έχουν μια εδαφικότητα που συμπίπτει με το υπάρχον ή δυνάμει έθνος. Δεν αντίκειται το γενικό στο ειδικό φαινόμενο. Συνεπώς, σήμερα μια αντι-εθνική (και δεν εννοώ αντιεθνικιστική) ρητορεία είναι επιβλαβής γι’ αυτό το διαφοροποιητικό εργαλείο που είναι η εθνικοποίηση της ταξικότητας.
Τι σημαίνει εθνικοποίηση; Σημαίνει ότι το σύνολο των αξιών που αποτελούσαν τη γενική συναίνεση τώρα επιμερίζεται και η μεγάλη πλειοψηφία, η πλειοψηφία που έχει μπει στη διαδικασία της αποπτώχευσης, θα μπορούσε να ανασηματοδοτήσει την έννοια της ταξικότητας. Σε ποιον θα ανήκε δυνατολογικώς ο ρόλος αυτός; Σε αυτό που αποκαλούμε Αριστερά.
Ας δεχτούμε τον χαρακτηρισμό που προέρχεται από αντιαριστερές εστίες: μιλάνε για τη «μαρξιστική Αριστερά». Ας είμαστε πιο μετριοπαθείς, ας μιλήσουμε για μια μαρξικογενή Αριστερά, η οποία κατάφερε να γίνει εθνική Αριστερά, και η οποία εκφράστηκε με το ΕΑΜ. Έχει σημασία ότι το είπαν ΕΑΜ, Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, και όχι ΛΑΜ, Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Λαϊκό χαρακτήρισαν τον στρατό, δηλαδή την αιχμή του δόρατος. Και αυτός ο λαϊκός στρατός δεν ήταν ταξικός αλλά πατριωτικός στρατός.
Επιτρέψτε μου εδώ μια παρέκβαση. Δεν συμφωνώ ότι ο αγώνας ήταν αντιφασιστικός. Ο πόλεμος στην Αλβανία ήταν πατριωτικός. Ο πόλεμος γίνεται αντιφασιστικός στη διάρκεια της Αντίστασης, όταν η Αντίσταση –μιλάω για την αριστερή Αντίσταση, και ένα μέρος της δεξιάς, όπως ο Πυρομάγλου– ενέχει κοινωνικά αιτούμενα. Ούτε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σε όλη του διάρκεια ήταν αντιφασιστικός. Ήταν βέβαια ένας πόλεμος εναντίον των επιτιθέμενων δυνάμεων, που ήταν οι φασιστικές και οι ναζιστικές, αλλά από ένα σημείο και ύστερα σταμάτησε να είναι αντιναζιστικός — από τη στιγμή που προδιαγραφόταν η τελική νίκη.
Τελειώνοντας, πώς πιστεύετε λοιπόν ότι μπορεί να χρησιμεύσει σήμερα η ιστορική αναλογία;
Αν εκκρεμεί μια αξιοδότηση της ιστορικής αναλογίας –και με αυτό θα ήθελα να τελειώσω, της ανάκλησης του παρελθόντος, αυτή θα πρέπει να απαντήσει στο τρέχον, κυρίαρχο φαινόμενο της αποπτώχευσης. Παλιότερα (μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1980), γινόταν λόγος για τις κοινωνίες των 2/3: τα 2/3 ήταν οι εύποροι, το 1/3 οι φτωχοί, και η αναλογία αυτή ίσχυε για τις υπανάπτυκτες και τις υπό ανάπτυξη χώρες. Σήμερα έχουμε μια αντιστροφή: μπορούμε να μιλήσουμε πάλι για κοινωνίες των 2/3, με τη διαφορά ότι τα 2/3 είναι οι φτωχοί, αυτοί που βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας — και αυτό ισχύει και για τις ανεπτυγμένες χώρες. Η ανάπτυξη οδήγησε στην υπανάπτυξη.
Αυτά τα βαριά προβλήματα δεν λύνονται βεβαίως από τους λογιστές που παριστάνουν τους οικονομολόγους και λένε, λ.χ., να μείνουμε οι άνθρωποι χωρίς δουλειά, να απολύσουμε 150.000 υπαλλήλους, να κουτσουρέψουμε τους μισθούς, να μην ελέγχουμε την κίνηση των τιμών. Και, για να μην ξεχνάμε τις διαφωτιστικές πλευρές της Επανάστασης του Εικοσιένα, υπάρχει σήμερα το θέμα της ανασηματοδότησης του φωτισμού των ανθρώπων, το πρόβλημα της ανάδυσης και ανάδειξης συνειδήσεων, πράγμα που σημαίνει αποφενακισμό και δημιουργία μιας κοινωνικής ηθικής αντίστοιχης με τα σύγχρονα προβλήματα.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
“Ο Λένιν έδωσε ένα σύντομο ορισμό του ιμπεριαλισμού, αναδεικνύοντας πέντε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά:
1. Τη συγκέντρωση της παραγωγής και του κεφαλαίου σε τέτοιο βαθμό που έφτασε να δημιουργεί μονοπώλια, που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην οικονομική ζωή.
2. Τη συγχώνευση του τραπεζικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό κεφάλαιο. Στη βάση αυτού του νέου «χρηματιστικού κεφαλαίου», δημιουργήθηκε μια καινούρια χρηματιστική ολιγαρχία.
