Η ΚΑΛΕΣΜΕΝΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΤΡΟΙΚΑ ΕΡΙΞΕ THN ELLADA ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ «Τα λόγια τα μεγάλα που 'χω πει που σα βατράχια από το στόμα μου πηδούσαν λόγω τιμής, δεν το 'χα φανταστεί πως κάποια μέρα θα με τιμωρούσαν.» Χ.και Π. Κατσιμίχας Πρώτα το ΠΑΣΟΚ των Παπανδρέου- Βενιζέλου μας έριξε στα βράχια και τώρα ο Βενιζέλος, παριστάνει πως κάνει αντιπολίτευση του εαυτού του. Η Ιταλία και η Ισπανία δανείζεται με 6% και 7% σαν κι εμάς 2010, κι όμως δεν πήγαν στο Δ.Ν.Τ να επαιτούν για δανεικά, ούτως ώστε να δώσουν το δικαίωμα στους ισχυρούς βόρειους λαούς {Γερμανία και συμμάχους της, Ολλανδία, Αυστρία, Σουηδία, Φιλανδία} να μας τιμωρήσουν σαν απείθαρχους μαθητές και να υποβάλλουν την οικονομία σε χρόνια ύφεση και τον λαό της σε εξαθλίωση. Διαπραγματεύτηκαν με τους ισχυρούς της Ευρώπης χωρίς την επιβολή μνημονίων. Δεν μπορούμε βέβαια να παραβλέψουμε ότι οι συντηρητικές κυβερνήσεις των χωρών αυτών από μόνες τους τώρα παίρνουν μέτρα λιτότητας εις βάρος των λαών τους. Όχι όμως στο βαθμό που επιβάλει σ`εμάς η τρόικα όπου ρήμαξε την Ελλάδα. Της Ζέζας Ζήκου από την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» «Ο φαύλος κύκλος «δάνεια για αποπληρωμή του χρέους - συνταγές που προκαλούν βαθιά ύφεση και μεγαλώνουν το χρέος - νέα δάνεια και νέα Μνημόνια», που διαπιστώνεται με τις οδυνηρές συνέπειες στην πραγματική οικονομία, καθιστά έωλες τις προσπάθειες υπονόμευσης της κυβέρνησης εκ μέρους του κ. Ευ. Βενιζέλου. Ενας φαύλος κύκλος στον οποίο ο ίδιος διέπρεψε. Μετά τη συνάντηση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά με τους πολιτικούς αρχηγούς, ο κ. Βενιζέλος επανέλαβε χθες την ανάγκη να συγκροτηθεί και να λειτουργήσει το ταχύτερο η Εθνική Ομάδα Διαπραγμάτευσης. Δηλαδή, ποιος θα διαπραγματεύεται με την τρόικα, ο κ. Στουρνάρας ή η Ομάδα αυτή; Ποιοι υποκρίνονται ακόμη ότι δεν καταλαβαίνουν;Φαίνεται, όμως, πως αυτοί που υποκρίνονται πλήρως για τα ηνία μιας δήθεν αναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου για τη βυθισμένη σε κρίση οικονομία μας αποσταθεροποιούν στο μεταξύ και την κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν.Ηταν οι ίδιοι που παρουσίασαν το μεγάλο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους ως μεγάλη επιτυχία και ως επιχείρηση βοήθειας προς τη χώρα, αποσιωπώντας τις ολέθριες συνέπειες για τις δικές μας τράπεζες, τα δικά μας ασφαλιστικά ταμεία, τα δικά μας νοικοκυριά και τις δικές μας επιχειρήσεις. Αφού βέβαια εξαιρέθηκαν από το «κούρεμα» τα δάνεια της τρόικας, τα ελληνικά ομόλογα που είναι στην κατοχή της ΕΚΤ και φυσικά όλοι οι ιδιώτες ξένοι επενδυτές που δεν συμμετείχαν στο πρόγραμμα PSI.