*ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑ
ΤΑ ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΜΑΤΑ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Κάποτε κατοικούσα σε ένα ορεινό και απομακρυσμένο χωριό της Κρήτης. Σήμερα όμως είμαι ένας κοσμοπολίτης. Έχω ταξιδέψει στο μισό πλανήτη. Έχω κερδίσει πολλά λεφτά, έχω ξοδέψει και πολλά λεφτά. Έχω γυρίσει τους ωκεανούς ως δεύτερος καπετάνιος στα καράβια. Έχω πιλοτάρει και αεροπλάνο ως επαγγελματίας, πιλότος πετώντας στους αιθέρες. Ήμουν ένα ανήσυχο πνεύμα, μα τώρα που μεγάλωσα και βρίσκομαι σε ώριμη ηλικία νοσταλγώ έντονα τα παιδικά μου χρόνια. Δεν έχετε ακούσει που λένε ότι ο ηλικιωμένος γίνεται ξανά ένα παιδί; Όχι μόνο γιατί μειώνονται οι αντιστάσεις του και είναι περισσότερο ευαίσθητος.
Αλλά και επειδή έχει ζήσει την ζωή του και ώριμος πια, και όσο μπορεί και αντέχει να είναι γενναίος, αναλύει και κριτικάρει το παρελθόν του. Τότε τον παλιό εκείνο τον καιρό, ζούσαμε στο χωριό μου με τα αδέρφια μου, φτωχικά με ψωμί κι ελιές και πολύ αγάπη.«Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη. Δώστου κλώτσο να γυρίσει το παραμύθι να αρχίσει.» Η οικογένεια μου την εποχή εκείνη αποτελείτο από έξη αδελφές, τρία αγόρια την μαμά την Αικατερίνη, που την φωνάζανε Κατίνα, τον μπαμπά τον Μανώλη, που ήταν μια σταλιά και τον φωνάζανε και Λάκη, και τη γιαγιά την Χριστίνα μητέρα του πατέρα μου. Ήμασταν από τις φτωχότερες οικογένειες του χωριού μας και μάλιστα άκουγα από τους μεγάλους ότι ήμασταν «κακόσειροι.» Τι σημαίνει να έχεις κακή σειρά στα χωριά μας στην Κρήτη; Τώρα θα μου πείτε ότι τότε, τα χωριά τα μάστιζε η φτώχεια και όλοι ήταν φτωχοί. Ποτέ όμως δεν υπήρξε ισότητα, παρά μόνο στο κοιμητήριο του χωριού μου. Πάντα στους ανθρώπους υπήρχαν διαφορές νοημοσύνης, εμφάνισης, και πλούτου. Όταν έλεγαν οι χωριανοί ότι είσαι «κακόσειρος» εννοούσαν ότι είσαι φτωχός και άσημος και ότι δεν έχεις λάβει μέρος σε πολέμους, και δεν έχεις ανδραγαθήσει. «Καλόσειροι» ήταν αυτοί που ήταν πολέμαρχοι, ή είχαν μεγάλη κτηματική περιουσία, και πρόβατα ,στάνες και μητάτα {τυροκομία}.
Τι έφταιγα εγώ, που δεν είχα γεννηθεί στα Χανιά στην εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου του επαναστάτη του Θερίσου, για να λάβω μέρος στους απελευθερωτικούς αγώνες της Κρήτης, ή να συντρέξω ως Μακεδονομάχος τον Παύλο Μελά, και τους Κρητικούς εθελοντές στον αγώνα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας; Έζησα σε μια αντιηρωϊκή εποχή. Ο μεγάλος Γερμανός ποιητής του μεσοπολέμου Μπέρτολτ Μπρεχτ είχε πει ότι¨ «Αλλοίμονο στην κοινωνία που έχει ανάγκη από ήρωες.»Στο χωριό μου όμως οι άνθρωποι ήταν βασανισμένοι, δεν είχαν διαβάσει ποίηση παρά μόνο τους στίχους του Ερωτόκριτου που τους ήξεραν απέξω τους, και δεν τέλειωναν ούτε την στοιχειώδη εκπαίδευση, μήτε είχαν καιρό για φιλοσοφίες.
Η μαμά μου ήταν μικροπαντρεμένη στα δεκαέξι της ή στα δεκαεφτά, της, αν θυμάμαι καλά. Η αρχόντισσα κυρά Αικατερίνη που την φώναζαν Κατίνα μπήκε νωρίς στα βάσανα όπως και οι περισσότερες χωριατοπούλες εκείνο τον καιρό.
Τα πολλά παιδιά η φτώχεια και η ανέχεια η γκρίνια της καθημερινότητας , την είχαν κάνει ένα νευρόσπασμα. Όταν θύμωνε της έφταιγαν οι πάντες. Τακτικά κλαούριζε για την ατυχία της να παντρευτεί στο χωριό, ενώ αυτή ονειρευόταν μεγαλεία στην Αθήνα.
Ο πατέρας μου ο Μανώλης που τον λέγανε και Λάκη ήταν ένας ήρεμος άνθρωπος.
Ευτυχώς δηλαδή γιατί όταν την μητέρα την έπιαναν τα νεύρα της, αυτός δεν μιλούσε καθόλου μέχρι να ξεσπάσει. Διαφορετικά θα γινόταν στο σπίτι η μάχη της Κρήτης.