3. Τη σημαντική διάκριση ανάμεσα στην εξαγωγή κεφαλαίων και την εξαγωγή εμπορευμάτων. 4. Το σχηματισμό διεθνών μονοπωλιακών καπιταλιστικών ενώσεων, οι οποίες μοιράζονται τον κόσμο μεταξύ τους.
5. Την εδαφική διαίρεση όλου του κόσμου σε ζώνες επιρροής των μεγάλων καπιταλιστικών δυνάμεων, που έχει πλέον ολοκληρωθεί.
Ακριβώς όπως είχε κάνει ο Μάρξ στην ανάλυση του περί καπιταλισμού, ο Λένιν και οι συνεργάτες του εντόπισαν τις βασικές χρηματοοικονομικές τάσεις, επικεντρώνοντας την προσοχή τους στα πιο προηγμένα μέρη του συστήματος. Η ανάλυσή τους υποδεικνύει την διαδρομή του σύγχρονου κόσμου προς ένα παγκόσμιο καπιταλισμό, αλλά οι χώρες που «έδειξαν τον δρόμο» ήταν οι ΗΠΑ και η Γερμανία.NEIL FAULKNER {TVXS}
O δρόμος προς τον παγκόσμιο καπιταλισμό όταν δεν βρίσκει αντιστάσεις, μετατρέπεται σε δρόμο προς την παγκόσμια κτηνωδία. Αν σήμερα ο παγκόσμιος καπιταλισμός λειτουργεί με τόση ασυδοσία εις βάρος των λαών, είναι γιατί δυσφημίστηκε «ο υπαρκτός σοσιαλισμός» στα μάτια τους από τα κρατικίστικα ανελεύθερα βάρβαρα και αυταρχικά «σοσιαλιστικά» μοντέλα που εγκαθιδρύθηκαν στον μισό σχεδόν κόσμο με πρώτη την Σοβιετική Ένωση, όπου και κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος χωρίς αντίσταση, εκτός από την αυταρχική και μονοκόμματη Β. Κορέα και την Κούβα, που κάνει δειλά, ανοίγματα αγοράς. Ο καπιταλισμό χωρίς αντίπαλο τρώγει τις σάρκες των λαών. Από τότε η όποια αριστερά έχει συναίσθηση της παγκόσμιας κατάστασης, ερευνά για νέους δρόμους προς τον σοσιαλισμό, όπου θα περιέχουν δημοκρατία και ελευθερία. Εκτός από ορισμένα σταλινικά Κ.Κ που βρίσκονται κολλημένα σένα ανύπαρκτο «ένδοξο παρελθόν.» Από ψυχολογικής πλευράς ο πατέρας της ψυχανάλυσης Σ. Φρόϋντ στο βιβλίο του¨ «Πολιτισμός πηγή δυστυχίας» μιλάει για την επιθετικότητα του ανθρώπου ,και πως με το καθεστώς {τότε} της Σοβιετικής ένωσης θα μετριαζόταν χωρίς να εξαλειφθεί. Ο Έριχ Φρομ κριτικός προς το καθεστώς της Σοβιετικής ένωσης αλλά φιλικώτερος προς τον Μαρξισμό έχει γράψει για τον επηρεασμό της ψυχολογίας του ανθρώπου από το πολιτιστικό του περιβάλλον. Ο Χέρμπερτ Μαρκούζε έχει γράψει ότι οι καπιταλιστές καταπιέζουν τους εργαζόμενους για να αντλήσουν όλη την «ορμική τους ενέργεια» στο εργοστάσιο και στην αλυσίδα παραγωγής. Ο διακεκριμένος Έλληνας καθηγητής ψυχιατρικής Ματθαίος Γιοσαφάτ γράφει στο βιβλίο του¨ «Μεγαλώνοντας μέσα στην Ελληνική οικογένεια»ότι¨ «Η ευφυϊα σε μεγάλο βαθμό είναι κληρονομική, είναι στα γονίδια. Όσο κι αν οι σοσιαλιστές και οι άλλοι δεν θέλουν να το βλέπουν έτσι και θεωρούν ότι είμαστε όλοι ίσοι. Δεν είναι έτσι. Υπάρχει αδικία από την φύση. Άλλος είναι κοντός, άλλος ψηλός, άλλος ωραίος άλλος άσχημος, άλλος έξυπνος ,και άλλος λιγότερο έξυπνος. Γαυτό έχουμε και τους κοινωνικούς αγώνες. Αφού τα άλλα δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε διεκδικούμε να αλλάξουμε το οικονομικό, να έχουμε τουλάχιστον όλοι τα ίδια λεφτά. Και αυτό όμως δεν γίνεται. Ένας λίγο πιο έξυπνος αργά ή γρήγορα θα βγάλει πιο πολλά λεφτά κατά μέγιστο ποσοστό. Από εκεί και πέρα η κοινωνία κοιτάει τι θα κάνει γι`αυτό. Ένας τρόπος είναι να τους αφήσει όλους ελεύθερους: ο καπιταλισμός. Και όποιος επιβιώσει. Εκεί δέχεσαι ότι μερικοί που έχουν περισσότερο ταλέντο, θα έχουν περισσότερα χρήματα. Άλλος τρόπος είναι να έχει ο καθένας ανάλογα με τα ανάγκες του: ο κομμουνισμός. Κι αυτό δεν έπιασε γιατί επικράτησε η ανθρώπινη βουλιμία. Και εκεί υπήρχαν κάποιοι που είχαν περισσότερα, και κάποιοι λιγότερα. Ούτε εκεί έγινε ισότητα. Αντίθετα επιβλήθηκε η καταπίεση της ελευθερίας του άλλου. Για μένα το σωστότερο σύστημα είναι ένα είδος σοσιαλδημοκρατίας: να είναι κανείς ελεύθερος αλλά το κράτος να φροντίζει για τους αδύναμους.» Κύριε καθηγητά μου με ταπεινότητα συνυπογράφω.

ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ
Αναρτήθηκε από admin στις 23/3/12 • Κατηγοριοποιήθηκε ως Ειδήσεις •"ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ"


Το Στρατηγείο της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης

Στοιχεία για την «παγκόσμια διακυβέρνηση» μας αποκαλύπτει ο πλωτάρχης ε.α Erol Bilbilik, τα οποία ίσως μας βοηθήσουν να καταλάβουμε τι συμβαίνει γύρω μας.

Ο κ. Bilbilik γράφει: «Στην Αμερική υπάρχουν 12 FED (Κεντρικές Τράπεζες). Η ισχυρότερη από όλες βρίσκεται στη Νέα Υόρκη. Ιδιοκτήτες των FED είναι οκτώ οικογένειες. Από αυτές οι τέσσερις ζουν στις ΗΠΑ και οι υπόλοιπες έξω από την Αμερική.

Οι τέσσερις οικογένειες που ζουν στις ΗΠΑ είναι:

1. Rockefeller
2. Goldman Sachs
3. Lehman Brothers
4. Kuhn Loebs

Οι τέσσερις που ζουν εκτός ΗΠΑ είναι:

1. Rothschild (TheRothschilds ofParis andLondon)
2. Warburg (Warburgs Bank ofHamburg)
3. Lazard (TheLazardsBrothers of Paris)
4. Moses Seifs The Israil Mosses Seifs of Rome)

Επίσης, υπάρχουν δέκα Τράπεζες που ελέγχουν τις 12 FED και είναι:

1. NM Rothschild of London
2. Rothschild Bank of Berlin
3. Warburgs Bank of Hamburg
4. Warburgs Bank of Amsterdam
5. Lehman Brothers of New York
6. Lazard Brothers of Paris
7. Kuhn Loeb Bank of New York
8. The Israel Moses Seifs Bank of Italy
9. Goldman Sachs of New York
10. J.P. Morgan Chase Bank of New York

Τις περισσότερες μετοχές των Fed τις έχουν οι David Rockfeller, Rothschilds, Paul Warburg, Jacob Shiff και James Stillman.

Στο βιβλίο «Τραγωδία –Ελπίδα»(Dr. Carol Qigley), αποκαλύπτεται ότι το «Στρατηγείο της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης» βρίσκεται στη Βασιλεία της Ελβετίας και είναι The Bank of International Settlements (BIS). Ιδιοκτήτες της Τράπεζας είναι:

1-Bank ofAmerica (Rockfeller)
2-CitiGroup
3-WelleFargo
4-J.P. MorganChase (Morgan)

H BIS ελέγχει όλο το Τραπεζικό σύστημα της Δύσης. Η επιλογή της πόλης για την εγκατάσταση του Στρατηγείου δεν έγινε τυχαία.

Αποφασίστηκε από την ελίτ του CFR (Council on Foreign Relations), γιατί είναι μια περιοχή όπου μπορεί να συγκεντρώνονται μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα και να λαμβάνουν μυστικές αποφάσεις.

Το Στρατηγείο βρίσκεται σε μια δασική έκταση δεκάδων χιλιάδων στρεμμάτων. Εκεί κοντά έχει την έδρα της και η ιταλική Μασονική ΣτοάΡ-2 που αποφάσισε τη σύσταση της Gladio.

Εκεί βρισκόταν και το στρατηγείο του Χίτλερ (Nazi International) όπου έπαιρναν όλες τις αποφάσεις πριν και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Τον περασμένο χρόνο (2011) αποκαλύφθηκε ότι εκεί βρισκόταν και ο Στρατός African Command που ίδρυσαν οι ΗΠΑ για να κάνουν επιχειρήσεις στην Αφρική».

Ο κ. Bilbilik καταλήγοντας επισημαίνει ότι ο Παγκόσμιος Καπιταλισμός συνεχίζει να επιβάλει την ηγεμονία του με τα όργανα που διαθέτει. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται και οι αποφάσεις που επιβάλλουν οι ΗΠΑ στην Ε.Ε.

Με όλα αυτά ξεκαθαρίζει λιγάκι το τοπίο για το πώς φτάσαμε σε αυτή την τραγική κατάσταση.

Αναμφισβήτητα υπάρχει ένα σχέδιο που εφαρμόζεται σε βάρος του λαού και της χώρας, δυστυχώς με την εκούσια ή ακούσια συμβολή των πολιτικών μας.