Πάντως, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να δρομολογήσει μέχρι την άφιξη της τρόικας στις 24 Ιουλίου την εφαρμογή μέτρων ισοδύναμων με 3 δισ. ευρώ, που εκκρεμούν από τον Μάρτιο. Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης, στη συνεδρίαση του Eurogroup, υπήρξαν ανελαστικοί σε ό,τι αφορά την υλοποίηση των μέτρων που έχει δεσμευθεί να πάρει η Ελλάδα το 2012 προκειμένου να ξεκινήσει η συζήτηση για πιθανές τροποποιήσεις και παράταση των δημοσιονομικών στόχων.Ηδη οι κ. Βενιζέλος και Κουβέλης που έσπευσαν προχθές να διαπιστώσουν με δυσφορία έως και οργή ότι ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας επιμένει στη δική του «ρεαλιστική προσέγγιση», αδιαφορώντας για την προγραμματική συμφωνία Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, πέτυχαν χτες αυτό που ήθελαν.Η προγραμματική σύγκλιση παραμένει στο ακέραιο, επεσήμανε ο Φώτης Κουβέλης εξερχόμενος από το Μέγαρο Μαξίμου. Οπως τόνισε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, η κυβέρνηση εργάζεται για να διεκδικήσει την επαναδιαπραγμάτευση ώστε να επιτευχθεί απαγκίστρωση από το Μνημόνιο, αλλά και για την αντιμετώπιση των άμεσων ζητημάτων που έχουν σχέση με άμεσα μέτρα που -σύμφωνα με νομοθετημένες ρυθμίσεις- πρέπει να υπάρξουν. «Αναζητούνται τα ισοδύναμα μέτρα, και θα υπάρξουν, όπως και μέτρα ανακούφισης της ελληνικής κοινωνίας», πρόσθεσε. Ολα καλά.»

ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ; Γιατί κ. Δήμαρχε το συμβούλιο σας ονοματοδοτεί τους δρόμους με ονόματα σημαντικών και ασήμαντων ανθρώπων, και λησμονεί τους ποιητές; Η πόλη που δεν τιμά τους ποιητές της είναι καταδικασμένη να εισέλθει σε παρακμή. Οι πνευματικοί ταγοί φυλάττουν πνευματικές Θερμοπύλες. Οι αρχές της πόλης οφείλουν να τοποθετούν τα αγάλματα των ποιητών της σε περίοπτη θέση. Διότι όπως είπε και ο μεγάλος Αλεξανδρινός Κ. Καβάφης¨ «Τιμή σ`εκεινους που στην ζωή των όρισαν να φυλάττουν Θερμοπύλες. Ποτέ από το χρέος μη κινούντες. δίκαιοι και ίσιοι σε όλες των τες πράξεις.» ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΧΑΜOΓEΛA Λυπημένο αστέρι Χαμογέλα ξανά. Η ζωή είναι έξω και σε περιμένει Ανθούς να σου φέρει. Το βράδυ για σένα θα φέξει το φεγγάρι να σβήσει της ψυχή σου το σκοτάδι. Την ημέρα στη φύση τα πουλιά κελαηδούν και ο ήλιος εκεί ψηλά μας χαμογελά. Τα πλοία ταξιδεύουν στα πέλαγα στις γοργόνες να δώσουν μηνύματα. Στα δάση μυρίζει το άρωμα της φύσης, στα όρη το χιόνι ποτέ δεν λειώνει. ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΤΟ ΝΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ * ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Στις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού κ. Σαμαρά της παρούσας τρικομματικής κυβέρνησης, είδαμε ότι οι κυβερνητικοί προτίθενται να πουλήσουνότι απέμεινε από τις ΔΕΚΟ, ακόμη την ΕΥΔΑΠ της πρωτεύουσας, και την ΕΥΑΘ της συμπρωτεύουσας. Λογικό είναι το κράτος ,να απολέσει μέρος από τον επιχειρηματικό του ρόλο. Ειδικά στην Ελλάδα που γνωρίζουμε πολύ καλά τον πελατειακό και ρουσφετολογικό χαρακτήρα του κράτους και που ευχόμαστε να αλλάξει.. Εξυγιαντικό για τα δημόσια οικονομικά είναι να κλείσουν όσοι οργανισμοί κοστίζουν στο δημόσιο ταμείο ,και δεν παράγουν έργο.Όσες όμως ΔΕΚΟ είναι κερδοφόρες όπως η βιομηχανία ζαχάρεως και ο ΟΠΑΠ όπου το κράτος έχει ώφελος γιατί να πουληθούν; Εν ονόματι των δογματικών εντολών του Δ.Ν.Τ και της Ε.Κ.Τ να πουληθούν κα τα χρυσαφικά μας; Σε όλα χρειάζεται σύνεση και μέτρο. Θα ήταν ολέθριο λάθος να υιοθετήσει η κυβέρνηση τις έτοιμες συνταγές του Δ.Ν.Τ που εφαρμόστηκαν στις χώρες της Λατινικής Αμερικής όπως στην Αργεντινή, όπου οι φτωχότεροι έμειναν χωρίς νερό γιατί δεν είχαν να το πληρώσουν? . Το νερό είναι δημόσιο αγαθό, και είναι υποχρέωση του κράτους να το παρέχει σε χαμηλή τιμή, σε όλους τους πολίτες. Δεν είναι ανεκτό να αφεθεί στα χέρια των ιδιωτικών μονοπωλίων που ενδιαφέρονται μόνο για το κέρδος.Στο κάτω κάτω της γραφής ένα μέρος του κόσμου ψήφισε τα κόμματα που κυβερνούν επειδή του υποσχέθηκαν ότι θα επαναδιαπραγματευτούν το μνημόνιο, και όχι ότι θα το εφαρμόσουν όπως έχει. Μήπως δεν πήραν το μήνυμα από τους ψηφοφόρους; Αν όχι, δεν θα μακροημερεύσουν στην εξουσία. Το γνωρίζουμε ότι η Γερμανική προτεσταντική και συντηρητική ελίτ δείχνει τα δόντια της στην Ελλάδα με τιμωρητική διάθεση.Ότι προσπαθεί να Ασιατοποιήσει τις χώρες του Ευρωπαϊκού νότου κι όχι μόνο. Το ίδιο κι ο λαός στις εκλογές τιμώρησε τα κόμματα που κατάντησαν την χώρα του επαίτη της Ευρώπης. Το δυστύχημα είναι ότι δεν τα εξαφάνισε αλλά μας ξανακυβερνούν αποδυναμωμένα, εξαιρουμένου της ΔΗΜΑΡ. Ο λαός βεβαίως ούτε αμέτοχος ευθυνών είναι για την σημερινή κατάσταση, ούτε αθώος αλλά έχει τις λιγότερες ευθύνες γιατί δεν είχε την εξουσία. Το γνωρίζουμε επίσης ότι εμείς δεν έχουμε την οικονομική δύναμη και την διαπραγματευτική ισχύ της Ιταλίας, ούτε το μέγεθος της Ισπανίας. Ορισμένες όμως πολιτικές όπως η