Η μητέρα μου είχε μια διαρκή κόντρα με την γιαγιά μου την Χριστίνα. Έλεγε ότι τρώει πολύ ότι δεν χορταίνει με τίποτα και ότι ζητάει τις περισσότερες φορές δεύτερη μερίδα.
Που να φτάσει το φαί σε τόσο πολυπληθή οικογένεια. Πάντα είμαστε ελλειμματικοί, σαν τα ταμειακά διαθέσιμα του Ελληνικού κράτους που κάθε χρόνο πέφτει έξω στον κρατικό προϋπολογισμό, και υποβάλλει τον λαό σε λιτότητα. Η μαμά μου είχε και το άγχος των κοριτσιών, και πως θα της παντρέψει. -Ενώ ο μπαμπάς μου είχε μια ηρεμία λες και δεν σκοτιζόταν για τίποτα. Τι έκανες πατέρα μια ντουζίνα παιδιά και τώρα .κάθεσαι-. Την έβλεπα πως της σκεπτόταν και βαριαναστέναζε. Φαινόταν σαν να είχε ένα μεγάλο βάρος μέσα της.
«Τα κορίτσια μεγαλώνουν γρήγορα» έλεγε η μαμά μου «και θέλουν προίκες και γαμπρούς για να κάνουν τις δικές τους οικογένειες.»
Κάποια ημέρα μια εβδομάδα μετά το Πάσχα την Κυριακή του Θωμά,
η κυρία Τασία καλή της ώρα εκεί ψηλά που βρίσκεται μας έφερε ένα προξενιό για την Ευγενία μας. Λέω εκεί ψηλά γιατί αμφιβάλλω ότι υπάρχει κάτι εκεί ψηλά, αλλά νομίζω, ότι όλοι μένουμε στο χώμα . Γινόμαστε ύλη και ενέργεια. «Μην λες τέτοια.» Μου λέει ο φίλος μου ο δάσκαλος του χωριού μας . «Θα σε αφορίσουν οι παπάδες.» Μα εγώ ήμουν αμετάπειστος. Η αδελφή μου η Ευγενία ήταν το καλύτερο κορίτσι του κόσμου. Ευγενική, σιγανούλα, νοικοκυρά , και δουλευταρού. Χαράς σε εκείνον που θα την έπαιρνε για ταίρι του. Η προξενήτρα, η κυρά Τασία, μας μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τον γαμπρό. Μας είπε ότι μένει με τους γονείς του στην πόλη των Χανίων, ότι είναι από καλή οικογένεια και ότι το επάγγελμα του είναι φορτοεκφορτωτής. "Μαμά θα με δώσετε σε εργάτη" ρώτησε όλο παράπονο η Ευγενούλα την μάνα μας. "Αρκεί να είναι καλός άνθρωπος και να ζήσεται καλά κόρη μου. Κι εμείς πάμφτωχοι είμαστε. Άλλωστε ο πλούτος δεν φέρνει την ευτυχία." Αν τέλειωνε το προξενιό η Ευγενία θα έφευγε από το χωριό και θα πήγαινε στην πόλη. Ένα όνειρο των κοριτσιών αλλά και των γονέων που ήθελαν καλύτερες συνθήκες ζωής για τα παιδιά τους. Οι γονείς μου συμφώνησαν να πάνε στην πόλη, μαζί με την Ευγενία και την προξενήτρα την Τασία για να δούνε τον γαμπρό που τον έλεγαν και Θωμά.
Έκλεισαν ραντεβού και συναντήθηκαν στο ζαχαροπλαστείο «Ίλιον».
Άρχισαν τα τυπικά, και οι κλεφτές ματιές του γαμπρού και της νύφης. Της Ευγενίας της άρεσε ο Θωμάς γιατί ήταν ένα συμπαθητικό παιδί. Παρατήρησε όμως ότι του έλειπαν τρία δάκτυλα από το αριστερό χέρι κι ότι κούτσαινε ελαφρώς από το δεξί πόδι. Όταν γύρισαν στο σπίτι το είπε στην μάνα μας. Η μάνα ρώτησε τους γονείς του Θωμά. Της είπαν ότι το είχε πάθει από την δυναμίτιδα μια ημέρα που ψάρευε στην θάλασσα , με την βάρκα του. Την διαβεβαίωσαν ότι η αναπηρία δεν τον έχει εμποδίσει στην δουλειά του, κι ότι τώρα δουλεύει με περισσότερη όρεξη και πείσμα.
Η μάνα μας πείστηκε και ανέλαβε να πείσει και την Ευγενία. Ένα μήνα αργότερα όρισαν τους αρραβώνες. Στο σπίτι είχαμε χαρές αλλά και λύπες γιατί θα χάναμε την πιο καλόψυχη αδελφή μας. Ήλθε ο γαμπρός με τους συγγενείς του στο χωριό μας.
Έφερε μαζί του δύο σφαγμένα αρνιά, ένα πουκάμισο για τον πατέρα μου και ένα κόσμημα για την μητέρα μου. Στην αρραβωνιαστικιά του είχε ψωνίσει χωριστά μια ημέρα που κατέβηκε στην πόλη. Ήταν ένας τζέντλεμαν ο Θωμάς. Αντάλλαξε τις βέρες το ανδρόγυνο, ήταν εκεί κι ο παπάς του χωριού όπου τους ευλόγησε. Άρχισε το γλέντι που κράτησε μέχρι το επόμενο πρωί.
* Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ είναι διηγηματογράφος και ποιητής