Λιάνα Μυστακίδου/ elzoni

Η Ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Γράφει ο Neil Faulkner
09:03, 21 Μαρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/88699
Κάπου ανάμεσα στον Ιανουάριο και τον Ιούνιο του 1916, ο εξόριστος ηγέτης των Ρώσων Μπολσεβίκων, Βλάντιμιρ Ίλιτς Λένιν, έγραψε ένα πολύ δημοφιλές κείμενο, με τίτλο «Ιμπεριαλισμός: το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού». Απευθυνόταν στην εργατική τάξη και σκοπός του ήταν να εξηγήσει το χαρακτήρα του σύγχρονου καπιταλισμού και του ιμπεριαλιστικού Παγκοσμίου πολέμου, ο οποίος είχε ξεκινήσει το 1914.
Ο Λένιν δεν στόχευε στη πρωτοτυπία. Σκοπός του ήταν να συνοψίσει και να διαδώσει το έργο κορυφαίων θεωρητικών του παγκόσμιου συστήματος: τον «Ιμπεριαλισμό» του φιλευλεύθερου Τζον Χομπς (1902), το μαρξιστικό «Χρηματιστικό Κεφάλαιο» του Ρούντολφ Χίλφερντινγκ (1910), τη «Συσσώρευση του Κεφαλαίου» της Ρόζας Λούξεμπουργκ (1913) και το «Ιμπεριαλισμός και παγκόσμια οικονομία» του Νικολάι Μπουχάριν (1915). Oι μελέτες προσπάθησαν να κατανοήσουν αυτό που ο ιστορικός Eric Hobsbawm έχει ορίσει ως «την εποχή της Αυτοκρατορίας» (1875-1914). Τελικά, προέκυψε μια ριζική αναπροσαρμογή της θεωρίας του Μαρξ για τον καπιταλισμό. Οι στοχαστές, αντιμέτωποι με την πρώτη δυσοίωνη «στρατιωτικοποίηση» της Ευρώπης και την ολοκλήρωσή της κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, άρχισαν να αναπτύσσουν νέες θεωρίες για την εξαιρετική βία του συστήματος. Ο ταχύς ρυθμός της οικονομικής ανάπτυξης και η κολοσσιαία κλίμακα των βιομηχανικών επενδύσεων είχαν μετατρέψει τον χαρακτήρα του καπιταλισμού.
Στην εποχή του Μαρξ, το σύστημα κυριαρχούταν από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που ανταγωνίζονται κυρίως στις εθνικές και αποικιακές αγορές. Αλλά, όπως και ο ίδιος ο Μαρξ είχε παρατηρήσει στο «Κεφάλαιο», η κυρίαρχη τάση ήταν προς τη «συγκέντρωση και τη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου».
Η συσσώρευση του κεφαλαίου είναι ανταγωνιστική. Επειδή οι μεγαλύτερες εταιρείες μπορούν να επιτύχουν μεγαλύτερες οικονομικές κλίμακες, τείνουν να οδηγούν μικρότερους ανταγωνιστές εκτός αγοράς. Η παραγωγή συγκεντρώνεται σε μεγάλα, κεντρικά εργοστάσια, τα οποία ανήκουν αποκλειστικά σε μεγάλες εταιρείες.
Η κρίση επιταχύνει αυτές τις διαδικασίες. Με την εντατικοποίηση της ανταγωνιστικής πίεσης, οι ασθενέστερες επιχειρήσεις πτωχεύουν και επιτρέπουν στις ισχυρότερες να αγοράσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία σε τιμή ευκαιρίας, επεκτείνοντας το μερίδιο αγοράς τους. Αναπτύσσοντας κέντρα συσσώρευσης κεφαλαίου, οι εταιρείες απολάμβαναν ένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα. 'Εχοντας ιδρύσει νέες βιομηχανίες, μπορούσαν να υιοθετήσουν νέες τεχνολογίες.
Η Μεγάλη Ύφεση του 1873-1896 είχε ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα. Στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα ο καπιταλισμός κυριαρχούταν, σε κάθε τομέα, από εταιρείες γίγαντες. Ταυτόχρονα, η οικονομική δυναμική μετατοπίζεται από την Βρετανία (και τις παλιές εγκατεστημένες βιομηχανίες της) στη Γερμανία και στις ΗΠΑ, η παραγωγή των οποίων είχε ξεπεράσει προ πολλού αυτήν της Μεγάλης Βρετανίας.
Ο Λένιν έδωσε ένα σύντομο ορισμό του ιμπεριαλισμού, αναδεικνύοντας πέντε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά:
1. Τη συγκέντρωση της παραγωγής και του κεφαλαίου σε τέτοιο βαθμό που έφτασε να δημιουργεί μονοπώλια, που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην οικονομική ζωή.
2. Τη συγχώνευση του τραπεζικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό κεφάλαιο. Στη βάση αυτού του νέου «χρηματιστικού κεφαλαίου», δημιουργήθηκε μια καινούρια χρηματιστική ολιγαρχία.
3. Τη σημαντική διάκριση ανάμεσα στην εξαγωγή κεφαλαίων και την εξαγωγή εμπορευμάτων. 4. Το σχηματισμό διεθνών μονοπωλιακών καπιταλιστικών ενώσεων, οι οποίες μοιράζονται τον κόσμο μεταξύ τους.
5. Την εδαφική διαίρεση όλου του κόσμου σε ζώνες επιρροής των μεγάλων καπιταλιστικών δυνάμεων, που έχει πλέον ολοκληρωθεί.
Ακριβώς όπως είχε κάνει ο Μάρξ στην ανάλυση του περί καπιταλισμού, ο Λένιν και οι συνεργάτες του εντόπισαν τις βασικές χρηματοοικονομικές τάσεις, επικεντρώνοντας την προσοχή τους στα πιο προηγμένα μέρη του συστήματος. Η ανάλυσή τους υποδεικνύει την διαδρομή του σύγχρονου κόσμου προς ένα παγκόσμιο καπιταλισμό, αλλά οι χώρες που «έδειξαν τον δρόμο» ήταν οι ΗΠΑ και η Γερμανία.
Το μέγεθος των μεγάλων οικονομικών επιχειρήσεων του 20ου αιώνα ήταν καθοριστικό, καθώς σήμαινε πως ήταν αρκετά μεγάλες, ώστε να ελέγχουν την εθνική οικονομία και, ως εκ τούτου, να εξουσιάζουν το κράτος. Σε κάθε τομέα, οι επιχειρήσεις εξελίχθηκαν σε καρτέλ ή τραστ, διαιρώντας την αγορά μεταξύ τους και καθορίζοντας την παραγωγή, τις τιμές και τα κέρδη.
Μόλις δύο εταιρείες, η Siemens και η AEG, έλεγχαν σχεδόν το σύνολο της γερμανικής βιομηχανίας ηλεκτρικών ειδών. Η χημική βιομηχανία ελεγχόταν από δύο γκρουπ, το καθένα από τα οποία αποτελούταν από τρεις επιχειρήσεις-κολοσσούς. Μια μελετη υπολόγισε ότι, από το 1905, περίπου 12.000 γερμανικές επιχειρήσεις οργανώθηκαν σε 385 καρτέλ.