ιδιωτικοποίηση του νερού ή της ΔΕΗ δεν πρέπει να της αφήσουμε να περάσουν αβρόχοις ποσοί. Πρέπει να πείσουμε τις φίλιες δυνάμεις και τους λαούς στην Ευρώπη, που τους περιμένει η ίδια τύχη, να μην αφήσουν τις πολιτικές ελίτ να εξωθήσουν τους Έλληνες στα άκρα «Ασφαλώς ο καπιταλισμός ακμάζει σε αντιπροσωπευτικά δημοκρατικά καθεστώτα που υιοθετούν φιλικές προς τις αγορές πολιτικές, όπως οι ιδιωτικοποιήσεις και οι απορρυθμίσεις. Τι συμβαίνει όμως όταν οι δημοκρατικές επιλογές των πολιτών δεν αρέσουν στους ξένους επενδυτές; Τι συμβαίνει για παράδειγμα , όταν αποφασίζουν να εθνικοποιήσουν μια εταιρεία τηλεφωνίας ή να ασκήσουν μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στον πετρελαϊκό και ορυκτό πλούτο τους; Η απάντηση είναι χιλιάδες νεκροί.» «Στις ημέρες μας όμως οι επεμβάσεις των ελευθέρων αγορών εναντίον δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων είναι συνήθως πιο έμμεσες. Μπορεί να έχουν την μορφή μιας οδηγίας του Δ.Ν.Τ που απαιτεί από τις κυβερνήσεις να επιβάλλουν νοσήλια καταργώντας την δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, να περικόψουν δισεκατομμύρια από τον προϋπολογισμό του δημοσίου τομέα, να ιδιωτικοποιήσουν το σύστημα ύδρευσης.» ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΙΝ -ΦΡΑΧΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΥΡΑ {Εκδόσεις Λιβάνη.} Συγγραφέας

ΔΙΗΓΗΜΑ – Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΙΟΠΑΛΗΣ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ. Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Σ,εκείνο το σπίτι και στην οικογένεια μιας εποχής όπου οι οικογένειες είχαν πολλά παιδιά, παιζόταν ένα δράμα και μια κωμωδία. Στην ζωή των ανθρώπων πάντα υπάρχει το γέλιο και το κλάμα, η κωμωδία και η τραγωδία. Το γέλιο έρχεται να αποφορτίσει τις στιγμές της έντασης, για να ισορροπήσει δύσκολες στιγμές και καταστάσεις. Το σπίτι όπου ζούσε η κυρά Τασία με την οικογένεια της, ήταν μονοκατοικία με σκεπή από κεραμίδια.Όλη η γειτονιά ήταν κτισμένη με μικρά σπίτια ,το ένα δίπλα στο άλλο, χωρίς ανάσα πρασίνου, και κοινόχρηστου χώρου. Οι περισσότεροι κάτοικοι ήταν πρόσφυγες από την μικρά Ασία, και νησιώτες. Δυο δρασκελιές πιο κάτω ένας εργολάβος είχε ανακαλύψει ένα κενό οικόπεδο και ανέγειρε μια πολυκατοικία είκοσι διαμερισμάτων. Ορισμένοι κάτοικοι από την περιοχή έβλεπαν το επιβλητικό κτήριο να υψώνεται προς τον ουρανό, και ονειρευόταν να αποκτήσουν μια ημέρα εκεί «ένα διαμέρισμα με όλα τα κομφόρ» και μάλιστα ρετιρέ. O Bαγγέλης ο χαζούλης της γειτονιάς έβλεπε τους εργάτες να δουλεύουν στην πολυκατοικία που ετοιμαζόταν και έλεγε. «Εμένα δεν θα μου αρέσει να κλειστώ σε διαμέρισμα σαν το πουλί σε κλουβί.»