ΜΙΚΤΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ -ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΈΝΟ ΚΡΑΤΟΣ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Εκεί που διαφωνώ με την άποψη του καθηγητή Γ.Κοντογιώργη είναι που αναφέρει ότι για την ελληνική κρίση φταίει ο κομματισμός και η φαυλότητα του κράτους. Βεβαίως το κράτος μπορεί να είναι φαύλο αλλά δεν το εμπόδισε επί Σημίτη να έρθει πρώτο στις αποκρατικοποιήσεις στην ευρώπη, και να ενσωματωθεί στην διεθνή οικονομία. Η κρίση είναι διεθνής και οφείλετε στον αρπακτικό νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Άλλωστε η κρίση ξεκίνησε από την Αμερική και ήρθε στις νότιες χώρες της ευρώπης ως ο αδύνατος κρίκος της ένωσης, και κυκλώνει σιγά σιγά και τις ισχυρές χώρες του βορά. Συμφωνώ ότι η κοινωνία των πολιτών πρέπει να είναι πανταχού παρούσα,και ότι η λειτουργία του κράτους πρέπει να αλλάξει εις όφελος των πολιτών.Στο ερώτημα μεγάλο κράτος ή μικρό κράτος η απάντηση είναι μικτή οικονομία όπως λειτούργησε στην δυτική ευρώπη μεταπολεμικά και έφερε θετικά αποτελέσματα για τους εργαζόμενους.O νεοφιλελευθερισμός κτυπάει το κράτος γιατί θέλει την αγορά ασύδοτη και επιστροφή στην δουλεία. Στην Ελλάδα της φαυλοκρατίας της ρουσφετολογίας και του πελατειακού κράτους, ασφαλώς, και δεν πρέπει να μείνει ως έχει.Αλοίμονο όπως ισχυρίζεται ο κ. Κοντογιώργης και πολλοί άλλοι αν ο ΣΥΡΙΖΑ μεταμορφωθεί σε ΠΑΣΟΚ του 1981.Θα είναι ένα ακόμη κτύπημα του αριστερού κινήματος διεθνώς.Να γιατί σε μια δημοκρατία ο λαός πρέπει συνεχώς να βρίσκεται σε εγρήγορση και να ασκεί κριτική στην εξουσία.Μπορεί να ήταν υπερβολικοί οι αρχαίοι αθηναίοι αλλά δεν άφηναν κανένα άρχοντα να σηκώσει κεφάλι εναντίον της αθηναϊκής δημοκρατίας. Τον εξοστράκιζαν.Ας παραδειγματιστούμε.

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ Στις Η.Π.Α έξαιτίας των φορολογικών παραδείσων και της φοροδιαφυγής,χάνονται φόροι 100 δις δολλάρια ετησίως, στην Γαλλία 40 με 50 δις ευρώ, ενώ για την Γερμανία το 6% των φορολογικών εσόδων της. *”Τα κρατικά έσοδα που έτσι χάνονται θα ήταν υπεραρκετά για την εξάλειψη της φτώχειας στον κόσμο ,για τον περιορισμό των ανισοτήτων και των κοινωνικών αποκλεισμών, στις προηγμένες κοινωνίες, για την σημαντική βελτίωση των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, για την αντιμετώπιση της ανεργίας, αλλά και της κρίσης χάρις στην διενέργεια δημοσίων έργων, τέλος για την αντιμετώπιση των ελλειμάτων που ταλανίζουν την υφήλιο.” ΜΑΡΙΑ ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΗΒΑΝΗ “Η ΦΟΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ” Γίνονται αποσπασματικές προσπάθειςαπό τα κράτη για τα μάτια του κόσμου εξ αιτίας της κοινωνικής κατακραυγής,αλλά τίποτα επί της ουσίας.Ειδικά στην Ελλάδα ο μόνος ένοχος είναι ο Τσοχατζόπουλος, για να ξεπλύνει την φοροδιαφυγή του ελληνικού οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου. ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ . ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΦιλοπατρίαΚαταχωρίσεις (RSS) Σχόλια (RSS) Αρχική ΣΧΕΤΙΚΑ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ Επικοινωνία ΕΠΙΦΥΛΑΚΗ ΔΡΑΣΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ (των εκλεκτών) Τζώρτζ Σόρος, κερδοσκόπος και φιλάνθρωπος Αδικήματα των «μυημένων» και πραξικοπήματα Τζώρτζ Σόρος, κερδοσκόπος και φιλάνθρωπος 15 Ιανουαρίου 2004 - Αρχέτυπο του κερδοσκόπου και προφήτης της «ύστερο-κεφαλαιοκρατίας», ο κεφαλαιούχος και φιλόσοφος Τζώρτζ Σόρος είναι συγχρόνως επίφοβος και λατρευόμενος. Υπεύθυνος χρηματιστηριακών καταρρεύσεων και μαικήνας μέσα σε καμια πενηνταριά χώρες, κατέχει σήμερα μια περιουσία που αξιολογείται στα επτά δισεκατομμύρια δολάρια και προσφέρεται να χρηματοδοτήσει τις εκστρατείες ενάντιον του Τζώρτζ W. Bush παρά το γεγονός ότι έσωσε τον Τζούνιορ από πτώχευση το 1990 και συνεχίζει να εργάζεται με τον πατέρα του στο κέντρο του ομίλου Καρλάϊλ (Group Carlyle). Ταυτόχρονα ενεργός μέσα σε πολλές αλλαγές πολιτεύματος, κατηγορείται πως είναι προπέτασμα της ΣΙΑ. Αναλαμβάνοντας δημόσια δέσμευση μέσα στην προεδρική προεκλογική εκστρατεία των ΗΠΑ να αντιμετωπίσει την υποψηφιότητα του Μπους, ο δισεκατομμυριούχος Τζώρτζ Σόρος ξεσήκωσε θύελλα στην Ουάσιγκτον. Αντιθέτως, ο διάσημος κερδοσκόπος προσείλκυσε τη συμπάθεια όλων εκείνων που, στον κόσμο, φοβούνται πως ο Μπους θα διαδεχτεί τον εαυτό του. Γεννημένος στην Ουγγαρία, το 1930, εγκαθίσταται στην Αγγλία μετά το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου, το 1947. Συναντά εκεί τον αντικομμουνιστή φιλόσοφο Καρλ Πόππερ (Karl Popper), τον οποίο δεν θα σταματήσει να επικαλείται. Το 1956, φεύγει στις ΗΠΑ και εκεί δημιουργεί τα πρώτα «κεφάλαια ασφαλείας» με την πρόθεση των μεγάλων περιουσιών. Από το 1969, η κύρια επιχείρησή του, το Quantum Fund (με έδρα τους φορολογικούς παράδεισους, τις Ολλανδικές Αντίλλες κι έπειτα το Κιουρασάο), εξασφαλίζει ανταπόδοση στην επένδυση του ύψους 34,5% κατά μέσον όρο ετησίως. «ο άνθρωπος που ξετίναξε την τράπεζα της Αγγλίας» Ο Τζώρτζ Σόρος δεν δημιούργησε ποτέ πλούτο, αλλά πλούτισε χάρη στη χρηματιστηριακή δραστηριότητά του. Με 7 δισεκατομμύρια δολάρια, η κληρονομιά του πρέπει να είναι σήμερα η 28η περιουσία στις ΗΠΑ σύμφωνα με την ταξινόμηση του περιοδικού Forbes το 2003. Επωνομαζόμενος «ο άνθρωπος που ξετίναξε την τράπεζα της Αγγλίας», ύστερα από μια επιδρομή στη λίρα στερλίνα, το Σεπτέμβριο 1992, που του απέφερε 1 δισεκατομμύριο δολαρίων εις βάρος του βρεταννού φορολογούμενου, έχει γίνει το παράδειγμα του κερδοσκόπου. Παρόλο που γνώρισε σημαντικές απώλειες κατά τη διάρκεια της χρηματιστηριακής κατάρρευσης του 1987, της ρωσικής κρίσης του 1998 και με την έκρηξη της φούσκας του