«Τα καρτέλ έγιναν ένα από τα θεμέλια της οικονομικής ζωής», παρατηρεί ο Λένιν. «Ο ανταγωνισμός μετατρέπεται σε μονοπώλιο».
Επειδή η πρόσβαση στην πίστωση ήταν ζωτικής σημασίας για τις επενδύσεις μεγάλης κλίμακας, μαζί με το μονοπωλιακό κεφάλαιο αυξήθηκε και το χρηματιστικό. Οι συνολικές καταθέσεις των γερμανικών τραπεζών αυξήθηκαν κατά 40% σε πέντε χρόνια, μεταξύ 1907-1908 και 1912-1913.
Το χρηματιστικό κεφάλαιο, όπως και το βιομηχανικό, γινόταν όλο και πιο συγκεντωτρικό. Μέχρι το τέλος του 1913, οι εννέα μεγαλύτερες τράπεζες του Βερολίνου (μαζί με τις θυγατρικές τους), έλεγχαν περίπου το 83% του συνόλου του γερμανικού τραπεζικού κεφαλαίου. Η μεγαλύτερη τράπεζα απ' όλες, η Deutsche Bank, έλεγχε μόνη της το 23%.
«Ένα σταθερά αυξανόμενο ποσοστό του κεφαλαίου στον κλάδο παύει να ανήκει στους βιομηχάνους που το απασχολούν», γράφει ο Χίλφερντινγκ. Η βιομηχανία και οι τράπεζες έγιναν αλληλένδετες. «Το κεφάλαιο χρησιμοποιείται μόνο με την μεσολάβηση των τραπεζών. οι οποίες αντιπροσωπεύουν τους ιδιοκτήτες του. Από την άλλη πλευρά, η τράπεζα αναγκάζεται να "σπρώξει" ένα αυξανόμενο μερίδιο των πόρων της στη βιομηχανία».
Με αυτόν τον τρόπο, μέσω διάφορων μορφών πιστώσεων (επεκτείνοντας τα δάνεια και την αγορά μετοχών και ομολόγων) οι τράπεζες έγιναν οι ιδιοκτήτες και οι οργανωτές της βιομηχανίας. «Το χρηματιστικό κεφάλαιο», καταλήγει ο Χίλφερντινγκ, «είναι κεφάλαιο, το οποίο ελέγχεται από τις τράπεζες και θα χρησιμοποιηθεί από τους βιομηχάνους».
Η δύναμη των βιομηχανικών καρτέλ και των κοινοπραξιών των τραπεζών μετέβαλαν το ρόλο του κράτους. Πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Βρετανία, το κράτος δεν παίζει σχεδόν κανέναν άμεσο ρόλο στη συσσώρευση του κεφαλαίου. Αντίθετα, στη Γερμανία, το μόνο νομικό πρόσωπο του οποίου η κεφαλαιοποίηση ήταν επάξια της Deutsche Bank ήταν η δημόσια Διοίκηση Σιδηροδρόμων του πρωσικού κράτους.
Οι σιδηροδρομικές επιχειρήσεις, οι οποίες αποτελούσαν στρατιωτική αναγκαιότητα, σε συνδυασμό με τις δαπάνες για τα όπλα, έκαναν το κράτος τον μοναδικό πελάτη της παραγωγής της βαριάς βιομηχανίας. Οι δαπάνες της γερμανικής κυβέρνησης για το στρατό και το ναυτικό δεκαπλασιάστηκε μεταξύ 1870 και 1914. Οι κρατικές συμβάσεις για αγορά όπλων ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου υπεύθυνο για την επέκταση της Krupp στο Έσσεν, 40 χρόνια πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Όπως συμβαίνει κάθε φορά σε ξένες αναθέσεις και σε κρατικές συμβάσεις, η κυβέρνηση παρείχε προστασία απέναντι στον ξένο ανταγωνισμό. Μεχρι το 1879, το ευρωπαϊκό εμπόριο ήταν σχετικά ελεύθερο, αλλά εκείνο το χρόνο η Γερμανία επέβαλε δασμούς, κυρίως φόρους στις εισαγωγές, με στόχο την αύξηση της τιμής των ξένων προϊόντων στην εγχώρια αγορά. Στη συνέχεια, η ίδια πρακτική εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη, με τα επιτόκια να γνωρίζουν σταθερά ραγδαία αύξηση.
Από τις αρχές του 20ου αιώνα, η ανάπτυξη του παγκόσμιου καπιταλισμού έχει γίνει εξαιρετικά αντιφατική. Από τη μια πλευρά, υπήρχε αυτή καθαυτή η παγκοσμιοποίηση: η ταχεία οικονομική ανάπτυξη, η κυριαρχία των γιγαντιαίων επιχειρήσεων, μια ανήσυχη αναζήτηση νέων αγορών, καθώς και το διαρκώς διευρυνόμενο διεθνές εμπόριο. Από την άλλη, υπήρχε ο οικονομικός εθνικισμός, τα βιομηχανικά καρτέλ, οι κοινοπραξίες των τραπεζών και τα στρατιωτικά κράτη, τα οποία δημιουργούσαν εκ διαμέτρου αντίθετα εθνικά καπιταλιστικά μπλοκ. Η Γερμανία, που ήταν η πιο ανερχόμενη δύναμη, γνώρισε αυτήν την αντίφαση στην πιο οξεία μορφή της.
Δεδομένου ότι το γερμανικό κράτος διαρκώς αναζητούσε αγορές για να συνεχίσει να επεκτείνεται, η δύναμή της βγήκε από τα στενά όρια της υπάρχουσας εθνικής επικράτειας. Στη συνέχεια, ωστόσο, συνάντησε εμπόδια στους προστατευτικούς δασμούς, στις κλειστές αποικιακές αγορές και στον ανταγωνισμό από τους ξένους καπιταλιστές.
Αυτή ήταν η βαθύτερη ρίζα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο οικονομικός καπιταλισμός -η ανάπτυξη των γιγαντιαίων μονοπωλίων και τη συγκέντρωση των βιομηχανικών, τραπεζικών και κρατικών κεφαλαίων- είχε δημιουργήσει έναν επικίνδυνο κόσμο του ανταγωνιστικού εθνικισμού.
Το εξηγήσε σωστά ο Μπουχάριν: «Όταν ο ανταγωνισμός φτάνει στο ανώτατο στάδιο και εξελίσσεται μεταξύ καπιταλιστικών τραστ, τότε η χρήση της κρατικής εξουσίας αρχίζει να παίζει μεγάλο ρόλο (...) Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την τεράστια ένταση του ανταγωνισμού μεταξύ -δήθεν εθνικών- μπλοκ του χρηματιστικού κεφαλαίου. Όσο πιο μεγάλη η πίεση που ασκούταν, τόσο συχνότερη άρχισε να γίνεται η ανάμειξη του εξουσιαστικού κράτους».
*Ο Neil Faulkner είναι Βρετανός αρχαιολόγος, ιστορικός και συγγραφέας. Η ανάπτυξη του ιμπεριαλισμού και ο τρόπος με τον οποίο η ανθρωπότητα οδηγήθηκε στον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι από τα πιο δημοφιλή θέματα των διαλέξεών του.
Επιμέλεια: Μυρτώ Λιαλιούτη

