Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012 ΟΥΤΕ ΧΑΡΤΙ ΥΓΕΙΑΣ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΧΑΝΙΩΝ; ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Διαβάστε τι μου διηγήθηκε ένας φίλος και να φρίξετε. "Πριν δύο ημέρες επισκέφθηκα το νοσοκομείο Χανίων για να δω ένα ασθενή συγγενή μου. Καθώς πήγαινα καθ,οδόν, οδηγώντας με το αυτοκίνητο μου με έπιασε έντονη επιθυμία για χέσιμο.Ρώτησα που έχει τουαλέτες και μου είπαν¨ "Δίπλα στο κυλικείο." Εισήλθα μέσα και ...ανακουφίστηκα δεόντως. Άμέσως κοιτάζω να πάρω το χαρτί υγείας για να σκουπίσω τον πισινό μου. Που να φορέσω σώβρακο μου λέει ο φίλος έτσι ασκούπιστος. Θα μυρίζω σαν ψοφίμι από απόσταση χιλιομέτρων. Αφήστε που θα είχα και την μουρμούρα της συζύγου μου που είναι μανιακή με την καθαριότητα και θα μου έλεγε¨ "Καημένε, ούτε τον πισινό σου δεν έμαθες ακόμη να σκουπίζεις τόσα χρόνια που είμαστε μαζί?. Πως θα κοιμάμαι δίπλα σου με τέτοια χάλια που έχεις; "Για την κακή μου μοίρα μου λέει ο φίλος", η τουαλέτα του νοσοκομείου, δεν είχε ούτε ίχνος από χαρτί υγείας. Έτσι αναγκάστηκα να πλύνω τον πωπώ μου έξω στον κοινό νιπτήρα. Αν με έβλεπε κανείς θα του έλεγα. "Για κάνε μου την χάρη και κοίταζε την δουλειά σου." "Δικός μου είναι ο πισινός ότι θέλω τον κάνω." "Ευτυχώς δεν με είδε κανείς για να ντροπιαστώ και αποχώρησα τινάζοντας τα δάχτυλα μου ,για να φύγει το νερό του ξεπλύματος." Η ισχυρή Ελλάδα του τέως πρωθυπουργού Κ.Σημίτη δεν πάσχει μόνο από μεγάλα πολιτικά αναστήματα, αλλά και από το απαραίτητο για τον στοιχειώδη πολιτισμό , χαρτί υγείας.

ΔΙΗΓΗΜΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Ο καιρός εκείνο το απόγευμα στο λιμάνι της Σούδας ήταν μουντός. Έμοιαζε με την μελαγχολική διάθεση στις ψυχές της οικογένειας Καραμάνου. Ο Καραμάνος η γυναίκα του Σοφία, με το τσούρμο από τα παιδιά του, αδέλφια, και αδελφές στην σειρά, με πόνο στην ψυχή και δάκρυα στα μάτια, κουνούσαν ψηλά το μαντήλι με τα χέρια υψωμένα για χαιρετισμό. Αποχαιρετούσαν την μεγάλη τους κόρη που έφευγε για ένα μεγάλο ταξίδι. «Αντίο παιδί μου» «Ποιος ξέρει αν ζήσω για να σε ξαναδώ» λέει¨ η μάνα. «Να πας στο καλό και στην ευχή μου.» -«Αντίο και να μας γράφεις τακτικά γράμματα, ψιθύρισε με γεμάτη τη ψυχή του πόνο, ο πατέρας.» Εκείνο το απόγευμα ήταν η ώρα του αποχαιρετισμού, της αγαπημένης τους πρωτοκόρης. Η Πέρσα είχε ανέβει στο πλοίο, και τους κοίταζε όλους από το τελευταίο κατάστρωμα του καραβιού, σαν να ήθελε να τους αγκαλιάσει με το βλέμμα της. Η ψιλόλιγνη σιλουέτα της είχε κυρτώσει. Ήταν όρθια και τους κοίταζε, με το βλέμμα απλανές, κι ένα βουβό κλάμα να την συνταράζει. Τα μάτια της είχαν κοκκινίσει από το κλάμα. «Φιλιά σε όλους» είπε σιγανά και ξεψυχισμένα, στην οικογένεια της, και κινήθηκε για λίγο. Κούνησε τρέμοντας για τελευταία φορά το χέρι ψηλά, και έτρεξε να απομονωθεί στην καμπίνα της. Πριν ένα χρόνο στο σπίτι των γονιών της. Η συζήτηση μεταξύ των γονιών ήταν για το προξενιό της Περσεφόνης. Ο γαμπρός που τον έλεγαν Θεοφάνη αλλά στην Αμερική τον φώναζαν Τεώ είχε μεταναστεύσει, μερικά χρόνια πριν, προσκαλεσμένος από τα μεγαλύτερα αδέλφια του. Κατοικούσε έξω από το Σικάγο, στην Πολιτεία του Ιλινόϊς. Εκεί δούλευε σε μια μεγάλη βιομηχανία αυτοκινήτων. Ήταν τυχερός γιατί δεν πήγε ως ανειδίκευτος εργάτης αναγκασμένος να δουλεύει λάντζα στα εστιατόρια, αλλά ως τεχνίτης. Είχε σπουδάσει στην Ελλάδα σε τεχνικό λύκειο, και συνέχισε σε συνεργείο αυτοκινήτων μερικά χρόνια για εξάσκηση. Στην Αμερική μετανάστευσε διότι είχαν πρωτοπάει τα αδέλφια του εκεί, και είχαν τραβήξει και την χήρα μητέρα τους. Τον πίεζαν να πάει για να είναι όλοι μαζί. Κατά βάθος δεν ήθελε να μεταναστεύσει από την Ελληνική πατρίδα. Ο Θεοφάνης αγαπούσε παθιασμένα την Ελλάδα. Ήταν όμως δεμένος και με τα αδέλφια του. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, όταν ήταν μικρός του στάθηκε σαν πατέρας. Εκείνος πλήρωνε τα δίδακτρα στην τεχνική σχολή, όταν τους «άφησε» ξαφνικά ο πατέρας του. Όταν πήραν και την μάνα τους πάνω στην Αμερική, αισθανόταν να μένει μετέωρος. Τώρα θα έμενε μόνος σαν το καλάμι στην ερημιά. Το απεφάσισε μια ημέρα, και έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Έζησε μαζί τους δύο ολόκληρα χρόνια, και τον κούρασαν. Στην Αμερική, δεν άντεχε να ζει άλλο στο ίδιο σπίτι με την γηραιά μάνα του και τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, με τις οικογένειες τους. Είχαν στριμωχτεί όπως το κουτί με τις σαρδέλες. Αισθανόταν μοναξιά. Ήθελε να γνωρίσει μια γυναίκα να παντρευτεί να δημιουργήσει οικογένεια. Έβλεπε τις ξεπλυμένες ξανθιές Αμερικανίδες, αλλά δεν τον συγκινούσαν καθόλου. Ήθελε «παπούτσι από τον τόπο του κι ας είναι και μπαλωμένο» σύμφωνα με την παροιμία. Έστειλε γράμματα στα ξαδέλφια του και στην θεία του την Μερόπη. Θεία Μερόπη, το… και… το.» Γιάννη, Γιώργο, Βάσω το.. και… το.» «Ελληνίδα νύφη θέλω όμορφη και νοικοκυρά.» «Τι ζητάω, μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω.» Η θεία Μερόπη κινήθηκε άμεσα. Φωνάζει τον Ιάκωβο Κυπαρίση τον γείτονα της όπου είχε πέντε κόρες. Ο κ. Ιάκωβος ήταν καλός άνθρωπος. Είχε μετοικίσει πριν μερικά χρόνια με την οικογένεια του από το χωριό του, τον Σάσαλο Κισάμου στην πόλη. Για να ζήσει πήγαινε στο υπεραστικό ΚΤΕΛ και αγόραζε κοτόπουλα που έφερναν οι χωρικοί για πούλημα. Τα αγόραζε μαζεμένα και τα πουλούσε λιανικώς, σε πελάτες. Με αυτό το μικρεμπόριο ζούσε φτωχικά την οικογένεια του. Όταν ήρθαν τα νέα στο σπίτι το ανδρόγυνο στην αρχή κατέβασε τα μούτρα. Δεν ήθελαν τα παιδιά τους να φύγουν στην άκρη του κόσμου. Όμως «ανάγκα και Θεοί πείθονται.» Συμφωνήθηκε από την θεία Μερόπη και την Πέρσα να αρχίσουν ο Θεοφάνης από την Αμερική και η Πέρσα από την Ελλάδα, να αλληλογραφούν για να γνωριστούν έστω και από φωτογραφίες. Αντάλλαξαν μερικές επιστολές και σχετικές φωτογραφίες. Πριν ορισθεί το μεγάλο ταξίδι με το υπερωκεάνιο «ΕΛΛΑΣ» η οικογένεια της Μερόπης και του Ιάκωβου Κυπαρίση, αποφάσισαν να τηρήσουν το έθιμο. Μαζεύτηκαν στο σπίτι της νύφης, οι δύο οικογένειες και λίγοι στενοί συγγενείς. Στο τραπέζι είχαν βάλει σε μεγέθυνση σε μεγάλη κορνίζα την φωτογραφία του γαμπρού Θεοφάνη. Την βέρα που θα έδινε στην νύφη, ο Θεοφάνης, την έδωσε ο ξάδελφος του ο Γιάννης, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του, να τους κοιτάζει σιωπηλός, και ήρεμος, μέσα από την φωτογραφία του. Ήταν σαν να της έλεγε¨ «Λυπάμαι που δεν γνωριστήκαμε πρωτύτερα. Φαίνεσαι καλό κορίτσι και νοικοκυρά. Όταν έρθεις στην Αμερική θα γνωριστούμε και θα αγαπηθούμε. Το όνειρο μου είναι να κάνουμε μαζί οικογένεια με πολλά παιδιά.» Καλή αντάμωση Πέρσα στην Αμερική. Μην ξεχάσεις να μου κρατάς και λίγο χώμα από την αγαπημένη μας πατρίδα.»

ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ; Θα γυρίσουμε στην δραχμή; Γράφει ο Μανούσος Γ.Δασκαλάκης Τον Νοέμβρη του 1920 ο Ελευθέριος Βενιζέλος προκηρύσσει εκλογές. Η Ελλάδα υπό την σθεναρή ηγεσία του Βενιζέλου, στο πλευρό των συμμάχων της «ΑΝΤΑΤ» είχε ελευθερώσει την Δυτική και Ανατολική Θράκη, και είχε πάρει «εντολή»από τους συμμάχους, για προστασία του Ελληνικού πληθυσμού της Σμύρνης. Το βασιλικό λαϊκό κόμμα είχε επιδοθεί σε μια μαύρη προπαγανδιστική εκστρατεία, με το σύνθημα «ΟΙΚΑΔΕ» δηλαδή το σταμάτημα του πολέμου και την επιστροφή των στρατιωτών στα σπίτια τους. Ο Ελληνικός λαός είχε κουραστεί με την μακροχρόνια επιστράτευση των παιδιών του, και επιθυμούσε την ειρήνη. Το κόμμα των «φιλελευθέρων» νικήθηκε και ο Εθνάρχης «Ε.Β» δεν βγήκε ούτε καν βουλευτής το 1920.Οι συντηρητικές δυνάμεις της εποχής, φοβήθηκαν μήπως κατηγορηθούν για ηττοπάθεια και εθνική μειοδοσία, και συνέχισαν τον πόλεμο μέχρι τα βάθη της Μικράς Ασίας. Η Ελλάδα τότε έχασε κατά κράτος από τους Νεότουρκους του Μουσταφά Κεμάλ –Ατατούρκ. Την μέρα εκείνη έπεσε σαν σκοτεινή σκιά πάνω από την χώρα, η μικρασιατική καταστροφή και ο «συνωστισμός» κατά την κ. Ρεπούση των Ελλήνων στην παραλία της Σμύρνης. Έχει ομοιότητες το σήμερα με το χθες; Μεγάλοι διανοητές όπως ο Καρλ Μαρξ, έχουν πει ότι¨ «όταν είναι να επαναληφθεί η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα.» Φυσικά και δεν έχει ομοιότητα η εποχή μας. Σήμερα ο πόλεμος είναι οικονομικός. Όμως όπως τότε έτσι και τώρα είμαστε προσδεμένοι σε μια συμμαχία. Όπως τότε οι συντηρητικοί ωρυόταν, ότι θα σταματούσαν τον πόλεμο και έπειτα τον συνέχισαν. Έτσι και σήμερα οι συντηρητικές δυνάμεις με τα φιλικά τους Μ.Μ.Ε οργίασαν ότι αν ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ θα επιστρέψουμε στην δραχμή. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε δεύτερο κόμμα. Ποιος αποκλείει όμως ο Σαμαράς και τα συμμαχικά του κόμματα να μας επιστρέψουν στην δραχμή που απευχόταν προεκλογικά με φοβιστικές και τρομαλαγνικές κορώνες; Πως θα επιστέψουμε στην δραχμή; Αν η κ. Μέρκελ δεν δεχθεί να αναθεωρηθεί το μνημόνιο και συνεχιστεί η ύφεση κανένας στόχος δεν θα μπορεί να επιτευχθεί, και μόνοι μας θα αναγκαστούμε να επιστρέψουμε στην δραχμή. Γιατί μας φοβίζουν ότι θα πάμε στα τάρταρα του Άδη αν επιστέψουμε στην δραχμή; Το νόμισμα δεν είναι εικόνισμα για να το προσκυνούμε δογματικά. Είναι εργαλείο πολιτικής. Αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ τι θα γίνει; Στην αρχή θα είναι δύσκολα αλλά σιγά σιγά, θα βρούμε το δρόμο μας. Πως θα βρούμε τον δρόμο μας; Με ένα ευέλικτο και μικρομεσαίο παραγωγικό και σύγχρονο κράτος. Με ανοιχτή οικονομία και διεύρυνση της παραγωγικής βάσης. Με υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Με αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας. Με ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Πάντα με ισοσκελισμένο προϋπολογισμό και χωρίς ελλείμματα. Με φορολογική δικαιοσύνη. Με πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής. Εάν δεν ασκείται από τις κυβερνήσεις εκσυγχρονιστική και συνετή οικονομική πολιτική, είτε με ευρώ είτε με δραχμή πάντα το κράτος μας θα βουλοπλέει.

ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ ΧΑΡΑΞΕ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ «Εφόσον το κράτος παρέμενε ο πιο σίγουρος και ανθεκτικός εργοδότης, πρώτο μέλημα του κόμματος ήταν η κατάκτηση και η νομή του κράτους, ειδάλλως θα έχανε την πίστη των οπαδών του στην ικανότητα τους, να υπερασπίσει τα συμφέροντα τους. Όταν η πατριαρχική σχέση μεταφέρεται από την κοινωνία στην πολιτική, τότε μεταβάλλεται στην λεγόμενη πελατειακή σχέση, διατηρώντας όμως το θεμελιώδες της γνώρισμα, δηλαδή την αναγκαία συνάφεια υπακοής και προστασίας. {Π.Κονδύλης-Αιτίες της παρακμής της σύγχρονης ελλάδας.} Την βία την προκάλεσε παγκοσμίως ο ακραίος νεοφιλελεύθερος χρηματιστηριακός καπιταλισμός ή καπιταλισμός καζίνο , που ασκεί μέσω του κράτους σκληρή αντιλαϊκή πολιτική. Ο Λαός βεβαίως δεν έχει πάντα δίκιο ούτε είναι εξ ορισμού αθώος.To ελληνικό κράτος γκρεμίστηκε από τα ανομήματα και την φαυλότητα των πολιτικών τζακιών που το εκμεταλλεύτηκαν, με τον πελατειακό του χαρακτήρα. Με τα μνημόνια και την ελληνική πολιτικοοικονομική χρεοκοπία γκρεμίστηκε απότομα και το πελατειακό κράτος, όπως το γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Η πτώση του πελατειακού κράτους που δεν τόλμησε κανένα κόμμα την επανίδρυση του σε νέες βάσεις, να την φέρει σε πέρας, έγινε τόσο βίαια, από τον Γ.Α.Π και την τρόικα, όσο και ξαφνικά, και χωρίς τον απαιτούμενο χρόνο, για να αλλάξει ένα κράτος που ποτέ δεν υπήρξε αστικό, με την δυτικοευρωπαϊκή έννοια του όρου. Η τρόικα με πατενταρισμένο από δικτατορικά καθεστώτα, «δόγμα του σοκ» άσκησε υπέρμετρη βία στον Ελληνικό λαό, με τις απάνθρωπες πολιτικές της. Η δράση προκαλεί την αντίδραση και όταν ο άλλος δεν έχει να φάει είναι άνεργος και άστεγος τότε υιοθετεί το σύνθημα΄"βία στην βία των αφεντικών." Ή την φασιστική βία των ακροδεξιών κασιδιάρηδων. Είμαι εναντίον της βίας, αλλά, κατανοώ και την αγανάκτηση ,των πραγματικά αγανακτισμένων που έμειναν χωρίς δουλειά, και των νέων με θαμπό και αβέβαιο μέλλον, και όχι των δήθεν αγανακτισμένων, που έχασαν μέρος από τους παχυλούς μισθούς τους. Υποστηρίζω την μεταρρύθμιση αντί της ανατροπής και της επανάστασης, όπου είδαμε που οδήγησε τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Πιστεύω στον εξαντλητικό διάλογο και τις συναινέσεις. Στην καλλιέργεια του ανθρώπου, για να ξεφύγει από την αποδοχή του οπαδικού λαϊκισμού. {Λόγος Ανδρέα στα Γιάννινα την δεκαετία του 80¨ "Δεν υπάρχουν θεσμοί μόνο ο λαός."} αλλά και τον λαϊκίστικο λόγο των κυβερνητικών κομμάτων της δεξιάς πολυκατοικίας. Τα τελευταία αποτελέσματα των εκλογών δεν έφεραν τον "ΣΥΡΙΖΑ" πρώτο κόμμα. Πάλι καλά που βγήκε και δεύτερο κόμμα, γιατί το διεθνές και ελληνικό κατεστημένο με τα ΜΜΕ {μέσα προπαγάνδας} που διαθέτει έπεσε πάνω του, και διέσπειρε μια γκεμπελική προπαγάνδα φόβου και συμφορών. Παρόλα αυτά το ένα τρίτο των ψηφοφόρων δεν μάσησαν ,έλαβε 27% και είναι στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ με την σωστή συγκρουσιακή πολιτική του έναντι των αγορών και των συντηρητικών κυβερνήσεων της ευρώπης, μαζί με τους αγώνες των λαών του νότου της ευρώπης, ανοίγει τον δρόμο ενάντια στις συνταγές μόνιμης λιτότητας, και την δημιουργία ελευθέρων ζωνών για τις επενδύσεις, της Γερμανικής βιομηχανίας με μισθούς πείνας .