Εγώ θα κτίσω διαμέρισμα στον ουρανό. Θα ζήσω κοντά στα σύννεφα.» «Θα χαίρομαι το ουράνιο τόξο. Δεν θα φοβάμαι τις βροντές και τις αστραπές γιατί θα γίνουν φίλοι μου.»Τα παιδιά της γειτονιάς τον άκουγαν να τα λέει αυτά και έλεγαν ότι είναι αλαφροϊσκιωτος. Ο Χρίστος παντρεύτηκε το 1935 με προξενιό. Ο ίδιος ήταν ακόμη είκοσι χρονών και είχε αφήσει ένα μικρό μουστάκι να του κοσμεί το μελαχρινό του πρόσωπο. Πήρε μια κοπέλα όμορφη λυγερή, με μακριά μαλλιά, τρία χρόνια μικρότερη του, και την πήγε στο σπίτι των γονιών του. Ο Χρίστος δεν είχε σταθερή δουλειά, και καθημερινό μεροκάματο. Οι γονείς του, τους συντηρούσαν αλλά πόσο θα τους άντεχαν φτωχοί άνθρωποι; Ήδη η μάνα του άρχισε να μουρμουρίζει ότι δεν τους χωρούσε το σπίτι. Γιατί βιάστηκε ο Χρίστος να κάνει οικογένεια τόσο μικρός και χωρίς δουλειά; Γιατί οι γονείς της κοπέλας τον δέχτηκαν για γαμπρό; Ο Χρίστος πήρε τη Μαρία και έφυγαν από το πατρικό του σπίτι.Νοίκιασε ένα μικρό σπιτάκι κοντά στην λαχαναγορά. Εκεί ζήτησε να δουλέψει στους εμπόρους της λαχαναγοράς. Εκεί δούλεψε ο Χρίστος πολλά χρόνια φορτώνοντας, και ξεφορτώνοντας τελάρα με φρούτα και λαχανικά. Στο σπιτάκι εκείνο με τους τοίχους σκοτεινούς από υγρασία, γέννησε η Μαρία και τα έξι της παιδιά. Μόνο ο Θεός γνωρίζει πως τα έβγαζε πέρα η οικογένεια με τα λίγα χρήματα του πατέρα. Κάποια στιγμή ο αδελφός του Χρίστου πολλά χρόνια μετανάστης στην Αμερική του εμβάζει ένα αρκετά σεβαστό ποσόν. Ο αδελφός του Χρίστου, ο Πάνος ξέροντας την δύσκολη ζωή τους, από τα γράμματα που του έστελνε ο Χρίστος θέλησε να τον συντρέξει λίγο, στα καθημερινά του βάσανα. Ο Χρίστος χάρηκε και συγκινήθηκε τα μέγιστα από την καλοσύνη του αδελφού του. Του έγραψε χίλιες ευχές, και πολλές ευχαριστίες. Μετά αποφάσισε να αλλάξει σπίτι γιατί το σπιτάκι, αυτό όπου ζούσαν πολλά χρόνια, ήταν μικρό πνιγηρό και πλέον δεν τους χωρούσε. Η Μαρία χαρούμενη που επιτέλους θα ανέβαινε στον τρίτο όροφο πολυκατοικίας παρήγγειλε καινούργια έπιπλα , για να στολίσει το νέο της σπίτι. Η έννοια της τώρα ήταν πως θα βρισκόταν γαμπροί να παντρέψει τις τέσσερις κόρες της. Κάθε Κυριακή πρωί έβαζαν οι κοπέλες τα σχολιανά τους και της έπαιρνε μαζί της στην εκκλησιά. Τα σαββατόβραδα οικογενειακώς πήγαιναν βόλτα στο νυφοπάζαρο στην παραλία. Η Μαρία είχε μεγάλη πίστη στον Θεό ,και δεν έχανε ποτέ το κουράγιο της. Είχε την ελπίδα όπως έλεγε τακτικά ότι¨ «Ο Θεός δεν αφήνει κανένα να χαθεί.»

