Την καλημέρα μου κύριε Μανούσο : )
Συγχωράτε με καταρχήν για την καθυστερημένη απάντηση, αλλά είναι ζόρικες οι τελευταίες μέρες.

Σας ευχαριστώ ειλικρινά για τη συμμετοχή σας στην προσπάθεια του ONE:STORY. Διάβασα τα διηγήματά σας και είναι υπέροχα! Τέτοιας ποιότητας υλικό ψάχνουμε : )
Πείτε μου μόνο σας παρακαλώ ποιο διήγημα προτιμάτε να δημοσιεύσουμε, καθώς ο σχεδιασμός του ανθολόγιου www.onestory.gr προβλέπει μία μόνο συμμετοχή ανά συγγραφέα.
Και το βιογραφικό σας είναι μια χαρά... Νομίζω μόνο πως είναι απαραίτητο κάτω από το βιογραφικό να μπαίνουν προσωπικοί σύνδεσμοι κοινωνικών δικτύων, καθώς και ένα email επικοινωνίας με τον συγγραφέα, μιας και πρόκειται για διαδικτυακή δημοσίευση. Πείτε μου εσείς τι θα θέλατε να βάλουμε από αυτά που πιθανόν διαθέτετε: blog / facebook / google+ / twitter / linkedIn? καθώς και ένα email? Ότι κρίνετε εσείς.
Η νωρίτερη, δυστυχώς, ελεύθερη ημερομηνία που μπορεί να δημοσιευθεί το διήγημά σας είναι η 31η Μαΐου, καθώς έχει ήδη προγραμματιστεί όλο το επόμενο διάστημα με διηγήματα.Να είστε καλά και θα αναμένω νεότερά σας!
Γιάννης Φαρσάρης
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ
ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑ
Γράφει ο Μανούσος Γ. Δασκαλάκης
Ήταν ημέρα Πέμπτη κατά τις 10 το πρωί. Ο Γιώργος είχε παραγγείλει τον δεύτερο καφέ του, και τον έπινε καπνίζοντας το τσιγάρο του. Φυσούσε τον καπνό ψηλά στο ταβάνι, με το κεφάλι του κενό από κάθε σκέψη. Την ώρα εκείνη του έφερε ο μικρός του κυλικείου την τοπική εφημερίδα. Την ανοίγει στην σελίδα των κοινωνικών αγγελιών. Την Κυριακή περίμενε το μνημόσυνο του θείου τού του Γρηγόρη. Ο θείος του ο Γρηγόρης ,ήταν ο αγαπημένος του θείος. Ήταν ο μικρότερος αδελφός της μητέρας του. Ποτέ του δεν είχε κάνει γάμο, και δεν είχε την ευτυχία να αποκτήσει παιδιά. Αγαπούσε τα παιδιά της αδελφής του σαν δικά του. Τους φερόταν,- σε αυτόν και την Ευαγγελία την αδελφή του, από μικρά με αγάπη στοργή και τρυφερότητα. Δεν παντρεύτηκε ο θείος του, ο Γρηγόρης, διότι ήταν εκ πεποιθήσεως εναντίον του γάμου. Μερικές φορές έλεγε στους φίλους του¨ «Βλέπω δήθεν ευτυχισμένα ανδρόγυνα σε μεγάλη πια ηλικία με 50 χρόνια γάμου να μισούνται θανάσιμα.» «Έχω δει γυναίκες να απατούν τους άνδρες τους ,άνδρες να απατούν τις γυναίκες τους, παιδιά στο χωρισμό των γονέων να γίνονται μπαλάκι του πιγκ πογκ μεταξύ τους, για να εκδικηθούν εαυτούς και αλλήλους τραυματίζοντας την άγουρη ψυχή των αθώων παιδιών».Γιατί να παντρευτώ λοιπόν, και να καταντήσω σαν κι αυτούς; Έτσι ο Γρηγόρης έμεινε εργένης. Στο μέτρο του δυνατού προσπάθησε να ζήσει καλά. Ήταν ένας ψηλός άνδρας με αρρενωπά χαρακτηριστικά και αρκετή αυτοπεποίθηση. Ποτέ δεν του έλειψε το ωραίο φύλο. Πάντα κάποια γυναίκα είχε για συντροφιά του. Στα γεράματα του όμως παντρεύτηκε εικονικά, τυπικά και από ανάγκη. Προσέλαβε μια κυρία από την Βουλγαρία για να τον φροντίζει, την συμπάθησε και την παντρεύτηκε για να κληρονομήσει την σύνταξη του και την γκαρσονιέρα του. Ο Γιώργος ξεφύλλιζε την εφημερίδα κοιτάζοντας τις φωτογραφίες στα μνημόσυνα και τις κηδείες. Κοίταζε και μονολογούσε . «Πάει κι αυτός» . «Αυτός δεν είναι ο τάδε που περνούσε κάθε Πέμπτη από το γραφείο και πιάναμε κουβεντούλα».
«Τι είναι ο άνθρωπος βρε παιδί μου». «Ένα φύσημα του αγέρα είναι ο άνθρωπος».
«Σήμερα τον βλέπεις να χαίρεται την ζωή του και να γλεντά ,κι αύριο βρίσκεται δύο μέτρα κάτω από την γη». Ξαφνικά όπως κοίταζε τις αγγελίες των κηδειών και μνημοσύνων, πέφτει το μάτι του σένα γνωστό του άνδρα, εξηνταπεντάρη με μουστάκι. «Τον λατρευτόν μας .
Γιάννη Καραγιάννη κηδεύομαι σήμερον στις 5 το απόγευμα». Ο άνδρας αυτός ήταν ένας από την παρέα των φίλων που βρισκόντουσαν τουλάχιστον τρις φορές τα βδομάδα στην καφετέρια «ΑΝΙΜΑ» στο παλιό λιμάνι.Τον γνώριζε από τα μαθητικά τους χρόνια. Είχε να τον συναντήσει μια βδομάδα, μα νόμιζε ότι είχε πάει στην Αθήνα για προσωπική του εργασία.
Μόλις συνειδητοποίησε τι συνέβη, πήρε αμέσως στο τηλέφωνο έναν, έναν χωριστά τους φίλους, από την παρέα του. Συντετριμμένοι όλοι οι φίλοι από τον ξαφνικό και αναπάντεχο χαμό, που βρήκε τον αγαπητό τους φίλο Γιάννη, έδωσαν ραντεβού, στο νεκροταφείο του Αγίου Λουκά. Ο Γιώργος αναπολούσε τις παρέες που έκαναν όταν ήταν νέοι. Τότε που τέλειωναν μαζί το εξατάξιο γυμνάσιο το 1966.Τον καθηγητή τους της φιλολογίας, όπου ήταν κοντούλης και του κρεμούσαν χάρτινες ταμπέλες στην πλάτη όπου έγραφαν¨ «είσαι γίγαντας».Το ποδόσφαιρο που έπαιζαν μαζί με άλλους μαθητές στις αλάνες. Τις παρέες τους, με τα ξενύχτια και τα πάρτι, όπου φλέρταραν όμορφες νέες Χανιωτοπούλες. Συναντήθηκαν κατά τύχη και στο στρατό. Ο Γιώργος ήταν λοχίας σιτιστής στο πεζικό, και ο φίλος του ο Γιάννης έφεδρος ανθυπολοχαγός. Ήταν μια έκπληξη γι`αυτούς και το ευχαριστήθηκαν