Διαδικτύου, ήταν ο μεγάλος κερδισμένος της Ταϊλανδικής κρίσης του 1997 και της ασιατικής κρίσης. Προεδρεύων στις τύχες μιας πληθώρας ενώσεων στις οποίες πρέπει να έχει αφιερώσει περισσότερα από 300 εκατομμύρια, ίσως είναι ένας από τους μεγαλύτερους συγχρόνους φιλάνθρωπους. Το κύριο ίδρυμά του, η Open Society Institute, (Ίδρυμα Ανοικτής κοινωνίας) οφείλει το όνομά του στο φιλοσοφικό πρόγραμμα του δασκάλου του Καρλ Πόππερ: την οικοδόμηση ανοιχτών κοινωνιών, δηλαδή ενήμερων των ατελειών τους και ικανών να αυτοβελτιωθούν, για να κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Τα κύρια προγράμματά του στοχεύουν στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, στην πάλη ενάντια στην τοξικοεξάρτηση, στην κατάρτιση των πολιτικών στελεχών και, στην ανάπτυξη της ελευθερίας της πληροφορίας. Αυτοί οι συναινετικοί στόχοι περιλαμβάνουν τις αμφισβητούμενες εκστρατείες της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών και της καθιέρωσης των προγραμμάτων της αντικατάστασης για τους τοξικομανείς. Αυτή η φιλανθρωπική και προοδευτική δραστηριότητα έχει αντισταθμίσει ωφέλιμα την εικόνα του ως οικονομικού άρπαγα. Παρόλα αυτά, εδώ και αρκετά έτη, φωνές έχουν σηκωθεί για να αντιτείνουν ότι η φιλανθρωπική δράση του είναι ένα κάλυμμα στις παρεμβάσεις της ΣΙΑ και του κράτους του Ισραήλ παγκοσμίως και ότι η περιουσία του οφείλεται περισσότερο στα αδικήματα των μυημένων παρά «στο άγγιγμα του Μίδα» [1]. Αρχικά το Quantum Fund είχε διαχειριστές αντιπροσώπους του λόρδου Ιακώβ Ροτσιλντ (Jacob Rothschild- σημερινός πληρεψούσιος είναι ο Michail Khodorkovsky-Μιχαήλ Χοντορκόφσκυ), του σερ Τζαίημς Γολντσμιθ (Sir James Goldsmith ο οποίος υπήρξε ευρωβουλευτής στο πλευρό του Φιλίπ ντε Βιλλιέ -Philippe de Villiers) και του Εντμοντ Σαφρά — Edmond Safra (κύριος χοντρέμπορος όπλων του Ισραήλ). Μέλος του ομίλου Καρλάϊλ Το Έθνος (The Nation) πρόσφατα αποκάλυψε ότι είναι ο Σόρος, μέσω των επιχειρήσεων Harken Energy και Spectrum 7, αυτός που, το 1990, έσωσε τον νεώτερο Μπους από την πτώχευση εκκαθαρίζοντας τα χρέη του. Ερωτούμενος επί του προκειμένου από την εφημερίδα, έδηλωσε ότι ενήργησε έτσι για να αποκτήσει «πολιτική επιρροή» (σικ) [2]. Όπως ο φίλος του ο Khodorkovsky, ο Τζώρτζ Σόρος μπήκε στο όμιλο Καρλάϊλ όταν αυτός έγινε το καταφύγιο των πρώην της διοίκησης του πατέρα Μπους, το 1992. Αυτός ο όμιλος είναι παγκοσμίως η πιο σημαντική εταιρεία διαχείρισης χαρτοφυλακίων μετοχών. Ασχολείται κυρίως με τις περιουσίες των οικογενειών Μπους και Μπιν Λάντεν. Μέσω των επιχειρήσεων που ελέγχει, ο όμιλος Καρλάϊλ είναι ο 11ος στη σειρά προμηθευτής του Πενταγώνου. Στις 20 Δεκεμβρίου του 2002, ο Σόρος καταδικάστηκε σε ποινική ρήτρα 2,2 εκατομμύρια από το σωφρονιστικό δικαστήριο του Παρισιού για το αδίκημα του «μυημένου» κατά τη διάρκεια της χρηματιστηριακής επίθεσης το 1988 ενάντιον της τράπεζας «Société Générale». Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ο Όμιλος Διεθνούς Κρίσης (Human Rights Watch, International Crisis Group) Εκτός από το Ίδρυμα Ανοικτής κοινωνίας (OSI), το οποίο είναι παρόν μέσα σε μια πενηνταριά χώρες, ο Σόρος έχει δημιουργήσει ή χρηματοδοτεί τις διάφορες ενώσεις και ιδρύματα πρώτου μεγέθους, όπως είναι το Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ο Όμιλος Διεθνούς Κρίσης. Το Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι μία από τις οργανώσεις που τεκμηρίωσε περισσότερο τα εγκλήματα που αποδίδονται στον Slobodan Milosevic, δικαιολογώντας έτσι την παρέμβαση του ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας. Ένα μεγάλο μέρος των κατηγοριών αυτής της οργάνωσης δεν έγινε δυνατό να επιβεβαιωθούν μέχρι σήμερα από το διεθνές ποινικό δικαστήριο για την Πρώην Γιουγκοσλαβία. Ο Όμιλος Διεθνούς Κρίσης (ICG) δημιουργήθηκε το 1994 ως μη κυβερνητική διπλωματική οργάνωση, κάτω από τη προεδρία του δημοκράτη γερουσιαστή Τζώρτζ Mitchell (που έδωσε το όνομά του στην υποβολή έκθεσης του ίδιου ονόματος στο ισραελο-παλαιστινιακό πρόβλημα). Κατ’ αρχήν ενεργός στο Μπουρούντι, τη Νιγηρία και τη Σιέρα Λεόνε, το ICG προσέγγισε το ΝΑΤΟ σχετικά με την Γιουγκοσλαβία. Προεδρεύεται σήμερα από τον Martti Ahtisaari, τον Φινλανδό πρώην Πρόεδρο που έκανε πως διαπραγματεύεται με τον Milosevic για να αποτρέψει τον πόλεμο. Το διοικητικό του Συμβούλιο μοιάζει με κατάλογο τηλεφώνου νατοϊκών προσωπικοτήτων. Στο πλευρό των παλαιών εθνικών συμβούλων της ασφάλειας Άλλεν (Richard Allen) και Μπρεζίνσκυ (Zbigniew Brzezinski), βρίσκουμε τον Κουβεϊτιανό πρίγκηπα Αλ Σαμπάχ (Saud Nasir Al-Sabah), τον παλαιό κατήγορο του Διεθνούς ποινικού δικαστηρίου για την Πρώην Γιουγκοσλαβία Άρμπουρ (Louise Arbour), ή τον παλαιό ανώτατο διοικητή του ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια του πόλεμου της Γιουγκοσλαβία το στρατηγό Κλαρκ (Wesley Clark). Μερικές οικονομικές σχέσεις όπως ο Φιλιππινέζος Πρόεδρος Ράμος (Fidel Ramos) ή ο ρώσος ολιγάρχης Χοντορκόφσκυ (Michail Khodorkovsky), όλοι τους μέλη του ομίλου Καρλάϊλ. Εμφανίζονται επίσης και Γαλλικές προσωπικότητες: Η Βέϊλ (Simone Veil), Πρόεδρος του μνημείου του Ολοκαυτώματος (Shoah), και η δημοσιογράφος Κριστίν Οκρέντ (Ockrent), σύζυγος του πρώην κυβερνήτη του Κοσσυφοπεδίου Κουσνέρ (Bernard Kouchner). Το 2001, ο Σόρος δημιούργησε το Πρόγραμμα Δημοκρατικός Συνασπισμός (Democracy Coalition Project-DCP) επιφορτισμένο να εμψυχώσει το μη κυβερνητικό φόρουμ στο περιθώριο των συσκέψεων της κοινότητας των δημοκρατιών που οργανώνονται από το Αμερικανικό Στέϊτ Ντιπάρτμεντ. Μεταξύ των συντακτών του πρακτορείου του, η αφρόκρεμα των νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων. Έχει δημιουργήσει επίσης ένα πρόγραμμα Δικτύου ΜΜΕ (Network Media Program) που έχει εξαγοράσει