Ο ΑΡΧΗΓΟΣ "Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;… πενῆντα ξεφυτρώνουν,
τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;… θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·
ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλώνουν,
κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ στη μέση καὶ γυναῖκα.
Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης
ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης."

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ

Κα.Καγκελάριε,
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Στην Ελλάδα επιχειρείται μια πρωτοφανής δημοσιονομική και διαρθρωτική προσαρμογή σε
ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και σε ένα πολύ δύσκολο διεθνές περιβάλλον.
Θα αναφερθώ στα πραγματικά αποτελέσματα από τον πρώτο χρόνο εφαρμογής του
προγράμματος. Αποτελέσματα που δικαιώνουν την εκτίμηση μας ότι το φάρμακο είναι χειρότερο από
την ασθένεια και καταδεικνύουν την παντελή αποτυχία της θεραπείας σοκ.
Η Ελλάδα βιώνει την πιο βαθιά ύφεση στη μεταπολεμική της ιστορία με σωρευτική συρρίκνωση της
οικονομίας περίπου κατά 20% από το 2008. Προβλέπονται επίπεδα ύφεσης ως και 25%-30% που
απαντώνται σε καιρό πολέμου. Στα δυο χρόνια εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών όλοι οι
οικονομικοί δείκτες έχουν επιδεινωθεί. με παράλληλη καθίζηση της παραγωγικής και τεχνολογικής
βάσης της χώρας.
Και όμως, η Ελλάδα, με τις όποιες αδυναμίες πέτυχε την πλέον δραστική μείωση πρωτογενούς
ελλείμματος προϋπολογισμού στην Ευρώπη τα τελευταία 30 χρόνια χάρη στην πτωχοποίηση των
Ελλήνων: Η μείωση των μισθών, των συντάξεων και του βιοτικού επίπεδου των μισθωτών κατά 40%
και η έκρηξη της ανεργίας συνοδεύεται με μια ασίγαστη φοροκαταιγίδα.
Με περισσότερους από ένα εκατομμύριο άνεργους, σχεδόν το 30% του πληθυσμού ζει κάτω από το
όριο της φτώχειας. Σχεδόν 250.000 άνθρωποι επιβιώνουν από ανθρωπιστική βοήθεια και συσσίτια.
Η ανεργία αναμένεται να φθάσει ακόμα και στο 25% μέχρι τα τέλη του 2012. ¨Ένας στους δυο νέους
είναι άνεργος. Αυτό δεν οφείλεται στο ότι είμαστε δήθεν οκνηροί ως λαός, αλλά στις πολιτικές που
εφαρμόζονται τα 2 τελευταία χρόνια.
Η πολιτική εσωτερικής υποτίμησης και ασιατοποίησης ξεπερνά κατά πολύ κάθε έννοια
δημοσιονομικής πειθαρχίας επιβάλλοντας βίαια ένας επίπεδο εξαθλίωσης που καμία κοινωνία δεν
μπορεί να αποδεχθεί καθώς πασιφανώς την οδηγεί σε οικονομική, πολιτική και κοινωνική άβυσσο με
τριτοκοσμικές εργασιακές συνθήκες.
Καταργούνται θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα και θεσμοί, αποδομείται το κοινωνικό
κράτος στερώντας από τους εργαζόμενους κάθε θεσμική ικανότητα να υπερασπιστούν τον
εαυτό τους. Συγκεκριμένα, οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις παρεμποδίζονται, οι
συλλογικές συμβάσεις καταργούνται ενώ μια αυταρχική μονομέρεια καταλύει τον κοινωνικό
διάλογο και ακυρώνει τους εθνικούς κοινωνικούς εταίρους: λ.χ. πρόσφατα ο κατώτατος
μισθός μειώθηκε και η ΕΓΣΣΕ καταλύθηκε παρά τη γραπτή συμφωνία των εργοδοτών και
εργαζομένων.
Τα συνδικάτα αποδυναμώνονται και υφίστανται εκφοβισμό π.χ. Πως αλλοιώς δικαιολογείται
το κλείσιμο 2 οργανισμών που προσφέρουν σε χαμηλόμισθους εργαζόμενους κοινωνικές και
στεγαστικές υπηρεσίες χωρίς καμία επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού καθώς
χρηματοδοτούνται από τα συνδικάτα και τους εργοδότες; Τι σχέση έχει αυτό με την
ανταγωνιστικότητα;
Στο πλαίσιο αυτό, μια δύσκολα αναστρέψιμη αποδυνάμωση της θέσης των εργαζομένων συντελείται
μέσα από:
• Την απώλεια θέσεων εργασίας και εισοδημάτων που διαβρώνει την οικονομική δυνατότητά
τους να ανταπεξέλθουν τις σκληρές επιπτώσεις της κρίσης,