αλλά για λίγο. Όταν είχαν έξοδο πήγαιναν στην κοινή τους αγάπη που ήταν το θέατρο. Στο εθνικό θέατρο τότε είδαν την παράσταση με το έργο του Άντον Τσέχωφ "Βυσσυνόκηπος" όπου πρωταγωνιστούσε ο Αλέξης Μινωτής. Επισκέφθηκαν και το υπόγειο του Κάρολου Κουν που τόσες παραστάσεις ποιότητας έδωσε στο Ελληνικό κοινό. Ο Γιάννης όμως είχε θείο τον αδελφό της μητέρας του της Καλιόπης που την φώναζαν και Πόπη, έναν ανώτερο αξιωματικό ο οποίος υπηρετούσε στο πεντάγωνο. Τον ρώτησε που ήθελε να τον μεταθέσει. Ο Γιάννης ζήτησε την Θεσσαλονίκη όπου είχε μία αδελφή παντρεμένη με δύο παιδιά, και τον θείο του τον Μάριο, που είχε μείνει γεροντοπαλίκαρο. Τότε χώρισαν οι φίλοι. Συναντήθηκαν αργότερα ξανά στα Χανιά και συνέχισαν την φιλία τους. Ήταν ώρα 5 μμ στο νεκροταφείο του Αγίου Λουκά. Οι φίλοι περίμεναν σιωπηλά να έρθει η πομπή με τον νεκρό. Όταν έφθασε η σωρός εισήλθαν όλοι μέσα στον χώρο του ναού. Όπως συνηθίζεται άναψαν κεριά και ασπάστηκαν το νεκρό. Πλησιάζοντας ο
Γιώργος να ασπαστεί την σωρό του φίλου του, ο μακαρίτης του φάνηκε πιο αδύνατος και χωρίς μουστάκι. «Φαίνεται ότι οι δικοί τού του έκοψαν του φίλου μου το μουστάκι σκέφθηκε».Όσο για το αδυνάτισμα, νόμισε ότι μπορεί να ήταν και ιδέα του. Όταν τελείωσε η τελετή ο Γιώργος πλησίασε το μικρόφωνο άνοιξε το φύλο του χαρτιού, και άρχισε να διαβάζει ένα επικήδειο που είχε γράψει για τον παλιό του φίλο. Μετά το πέρας της κηδείας, πλησίασε με τους φίλους του, συλλυπήθηκαν τους συγγενείς και αναχώρησαν για τις οικίες τους. Ο μακαρίτης δεν είχε παιδιά . Με την γυναίκα του την Μάρθα ,μια ψιλή αδύνατη που ψεύδιζε λίγο, είχε χωρίσει πριν δέκα χρόνια. Για τούτο δεν τους έκανε εντύπωση πως δεν γνώριζαν τους λοιπούς συγγενείς του φίλου τους. Είχαν περάσει γύρω στις είκοσι ημέρες και σχεδόν είχε ξεχαστεί το θλιβερό γεγονός. Ο Γιώργος περπατούσε αμέριμνος, στην οδό Τζανακάκη. Βλέπει μπροστά του έναν κύριο με γκρίζα μαλλιά όπου προχωρούσε με αργό βήμα. Έμοιαζε με τα χαρακτηριστικά του φίλου τού, του Γιάννη. Άρχισε να τσιμπιέται. Μονολογεί ψιθυριστά. «Γιώργο βλέπεις οπτασίες»."Μήπως έπαθες παράκρουση από την υπερφορολόγηση της κυβέρνησης;" Ο άνδρας που πήγαινε μπροστά του, πήρε απότομα στροφή και γύρισε προς το μέρος του. Ο Γώργος έμεινε κόκαλο. "Θεέ μου βλέπω το φάντασμα του Γιάννη." Τον είδε ο Γιάννης και πλησίασε να τον χαιρετήσει. «Ζεις βρε μπαγάσα του λέει ο Γιώργος εμβρόντητος σαν κεραυνόπληκτος. «Νόμιζες ότι πέθανα»; «Αν νόμιζα λέει». Ήρθαμε όλοι η παρέα στην κηδεία σου, και εγώ σου διάβασα και επικήδειο». Ο Γιάννης έβαλε τα γέλια. «Εγώ σήμερα ήρθα από την Αθήνα.» «Εσείς μπερδευτήκατε και πήγατε στην κηδεία του ξαδέρφου μου, ο οποίος είχε το ίδιο όνομα». "Καλά βρε παιδιά δεν σκεφτήκατε να με πάρετε ένα τηλέφωνο." "Που να σε παίρναμε τηλέφωνο." "Στον Άδη ή στη κόλαση;""Παίρνουν τηλέφωνο τους πεθαμένους;" Ο Γιώργος άρχισε να συνέρχεται.Τον έπιασαν ασταμάτητα γέλια. Πλησίασε τον Γιάννη πιο κοντά και του έδωσε μια φιλική γροθιά στο στομάχι. "Πάρε για να μάθεις γιατί μας κοψοχόλιασες».Όταν έφθασε ο Γιώργος στο σπίτι του, και ηρέμησε από την έπληξη άρχισε να τηλεφωνεί στους κοινούς τους φίλους.Όλοι σοκαρίστηκαν στην αρχή, μετά ξεσπούσαν σε γέλια. Πάντα τέτοιες ατυχίες να έχουμε τους έλεγε γελώντας ο Γιώργος..Αγαπητέ κ. Φαρσάρη. Σας ευχαριστώ για τα καλά και ευγενικά σας λόγια, και για την προσπάθεια που κάνετε να προβάλετε τους Έλληνες νέους, και ολιγότερο νέους, συγγραφείς. Στο βιογραφικό μου όπως ζητήσατε μπορεί να προστεθεί το μπλογκ μου: XANIOTIKI AURA BLOG SPOT.COM KAI TO¨ EMAIL MANOYSOSDASKALAKIS@HOTMAIL.COM KAI TO FACEBOOK
Θα προτιμούσα να δημοσιευτεί το διήγημα μου με τον τίτλο "ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ"
Σας χαιρετώ και σας εύχομαι καλό πάσχα.
Φιλικά Μανούσος Γ. Δασκαλάκης ΑΠΟ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΡΣΑΡΗ ONESTORY.GR
Ευχαριστώ θερμά κύριε Μανούσο :-)
δεν χρειαζόμαστε κάτι άλλο για τη δημοσίευση.
Χαίρομαι που συναντώ στο Διαδίκτυο ανθρώπους όπως εσάς, που κουβαλάτε αξίες και ιδανικά μια άλλης αγνότερης εποχής
Ακόμα πιο δημιουργική συνέχεια σας εύχομαι!