τα αρχεία του ραδιοφώνου Ελεύθερη Ευρώπη (Radio Free Europe-του οποίου ένας εκ των παλαιών ηγετών, ο Herbert Okun, εδρεύει στο διοικητικό Συμβούλιο του OSI), του σταθμού της ΣΙΑ κατά τη διάρκεια του ψυχρού πόλεμου. Έχει επιδοτήσει πολλά «ανεξάρτητα» ΜΜΕ, όπως το ραδιόφωνο B92 κατά τη διάρκεια του πόλεμου στη Γιουγκοσλαβία και σήμερα τις «ελεύθερες» εφημερίδες στο Ιράκ. Ελέγχει το Project Syndicate, ένα πρακτορείο μετάδοσης του ελεύθερου βήματος πολιτικών προσωπικοτήτων μέσα σε 181 διεθνείς ημερήσιες εφημερίδες. Μεταξύ των συντακτών του, βρίσκουμε την πλειοψηφία των διαχειριστών του ICG και την αφρόκρεμα των νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων [3]. Εγκωμιάζει την χειραγώγηση των θυμάτων της 11 Σεπτεμβρίου Το Σεπτέμβρη του 2001, ακριβώς μετά από τις απόπειρες, ο Σόρος συμμετείχε σε μια ομάδα εργασίας του Συμβουλίου των Διεθνών σχέσεων, τη λέσχη του κατεστημένου της Ουάσινγκτον, για το ρόλο της προπαγάνδας στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Πρόεδρος των εργασιών ο πρέσβης Χολμπρουκ (Richard G. Holbrooke), ο οποίος έπαιξε έναν κρίσιμο ρόλο στο έναυσμα της επίθεσης κατά της Γιουγκοσλαβίας και του οποίου η σύζυγος, Κάτι Μάρτον (Kati Marton), είναι διαχειρίστρια στο OSI. Το αντίγραφο των συμπερασμάτων που απευθύνθηκε στον Πρόεδρο Μπους συνιστά ενθέρμως να πείσει τον υπόλοιπο κόσμο για το βάσιμο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ επαναλαμβάνοντας συνεχόμενα τις απόπειρες της 11ης Σεπτεμβρίου και χειραγωγώντας τα θύματα για να προκαλέσουν τον οίκτο. Επιμένει έτσι ώστε οι ξένες κυβερνήσεις όχι μόνο προσκληθούν να καταδικάσουν τις απόπειρες, αλλά να εγκρίνουν το σκεπτικό που προκύπτει για τον πόλεμο στην τρομοκρατία. Τελικά, συμβουλεύει να αναπτύξει μια μεσολαβητική παρουσία μέσα στον κόσμο, κυρίως συμπεριλαμβάνοντας τα συμπληρώματα των Times της Νέας Υόρκης μέσα στις μεγάλες φιλικές ημερήσιες. Η Ρωσσία εξεδίωξε το Ίδρυμα Ανοικτής κοινωνίας Open Society Institute στο τέλος του 2003 Τα τελευταία χρόνια, ο Τζώρτζ Σόρος έχει παίξει έναν κεντρικό ρόλο μέσα στις αλλαγές του πολιτεύματος, κυρίως στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη. Ήταν ιδιαίτερα ενεργός στην Πολωνία πού ήταν συγχρόνως ο προσωπικός φίλος του στρατηγού Jaruselski και ο κύριος επίσημος ευεργέτης του συνδικάτου Αλληλεγγύη (ξαναβρίσκουμε σήμερα τον Γκιέρεμεκ (Bronislaw Geremek) στο διοικητικό Συμβούλιο του ICG). Αλλά επίσης βεβαίως στην Ουγγαρία, την χώρα της προέλευσής του. Φαίνεται να συμμετείχε στην σκηνοθεσία «της βελούδινης επανάστασης» στην Τσεχία, που τοποθέτησε στην εξουσία τον Vaclav Havel. Αναπαρήγαγε αυτό το πρότυπο στην Σερβία για να ανατρέψει τον Slobodan Milosevic και πιό πρόσφατα στην Γεωργία ενάντια στον Edouard Shevarnardze. Κάθε φορά, στηρίχθηκε σε κινήματα νεολαίας του τύπου Otpor. Κατηγορείται ότι ενθαρρύνει