Ψυχική δυσφορία και κρίση
"Avgi" Ημερομηνία δημοσίευσης: 08/04/2012
Του Δημήτρη Ν. Πλουμπίδη*
Πολλά δημοσιεύματα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, τον τελευταίο χρόνο, έχουν δώσει στοιχεία για την αύξηση της ψυχικής δυσφορίας των Ελλήνων, του άγχους και της κατάθλιψης, την αυξημένη αναζήτηση βοήθειας από τους ειδικούς, ιδιαίτερα των δημόσιων υπηρεσιών, αλλά και την αύξηση των αυτοκτονιών.
Όλες οι γνωστές μελέτες οι σχετικές με τις συνέπειες για την υγεία των μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων, ξεκινώντας από το 1929, τη δεκαετία που ακολούθησε την κατάρρευση της ΕΣΣΔ αλλά και τις ασιατικές κρίσεις, συμφωνούν ότι αυξήθηκαν σημαντικά οι εξής δείκτες : η νοσηρότητα από σωματικά και ψυχικά νοσήματα, η χρήση του αλκοόλ, οι ανθρωποκτονίες και οι αυτοκτονίες. Σε διεθνείς έρευνες, έχει φανεί ότι η αύξηση της ανεργίας σχετίζεται άμεσα με την αύξηση των αυτοκτονιών.
Στην Ελλάδα, πρόσφατη έρευνα στα εξωτερικά ιατρεία νοσοκομείων της Αθήνας έδειξε ότι η αύξηση της ανεργίας σχετίζεται με την αύξηση των ανθρωποκτονιών και η πτώση του εισοδήματος με την αύξηση των αυτοκτονιών1. Άλλες έρευνες έδειξαν μια σημαντική αύξηση τόσο στις απόπειρες όσο και την πρόθεση αυτοκτονίας2, 3. Η πλήρης επιστημονική τεκμηρίωση αυτών των διαπιστώσεων δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί.
Γιατί να προκαλεί την έκπληξη η έκρηξη αυτή της ατομικής και γενικής δυσφορίας, αλλά μερικές φορές και της απόγνωσης, όταν καταρρέει το εισόδημα ευρύτατων κοινωνικών στρωμάτων, η κοινωνική ασφάλιση, η πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και όταν η διέξοδος από την κρίση δεν είναι ορατή;
Περισσότερο ευάλωτοι είναι οι άνθρωποι της μέσης αλλά και της πιο προχωρημένης ηλικίας που βλέπουν να καταρρέει το οικοδόμημα της ζωής τους και οι προσδοκίες τους. Η κατάρρευση των προσδοκιών σε συνδυασμό με την οργή για την εικόνα της κοινωνίας μπορούν να οδηγήσουν στα άκρα.
Φαινόμενα τέτοιας έκτασης, όπως η γενικευμένη δυσφορία από την κοινωνική και οικονομική κρίση που διανύουμε, ξεπερνούν τα όρια της ψυχιατρικής και ψυχολογικής φροντίδας και η λύση τους μπορεί να έλθει μόνο με κοινωνικά μέτρα. Το πρώτο και αποτελεσματικότερο αντίδοτο στην απόγνωση είναι η κοινωνική αλληλεγγύη και η συσπείρωση, που μπορούν όμως να χρωματιστούν κοινωνικά και πολιτικά με διάφορους τρόπους.
1. Ο. Γιωτάκος, Δ. Καράμπελας, Α. Καυκάς, "Επίπτωση της οικονομικής κρίσης στην ψυχική υγεία στην Ελλάδα", Ψυχιατρική, 22(2), 2011:109-119
2. M. Economou, M. Madianos, C.Theleritis, L.E Peppou, C.N. Stefanis, "Increased suicidality amid economic crisis in Greece", The Lancet, volume 378, issue 9801, page 1.459, 22 October 2011
3. Stuckler D., Basu S., Suhrcke M., Coutts A., McKee M., "Effects of the 2008 recession on health: a first look at European data", The Lancet 2011; 378: 124-125. Original Text
* Ο Δ.Ν. Πλουμπίδης είναι ψυχίατρος