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ «ΚΗΠΟΣ» «PADRE PADRONE} «ΠΑΤΕΡΑΣ ΑΦΕΝΤΗΣ» 17-6 -2012 ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΠΑΟΛΟ ΚΑΙ ΒΙΤΟΡΙΟ ΤΑΒΙΑΝΙ ΒΡΑΒΕΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΩΝ 1977 ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Την Κυριακή στον «σινέ κήπος» προβλήθηκε μια 35χρονη και από τις καλύτερες ταινίες του σύγχρονου Ιταλικού κινηματογράφου των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι με τίτλο «ΠΑΤΕΡΑΣ ΑΦΕΝΤΗΣ» Η αληθινή ιστορία του χωριατόπαιδου Γκαβίνο Λέντα, γιού ενός βοσκού της Σαρδηνίας, που καταφέρνει να ξεφύγει από την μιζέρια και την σκληρή πραγματικότητα μιας οπισθοδρομικής κοινωνίας, εκπαιδευόμενος σιγά-σιγά, παρά τις βίαιες αντιδράσεις του αυταρχικού πατέρα του. Κριτικές "Ο 'Πατέρας Αφέντης' απεικονίζει τη δυσλειτουργική σχέση πατέρα-γιου στα τραχιά, ακατέργαστα τοπία της Σαρδηνίας, όπου η φυσικότητα αντιπαρατίθεται στη βιαιότητα των συμπεριφορών. Η ταινία κοιτάζει με περίσσια διορατικότητα την εντυπωσιακά αυταρχική συμπεριφορά μιας κοινωνίας πατριαρχικής, και έναν πολιτισμό που ενθαρρύνει προς αυτή την κατεύθυνση." - New York Times "Οι αδελφοί Ταβιάνι συνθέτουν ένα μικρό έπος. Η πορεία του Γκάβινο από τον 'εγκλεισμό' στα 7 του μέχρι την 'απελευθέρωση' στα 20 του απέναντι στον δεσποτικό πατέρα του, και η επίδειξη δύναμεων ανάμεσα στους δυο άντρες αργότερα, όπου η παράδοση με την επανάσταση συγκρούονται, συνθέτουν ένα μακρόπνοο αφήγημα." - Variety "Ο θρίαμβος του αγοριού είναι άκρως συγκινητικός." - Time Out London "Με απλό ύφος, μια σπουδαία ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα." - Chicago Reader "Ένα ακατέργαστο οικογενειακό δράμα." - Eye for Film Ίσως η ταινία των αδελφών Ταβιάνι, να είναι ακραία ως προς την βιαιότητα του ξυλοδαρμού του βοσκού πατέρα προς τον εφτάχρονο γιο του, αλλά και αργότερα όπου έτρωγε ατελείωτο ξύλο, μεγαλώνοντας ο γιός, που είναι στα όρια του σαδισμού. Παρόλο που και στο σχολικό σύστημα διαπαιδαγώγησης στην Ιταλία, και στην Ελλάδα, υπήρχε ο ξυλοδαρμός ως σωφρονισμός των απείθαρχων, δεν νομίζω ότι όλοι οι αγροτοκτηνοτρόφοι Ιταλοί ήταν τόσο βίαιοι και σαδιστές σαν τον σκληρό πατέρα της ταινίας. Προσωπικά ανατρίχιασα με το βασανισμό και την ακατέργαστη αγριότητα του πατέρα προς το γιο του. Στους παλαιότερους Έλληνες το σκηνικό της ταινίας, θυμίζει την Ελλάδα πριν 50-60 χρόνια μένα πληθυσμό που ζούσε σε οπισθοδρόμηση, φτώχεια αγραμματοσύνη, και εξαθλίωση. Η Νότια Ιταλία που στην γεωγραφική της περιφέρεια βρίσκεται η Σαρδηνία και η Σικελία με την μαφία, έμοιαζε και μοιάζει με την Ελλάδα στο στάδιο ανάπτυξης και πολιτισμού. Ο βοσκός πατέρας του Γκαβίνο Λέντα πήρε τον εφτάχρονο γιο του από το σχολείο διότι όπως είπε στην δασκάλα, θέλει το παιδί του να φυλάει τα πρόβατα, γιατί δεν έχει άλλο βοηθό. «Με τα πρόβατα και την μικρή αγροτική ιδιοκτησία του, είπε ότι δεν μπορεί να αγοράσει τίποτα.»Η μικρή ιδιοκτησία αυτοτροφοδοτεί την φαμίλια του. Τα παιδιά φεύγοντας ο Γκαμπίνο από την τάξη γέλασαν, και ο πατέρας χτύπησε δυνατά την βέργα του σένα πάγκο οργισμένος. «Μην κοροϊδεύτε τον Γκαμπίνο τους είπε γιατί θα έρθει και η σειρά σας.»Ο Γκαβίνο «φυλακίστηκε» βίαια από τον σαδιστή κτηνοτρόφο πατέρα του, στα άγρια βουνά της Σαρδηνίας βόσκοντας πρόβατα και τρώγοντας ξύλο, μέχρι που πήγε φαντάρος στα είκοσι του χρόνια. Σε μια λιτανεία προς τον Θεό για να βρέξει συναντήθηκαν οι νέοι του χωριού. Μιλούσαν για γυναίκες. Κάποιος είπε ότι πήγε με πόρνες. «Πως ήταν; Τον ρωτούν;» «Το ίδιο ήταν αλλά χωρίς ουρά.» {Εννοούσε όπως στο σεξ δια κτηνοβασίας που έκανε στην ερημιά.