Αυτό το ιστολόγιο Με σύνδεση από εδώ Αυτό το ιστολόγιο Με σύνδεση από εδώ Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012Άσμουσεν που δίδασκες… Της Μαριλένας Κοππά, Μεταρρύθμιση, 6.7.12 Η Ελλάδα, πρέπει να μάθει από τη Λετονία. Αυτό είναι το μήνυμα του πολύπειρου τεχνοκράτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), κ. Άσμουσεν. Τι συνέβη στη Βαλτική; Στη Λετονία, το χρέος τετραπλασιάστηκε, αλλά είχε τα περιθώρια αφού το κράτος ξεκινούσε από σχεδόν μηδενικά επίπεδα. Παράλληλα, η ανάπτυξη που τελικά ήρθε, δε σημαίνει τίποτα ούτε για την κατανάλωση, ούτε για τους μισθούς, ούτε τελικά για το ΑΕΠ (που παραμένουν καθηλωμένα σε επίπεδα πριν του 2005). Σε αυτήν την εικόνα πρέπει επίσης να προστεθεί η μαζική μετανάστευση. Στην Ελλάδα, το μισθολογικό κόστος έχει φτάσει σε επίπεδα 2001, ενώ η κατανάλωση μειώνεται διαρκώς με ρυθμούς ρεκόρ. Στο μεταξύ, η Ελλάδα επίσης σωρεύει χρέος, η ύφεση βαθαίνει, το «μισθολογικό κόστος» μειώνεται, η ανεργία και η μετανάστευση αυξάνονται. Μπορεί κανείς να πει ότι μάθαμε τα πάντα από τη Βαλτική, ή, τουλάχιστον, ότι είχαμε να μάθουμε. Ίσως τώρα θα έπρεπε να μάθουμε κάτι από τη Σκανδιναβία, όπως ονομάζεται το τμήμα της Βαλτικής που ζει στην ευμάρεια του ΑΑΑ. Η Σουηδία σήμερα είναι η μόνη χώρα με συγκρίσιμο ή και μικρότερο κόστος δανεισμού από τη Γερμανία. Και όμως, από το 1990 έως το 1993, το ΑΕΠ της Σουηδίας μειώθηκε κατά 6%, η ανεργία πήγε από το 3% στο 12% και το έλλειμμα στο 12%. Επίσης, το τραπεζικό σύστημα κατέγραφε απώλειες ίσες με το 12% του ΑΕΠ. Έως το 1992, οι πέντε μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας ήταν de facto χρεοκοπημένες. Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα (βλ. Ελλάδα), αλλά σε κάθε περίπτωση δεν ήταν ρόδινα. Η απάντηση στην κρίση δεν ήταν γρήγορη. Η κυβέρνηση του συντηρητικού Καρλ Μπιλτ, ήθελε μείωση του κράτους και μεταρρυθμίσεις. Όμως, το τραπεζικό σύστημα κρατικοποιήθηκε και η ιδιωτικοποίησή του αργότερα, απέφερε κέρδη. Τότε όμως η Σουηδία έκανε ένα σημαντικό βήμα, σπάζοντας ένα ταμπού: εγκατέλειψε την πολιτική σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών που ακολουθούσε – με νύχια και με δόντια – από τη δεκαετία του 1930 και προχώρησε σε ελεγχόμενη υποτίμηση, εγκαταλείποντας το 1992 τον ευρωπαϊκό μηχανισμό ισοτιμιών. Το επιτόκιο έγινε αρνητικό. Όποια τράπεζα «πάρκαρε» το κεφάλαιό της στην Κεντρική Τράπεζα, έπρεπε να πληρώνει «πρόστιμο» ύψους 0,25%. Το χρήμα τότε κυκλοφορούσε. Στο μεταξύ, δεν είχαμε πολιτική δραστικών περικοπών. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το έλλειμμα ανήλθε το 1994 στο 15% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος στο 80%. Πού ξοδεύτηκαν αυτά τα χρήματα; Ορισμένα πήγαν στην κατασκευή δρόμων. Ορισμένα «χάθηκαν» από το δημόσιο κορβανά με στοχευμένες φοροαπαλλαγές, όπως τη δραστική μείωση του ΦΠΑ. Με μειωμένο το κόστος των δόσεων για τα στεγαστικά δάνεια, ακόμα περισσότερο χρήμα απελευθερώθηκε. Και το δημόσιο χρήμα εξακολούθησε να ρέει στην αγορά, υπό τη μορφή κοινωνικών παροχών: επιδόματα ανεργίας, αλλά κυρίως προγράμματα ενεργητικής απασχόλησης, που κάποια στιγμή αφορούσαν το 5% του εργατικού δυναμικού. Ο πληθωρισμός βέβαια έφτασε σε διψήφια νούμερα. Όμως, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η οικονομία ανέκαμψε. Οι εξελίξεις φυσικά δεν ήταν μονοσήμαντες. Το τέλος του σουηδικού κοινωνικού μοντέλου ήρθε ακριβώς εκείνη την περίοδο. Όμως, σε κάθε περίπτωση, η ανάκαμψη βασίστηκε στην ακριβώς αντίθετη συνταγή από αυτή που ακολουθούμε σήμερα. Όταν η οικονομία σταθεροποιήθηκε στη Σουηδία, ο μακροπρόθεσμος στόχος έγινε 2% πληθωρισμός και 1% πλεόνασμα το χρόνο. Παράλληλα, τόσο οι καταναλωτές, όσο και το τραπεζικό σύστημα, είχαν μάθει να προστατεύονται έναντι των κινδύνων της αγοράς ακινήτων και απέφευγαν υπερβολικά ρίσκα. Με άλλα λόγια, το σύστημα προετοιμαζόταν για την επόμενη κρίση. Που ήρθε. Η λογική που ακολούθησε η Σουηδία τότε, δεν έχει καμία σχέση με τη λογική που προκρίνει σήμερα η ίδια χώρα για την ευρωπαϊκή περιφέρεια, από τη Βαλτική έως τη Μεσόγειο. Φυσικά, σήμερα δε μπορεί να υπάρξει επεκτατική πολιτική σε ένα κράτος. Έχουμε οικονομική και νομισματική ένωση, αν και η Σουηδία δεν έγινε ποτέ μέλος της ευρωζώνης. Το πρόβλημα όμως είναι το εξής: όσο ο ευρωπαϊκός βορράς αρνείται να μάθει από τις δικές του εμπειρίες ανάκαμψης, δε μπορεί να δώσει στο νότο πετυχημένες «συνταγές». Το πρόβλημα με τα μαθήματα του κ. Άσμουσεν είναι ότι δεν έχουν δοκιμαστεί επιτυχώς πουθενά, ούτε στη Γερμανία, ούτε στη Σουηδία. Κανείς λοιπόν δεν ξέρει από πού εκπορεύεται η τεχνοκρατική πεποίθηση του κ. Άσμουσεν, ότι η λιτότητα-σοκ, μακροπρόθεσμα οδηγεί σε ανάκαμψη. Σίγουρα δεν πρόκειται για εμπειρικό δεδομένο. Αντίθετα, τα εμπειρικά δεδομένα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ΕΚΤ είναι αυτή που πρέπει σήμερα να ακολουθήσει μια «θεραπεία σοκ».

ΚΡΑΤΟΣ ΜΠΑΧΑΛΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ «Ζούμε με στήριγμα ο ένας για τον άλλον, σύμφωνα με το νόμο τον παλιό κι αιώνιο.» ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ. Ποιος φταίει για την σημερινή κρίση; Το ανεπαρκές παραγωγικό μοντέλο; Οι τραπεζίτες με την απέραντη απληστία τους όπου αντλούσαν από την Ε.Κ.Τ φθηνό χρήμα και δάνειζαν κράτος και ιδιώτες, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη των τελευταίων δέκα χρόνων, να είναι μια φούσκα; Το δανεικό χρήμα που δημιουργούσε θέσεις εργασίας στην ανεπτυγμένη Ευρώπη και στην Κίνα; Η διαφθορά των διαφόρων Τσοχατζόπουλων που φούσκωσαν τους λογαριασμούς τους στην Ελβετία εις βάρος του δημοσίου ταμείου; Οι συντάξεις τυφλότητας προς τους «ανοιχτομάτες» της Ζακύνθου; Οι μαϊμού συντάξεις που έδινε το ΙΚΑ; Το υπερτροφικό κράτος με πολλούς άχρηστους οργανισμούς, που αφαιρούσε