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ «ΕΧΕΙ ΓΟΥΣΤΟ» 4-3-2012
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΜΑΝΟΥΣΟΣ. Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Σταχυολόγησα ορισμένες ατάκες του κ. ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΦΑΡΟΥ ψυχίατρου-ψυχοθεραπευτή, συγγραφέα, και συνταξιούχου ιερέα, σε ναό της πλάκας Αθηνών. Παραχώρησε συνέντευξη στην δημοσιογράφο Μπίλιω Τσουκαλά {ΝΕΤ 4-4-2012}Προσωπικά δεν επηρεάζομαι από την θρησκεία, όμως ο λόγος του κ.Φ.Φ ο οποίος δεν είναι θρησκευτικός, είναι «αιρετικός» και εκτός από την εμπειρία ζωής{είναι 82 ετών} έχει παιδαγωγική, φιλοσοφική, και πρακτική αξία.
«Δεν πρέπει να κρατάτε το παιδί σας κοντά σας με υλικές και συναισθηματικές παροχές. Όταν έρθει σε ηλικία γάμου δεν θα μπορέσει να βρει αντίστοιχη σύζυγο.
Εάν οι γονείς έχουν ανάγκες, που έχουν, να τις καλύψουν μέσα από τις δικές τους συναισθηματικές σχέσεις. Τι θα πει τα δίνω όλα στο παιδί, για να μην του λείψει τίποτα. Είναι ολέθριο λάθος.
Οι δυσκολίες χαλυβδώνουν τον άνθρωπο. Του ξυπνούν μέσα του δημιουργικές δυνάμεις. Αυτός που κερδίζει την ζωή είναι αυτός που σκληραγωγείται.
Ποτέ δεν δίνω ελεημοσύνη. Είμαι εναντίον της φιλανθρωπίας. Αλληλεγγύη ναι, όχι φιλανθρωπία. Πρέπει να εξασκηθούμε στην λιτότητα.
Χωρίς δυσκολίες η ζωή δεν είναι δημιουργική. Όταν θέλεις δουλειά πρέπει να ψάχνεις από το πρωί μέχρι το βράδυ. Όταν δίνεις συνεχώς κρατάς το παιδί εξαρτημένο και χάνει την αυτοεκτίμηση του. Ο Χριστός ποτέ δεν έδωσε υλικά αγαθά.
Δεν είμαι θαυματοποιός. Με παίρνουν στο τηλέφωνο άνθρωποι που είναι 50 χρόνων και οδήγησαν την ζωή τους σε αδιέξοδο. Περιμένουν από εμένα να τους βοηθήσω με ένα θαύμα. Τα παιδιά δεν έχουν προπαρασκευαστεί να ζήσουν στον πραγματικό κόσμο που έχει δυσκολίες. Η γυναίκα του Φίλιππου Ολυμπιάδα θέλησε να μεγαλώσει τον γιό της Αλέξανδρο παρέχοντας του ευκολίες, για να τον ευνουχίσει. Όμως τον πήρε από τα χέρι της, ο πατέρας του Φίλιππος, τον έδωσε σε παιδαγωγό, και αυτός τον υπέβαλε σε αφάνταστη εκπαίδευση- τυραννία. Αργότερα ο Μέγας Αλέξανδρος έζησε σκληρότερα από τους στρατιώτες του και αυτοί τον λάτρεψαν.»
«Εμείς πρέπει να αλλάξουμε τον εαυτόν μας. Μην περιμένουμε από τους άλλους. Αυτό μόνο μπορούμε να κάνουμε.»

Συντηρητικοί Μαρξιστές (Β' μέρος). Του Γιάννη Βαρουφάκη
18:04, 03 Απρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/90100


Τι δεν είδε ο Μαρξ. Όσο διορατικός και να ήταν, ο Μαρξ δεν ήταν δυνατόν να έχει προβλέψει τα πάντα. Αρκεί ότι προ-είδε το μεγαλείο της παγκοσμιοποίησης, αλλά και την άκρα δυστυχία που αυτή παρήγαγε. Την τάση του καπιταλισμού να παραγάγει πρωτόγνωρο πλούτο, και συνάμα πρωτόγνωρη φτώχεια. Την τάση της ανθρωπότητας να κατασκευάζει μηχανήματα με την δύναμη να παράγουν εκ μέρους μας τα πάντα αλλά, την ίδια στιγμή, και την έφεσή μας να μετατρεπόμαστε όλοι μας, εργαζόμενοι και εργοδότες, σε αλλοτριωμένους σκλάβους των τεχνολογικών δημιουργημάτων μας.