τις ίδιες αναταραχές στην Ουκρανία και την Λευκορωσία. Για να μπει τέλος στην παρέμβασή του στη Ρωσσία, οι αρχές έλαβαν πρόφαση ενός απλήρωτου ενοικίου για να κάνουν έξωση στο Ίδρυμα Ανοικτής κοινωνίας μερικές ημέρες μετά τη σύλληψη του Mikhail Khodorkovsky που υποψιάζονταν ότι συνωμοτούσε. Ποιό είναι το ελατήριο του Σόρος; Λαμβάνοντας υπόψη τις πολλαπλές όψεις του άνθρωπου που ξετίναξε την τράπεζα της Αγγλίας, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί διάλεξε να επενδύσει σήμερα 12 εκατομμύρια δολάρια για να εναντιωθεί στην εκλογή του Μπους. Μέσα σε ένα άρθρο που παρατηρήθηκε στο New Statesman [4], ο δημοσιογράφος Neil Clark βεβαιώνει ότι ο Πρόεδρος και ο δισεκατομμυριούχος, που συνεργάστηκαν επί μακρόν και συνεργάζονται ακόμη, είναι και οι δύο οπαδοί της νεοφιλελεύθερης Αυτοκρατορίας, αλλά εναντιώνονται σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης της. Ο Τζώρτζ Σόρος, ο οποίος προσπαθεί από έτη να δώσει μια πρόσοψη με ανθρώπινο πρόσωπο στην χρηματιστηριακή κεφαλαιοκρατία, θεωρεί ότι η βιαιότητα του Μπους βάζει σε κίνδυνο την αποδοχή του συστήματος από τους λαούς. Άλλοι υπαινίσσονται ότι η εκστρατεία του Σόρος είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και εξυπηρετεί μόνο την δημιουρία της αυταπάτης μιας δημοκρατικής συζήτησης στις ΗΠΑ. Το 2002, δήλωνε «Στην αρχαία Ρώμη, μόνο οι Ρωμαίοι πολίτες ψήφιζαν. Κάτω από τη σύγχρονη παγκόσμια κεφαλαιοκρατία, μόνοι οι Αμερικανοί ψηφίζουν. Οι Βραζιλιάνοι, αυτοί, δεν ψηφίζουν». Ένα ολόκληρο πρόγραμμα. [1] Μυθικό πρόσωπο ο βασιλιάς Μίδας εθεωρείτο ότι μπορεί να μετατρέψει ότι ακουμπά σε χρυσάφι. [2] Ο Μπους και ο δισεκατομμυριούχος. Πως ο καπιταλισμός των μυημένων ωφέλησε τον Μπους του David Corn, The Nation 17/072002 [3] Για την Γαλλία οι οικονομολόγοι Michel Camdessus, Daniel Cohen, Jean-Paul Fitoussi, Jean-Pierre Lehmann, Jean Pisani-Ferry ; και οι πολιτικολόγοι όπως οι François Heisbourg, ο Pierre Nora ή ο Jacques Rupnik. [4] George Soros, NS Profile par Neil Clark, στο New Statesman της 2/06/2003. Πηγή: www.reseauvoltaire.net Μετάφραση: ΦΙΛΟΠΑΤΡΊΑ

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΜΜΟΝΗ ΣΤΟΝ ΙΣΟΣΚΕΛΙΣΜΕΝΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Το σύμφωνο σταθερότητας που υπεγράφη με την συμφωνία του Μάαστριχτ ποτέ δεν τηρήθηκε. Η είσοδος των ευρωπαϊκών κρατών στην ευρωζώνη, έγινε με πολιτικά κριτήρια. Ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός σημαίνει δογματικά προσκολημένη εμμονή στην λιτότητα , που επιβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός το "niational monetary fund" {Δ.Ν.