• Τις πολλαπλές δευτερογενείς και παράπλευρες επιπτώσεις της κρίσης και των μέτρων με
αυξήσεις φόρων, δραστικές περικοπές (έως και %50) κοινωνικών δαπανών που εμποδίζουν
την πρόσβαση σε ζωτικές κοινωνικές υπηρεσίες και δημόσια αγαθά, και τέλος από τη
διαρκή αύξηση του κόστους διαβίωσης.
• την απώλεια ζωτικών κοινωνικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων που ελαχιστοποιεί την
θεσμική τους ικανότητα να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες.
Τι έχουμε;
Ανεργία 1 εκατ. ανθρώπων, μείωση των μισθών, των συντάξεων και του βιοτικού επίπεδου των
μισθωτών κατά 40%, αποδυνάμωση των συνδικαλιστικών οργανώσεων, κυριαρχία των ευέλικτων
μορφών απασχόλησης (αύξηση 11% των συμβάσεων της εκ περιτροπής εργασίας και μείωσης 27,7%
των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης κατά το 2011), διεύρυνση των ατομικών συμβάσεων υπό την
απειλή απολύσεων χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων, 400.000 απλήρωτων εργαζομένων
περισσότερο από πέντε μήνες, διευκόλυνση των απολύσεων και μείωση των αποζημιώσεων, αύξηση
στη μετατροπή των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε μερικής κατά 166% το 2011, κατάργηση της
διαιτησίας, ενίσχυση των κεφαλαιοποιητικών και ιδιωτικοποιημένων στοιχείων στην κοινωνική
ασφάλιση και την υγεία κ.λπ.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για μία εφιαλτική εξέλιξη στην αγορά εργασίας στην Ελλάδα, η οποία στο
βάθος συνιστά ριζική και ουσιαστική αποδόμηση της εργασίας ως δημιουργικής οικονομική και
κοινωνική δράση επιφέροντας τεράστιο κόστος στο παρόν και το μέλλον της ελληνικής οικονομίας και
κοινωνίας.
Εν κατακλείδι, μέσα σε τέτοιες συνθήκες ύφεσης τα μέτρα αυτά αποδεδειγμένα πλέον δεν μπορεί να
βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα ενώ καθίσταται αμφίβολη η βιωσιμότητα του χρέους. Και τούτο
διότι παρά την αναδιάρθρωση του χρέους μεσω PSI και παρά τη νέα δανειακή σύμβαση, όπως
παραδέχονται πλέον Κομισιον και ΔΝΤ, ακόμα και μετά το 2015 θα απαιτηθουν νέα δάνεια προς την
Ελλάδα.
Ας γίνει επιτέλους αντιληπτό: η συνεχής συμπίεση μισθών και συντάξεων και η επιβολή νέων φόρων
πρέπει να σταματήσει.
Αντί λοιπόν στείρας εμμονής σε αποτυχημένες και κοινωνικά απαράδεκτες πολιτικές αργού θανάτου
ας αναζητηθούν σε Ελλάδα και Ευρώπη εναλλακτικές μορφές μείωσης του χρέους και του
ελλείμματος: Η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, η σωστή χρήση των διαρθρωτικών ταμείων, η
αναθεώρηση των αλόγιστων αμυντικών δαπανών της Ελλάδας και η χαλάρωση των αμυντικών
αναγκών της με την κατοχύρωση των Ελληνικών συνόρων από την Ευρώπη, η περικοπή περιττών και
όχι κοινωνικών δαπανών είναι μόνο μερικές από τέτοιες εναλλακτικές λύσεις.
Ας προβληματιστούμε επίσης για τις επιπτώσεις έχουν όλα αυτά για την Ευρώπη και για τους θεσμούς
που θεμελιώνουν τον Ευρωπαϊκό κοινωνικό και πολιτικό πολιτισμό της .
Η προάσπιση αυτού του πολιτισμού θεωρώ ότι είναι η μεγάλη πρόκληση για το συνδικαλιστικό
κίνημα στο γκρίζο τοπίο που διαμορφώνει ο νεοφιλελευθερισμός αντίθετα και ενάντια προς την
κοινωνία. Θα αγωνιστούμε για να μην γυρίσουμε στο Μεσαίωνα.
Συνεπώς αν η Ελλάδα έχει ανάγκη από επιλογές ανάκαμψης σε πνεύμα πραγματικής αλληλεγγύης και
συνοχής με στόχο την ανάπτυξη, την απασχόληση και τις καινοτόμες επενδύσεις, και η Ευρώπη
σίγουρα χρειάζεται ένα σύμφωνο αλληλεγγύης και ανάπτυξης για οικονομικά βιώσιμες και κοινωνικά
αποδεκτές λύσεις με συμμετοχή των εργαζομένων, δημοκρατία και σεβασμό των εθνικών και
Ευρωπαϊκών θεσμών.
Με τις σκέψεις αυτές τελειώνοντας σας ευχαριστώ για την προσοχή σας και τους γερμανούς
συναδέλφους μας για την έμπρακτη συμπαράσταση σας δύσκολο αγώνα μας..