πόρους από τον ιδιωτικό τομέα; Οι Ολυμπιακοί αγώνες που επιβάρυναν με πολλά δις την καταρρέουσα οικονομία; Τα κόμματα που κυβερνούσαν- ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ- τα οποία είδαν το κράτος ως κομματικό λάφυρο, και όργανο ατομικού πλουτισμού; Οι φοροαπαλλαγές των ισχυρών, και η φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων; Η αριστερά με τον παραδοσιακό κρατισμό της και τον μαξιμαλισμό της; Ο ατομισμός του νεοέλληνα που πιέζει τους πολιτικούς για το προσωπικό του ρουσφέτι αδιαφορώντας αν κατοικεί σε κοινωνία πολιτών με ίσα δικαιώματα; Η δομή της ευρωπαϊκής ένωσης; Όλα τα παραπάνω και πολύ περισσότερα, είναι οι αιτίες οδήγησαν την Ελλάδα σε αδιέξοδο και την οικονομία της σε κατάρρευση με τα γνωστά σημερινά επακόλουθα. Πρέπει να εισέλθουν βαθιά τα δάχτυλα της εξουσίας, «επί των τύπων των ήλων» να ψαχουλεύσουν τις πληγές μία μία για να τις θεραπεύσουν. Εδώ μπαίνει το ερώτημα της κοινής λογικής όπως θα έλεγε και ο υπερφιλελεύθερος Στέφανος Μάνος; Τα ίδια κόμματα που φταίνε για την σημερινή κατάσταση μπορούν να την θεραπεύσουν; Πάντως δεν υπάρχουν παρθενογεννέσεις και θα πορευθούμε με τους πολιτικούς που έχουμε και με τον λαό που έχουμε. Με την ελπίδα πως μια μέρα θα ενηλικιωθούμε όπως λέει και ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος και θα αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Παραθέτω απόσπασμα από άρθρο του καθηγητή Πάνου Καζάκου στα «ΝΕΑ» για τον επείγοντα χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων στο κράτος.«Ολες οι αναλύσεις καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η διοικητική μεταρρύθμιση επείγει. Διότι η Δημόσια Διοίκηση (ΔΔ) δεν (πρέπει να) είναι ένα αυτοαναφερόμενο σύστημα. Η ποιότητα των δομών και των συμπεριφορών εκεί επηρεάζουν σημαντικά τις οικονομικές και κοινωνικές επιδόσεις. Η Ελλάδα χρειάζεται μια ΔΔ με αποτελεσματικούς μηχανισμούς διυπουργικού συντονισμού, άντλησης γνώσης, επικοινωνίας με τον κοινωνικό περίγυρο, αξιολόγησης και λογοδοσίας, διάρθρωσης των υπηρεσιών και, για να μην ξεχνιόμαστε, αυτονομίας έναντι της πολιτικής. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, η ΔΔ πρέπει π.χ. να είναι σε θέση να αναλύει τις συνέπειες κάθε προτεινόμενης παρέμβασης ή ρύθμισης (regulatory impact assessment) και να μην εξαντλείται σε ορθές νομικές διατυπώσεις ή ηθικολογικού τύπου αιτιολογήσεις! Ενα άλλο παράδειγμα: πρέπει να τελειώνει η ιστορία με προϊσταμένους χωρίς... υφισταμένους, ή με τις πολυδαίδαλες συναρμοδιότητες που υποκρύπτουν διαβλητές πρακτικές ή, στην καλύτερη περίπτωση, υπαλληλικά άγχη. Σημασία έχει ακόμα οι όποιες αλλαγές να προβλέπουν τον έλεγχο των αποτελεσμάτων: Αν δεχθούμε ότι πρέπει να εκλογικευθούν οι διοικητικές παρεμβάσεις (και διαδικασίες), δεν θα πρέπει να ερωτώνται κατά διαστήματα οι ενδιαφερόμενοι πολίτες (π.χ. επιχειρηματίες) αν... αισθάνονται τη διαφορά;»