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ "ΛΟΥΜΠΕΝ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟ" Ν 2.
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ "ΕΤ 3"
ΛΟΥΜΠΕΝ
6 April 2012 • 7:00 pm 13. “Δεν είπα εγώ ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ πρέπει να πληρώνονται πολύ περισσότερα και μάλιστα εις βάρος των υπαλλήλλων του ιδιωτικού τομέα ή των υπόλοιπων Ελλήνων.”
μετά για ποιά “κεκτημένα” μιλάς, για τα οποία πιστεύεις ότι θέλουν να μας πάρουνε οι διεθνείς τοκογλύφοι;
Ο Λούμπεν
6 April 2012 • 7:02 pm 14. πότε είχανε σε αυτή την έρμη την χώρα κεκτημένα δικαιώματα άλλοι εκτός από τους βολεμένους και τους βολευτάδες των για να τους τα πάρουνε τώρα οι διεθνείς τοκογλύφοι;
ΑΠΟ ΜΑΝΟΥΣΟ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ
7 April 2012 • 9:17 am 15. Ότι έχουν κατακτήσει οι εργαζόμενοι στον δυτικό κόσμο της παραγωγής και του ελεύθερου εμπορίου δεν είναι κατακτημένα δικαιώματα; Βλέπω ότι έχεις μια μονόπλευρη αντίληψη εναντίον των εργαζομένων του δημοσίου τομέα. Έχε υποψιν σου ότι γεννήθηκα το 1948 δουλεύω από τα 12 μου και στα 60 βγήκα στην σύνταξη από το ΤΕΒΕ. Δεν υπήρξα κρατικοδίαιτος για να στηρίξω το συντεχνιακό μου συμφέρον . Πιστεύω όμω ότι ζηλεύεις την ασφάλεια και την μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων ,που δεν την έχουμε εμείς οι υπόλοιποι. Σενα σύχρονο και λειτουργικό κράτος είναι απαραίτητος ο δημόσιος τομέας της οικονομίας. Γιατί τόσο μένος εναντίον του δημοσίου; Δεν μιλάω βέβαια για ένα δημόσιο πελατειακού τύπου όπως το έχουν καταντήσει τα κόμματα που κυβερνούν. Εκτός και αν σε έχει συνεπάρει η προπαγάνδα των ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΜΑΝΟΥ και ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ κι όλων αυτών των ακροφιλελευθέρων που θέλουν το κράτος νυχτοφύλακα τον άνθρωπο για τον άνθρωπο λύκο, σε μια κοινωνία που δεν θα διαφέρει από την ζούκλα.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ Λούμπεν
ΛΟΥΜΠΕΝ
6 April 2012 • 12:12 am 7. “ενός από τα θύματα των προδοτικών Μνημονίων που προσφέρουν την ελληνική κοινωνία βορά στη ακόρεστη κερδοσκοπική μανία της διεθνούς χρηματοπιστωτικής μαφίας”
προδότες ήτανε και οι αριστεροί, τόσα χρόνια, που ζητούσαν συνεχώς όλο και περισσότερες αυξήσεις χωρίς κανένα απολύτως αντίκρισμα στην εγχώρια παραγωγή και στο εμπορικό ισοζύγιο. Συνεπώς αυξήσεις που μπορούσανε να χρηματοδοτηθούνε αποκλειστικά και μόνο από δανεικά, δηλαδή εξορισμού το δηλητήριο των διεθνών τοκογλύφων. προδότες ήτανε και οι αριστεροί, τόσα χρόνια, που δεν έδιναν δεκάρα για την ελληνική επιχειρηματικότητα, την οποία ήθελαν να πληρώνει όλο και περισσότερους φόρους για να ταϊστούνε ακόμη περισσότεροι αλητοσυνδικαλιστοτεμπέληδες από τον κρατικό κορβανά. Που δεν έβγαλαν ποτέ μια ανακοίνωση διαμαρτυρίας ή συμπαράστασης για τους μικρομεσαίους τους οποίους ωθούσανε τα χρέη, η διαφθορά και η οργανωμένη εγκληματικότητα σε αυτοκτονίες, μετοικίσεις και έξοδο από την Ελλάδα.
προδότες ήτανε και οι αριστεροί, τόσα χρόνια, που έδιναν συγχωροχάρτι στον οποιονδήποτε αριστεροναζιστή οικειοποιούνταν αυτάρεσκα, με το γνωστό αποκρουστικό αριστερό ψευτοδιανοουμενίστικο ύφος, τον ρόλο του αγωνιστή και μετέτρεπε τους πανεπιστημιακούς χώρους, υπό την κάλυψη του επαίσχυντου ασύλου της αλητείας, σε μικρές σοβιετικές δημοκρατίες.
προδότες ήτανε και οι αριστεροί, τόσα χρόνια, που βάφτιζαν τα προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων (υπερδιπλάσσιες αποδοχές σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα) “κεκτημένα δικαιώματα” αρνούμενοι για ιδεολογικούς λόγους και μόνο την εξίσωση προς τα κάτω, αφού είναι παράλογο να επιδιώκεις πρώτα την ανύψωση των εισοδημάτων και μετά εκείνη της παραγωγής.
Αυτή η αριστερά, που δεν λυπήθηκε πραγματικά κανέναν (εμπρόσωπο) άνθρωπο, που επεδίωκε την δημιουργία χάους και αδιεξόδου ίσα ίσα για να έρθει στην εξουσία, ήτανε ο πραγματικός σύμμαχος του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου και ο εν τη πράξη αρωγός του σχεδίου του. Αυτή η αριστερά τώρα, αρνούμενη να υποστηρίξει την μείωση των υψηλών αποδοχών, δεν ζητάει την απεξάρτηση του λαού από το ναρκωτικό που λέγεται δανεικό χρήμα, αλλά μια φθηνή χρυσή και θανατηφόρα δόση!
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΜΑΝΟΥΣΟ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ
ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΕΝΑ ΛΟΥΜΠΕΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ¨"ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ" "ΕΤ3"6 April 2012 • 10:38 am 8. ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΦΙΛΕ ΛΟΥΜΠΕΝ .Χαίρομαι που ένας λούμπεν προλετάριος διαβάζει ,ξέρει γράμματα, και ασκεί κριτική προς την “μητέρα” του. Η κριτική σου προς την αριστερά έχει βάσεις.Ίσως όχι σε όλα. Η Αλήθεια είναι ότι δεν παρακολουθώ με συνέπεια όλες τι θέσεις της αριστεράς και μπορεί να κάνω και λάθος.Συμφωνώ ότι δεν πρέπει να υπάρχει μεγάλη διαφορά των μισθωτών του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Βεβαίως αξιολογικά και έκαστος αναλόγως προσόντων.Άλλωστε αρθρογραφώ και σε τοπική εφημερίδα και έχω ασκήσει την ανάλογη κριτική.Ειδικά η μισθολογική και συνταξιοδοτική διαφορά των μισθωτών ιδιωτικού τομέα και των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ όπως ΔΕΗ, ΟΤΕ έβγαζε μάτι με την αδικία της. Όσο για την ελληνική επιχειρηματικότητα που κατά την γνώμη σου ” η αριστερά ήθελε να πληρώνει όλο και μεγαλύτερους φόρους.” Στο επιχείρημα αυτό δεν έχεις δίκιο. Διότι το 70% ίσως και παραπάνω της φορολογίας προέρχεται από τους έμεσους φόρους όπως ο Φ.Π.Α και το υπόλοιπο των φόρων προέρχεται από τους μισθωτούς και συνταξιούχους.Τα υποζύγια της φορολογίας είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, επειδή δεν μπορούν να αποκρύψουν τα εισοδήματα τους.Στην θάλασσα των μικροεπαγγελματιών ,και ελεύθερωνν επαγγελματιών υπάρχει φοροδιαφυγή , και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε.Το κράτος όμως έχει βρεί τον τρόπο του και τα εισπάττει από τους μικοεπαγγελματίες από τις “περαιώσεις” και τα λεγόμενα “αντικειμενικά” κριτήρια.Την μεγάλη φοροδιαφυγή την κάνουν οι πολύ μεγάλες και οι μεγάλες εταιρείες με τις υποτιμολογήσεις και τις υπερτιμολογήσεις καθώς και τις εξωχώριες εταιρείες. Γράφεις επίσης όλο μένος για την αριστερά ότι¨
“Αυτή η αριστερά, που δεν λυπήθηκε πραγματικά κανέναν (εμπρόσωπο) άνθρωπο, που επεδίωκε την δημιουργία χάους και αδιεξόδου ίσα ίσα για να έρθει στην εξουσία, ήτανε ο πραγματικός σύμμαχος του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου και ο εν τη πράξη αρωγός του σχεδίου του. Αυτή η αριστερά τώρα, αρνούμενη να υποστηρίξει την μείωση των υψηλών αποδοχών, δεν ζητάει την απεξάρτηση του λαού από το ναρκωτικό που λέγεται δανεικό χρήμα, αλλά μια φθηνή χρυσή και θανατηφόρα δόση!”
Φίλε ΛΟΥΜΠΕΝ δεν σου το έχουν πει ότι “έχουμε πόλεμο;” Σε άλλο κόσμο ζεις; Ο πόλεμος αυτός είναι οικονομικός. Το μεγάλο κεφάλαιο επιχειρεί να πάρει πίσω τα κατακτημένα με αγώνες και θυσίες δικαιώματα των εργαζομένων, που τα έχουν κατακτήσει αγωνιζόμενοι για πολλές δεκαετίες. Τι θέλεις; Η αριστερά να επικροτεί και να μην αντιστέκεται; Γράφεις επίσηςμε ύφος γκαιμπελικό, όλο χαιρεκακία ότι¨
“Προδότες ήτανε και οι αριστεροί, τόσα χρόνια, που έδιναν συγχωροχάρτι στον οποιονδήποτε αριστεροναζιστή οικειοποιούνταν αυτάρεσκα, με το γνωστό αποκρουστικό αριστερό ψευτοδιανοουμενίστικο ύφος, τον ρόλο του αγωνιστή και μετέτρεπε τους πανεπιστημιακούς χώρους, υπό την κάλυψη του επαίσχυντου ασύλου της αλητείας, σε μικρές σοβιετικές δημοκρατίες.” Η αριστερά παρά τα λάθη της αγωνίζεται για δημόσια και δωρεάν παιδεία , για να μην καταντήσει το πανεπιστήμιο εξάρτημα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Γιατυτό την λοιδωρείς;