ΔΥΤΙΚΟΤΡΑΦΕΙΣ ‘Η ΑΝΑΤΟΛΙΤΕΣ ;
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Η Ορθόδοξη Ελληνική παράδοση είναι προσωποκεντρική. Την εποχή της αναγέννησης και του διαφωτισμού, ο Ελληνικός χώρος δεν πέρασε τις οικονομικές εξελίξεις της δύσης, και παρέμεινε φεουδαρχικός και βαθειά θρησκευόμενος .Εικονολάτρες και εικονομάχοι, μοναχισμός, σταυροφορίες, και αποικιακοί κατάκτηση από τους δυτικούς. Η δυτική παράδοση έχει κι αυτή μέσα της θρησκευτικούς πολέμους, τον καθολικισμό και την διαμαρτυρία {προτεσταντισμό} υπό την ηγεσία του Μαρτίνου Λούθηρου στην Γερμανία, και του Ζβίγκλιου Καλβίνου στην Ελβετία. Την αναγέννηση, την ανάπτυξη των πόλεων και τον διαφωτισμό, όπου είχε περίοπτη θέση η φιλοσοφία με τον τον Τζον Λοκ θεμελιωτή του πολιτικού φιλελευθερισμού που επηρέασε το Σύνταγμα των Η.Π.Α τον Καρτέσιο {GOGITO ERGO SUM" " σκέφτομαι άρα υπάρχω" τον Tόμας Χομπς «Λεβιάθαν» «άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος» το Τζον Στιούαρτ Μιλ, Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Βολταίρο, και τους ουτοπιστές σοσιαλιστές όπως ο Τομάζο Καμπανέλα «η πολιτεία του Ήλιου» ο Κάρολος Φουριέ κ.α. Στην δύση έγιναν επαναστάσεις η «Μάγκνα Κάρτα» στην Αγγλία, η Γαλλική επανάσταση στην Γαλλία, για να καταλάβει η αστική τάξη την εξουσία και να κατοχυρωθούν τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη. Εκεί οι θεσμοί ήταν απρόσωποι, ατομοκεντρικοί. Όπως ανέφερε στην εκπομπή της «ΕΤ 3» «Ανιχνεύσεις» ο ομότιμος καθηγητής του Α.Π.Θ κ. Ι.Χασιώτης¨ «η προσωποκεντρικότητα των θεσμών στον Ελλαδικό χώρο συνέργησε στην συναλλαγή και στο πελατειακό κράτος.Οι θεσμοί στην νέα ελεύθερη Ελλάδα, ήταν θεσμοί που προέρχονταν από την ανεπτυγμένη δύση των πόλεων, και «μετεκενώθηκαν» σε μια φεουδαρχική και αγροτική Ελλάδα. Aν o λαός έχει Ανατολίτικη συμπεριφορά όπως αναφέρει μερίδα της Ελληνικής διανόησης, η άρχουσα τάξη στις ημέρες μας είναι δυτικοτραφείς {Χάρβαρντ,Γέηλ Μ.Ι.Τ Λόντον Σκουλ, Πανεπιστήμια Παρισιού, και Γερμανίας} Η ειδησεογραφία αναφέρει ότι ο διευθυντής του ΟΔΔΗΧ που διαχειρίζεται το δημόσιο χρήμα, ο κ. Πέτρος Χριστοδούλου είναι “παιδί” της “Γκόλντμαν σακς” “της τράπεζας που κυβερνά τον κόσμο.” Όπως έχει δημοσιευτεί στα μέσα ο πρωθυπουργός Λ. Παπαδήμος υπήρξε μέλος της “Τριλάτεραλ” μιας νεοφιλελεύθερης διεθνούς οργάνωσης που ίδρυσε ο τραπεζίτης Ρότσιλδ.
Αλλά και οι προηγούμενοι και παλαιότεροι αυτών, που κατείχαν την εξουσία, δυτικοτραφείς ήταν. Γιατί αυτοί “οι καλοί άνθρωποι” καταχρέωσαν την Ελλάδα και έφεραν τόσα δεσμά σήμερα στους νεοέλληνες;
Γιατί δεν εξετάζουμε την σύγχρονη λειτουργία του πολυεθνικού κεφαλαίου, όπου στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης έχει μεταλλάξει τον καπιταλισμό από παραγωγικό καπιταλισμό σε καζινοκαπιταλισμό;
Είναι ολοφάνερο ότι οι πολιτικές ελίτ υπερχρέωσαν την Ελλάδα για να έχουν δεμένο με μόνιμα δεσμά τον λαό.
Ποιος κέρδισε π.χ από τα δάνεια αλλά και από τα μεγάλα έργα που έγιναν στην Ελλάδα την τελευταία δεκαπενταετία; Αναζητήσατε το κεφάλαιο. Ασφαλώς και ο λαός έχει τις δικές του ευθύνες, για “την γνώση χωρίς καλλιέργεια”, για την μικροφοροδιαφυγή , επειδή δεν τηρεί τους κανόνες κλπ. Μήπως όμως τον αφήνουν οι ελίτ για να κάνουν αυτές, τις δικές τους μεγάλες κομπίνες; Συγκρίνονται οι ευθύνες του λαού με εκείνες τη άρχουσας τάξης της Ελλάδας και της Ευρώπης, όπου το έριξε στο μεγάλο φαγοπότι και τώρα που περνάει κρίση μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις υπερφορολογεί τα μικρομεσαία στρώματα, καταργεί το κράτος πρόνοιας και τα κατακτημένα με αγώνες και θυσίες εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα; Η φωτισμένη Ευρώπη εισέρχεται στο νέο εργασιακό Μεσαίωνα της.