Αυτό που δεν είδε ο Μαρξ ήταν το φαινόμενο μιας Microsoft ή μιας Apple. Εξηγούνται άραγε τα κέρδη αυτών των δύο κολοσσών με την θεωρία του Μαρξ; Μεταφράζονται εύκολα στην υπεραξία των εργαζόμενων αυτών των δύο επιχειρήσεων; Σε καμία περίπτωση. Ο Μαρξ υπέθετε ότι όλες οι επιχειρήσεις λειτουργούν σε απόλυτα ανταγωνιστικό πλαίσιο. Ότι οι καινοτομίες τους αντιγράφονται άμεσα και δεν δύνανται να πουλάνε τα προϊόντα τους πιο ακριβά από τους ανταγωνιστές τους. Με άλλα λόγια, ο Μάρξ έστρεφε την κριτική του σε μια ιδεατή, πλήρως, ανταγωνιστική έκφανση του καπιταλισμού. Δεν ασχολήθηκε με την περίπτωση μια πιθανής Microsoft ή μιας Apple επειδή πίστεψε ότι ο ανταγωνισμός θα έριχνε όλα τα τείχη του προστατευτισμού. Σφάλμα ολκής. Το αντίθετο συνέβη. Εταιρείες όπως η Microsoft και η Apple όχι μόνο κατάφεραν να υψώσουν νέα τείχη προστατευτισμού, αλλά και να ιδιωτικοποιήσουν αυτό που ο Μαρξ ονόμαζε «γενική διανόηση», την συλλογικά δηλαδή παραχθείσα γνώση μιας παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας. Το κάθε iPhone, το κάθε πρόγραμμα Windows, εμπεριέχει γνώση παραχθείσα από εκατομμύρια άτομα τα περισσότερα από τα οποία δεν είχαν καμία σχέση με την Microsoft ή την Apple. Οι καλές αυτές εταιρείες, όπως περίπου η British East India Company πριν αιώνες μονοπώλησε το εμπόριο της Ευρώπης με την Άπω Ανατολή, μονοπωλούν την γνώση που έχουν παράξει μάζες επιστημόνων και μη.

Αυτή την ιδιωτικοποίηση δεν την είχε φανταστεί ποτέ ο Μαρξ (πως θα μπορούσε άλλωστε;). Κι όμως, αυτή η ιδιωτικοποίηση βρίσκεται σήμερα στο κέντρο της διανομής του παγκόσμιου εισοδήματος. Ένα iPhone παράγεται στην Κίνα από την Ταϊβανέζικη Foxconn, στα εργοστάσια της οποίας εργάζονται χιλιάδες κινέζοι υπό οικτρές συνθήκες. Η Foxconn χρεώνει την Apple περί τα 80 δολάρια για κάθε συσκευή, την οποία μετά πουλάει η Apple για 700 δολάρια. Να το πω απλά: Ο ίδιος ο Μαρξ θα κατέληγε ότι η ανάλυσή του δεν αρκεί για να εξηγήσει τι γίνεται.

Ο καπιταλισμός που μελετούσε ο Μαρξ είχε ως κύριο πρωταγωνιστή έναν επιχειρηματία-ιδιοκτήτη που επένδυε δανεικά χρήματα στο εργοστάσιο και παρακρατούσε ό,τ κέρδη ένιωθε ότι μπορούσε να αφαιρέσει από τις επενδύσεις της επόμενης χρονιάς. Σήμερα, ο επιχειρηματίας είναι ένας απλός manager που «τρέχει» την επιχείρηση ουσιαστικά για λογαριασμό τραπεζών οι οποίες με την σειρά τους διοικούνται από managers (στους οποίους δεν ανήκουν οι τράπεζες). Σε αυτή την νέα καπιταλιστική τάξη πραγμάτων, η βασική πηγή πλούτου δεν είναι απλώς η υπεραξία που παράγουν οι προλετάριοι, αλλά οι υπερμισθοί των managers. Μισθοί ασύλληπτα υπεράνω του όποιου μεγέθους θα αντανακλούσε την «παραγωγικότητά» τους. Υπερμισθοί που διαχέονται προς τα κάτω, στα χαμηλότερα κλιμάκια του λεγόμενου middle management, έτσι ώστε να επιβάλλεται ένα καθεστώς «συνενοχής» μεταξύ κατεργαραίων διαφορετικού βεληνεκούς.

Αν ζούσε ο Κάρολος σήμερα, αυτή την διαδικασία θα μελετούσε. Το πως η υπεραξία παράγεται όλο και πιο πολύ στην Κίνα, στην Αφρική, στην Ινδία, ενώ στην Δύση όλοι, όχι βέβαια στον ίδιο βαθμό, εισπράττουν υπερμισθούς – δηλαδή μισθούς που, στην γλώσσα του Μαρξ, ξεπερνούν κατά πολύ την αξία της εργασίας-δραστηριότητάς τους.

Οι εγχώριοι Μαρξιστές

Όταν γύρισα για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το 2000, η πρώτη μου απογοήτευση ήρθε από τους αυτο-προσδιοριζόμενους ως μαρξιστές φοιτητές μου. Θυμάμαι ατέλειωτες συζητήσεις, που με γέμιζαν απόγνωση, για τα λεγόμενα «εργασιακά δικαιώματα» που, εκείνοι έλεγαν ότι, πρέπει να τους «εξασφαλίζουν» τα πτυχία τους. Τους έλεγα: «Βρε παιδιά, μαρξιστές άνθρωποι είσαστε. Πως είναι δυνατόν να πιστεύετε ότι το Πανεπιστήμιο μπορεί ΚΑΙ να προσφέρει μαζική και δωρεάν παιδεία ΚΑΙ να σας εξασφαλίσει «εργασιακά δικαιώματα». Αν μπορούσε, αυτό δεν θα σήμαινε ότι ο Μαρξ έλεγε ανοησίες όταν ισχυριζόταν πως ο καπιταλισμός δεν μπορεί να ξεπεράσει τις αντιφάσεις του, να εκπολιτιστεί, χωρίς να καταργηθεί το μονοπώλιο των λίγων επί των μέσων παραγωγής;» Μόνος μου τα έλεγα, μόνος μου τα άκουγα.

Η τραγωδία της πλειοψηφίας των συμπατριωτών μας που δηλώνουν μαρξιστές είναι διττή: Από την μία, απέχουν πολύ από την ποιότητα, το ύφος και το ήθος της σκέψης του Μαρξ. Από την άλλη, απέχουν ακόμα περισσότερο από τα ζητήματα που θα απασχολούσαν τον Μαρξ σήμερα, και τα συμπεράσματα που θα έβγαζε.