} Ο Γκαβίνο Λέντα απελευθερώθηκε από τον πατέρα του μόλις πήγε στο στρατό . Έμαθε γράμματα, γιατί δεν είχε πάει ούτε στην στοιχειώδη εκπαίδευση, τέλειωσε το λύκειο και σπούδασε γλωσσολογία. Γύρισε στο σπίτι για να σπουδάσει στον τόπο του για να μην έχει έξοδα. Ο δεσποτικός πατέρας, του απαγόρευσε να σπουδάσει διότι¨ «στο χωριό κανείς δεν σπουδάζει και θα γίνω περίγελως του χωριού.» Ο Γκαβίνο αντιστάθηκε και αναγκάστηκε να παλέψει μαζί του. Έφυγε από το χωριό σπούδασε και πήρε το πτυχίο του με σπουδές στις τοπικές διαλέκτους της Σαρδηνίας. Γυρνούσε στα χωριά της περιοχής λέγοντας στους νέους να αντιστέκονται και να ακολουθούν τα όνειρα τους.Η ταινία μου θύμισε το βιβλίο του «Βίλχεμ Ράιχ «η μαζική ψυχολογία του φασισμού» όπου έγραφε ότι η αυταρχική οικογένεια την Γερμανίας έκρυβε στα σπλάχνα της ένα μικρό Αδόλφο Χίτλερ, γιαυτό ο Χίτλερ έγινε εύκολα αποδεκτός από τους Γερμανούς. Η ταινία βασίστηκε στην πραγματική ιστορία του Γκαβίνο Λέντα όπου την έγραψε σε βιβλίο.

Χρηματιστηριακός Καπιταλισμός και Παγκοσμιοποίηση της φτώχειας Αναρτήθηκε από admin στις 13/6/12 • Κατηγοριοποιήθηκε ως Προτεινόμενα άρθρα • 176 views E.N.Kαραγιάννης, Πρέσβυς ε.τ H παγκόσμια οικονομία έχει υποστεί, κατά καιρούς, διάφορες οικονομικές κρίσεις, άλλοτε μεγάλες και άλλοτε μικρές. Η πλέον μεγάλη οικονομική κρίση που διήλθε η παγκόσμια οικονομία από τις αρχές του περασμένου αιώνα, ήταν αυτή του μεσοπολέμου η οποία όμως λόγω των τότε εθνικών δομών οικονομικής προστασίας αντιμετωπίστηκε σε σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα. Η σημερινή κρίση διαφέρει ουσιαστικά λόγω της κατάργησης των εθνικών προστατευτικών οικονομικών δομών που επέτρεψαν την ευρύτερη διάδοση της. Δεν αφορά μία συγκεκριμένη οικονομική περιοχή αλλά λόγω της ενοποίησης τόσο των αγορών όσο και των χρηματιστηριακών αγορών έχει μετατραπεί σε παγκόσμια κρίση διότι συσσωρεύει τα χρέη κατά τρόπο που τα τελευταία να αποτελούν τον ρυθμιστικό παράγοντα της παγκόσμιας οικονομίας , εκμηδενίζοντας τους εθνικούς θεσμούς και καταστρέφοντας ουσιαστικά τις πραγματικές οικονομίες μέσα από την αρνητική επίδραση στους τομείς της εργασίας και της οικονομικής δραστηριότητας των κρατών. Ο χρηματιστηριακός καπιταλισμός ,ο οποίος από την δεκαετία του 1980 άρχισε να αντικαθιστά τον βιομηχανικό καπιταλισμό, έχει ως στόχο να θέσει τα κράτη υπό οικονομική κηδεμονία δημιουργώντας μία μορφή παράλληλης διακυβέρνησης η οποία δημιουργείται από τους Διεθνείς Οικονομικούς Οργανισμούς και δεν είναι υπόλογος στον λαό. Αποτέλεσμα αυτού είναι τα υπό οικονομική κηδεμονία κράτη να μην ελέγχουν την οικονομική και φορολογική τους πολιτική και να τίθενται οι λαοί και οι κυβερνήσεις τους υπό τον έλεγχο του χρηματιστηριακού κεφαλαίου το οποίο είναι βασικά ανώνυμο . Η πολιτική αυτή επαυξάνει την κοινωνική ανισότητα όχι μόνο μεταξύ κρατών αλλά και μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων του ίδιου του κράτους με αποτέλεσμα μια οικονομική μειοψηφία να πλουτίζει εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των λαών, προκαλώντας μία παγκοσμιοποίηση της φτώχειας. Βασική προϋπόθεση για να επιτευχθεί ο στόχος της παγκόσμιας οικονομικής κηδεμονίας από το χρηματιστηριακό κεφάλαιο είναι η αποσύνθεση –αποδόμηση των εθνικών οικονομιών των κρατών μέσω του δανεισμού. Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός ακολουθούνται οι κατωτέρω μέθοδοι που καταγράφονται ενδεικτικά και που έχουν εφαρμοστεί σε σειρά κρατών που βρέθηκαν υπό την κηδεμονία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου δια μέσου του ΔΝΤ. Κλείσιμο των βιομηχανικών μονάδων δια της μεταφοράς τους σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους . Την δεκαετία του 1960 υπήρξε μετακίνηση της ελαφράς βιομηχανίας προς τις ασιατικές χώρες . Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας ,από την δεκαετία του 1980 κατέστη δυνατή και η μεταφορά των πλέον ειδικευμένων βιομηχανικών μονάδων ακόμη και σε γειτονικές χώρες χαμηλού κόστους, με αποτέλεσμα η εθνική βιομηχανία που προοριζόταν στην εσωτερική αγορά να υπονομευθεί και να οδηγηθεί στην πτώχευση αποδυναμώνοντας το κράτος οικονομικά. Όσες από τις εθνικές βιομηχανίες επέζησαν ευρίσκονται υπό καθεστώς ανταγωνισμού ενώ οι μεγάλες παγκόσμιες εταιρείες έχουν εξασφαλίσει ουσιαστικά καθεστώς μονοπωλίου. Απελευθέρωση της αγοράς εργασίας με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και προοδευτική κατάργηση των νόμων που εγγυώνται τον κατώτατο μισθό. Γενίκευση της εργασίας περιορισμένου ωραρίου και εισαγωγή της δυνατότητας νόμιμης χρήσης της εποχιακής εργασίας, καθώς και την εθελουσία συνταξιοδότηση ως και την «εθελοντική» μείωση μισθού. Ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων με το επιχείρημα της βελτίωσης των δημόσιων οικονομικών. Οι προβληματικές δημόσιες επιχειρήσεις εντάσσονται σε πρόγραμμα εξυγίανσης υπό την επίβλεψη των εκπροσώπων των δανειστών . Η ιδιωτικοποίηση συνήθως δεν καταλήγει σε ιδιώτες αλλά σε κρατικούς φορείς άλλων κρατών σε τιμές κατώτερες της αξίας των ιδιωτικοποιημένων αυτών επιχειρήσεων και ενώ τα έσοδα καταλήγουν στην εξυπηρέτηση του χρέους ,το χρηματιστηριακό κεφάλαιο αποκτά τον έλεγχο και την ιδιοκτησία εθνικών πόρων σε εξευτελιστικές τιμές . Τροποποίηση του φορολογικού συστήματος δια της αυξήσεως των φορολογικών συντελεστών με το επιχείρημα της ενδυνάμωσης των κρατικών εσόδων. Αποτέλεσμα του μέτρου αυτού είναι η εξασθένηση της εσωτερικής παραγωγής , η αποδυνάμωση της αγοραστικής ικανότητας και η δυσβάσταχτη οικονομική επιβάρυνση των κοινωνικών ομάδων που ανήκουν στα μεσαία εισοδήματα με αποτέλεσμα να αυξάνεται το ποσοστό της φτώχειας. Μείωση των κοινωνικών δαπανών στην εκπαίδευση και την υγεία, για την εξοικονόμηση πόρων για την εξόφληση του χρέους. Η δημόσια εκπαίδευση στερείται οικονομικών πόρων για την κάλυψη βασικών λειτουργικών αναγκών με ταυτόχρονη μείωση αποδοχών του διδακτικού προσωπικού με συνέπεια εκπαιδευτικά ιδρύματα να παύουν την λειτουργία τους ή να συγχωνεύονται , εκπαιδευτικοί να απολύονται. Στον τομέα της υγείας μέσω της υποβάθμισης των παρεχομένων υπηρεσιών στον τομέα της δημόσιας υγείας ,η τελευταία οδηγείται στην ιδιωτικοποίηση. Για την εναπομένουσα δημόσια υγεία επιβάλλονται μέτρα οικονομικής συμμετοχής του ασφαλισμένου στη δαπάνη κάλυψης είτε των φαρμάκων είτε των παρεχομένων ιατρικών υπηρεσιών ακόμη και από τις κοινωνικές ομάδες που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην επιβάρυνση αυτή. Μεταξύ των αποτελεσμάτων της πολιτικής υγείας χωρίς ανθρώπινο πρόσωπο ( όρο που χρησιμοποίησε η UNICEF) είναι η εξάπλωση των μεταδοτικών νόσων, η αύξηση της παιδικής θνησιμότητας και κακής διατροφής των παιδιών, η αύξηση της θνησιμότητας του πληθυσμού. Η αύξηση της τιμής των καυσίμων ,συνήθως σε υψηλότερα επίπεδα του μέσου όρου σε συνδυασμό με την αύξηση οδικών διοδίων επιδρά αρνητικά στο κόστος παραγωγής της εθνικής βιομηχανίας και γεωργίας με συνέπεια να αποκόπτονται οι παραγωγοί από την εσωτερική τους αγορά προς όφελος των εισαγωγών που καλύπτονται από τον δανεισμό και αυξάνουν το δημόσιο χρέος. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 μεγάλο τμήμα των χρεών μεγάλων επιχειρήσεων και Τραπεζών μεταφέρονταν συστηματικά στην επιβάρυνση του Κράτους στο οποίο ανήκαν και μετατρεπόντουσαν σε δημόσιο χρέος το οποίο επιβάρυνε τον φορολογούμενο. Το στοιχείο αυτό μαζί με την αναπτυξιακή πολιτική που εφαρμόσθηκε και που αντί να δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας απέβλεπε στην χρηματοδότηση της συγχώνευσης μεγάλων εταιριών ή την δημιουργία τεχνολογιών που η εφαρμογή τους μείωνε την ανάγκη σε εργατικό δυναμικό, αποτέλεσαν την βασική αιτία της οικονομικής κρίσης που διέρχονται σήμερα τα κράτη. Η παγκοσμιοποίηση της φτώχειας συμβάλει στην ελαχιστοποίηση του κόστους παραγωγής σε παγκόσμιο επίπεδο και η παγκόσμια ανεργία αποτελεί τον μοχλό αύξησης πλουτισμού του χρηματιστηριακού κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο, επιτρέποντας το να μετακινείται από χώρα σε χώρα. Οι δανειστές των Κρατών κατέχουν πλέον την πραγματική εξουσία να καθορίζουν την οικονομική και κοινωνική πολιτική των κρατών αυτών των οποίων η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία αποτελεί παρωδία εξουσίας καθ’ όσον της στερεί την δυνατότητα άσκησης εθνικής πολιτικής στα θέματα αυτά. Ο χρηματιστηριακός καπιταλισμός μέσω των διεθνών οργανισμών που τον εκπροσωπούν παρέχει τα δάνεια στα κράτη εφ’ όσον τα τελευταία αποδέχονται ένα πρόγραμμα οικονομικής σταθερότητας και δομικών αλλαγών. Οι δανειακές συμφωνίες(μνημόνια) εμπεριέχουν κατευθυντήριες γραμμές και τεχνικές συμβουλές τις οποίες είναι υποχρεωμένη η κυβέρνηση του κράτους να εφαρμόσει. Οι επιδόσεις του τελευταίου παρακολουθούνται τριμηνιαία από τους Οργανισμούς του Χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και το δάνειο καταβάλλεται σε πολλές δόσεις οι οποίες μπορεί να ανασταλούν αν το κράτος δεν εφάρμοσε τις εκάστοτε ζητηθείσες μεταρρυθμίσεις. Πολλά κράτη υποχρεώθηκαν να στείλουν επιστολές προθέσεων ή πλαίσιο προγραμματικών πολιτικών , κείμενα τα οποία συνήθως έχουν συνταχθεί από τους επιβλέποντες την δανειακή σύμβαση Οργανισμούς και ενδύονται με κυβερνητική υπογραφή του αιτούντος το δάνειο κράτους. Οι συμφωνίες αυτές αποκλειστικό σκοπό έχουν να εξασφαλίσουν την καταβολή του χρέους στου δανειστές και στόχο να κρατήσουν το χρεωμένο κράτος μέσα στον δανειακό «κλοιό» υπό την επίβλεψη των δανειστών. Στην περίπτωση ασυνέπειας του κράτους οι Διεθνείς Οργανισμοί που εξυπηρετούν το χρηματιστηριακό κεφάλαιο διαθέτουν τα μέσαnσοβαρής οικονομικής αναταραχής της εθνικής του οικονομίας. Τέτοια μέσα είναι το πάγωμα κάθε δυνατότητας διεθνούς δανεισμού του κράτους «ταραξία», προκαλώντας ταυτόχρονα πάγωμα του διεθνούς του εμπορίου. Από τα ανωτέρω συνοπτικώς αναφερθέντα προκύπτει το ερώτημα αν καθίσταται δυνατόν να αποτραπεί το μοντέλο διακυβέρνησης που προσπαθεί να επιβάλει ο χρηματιστηριακός καπιταλισμός στα κράτη. Η απάντηση είναι ότι απαιτείται η επιβολή κανονισμού λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος καθ’ όσον μέχρι σήμερα είναι αρρύθμιστο. Θα πρέπει επίσης να υπάρξει μείωση του εξωτερικού χρέους των ανεπτυγμένων οικονομικά κρατών και απόσβεση αυτού των υπό ανάπτυξη. Επίσης, θα πρέπει να υπάρχει διαφάνεια στο Τραπεζικό σύστημα με κατάργηση της υποχρέωσης ανάληψης από το κράτος των τραπεζικών χρεών με επιβολή ελέγχου των ιδιωτικών τραπεζών για τις χρηματιστηριακές τους συναλλαγές ώστε να διασφαλίζονται οι καταθέτες. diplomatikoperiskopio.com