Ο Λούμπεν
6 April 2012 • 2:54 pm 10. “Το μεγάλο κεφάλαιο επιχειρεί να πάρει πίσω τα κατακτημένα με αγώνες και θυσίες δικαιώματα[...]”
Νά τος πάλι! Ενόσω με “δικαιώματα” εννοείς τα προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων, δηλαδή το χρήμα που πέρνουνε, θα διαφωνήσω ότι έχει τις καταβολές του σε αγώνες (τί αγώνα έκαμαν οι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές εκτός από το να μας κάμουν τον βίο αβίωτο κάθε φορά που δεν τους έδιναν τις αυξήσεις που ζητούσαν), θα συμφωνήσω ωστόσο ότι προέρχονται από θυσίες και μάλιστα τις θυσίες εκείνου του τμήματος του ελληνικού λαού το οποίο δεν είχε διασυνδέσεις και μέσον για να βολευτεί.
Εγώ είμαι ο γκεμπελίσκος που λέω τα πράγματα με το όνομά τους (όπως παραδέχεσαι και εσύ άλλωστε) ή εσύ που εξακολουθείς να βαφτίζεις τα προνόμια των βολεμένων “κατακτημένα” δικαιώματα;
Εγώ είμαι γκεμπελίσκος που καταδικάζω το αίτημα της αριστεράς για περισσότερες αυξήσεις, με δανεικό χρήμα, για να μείνουμε εξαρτημένοι από αυτούς που θα μας το δώσουνε, ή εσύ που εξακολουθείς θρασύτατα να ισχυρίζεσαι, ότι η αριστερά αγωνίζεται για δωρεάν παιδεία, από την στιγμή που δεν μπορείς να πατήσεις ούτε στο κυληκίο ενός πανεπιστημίου για να πιείς καφέ, εάν πιο πριν έχεις τολμήσει να εκφράσεις μια αντίθετη προς τις αριστερές επιταγές άποψη;