Ως προς το πρώτο, τον τρόπο με τον οποίο παρερμηνεύουν τον Μαρξ του 19ου αιώνα, είναι ξεκάθαρο ότι οι έλληνες μαρξιστές δεν μοιράζονται με τον «γκουρού» τους το δέος που εκείνος ένιωθε μπροστά στα επιτεύγματα του καπιταλισμού. Επικεντρώνονται στα αρνητικά, μεμψιμοιρώντας, και στρεφόμενοι εναντίον εκείνων που ο Μαρξ θα θεωρούσε θείον δώρον: την παγκοσμιοποίηση, το Διαδίκτυο, τις νέες τεχνολογίες, την τάση του καπιταλισμού να καταστρέφει τις σεμνοτυφίες, την συντήρηση, το παλιό, την υποκρισία. Παράλληλα, αποτυγχάνουν να συλλάβουν την πραγματική κακοήθεια του καπιταλισμού που δεν έχει τίποτα να κάνει με την «αδικία» και την «ανισότητα» αλλά που, σύμφωνα με τον Μαρξ, προκύπτει από τον ανορθολογισμό που γεννά η ιδιωτική εκμετάλλευση συλλογικά παραχθέντων αγαθών (κεφαλαιουχικών και καταναλωτικών).

Ως προς το δεύτερο, τώρα, την αδυναμία τους να σκεφτούν αυτά που θα σκεφτόταν ο Μαρξ σήμερα (εν όψει των νέων δεδομένων), εδώ η κατάσταση φέρνει δάκρυα στα μάτια. Έχετε ακούσει κάποιο από τα κόμματα της Αριστεράς να νοιάζεται για τον τρόπο με τον οποίο η Δύση, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, καρπούται την υπεραξία που παράγει ο ‘Νότος’, μετατρέποντάς την σε υπερμισθούς; Ακούσατε ποτέ να εκφέρεται, από την Αριστερά, μια ανάλυση της μετά το 2008 ελληνικής κατάστασης όπου να τίθεται επί τάπητος η ανικανότητα της χώρας τόσο να παράγει (παραδοσιακή κατά Μαρξ) υπεραξία όσο και να καρπούται υπερμισθούς; Όχι, δεν ακούσατε.

Αυτό που ακούσατε, ουσιαστικά, είναι η απαίτηση οι έλληνες εργαζόμενοι να εισπράττουν κι αυτοί υπερμισθούς - μιας και η βιομηχανία μας δεν παράγει αρκετή υπεραξία από την οποία να διεκδικήσουν ένα μέρος. Αυτό που ακούσατε είναι καταγγελίες περί της αδικίας των Μνημονίων και περί της όλο και μεγαλύτερης απόσπασης υπεραξίας των εργαζόμενων (όταν αυτή δεν υφίσταται πλέον). Όσο δε για το τι πρέπει να γίνει, μεγάλο μέρος της Αριστεράς απαντά: Επιστροφή στην αυτάρκεια. Έξοδο από το ευρώ. Έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τέλος στην παγκοσμιοποίηση. Τείχη γύρω από την χώρα που να εμποδίζουν τις εισαγωγές.

Ερωτώ λοιπόν: Με πόσες στροφές νομίζετε ότι περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του ο Μαρξ στον τάφο του στο Highgate όταν «ακούει» τους έλληνες μαρξιστές να λένε τέτοια πράγματα; Η δική μου εκτίμηση είναι: με περίπου 12000rpm!

Επίλογος

Με αυτό το άρθρο κλείνει ένας κύκλος. Ένας κύκλος που προσπάθησε να αναδείξει την ιδεολογική ασυνέπεια και των τριών μεγάλων ιδεολογικών ρευμάτων που κυριαρχούν στην πολιτική σφαίρα, και τα οποία θα κονταροκτυπηθούν (με διαφορετικά κομματικά περιτυλίγματα) στις επικείμενες εκλογές. Είδαμε ελευθεριάζοντες που υποστηρίζουν την μεγαλύτερη και πιο τοξική κρατική παρέμβαση στην ιδιωτική οικονομία (τα δάνεια των Μνημονίων). Γνωρίσαμε Κευνσιανούς που υποστηρίζουν ότι, εν καιρώ βαθιά ύφεσης, η ανάπτυξη θα έρθει μειώνοντας δημόσιες δαπάνες και μισθούς. Καταλήξαμε σε Μαρξιστές που, ουσιαστικά, υπερασπίζονται το δικαίωμα των ελλήνων εργαζόμενων να ζουν ως ραντιέρηδες (εισοδηματίες), ξεζουμώντας την υπεραξία «άλλων» τριτοκοσμικών, ξένων.

Στόχος μου, επαναλαμβάνω, δεν ήταν να επιχειρηματολογήσω υπέρ της ιδεολογικής και θεωρητικής καθαρότητας. Προσωπικά μιλώντας (επειδή, εδώ στο τέλος, δεν με πειράζει να δηλώσω την δική μου ταυτότητα), κατανοώ τον καπιταλισμό διαβάζοντας Μαρξ (και συγκεκριμένα τον Πρόλογο στην Εισαγωγή στην Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας ΚΑΙ την 18η Brumiere του Louis Bonaparte), Keynes (όχι τόσο την Γενική Θεωρία αλλά τα αριστουργηματά του World Economic Outlook, The Economic Consequences of the Peace και το Treatise on Money) και Hayek (Economics and Knowledge). Όχι, στόχος μου ήταν να καταδείξω πως, στην Ελλάδα, μια από τις εκφάνσεις (και αιτίες) της Κρίσης είναι ότι τα κυρίαρχα ιδεολογικά ρεύματα δεν είναι καν ειλικρινή με τον εαυτό τους.