Υ.Γ. η προέλευση του ονόματός μου δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το προλεταριάτο, αλλά είναι ένας ετεροπροσδιορισμός τον οποίον φέρω προς τιμήν ενός από τους ελάχιστους αριστερούς συγγραφείς, μή εβρισκόμενου εν ζωή μέν, παραμένοντος επίκαιρου δε!
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΜΑΝΟΥΣΟ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ
6 April 2012 • 6:33 pm 12. Φίλε ΛΟΥΜΠΕΝ .Έχω την εντύπωση ότι είσαι υπερβολικός σε ορισμένες θέσεις σου,όπως ότι¨ “για την είσοδο σου στο πανεπιστήμιο αν έχεις αντίθετες από τις αριστερές απόψεις δεν μπορείς να περάσεις ούτε από το κυλικείο.” Προσωπικά δεν υπερασπίζομαι καμία ακρότητα καμίας αριστεράς γιατί υπάρχουν πολλές και διαφορετικές αριστερές.Νομίζω ότι άδικα διαφωνούμε γιατί σε πολλά συμφωνούμε. Δεν είπα εγώ ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ πρέπει να πληρώνονται πολύ περισσότερα και μάλιστα εις βάρος των υπαλλήλλων του ιδιωτικού τομέα ή των υπόλοιπων Ελλήνων. Ειδικά οι υπάλληλοι του ΟΤΕ ή της ΔΕΗ που κρατούσαν τον διακόπτη και εκβίαζαν. Μακάρι όλοι οι εργαζόμενοι δημοσίου και ιδιωτικού τομέα να έπαιρναν καλούς μισθούς για να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια. Βεβαίως έχει και σημασία τι προσόντα έχει ο καθένας. Μια καθαρίστρια, κι ένας κηπουρός, πρέπει να αμοίβεται το ίδιο με κάποιον που έχει μάστερ ή ντοκτορά; Αν είχαμε βέβαια ιδανική κομμουνιστική κοινωνία -που δεν θα γίνει ποτέ- κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να αμοίβεται σύμφωνα με τις ανάγκες του.
Συμφωνώ επίσης μαζί σου ότι το κράτος δεν έπρεπε να δώσει αυξήσεις στους υπαλληλους του με δανεικό χρήμα. Μην νομίζεις όμως ότι η εξουσία έπαιρνε δάνειο μόνο για να δίνει αυξήσεις. Ξέρεις ποιος είναι ο μεγάλος ωφελημένος εν σχέσει με τα ψίχουλα των υπαλλήλων;Πόσο ωφελήθηκε το τραπεζικό σύστημα που έπαιρνε δάνεια με 1%από την ΕΚΤ και δάνειζε το κράτος με 5% και τους πολίτες για τα καταναλωτικά δάνεια τους με 16%; Ξέρεις πόσο ωφελήθηκαν οι πολυεθνικές όπως η ΖΗΜΕΝΣ η ΦΕΡΟΣΤΑΛ των υποβρυχίων , ή Γερμανική εταιρεία που πήρε τα ΣΠΑΤΑ οι κατασκευστικές εταιρείες του Ρίο Αντίριο ,οι μεγάλες Ελληνικές κατασκευαστικές κι όχι μόνο;Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς και δίκαιοι, ο αντίπαλος δεν είναι ο δημόσιος υπάλληλος έναντι του ιδιωτικού ,αλλά το κεφάλαιο που ιδιοποιείται την υπεραξία της εργασίας.
Στην ελλάδα βεβαίως ποτέ δεν είχαμε σοβαρή αστική δημοκρατία δυτικού τύπου για λόγους ιστορικούς.Είμαστε {ανατολίτες σε νοοτροπία και διοίκηση} με λούστρο ευρωπαϊκό.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΛΟΥΜΠΕΝ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Γεια σου φίλε ΛΟΥΜΠΕΝ. Χαίρομαι που ένας λούμπεν προλετάριος διαβάζει ,ξέρει γράμματα, και ασκεί κριτική προς την “μητέρα” του. Η κριτική σου προς την αριστερά έχει βάσεις.Ίσως όχι σε όλα. Η Αλήθεια είναι ότι δεν παρακολουθώ με συνέπεια όλες τι θέσεις της αριστεράς και μπορεί να κάνω και λάθος.Συμφωνώ ότι δεν πρέπει να υπάρχει μεγάλη διαφορά των μισθωτών του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Βεβαίως αξιολογικά και έκαστος αναλόγως προσόντων. Άλλωστε αρθρογραφώ και σε τοπική εφημερίδα και έχω ασκήσει την ανάλογη κριτική. Ειδικά η μισθολογική και συνταξιοδοτική διαφορά των μισθωτών ιδιωτικού τομέα και των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ όπως ΔΕΗ, ΟΤΕ έβγαζε μάτι με την αδικία της. Όσο για την ελληνική επιχειρηματικότητα που κατά την γνώμη σου ” η αριστερά ήθελε να πληρώνει όλο και μεγαλύτερους φόρους.” Στο επιχείρημα αυτό δεν έχεις δίκιο. Διότι το 70% ίσως και παραπάνω της φορολογίας προέρχεται από τους εμέσους φόρους όπως ο Φ.Π.Α και το υπόλοιπο των φόρων προέρχεται από τους μισθωτούς και συνταξιούχους.Τα υποζύγια της φορολογίας είναι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, επειδή δεν μπορούν να αποκρύψουν τα εισοδήματα τους. Στην θάλασσα των μικροεπαγγελματιών ,και ελευθέρων επαγγελματιών υπάρχει φοροδιαφυγή , και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε.Το κράτος όμως έχει βρει τον τρόπο του και τα εισπάττει από τους μικροεπαγγελματίες από τις “περαιώσεις” και τα λεγόμενα “αντικειμενικά” κριτήρια.Την μεγάλη φοροδιαφυγή την κάνουν οι πολύ μεγάλες και οι μεγάλες εταιρείες με τις υποτιμολογήσεις και τις υπερτιμολογήσεις καθώς και τις εξωχώριες εταιρείες. Γράφεις επίσης όλο μένος για την αριστερά ότι¨
“Αυτή η αριστερά, που δεν λυπήθηκε πραγματικά κανέναν άνθρωπο, που επεδίωκε την δημιουργία χάους και αδιεξόδου ίσα ίσα για να έρθει στην εξουσία, ήτανε ο πραγματικός σύμμαχος του διεθνούς τοκογλυφικού κεφαλαίου και ο εν τη πράξη αρωγός του σχεδίου του. Αυτή η αριστερά τώρα, αρνούμενη να υποστηρίξει την μείωση των υψηλών αποδοχών, δεν ζητάει την απεξάρτηση του λαού από το ναρκωτικό που λέγεται δανεικό χρήμα, αλλά μια φθηνή χρυσή και θανατηφόρα δόση!”
Φίλε ΛΟΥΜΠΕΝ δεν σου το έχουν πει ότι “έχουμε πόλεμο;” Σε άλλο κόσμο ζεις; Ο πόλεμος αυτός είναι οικονομικός. Το μεγάλο κεφάλαιο επιχειρεί να πάρει πίσω τα κατακτημένα με αγώνες και θυσίες δικαιώματα των εργαζομένων, που τα έχουν κατακτήσει αγωνιζόμενοι για πολλές δεκαετίες. Τι θέλεις; Η αριστερά να επικροτεί και να μην αντιστέκεται; Γράφεις επίσης με ύφος γκεμπελικό, όλο χαιρεκακία ότι¨
“Προδότες ήτανε και οι αριστεροί, τόσα χρόνια, που έδιναν συγχωροχάρτι στον οποιονδήποτε αριστεροναζιστή οικειοποιούνταν αυτάρεσκα, με το γνωστό αποκρουστικό αριστερό ψευτοδιανοουμενίστικο ύφος, τον ρόλο του αγωνιστή και μετέτρεπε τους πανεπιστημιακούς χώρους, υπό την κάλυψη του επαίσχυντου ασύλου της αλητείας, σε μικρές σοβιετικές δημοκρατίες.” Η αριστερά παρά τα λάθη της αγωνίζεται για δημόσια και δωρεάν παιδεία , για να μην καταντήσει το πανεπιστήμιο εξάρτημα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Γιαυτό την λοιδορείς; Αιδώς Αργείοι?