Protagon

ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ; ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ” “Ανάθεμα που χόρτασε τον κόσμο τον απάνω. Τιμές και πλούτη και χαρές, αγάπες και παιχνίδια. Και μίσεψε αξεδίψαστος και απόλα υπεριψούτα.”ΚΩΣΤΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ {ΑΝΤΑΙΟΣ}Την Ελλάδα την “σκοτώνουν” πάντοτε οι Έλληνες. Οι άλλοι -φίλοι,σύμμαχοι και εχθροί- απλώς ξύνουν τις ήδη ανοικτές πληγές. Ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος εθνικής αυτοχειρίας, είναι η μόνιμη διάκριση διαίρεση των Ελλήνων δια του δύο.Βασιλικοί ,Βενιζελικοί , δεξιοί, κομμουνιστές, μηνημονιακοί, αντιμνημονιακοί, ευρωσοτηριολάγνοι, δραχμοπτωχεύσαντες και τόσες άλλες διχοτομήσεις, αποδεικνύουν την διαχρονικότητα αυτής της αυτοκαταστροφικής κουλτούρας. Στην προδιάθεση του Έλληνα να αναζητεί και να αναγορεύει ως “εχθρό του” το αντεστραμμένο είδωλο του πρέπει να προσθέσουμε και την αξιοποίηση του, με μιντιακά τεχνάσματα, εκλογικά ψευτοδιλήμματα και πολιτικά τρυκ,από τον δικομματισμό{με όλες του τις μορφές και εκφάνσεις όπως π.χ την σημερινή όπου το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ και η ημιμνημονιακή Ν.Δ διαθέτουν και αντιμνημονιακά παραρτήματα.” Γιάννης Πανούσης καθηγητής εγκληματολογίας {Βήμα}
Από άλλη οπτική γωνία ο καθηγητής φιλοσοφίας Στέλιος Ράμφος αναλύει ότι η διαφορετικότητα των Ελλήνων όπου λειτουργούν με το συναίσθημα και χωρίς ορθολογισμό, ωφείλεται στην επιρροή της ορθοδοξίας που τους κάνει μηδενιστές, κι το ότι οι νεοέλληνες , δεν πέρασαν από το στάδιο της αναγέννησης και του διαφωτισμού.Με τον δικό τους τρόπο αυτό αναφέρουν και Έλληνες ψυχαναλυτές.Ότι οι Έλληνες και Ελληνίδες δεν κάνουν ενδοσκόπηση εις τον βαθύτερο εαυτόν τους, παρά δείχνουν πάντα με το δάχυλο τον απέναντι.Βεβαίως υπάρχει και η άλλη σχολή σκέψης ότι την ανθρώπινη συνείδηση την διαμορφώνει το σύστημα παραγωγής και διανομής.
Ότι ο μοναχικός άνθρωπος στον καπιταλισμό είναι αντανάκλαση και ομοίωμα του μοναχικού εμπορεύματος.
Στον καπιταλισμό; Ναι. Αλλά στην Ελλάδα βέβαια, ο καπιταλισμός και ότι θετικό έφερε στην Δυτική Ευρώπη ήταν καχεκτικός κρατικοδίαιτος εξαρτημένος από τους ξένους κομπραδόρικος.Σήμερα όμως τι κάνουμε;Ήταν τόσο αναξιόπιστο και διεφαρμένο το Ελληνικό πολιτικό σύστημα με αιχμή του δόρατος τον δικομματισμό όπου δεν έκανε ποτέ στοιχειωδώς έντιμη διαχείριση , και μας έφθασε στον πάτο.Φθάσαμε στο σημείο δια του Γ.Α.Π να ικετεύουμε τους εταίρους μας να μας έρθουν, ως “σωτήρες” για να μας οργανώσουν την Ελληνική δημόσια διοίκηση. Καλό θα ήταν να μην φθάναμε μέχρι εδώ.Χωρίς να παραβλέπουμε και την γενικότερη κρίση του δυτικού καπιταλισμού στον ανταγωνισμό του με τις αναδυόμενες δυνάμεις ΚΙΝΑ, ΙΝΔΙΑ ,ΡΩΣΙΑ, ΒΡΑΖΙΛΙΑ {BRIK.}
Συμφωνώ με τους φιλελεύθερους που λένε ότι πρέπει να αλλάξουμε μοντέλο ανάπτυξης.Αν δεν παράγεις προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας μπορείς να ανταγωνιστείς τους Ασιάτες στα ίδια προϊόντα; Διαφωνώ βεβαίως με την στόχευση τους σχεδόν αποκλειστικά στην μείωση του κράτους και των δημοσίων κοινωνικών δαπανών.Στον κόσμο του σκληρού ανταγωνισμού που ζούμε δεν μπορεί να επιβιώσει μια χώρα αν δεν είναι ανταγωνιστική.
Χρειάζεται πάντρεμα του ανταγωνισμού και της κοινωνικής οικονομίας, σενα Δημοκρατικό σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.

ΕΙΚΟΝΙΚΟ «ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ» ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
«Έσωσε» λένε οι χαλαστές φωστήρες ο δικομματισμός την Ελλάδα από την χρεοκοπία. Μας δουλεύουν ψιλό γαζί ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ και μας ζητούν να τους ψηφίσουμε ξανά για να μας «κουρέψουν» και με την ψιλή μηχανή, να μη μας μείνει τρίχα στο κεφάλι. Πρώτη φορά βλέπω «κούρεμα» χρέους 106 δις όπως λένε, οι κυβερνητικοί φωστήρες , με φόρτωμα νέου χρέους 130 δις, με μακροπρόθεσμη ημερομηνία. Μπορεί βεβαίως να έχει η Ελλάδα τα ιδιαίτερα της προβλήματα που χρειάζονται λύσεις, αλλά το πρόβλημα είναι συστημικό. Αντί να το αντιμετωπίζει ως συστημικό πρόβλημα η Ε.Ε υπό την ηγεσία των συντηρητικών της Γερμανίας, δέσμια στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο των ασύδοτων αγορών, αφήνει κάθε χώρα έρμαιο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και μετά έρχεται να πάρει ημίμετρα. Πάντα εκ των υστέρων. Τώρα είναι στο στόχαστρο των αγορών η Ισπανία. Ενώ θα έπρεπε να νομοθετήσει προλαβαίνοντας, ώστε η Ε.Κ.Τ να εκδώσει νέο χαρτονόμισμα. Να επιτρέψει να δανείζονται τα κράτη απευθείας από την ΕΚΤ για να μην πληρώνουν τοκογλυφικά επιτόκια στις τράπεζες. Να εκδίδονται αναπτυξιακά ευρωομόλογα. Να γίνεται μεταφορά πόρων όπως στις Η.Π.Α από τις πλουσιότερες στις φτωχότερες χώρες. Φυσικά αυτό προϋποθέτει αλλαγή πολιτικής και περισσότερη ενωμένη Ευρώπη περισσότερη πολιτική και οικονομική- δημοσιονομική- διακυβέρνηση κι εντέλει ομοσπονδοποίηση, της Ευρώπης. Αντί αυτού κυριαρχούν οι ηγεμονικοί Εθνικισμοί, οι οποίοι θα προκαλούσαν θλίψη- αν ζούσαν- στους ιδρυτές πατέρες της Ευρώπης, ΡΟΜΠΕΡ ΣΟΥΜΑΝ, ΖΑΝ ΜΟΝΕ, ΝΤΕ ΓΚΑΣΠΕΡΙ, ΑΝΤΕΝΑΟΥΕΡ. Οι οποίοι έζησαν τους πολέμους , την καταστροφή ,τους νεκρούς, την θλίψη και τα αίματα, και θέλησαν μια Ευρώπη ειρηνική μακριά από τις εμφύλιες έριδες των δύο παγκοσμίων πολέμων στο έδαφος της. Ο γενικός διευθυντής μιας εταιρείας διαχείρισης κεφαλαίων με έδρα την Γενεύη ΙΑΣΩΝ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ γεννημένος στο Καναδά κοσμοπολίτης, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο ¨ «ΤΟ ΕΠΑΧΘΕΣ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» «εκδόσεις Μελάνι» παραχώρησε συνέντευξη τύπου στο «ΒΗΜΑ» όπου λέει μεταξύ άλλων και τα εξής¨ «Το 1950 η Αργεντινή ήταν ανάμεσα στις 10 καλύτερες οικονομίες του κόσμου, και σήμερα 60 χρόνια μετά, βρίσκεται ακόμη υπό πίεση, για να μη σας πω για τους Αιγυπτίους που «κατρακυλάνε» εδώ και 2.000 χρόνια. Το «κούρεμα» δεν μείωσε το χρέος μας, πάλι θα μας δανείσουν, ήταν μάλλον ένα μάρκετινγκ παρά ουσιαστικό «κούρεμα.» Ώσπου να φύγει το βάρος του χρέους από πάνω μας θα ήταν τρελός κάποιος να επενδύσει στη χώρα μας. Χρειάζεται ένα πραγματικό «κούρεμα» με παιρεταίρω μείωση επιτοκίου, μακρόχρονη αποπληρωμή και ταυτόχρονα να επενδύσουμε στην επιχειρηματικότητα.»

Mανώλης Ρασούλης: Υπάρχει μια άλλη Ελλάδα μες στην Ελλάδα
13:04, 01 Απρ 2012 | Κρυσταλία Πατούλη tvxs.gr/node/89834


*«Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν: ‘‘Άκουσον μεν, πάταξον δε’’. Ο σκοπός της επιστολής μου είναι να στείλω δύο μηνύματα: 1. Εγώ προσωπικά δεν δέχομαι τους τίτλους pigs - οκνηρός - άσωτος κ.λπ. που μας φόρτωσαν γενικεύοντας κάποιοι απ’ τα βόρεια. 2. Υπάρχει μια Ελλάδα μες στην Ελλάδα, όπως υπήρχε μια Γερμανία από το 1933 έως το 1945.

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και 25 χρόνια, ζώντας με τους συμπατριώτες μου, βιώνοντας μια διαρκώς γενικευόμενη, αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, έλεγα ότι αυτό το στυλ θα καταστρέψει την Ελλάδα, μπορεί και την ανθρωπότητα. Έκανα το οτιδήποτε να εκφράσω το αντίδοτο. Μάλλον απ’ ό,τι φαίνεται ηττήθηκα.

Στην Ελλάδα σφυρηλατήθηκε και εγκαθιδρύθηκε ένας μέσος πολίτης, μικροαστός, νεόπλουτος, αρχοντοχωριάτης. Επικυριάρχησε στο κοινωνικό, πολιτικό, ιστορικό, ψυχολογικό, αισθητικό προσκήνιο, καταστρέφοντας τον ρυθμό και το στυλ της χώρας.

Επίσης, καταστρέφοντας τη λαϊκή κουλτούρα, δηλαδή το αυθεντικό τραγούδι, που είναι το θεμελιώδες στοιχείο της ταυτότητάς μας, απαξιώνοντας την λόγια ποίηση, εγκαθιδρύοντας, διά πυρρός και σιδήρου, τα πολιτιστικά κέντρα της χαράς και της αισιοδοξίας, όπως τα ονόμασαν, κάτι χαζοκαμπαρέ, τα λεγόμενα σκυλάδικα. Διαμόρφωσαν έναν χαζοκαμπαρετζίδικο τρόπο σκέψης, καθιστώντας την Ελλάδα ένα νομιμοποιημένο πορνοστάσιο.

Ο πολιτισμός, καθώς και ο τουρισμός, δέχτηκαν σκληρά πλήγματα. Από τους περιηγητές του ’60 φτάσαμε στα ξενοδοχεία των 5.000 ανθρώπων που, με τα βραχιολάκια στο χέρι, βίωναν τις διακοπές τους και έφευγαν σχεδόν χωρίς να ξέρουν σε ποια χώρα τους φέραν. Η εποποιία του Ζορμπά, των παιδιών του Πειραιά, παρήλθε ανεπιστρεπτί.

Πωλήθηκαν κατά κόρον και ο μύθος και η παρθενικότητα της χώρας, αλλά και το συμπαθές ναΐφ του μέσου ρωμιού αντικαταστάθηκε από την κουτοπονηριά, από το απρόσωπο, από τον μέσο όρο των super market και των τραπεζών και τώρα το σλόγκαν του Υπουργείου Τουρισμού “Έλα στην Ελλάδα να ζήσεις τον μύθο σου“ ακούγεται γελοίο και κούφιο.

Υπάρχει μια άλλη Ελλάδα μες στην Ελλάδα, εξόριστη και καταδικασμένη από τα ποικίλα golden boys και τους εγχώριους κερδοσκόπους που δεν αναγνωρίζουν πατρίδα ή πολιτισμό, αλλά ορκίζονται στη money-land. Ανίκανοι και άπληστοι.