Η Ελλάδα θα τα καταφέρει…
Αναρτήθηκε από anixneuseis

Άρθρο του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνη Σαμαρά στην εφημερίδα Wall Street Journal

Σημείωση: Οι “Ανιχνεύσεις” αποφεύγουν να δημοσιεύουν άρθρα πολιτικών. Η περίπτωση του άρθρου του κ. Σαμαρά στη Wall Street journal, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση και νομίζουμε πως αξίζει τον κόπο η αναδημοσίευση. Το ίδιο θα κάνουμε και σε κάθε άλλη ανάλογη κίνηση πολιτικών άλλου πολιτικού χώρου.

Το 1633, όταν ο Γαλιλαίος υποχρεώθηκε από την Ιερά Εξέταση να ανασκευάσει τις ηλιοκεντρικές απόψεις του, φημολογείται ότι ψιθύρισε:

– Και όμως κινείται!

Από τότε η φράση αυτή έχει γίνει εμβληματική για όσους υπερασπίζονται την αλήθεια μπροστά σε βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις.

Από την εποχή του Γαλιλαίου, εμείς οι Ευρωπαίοι μάθαμε να αναζητούμε την αλήθεια πέρα από το «προφανές», να ψάχνουμε πέρα από το «επιφανειακό».

Μάθαμε να ψάχνουμε για αίτια όχι για «κακούς», να αναζητούμε απαντήσεις όχι «ενόχους»…

Εκείνο που είναι πράγματι προφανές στην Ευρωπαϊκή κρίση χρέους, είναι πως πολλές χώρες-μέλη της Ένωσης ζούσαν πέρα από τα όριά τους και τις δυνατότητές τους για χρόνια, συσσωρεύοντας χρέη που τελικώς βρέθηκαν εκτός ελέγχου.

Η χώρα μου η Ελλάδα, είναι μια τέτοια περίπτωση μακροχρόνιας δημοσιονομικής αποτυχίας και βρίσκεται ήδη στον πέμπτο χρόνο της ύφεσης. Έχει ήδη χάσει 16-18% του ΑΕΠ της από το 2009.

Περισσότερη ύφεση οδήγησε σε πιο επίμονα ελλείμματα και σε έκρηξη του χρέους.

Η Ελλάδα έχει ήδη εφαρμόσει περιοριστικά μέτρα που φτάνουν το 20% του ΑΕΠ της, για να ελέγξει ένα έλλειμμα που έφτανε το 15% το 2009. Δύο χρόνια αργότερα, και παρ’ όλα τα μέτρα, το ελληνικό έλλειμμα βρισκόταν ακόμα στο 10% στα τέλη του 2011!

Τα τρία τέταρτα των μέτρων για την περιστολή του ελλείμματος οδήγησαν σε περισσότερη ύφεση, όχι σε μικρότερο έλλειμμα…

Στο μεταξύ, το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων έπεσε κατακόρυφα από τα προ της κρίσης επίπεδα. Μετακινήθηκαν απότομα από το ένα άκρο στο άλλο: από υπερβολική κατανάλωση χωρίς επαρκή παραγωγή, σε απύθμενη ύφεση χωρίς επαρκή προσαρμογή. Και χωρίς πραγματική βελτίωση.

Οι Έλληνες πρέπει να κάνουν την προσαρμογή τους, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Αλλά ποια χώρα μπορεί να χάσει τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο; Και ποια δημοκρατία μπορεί να αντέξει τόσο ισχυρό σοκ με τόσο φτωχά αποτελέσματα;

Η πρόσφατη ελληνική εμπειρία δείχνει πως η δημοσιονομική προσαρμογή και οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν θα αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα, αν δεν υπάρξει ένα ακόμα ζωτικής σημασία «συστατικό»: μέτρα Ανάκαμψης και βιώσιμης Ανάπτυξης.

Χωρίς Ανάκαμψη δεν μπορείς να πετύχεις πολλά πράγματα. Η κατάσταση, κατά πάσα πιθανότητα, θα χειροτερέψει…

Αυτό ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα. Χρειάστηκαν 30 χρόνια δημόσιας σπατάλης για να φέρουν το χρέος στο 120% του ΑΕΠ. Κι ύστερα άρκεσαν δύο χρόνια άγριας λιτότητας για να φέρουν το χρέος στο 168% του ΑΕΠ!