Δεν συμμετείχα στους ολυμπιακούς αγώνες γιατί ήμουν σίγουρος ότι μετά την φαμφάρα θα ακολουθούσε η ξεφτίλα, όπως και έγινε. Η Αθήνα είναι πρωτοφανές φαινόμενο πρωτεύουσας που έχει τον μισό πληθυσμό της χώρας στην επικράτειά της. Αλαζονική πόλη, αφού λανσάρεται ως μητέρα της δημοκρατίας και του μέτρου. Τώρα είναι αμετροεπής μητρόπολη, βρώμικη μητέρα απίστευτης εγκληματικότητας.

Δημοκρατία δεν υπάρχει, πολιτικό σύστημα δεν υπάρχει. Όλα ελέγχονται από το ΔΝΤ, την Ευρώπη, τους Γεωργιανούς και Ρουμανόγυφτους εγκληματίες. Παλιότερα σκεφτόμουν μήπως φέρναμε 100 Γερμανούς (βλέπε Ρεχάγκελ), να αναλάβουν για 100 χρόνια τη χώρα, μπας και ισορροπήσει. Θα με κατηγορούσαν για ανθέλληνα.

Τώρα τους έφεραν ή ήρθαν λόγω ανωτέρας βίας και την πληρώνουν αυτοί που δεν έφταιξαν. Χιλιάδες χάνουν τις δουλειές τους, άλλοι αυτοκτονούν και άλλοι αγοράζουν ακριβά σπίτια στο κέντρο του Λονδίνου.

Κατά τα άλλα, τα εκλεκτά στελέχη του ελληνικού status πουλούν φούμαρα ότι είναι απόγονοι του Αριστοτέλη, του Σωκράτη και του Ηράκλειτου. Και αυτά χωρίς εσωτερική λογική, και έτσι ξανακαταλήξαμε σε μια νέα greek salad, σε μια δραματική φαρσοκωμωδία. Εγώ προσπάθησα να καταλάβω τι συμβαίνει και να αντιπροτείνω κάποιες λύσεις.

Ως εκ τούτου υπέστην ποικίλα πογκρόμ. Ηττήθηκε η αντίληψή μας, γι’ αυτό φτάσαμε στο παρόν χάλι. Αντιλαμβάνομαι ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας παγκόσμιας κρίσης. Το ανθρώπινο είδος βρίσκεται στο απόλυτο αδιέξοδο. Ο πλανήτης έχει καταστραφεί. Δεν μπορούμε πια να αναπτύξουμε τους ρυθμούς της βιομηχανίας όπως παλιά και ταυτόχρονα να σώσουμε το περιβάλλον.

Τι μέλλει γενέσθαι; Κάθε κρίση γεννά πόλεμο. Το απεύχομαι και κάνω κάθε τι για να μην μας συμβεί. Γεννήθηκα σαράντα μέρες μετά τη βόμβα στη Χιροσίμα. Ως εκ τούτου προσπαθώ στη Μέση Ανατολή, εδώ και οχτώ χρόνια, να δημιουργηθεί ένας κοινός παρονομαστής για τους δυο λαούς, γιατί από αυτό το άλυτο πρόβλημα μπορεί να ξεκινήσει ένας παγκόσμιος πόλεμος.

Ονειρευόμουνα να γίνει η Ελλάδα μια πολιτισμική Ελβετία και μητέρα που θα κυοφορήσει ένα όραμα για την παγκόσμια ειρήνη. Τώρα είμαστε στο στόχαστρο όλου του δυτικού κόσμου και παράδειγμα προς αποφυγή. Να μην ξεχάσω να πω ότι πριν από χρόνια έστειλα μια επιστολή στην Süddeutsche Zeitung περί όλων αυτών, αλλά δεν ενδιαφέρθηκαν για το θέμα. Πέρυσι και φέτος ο Γερμανός ανταποκριτής της ίδιας εφημερίδας στην Κωνσταντινούπολη ήρθε στην Ελλάδα, μου πήρε δύο συνεντεύξεις και πάλι η διεύθυνση της εφημερίδας αδιαφόρησε.

Πάντως εγώ προσπάθησα.

Επίσης, ως προς το θέμα που ετέθη να πουλήσει η Ελλάδα τα νησιά της και την Ακρόπολη, έχω να πω:
(α) Η Ακρόπολη δεν είναι ιδιοκτησία μας. Ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα και (β) Μεγάλες εκτάσεις της Ελλάδας, και όχι μόνο, έχουν αγοραστεί από Γερμανούς.

Πρόσφατα συμμετείχα σε ένα φεστιβάλ ποίησης στη Μαγιόρκα, όπου ο κυβερνήτης της μας έλεγε με αγωνία ότι οι Γερμανοί έχουν αγοράσει το 80% του νησιού και θέλουν να το προσαρτήσουν στη Γερμανία. Αν αυτό αποτελεί ένα σχέδιο επεκτατισμού στον νότο εκ μέρους της Γερμανίας, δεν γνωρίζω.

Αν, λόγω της κρίσης, οι νεοέλληνες ξαναχαθούμε στη διασπορά, θα ήθελα να έρθουν στην Ελλάδα ποιητές, διανοούμενοι, επιστήμονες από όλο τον κόσμο, και από εδώ να ξεκινήσει μια προσπάθεια διαιώνισης της ζωής πάνω στον πλανήτη σε ένα ανώτερο επίπεδο.

Αυτά προς το παρόν. Σας χαιρετώ όλους και τον καθένα χωριστά.

Εμμανουήλ Ρασούλης, Έλλην τραγουδοποιός»

Νοέμβριος 2010

"ΚΑΘΕ ΚΟΡΦΗ ΚΑΙ ΦΛΑΜΠΟΥΡΟ ΚΑΘΕ ΚΛΑΔΙ ΚΑΙ ΚΛΕΦΤΗΣ" {ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ}

"ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΜΟΥ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ ΓΛΕΝΤΙΖΩ ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΙΜΈΝΩ ΕΓΩ ΧΑΡΈΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΙΣ ΓΝΩΡΊΖΩ"ΑΣΤΙΚΟ ΧΑΝΊΩΝ ΚΡΗΤΗΣ{ΤΑΜΠΑΧΑΝΙΩΤΙΚΟ}