Προφανώς η «συνταγή» δεν δούλεψε…

Είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Δεν πρέπει να διστάσουμε μπροστά στις δυσκολίες. Δεν πρέπει να αναβάλλουμε πλέον αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει από καιρό. Οφείλουμε όμως, να τις κάνουμε πιο αποδοτικές, να εξουδετερώσουμε τις πιο «τοξικές» τους παρενέργειες, εφαρμόζοντας ταυτόχρονα μέτρα Ανάκαμψης.

Χρειαζόμαστε χρόνο μέχρι να δουλέψουν οι διαρθρωτικές αλλαγές και να αυξήσουν την ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας μας. Αλλά δεν μπορούμε να υπονομεύουμε αυτές τις μεταρρυθμίσεις βραχυχρόνια, ενώ περιμένουμε να δουλέψουν μακροχρόνια…

Για παράδειγμα, πόσο «ανταγωνιστική» μπορεί να είναι μια οικονομία όταν οι φορολογικοί της συντελεστές είναι διπλάσιοι από εκείνους των γειτόνων της και πολύ πάνω από τον μέσο όρο των εταίρων της;

Τα τελευταία δύο χρόνια οι μισθοί στην Ελλάδα έπεσαν κατά 15%, αλλά η φορολογική επιβάρυνση αυξήθηκε κατά 50%, το ενεργειακό κόστος αυξήθηκε τέσσερις φορές και δεν υπάρχει πια ρευστότητα στην οικονομία. Ακόμα κι αν οι άνθρωποι δούλευαν… δωρεάν, κανείς δεν θα τους προσλάμβανε σε τέτοιο οικονομικό περιβάλλον.

Πρέπει να επιτρέψουμε την Ανάκαμψη, ώστε να υπάρξει Επανεκκίνηση της Ελληνικής Οικονομίας. Δεσμευτήκαμε να επιτύχουμε τους μακροχρόνιους και ενδιάμεσους στόχους του προγράμματος. Και θέλουμε να τιμήσουμε την υπόσχεσή μας πλήρως. Όμως, όσο βρισκόμαστε καθηλωμένοι σε τέτοια αυτό-τροφοδοτούμενη ύφεση, τόσο περισσότερο θα απομακρυνόμαστε από τους στόχους μας.

Θέλουμε να αντιστρέψουμε αυτή την τάση. Θέλουμε να σπάσουμε αυτό τον φαύλο κύκλο…

Θέλουμε η Ελλάδα να τα καταφέρει. Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα θετικό παράδειγμα, χωρίς προηγούμενο για ολόκληρη την ευρωζώνη.

Για να το επιτύχουμε αυτό, χρειαζόμαστε τη βοήθεια και την κατανόηση των Ευρωπαίων εταίρων μας. Κάποιοι απ’ αυτούς δεν δίστασαν να αποκαλέσουν την Ελλάδα ένα βαρίδι που πρέπει να ξεφορτωθούν…

Κι όμως κινείται!

Είμαι απολύτως βέβαιος, ότι η Ελλάδα δεν είναι «χαμένη υπόθεση»…

Η Ελλάδα δεν είναι «παθητικό» του ευρωπαϊκού «ισολογισμού»…

Είναι πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο!

Η Ελλάδα μπορεί να επιτύχει μιαν εντυπωσιακή επάνοδο στην Ανάπτυξη.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΗΡΩΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι κυβερνώντες με την άφρονα πολιτική τους επέτρεψαν στην χώρα μας να γίνει πειραματόζωο από την ευρωπαϊκή ιντελιγκέτσια Να εφαρμοστεί το δόγμα του σοκ και πριν ο λαός συνέλθει να καταργήσουν κράτος πρόνοιας και εργασιακά δικαιώματα. Εκτός το μεγάλο κάδρο με το πάρτη του κεφαλαίου , υπήρξε και το μικρό για να υπάρξει η απαραίτητη συνενοχή.Τώρα βγαίνουν στο φως και τα άπλυτα μέρους του λαού που δεν είναι αθώος . Σε "αυτόν τον κόσμο τον μικρό το μέγα" δεν υπάρχει παρθενογένεση.{40.ΟΟΟ μαϊμού επιδόματα , συντάξεις τυφλότητας, πάρτη διεφθαρμένων συνδικαλιστών της ΔΕΗ με δημόσιο χρήμα .} Κι όχι μόνο. Την μεγαλύτερη ευθύνη όμως την έχει το πελατειακό κράτος που
δημιούργησε αυτή την διεφθαρμένη κατάσταση. Αμετανόητοι ακόμη και σήμερα, οι κυβερνώντες σαν να μην τους αφορά η ευθύνη για την πτώση της χώρας που οι ίδιοι προκάλεσαν, περνούν μέχρι την τελευταία στιγμή ρουσφετολογικές "ν}τροπολογίες για να ωφελήσουν φιλικά τους συμφέροντα.
Σε αυτή την πολιτική και κοινωνική ζούγκλα που δημιουργεί ο καπιταλισμός και όπου "ο άνθρωπος γίνεται για τον άνθρωπο λύκος" ένας γενναίος όσο και τραγικός άνθρωπος ο 77χρονος Δημήτρης Χριστούλας βαθιά πολιτικοποιημένος και ενεργός πολίτης αποφάσισε με τον συμβολισμό της πράξης του να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστική όχι των εξουσιαστών που έχουν ατονήσει και περιπέσει σε μόνιμη αναισθησία, αλλά της κοινωνίας των πολιτών και κυρίως των νέων που τους κλέβουν τις ζωές, και δεν τους αφήνουν το περιθώριο να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Η πράξη του αυτόχειρα Δ.Χ είναι επίσης κι ένα καμπανάκι προς όλους εμάς, να στρέψουμε το βλέμμα προς τον έσω μας κόσμο, να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση με τον εαυτόν μας και την κοινωνία. Να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.