και " η σχολή του Σικάγου" με γκουρού τον νομπελίστα Μίλτον Φρίντμαν ,και τον Αυστριακό καθηγητή φον Χάγιεκ. Η λιτότητα σε εποχές κρίσης είναι αδιέξοδη και οδηγεί σε κατάρρευση τις οικονομίες και τις κοινωνίες σε ασφυξία. Την πολιτική της λιτότητας την επιβάλλει η Γερμανία από τότε που ενώθηκε ,διότι οραματίζεται να ηγεμονεύσει στον κόσμο μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Συμφωνώ με όλους εκείνους που '''πιστεύουν, ότι είχε και θετικά η ένταξη μας στην τότε Ε.Ο.Κ διότι συνετέλεσε στον εκσυχρονισμό των θεσμών και την παρακολούθηση από το πρώην τμήμα της καθυστερημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ήταν η σύχρονη Ελλάδα ,της πιο προηγμένης κοινότητας του κόσμου όπως η Ευρωπαϊκή με τα θετικά της {υψηλός πολιτισμός" και τα αρνητικά της {βαρβαρότητα} όπως και ο σημαντικός Γάλλος κοινωνιολόγος Εντγκάρ Μορέν επισημαίνει στο βιβλίο του ¨"πολιτισμός και βαρβαρότητα." Ο γέρο Καραμανλής είχε δηλώσει τότε που μας έντασε στην Ε.Ο.Κ ότι¨ "θα μας ρίξει στην θάλασσα χωρίς σωσίβιο", για να μάθουμε υποχρεωτικά και βίαια μπάνιο. Εμείς μονίμως ανέτοιμοι δυστυχώς οι μισοί κοντεύουμε να πάμε στον πάτο της θάλασσας."Βοηθούντος" βεβαίως και του αρπακτικού και ριψοκίνδυνου καπιταλισμού,{καζινοκαπιταλισμός}. Για να επιτευχθεί η πολιτική ολοκλήρωση της Ε.Ε πρέπει να γίνουν ακόμη σημαντικά βήματα. Ομοσπονδία σημαίνει ότι η Ε.Ε πρέπει να έχει στην κεφαλή ένα Ομπάμα με ισχυρές εξουσίες και μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση με τους καθ`ύλην αρμόδιους υπουργούς. Επίσης μία Ε.Κ.Τ με απεριόριστο εκδοτικό προνόμιο που θα ελέγχεται από την ένωση. Μην λησμονούμαι ότι για να ενωθεί η Βόρειος Αμερική {Η.Π.Α} προηγήθηκε ο εμφύλιος πόλεμος. Πόσο μάλλον που η Ευρώπη έχει τόση μεγάλη προϊστορία μέχρι τον σχηματισμό των εθνών κρατών.Σε αντίθεση με την Γερμανική επιλογή της λιτότητας στην Ευρώπη, ο πρόεδρος Ομπάμα στην Αμερική με την κεντρική τράπεζα F.E.D με διοικητή τον καθηγητή ΜΠΕΝ ΜΠΕΡΝΑΚΙ έκοψε χρήμα για να στηρίξει την ενεργό ζήτηση και την αύξηση του Α.Ε.Π χωρίς να έχει επίπτωση στον πληθωρισμό. Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές ανισότητες ανάπτυξης δεν υπάρχουν μόνο μεταξύ των κρατών , αλλά και στο εσωτερικό των κρατών. Το θέμα είναι γιατί αφήνουν την Γερμανία τα άλλα κράτη, να επιβάλλει πολιτικές και να μην υπολογίζει τις βουλήσεις των λαών. Σιγά την δημοκρατία που έχουμε.

ΜΟΝΟ ΛΕΞΕΙΣ Μόνο λέξεις μπορώ να είπω τόσο Λέξεις μόνο γνωρίζω για να αρθρώσω. Την κοινωνία της εποχής μας, που κατρακυλά. Με δύναμη λιονταριού να εμποδίσω σθεναρά. Τον άνθρωπο του μόχθου που υποφέρει συμπονώ. Σαν μάρμαρο τον ράγισαν ,τον τσάκισαν εδώ. Ωσάν απόρριμμα τον μεταχειρίζεται η αγορά, κι είναι για τον ίδιο μεγάλη συμφορά. Δεν είναι σύστημα σωστό ο καπιταλισμός να κυριαρχεί χωρίς φραγμούς , να φέρνει κρίσεις, και χωρίς ήθος να διαφθείρει συνειδήσεις. Τον πλούτο να μαζεύουν οι ολίγοι, και οι πολλοί όπως παλιά να γίνονται των αρχόντων οι κολίγοι. Ο Ήλιος και το φως τον φωτισμό ας φέρει. Αντάμα να πάμε όλοι χέρι με χέρι. Το σκότος όμως δεν φωτίζει, αν δεν πατήσουν πόδι οι κολίγοι. Το άδικο να μπολιαστεί με κοινωνική δικαιοσύνη. Oι άνθρωποι να ζήσουν, στο μάταιο τούτο κόσμο με λιγότερη οδύνη. ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Δύο ισοδύναμα με ιδεολογικό φορτίο: Να πληρώσουν η εκκλησία και οι «αιώνιοι» φοιτητές. του Λεωνίδα Καστανά, μη μαδάς τη μαργαρίτα Μέχρι τις 23 Ιουλίου, ημέρα έλευσης της τρόικας, θα πρέπει να έχουμε συγκεκριμένες προτάσεις περιορισμού των δημοσίων δαπανών κατά 11,5 δις. Οι περικοπές αυτές θα πρέπει να γίνουν σε 2 ή 4 χρόνια, αλλά θα πρέπει να γίνουν. Φυσικά και επιβάλλονται από το «κακό» μνημόνιο, αφού σε αυτήν τη χώρα κανείς δεν είχε, τόσα χρόνια, την πολιτική βούληση να μαζέψει τα κρατικά έξοδα, ανεξάρτητα από την παγκόσμια οικονομική κρίση. Αντίθετα σύσσωμο το πολιτικό σύστημα μοίραζε απλόχερα χρήμα που δεν είχε, αναπαράγοντας έτσι την εξουσία του. Περικοπές, λοιπόν, αλλά από πού; Η κυβέρνηση δεν θέλει να βάλει χοντρό χέρι στα ειδικά μισθολόγια. Λογικό, αφού μια τέτοια κίνηση, θα δυσαρεστούσε ευαίσθητους κλάδους κρατικών υπαλλήλων, όπως γιατρούς, στρατιωτικούς, καθηγητές πανεπιστημίου, δικαστικούς, διπλωμάτες και θα πυροδοτούσε νέες κοινωνικές εντάσεις. Λογικό όμως και από την πλευρά της πραγματικής οικονομίας. Μια τέτοια μείωση θα είχε επιπτώσεις στην κατανάλωση, άρα και στη ρευστότητα της αγοράς. Ωστόσο θα ήταν ορθολογικό να διερευνηθεί, ποιοι συγκεκριμένα και γιατί απολαμβάνουν τεράστιους, για τα σημερινά δεδομένα, μισθούς και συντάξεις και να γίνουν στοχευμένες περικοπές. Είναι άδικο να ενοχοποιούμε όλους τους γιατρούς ή όλους τους ένστολους. Αν ένας νοσοκομειακός γιατρός που δίνει καθημερινά τη μάχη της ζωής και του θανάτου, στις πιο αντίξοες συνθήκες, αμείβεται με 1850Ευρώ, δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να θεωρείται υψηλόμισθος. Το ίδιο ισχύει και για τους ένστολους. Τα παιδιά που κυνηγούν το έγκλημα στους δρόμους, πάνω σε δυο τροχούς, προσφέροντας στην κοινωνία πραγματικές υπηρεσίες, δεν μπορούν να το κάνουν για ένα κομμάτι ψωμί. Την ίδια στιγμή όμως υπάρχουν γραφειοκράτες που λιώνουν από την απραξία μέσα σε κλιματιζόμενα γραφεία, που εισπράττουν ποσά τελείως δυσανάλογα με τις υπηρεσίες που (δεν) προσφέρουν. Αν οι συγκεκριμένοι κλάδοι απορροφούν γύρω στα 6 δις ετησίως, δηλαδή το 33% της μισθοδοσίας των ΔΥ, δεν φταίνε οι εργαζόμενοι, αλλά η οργάνωση του κράτους. Η πραγματική οικονομία θα γίνει από την αναδιάρθρωση των δημόσιων υπηρεσιών, την κατάργηση της πολυνομίας και της γιγαντονομίας, όπως είπε και ο Μανιτάκης, τη δραστική μείωση της γραφειοκρατίας, την περικοπή επιδομάτων σε όσους δεν το αξίζουν, τις μετατάξεις του πλεονάζοντος προσωπικού. Αν ο στρατός είναι πολυέξοδος, ας κλείσουν εδώ και τώρα στρατόπεδα, ας μειωθούν οι εξοπλισμοί, ας αυξηθεί κατά 3 μήνες η θητεία, ας τα βρούμε με την Τουρκία. Αλλά ας δούμε και το μισθολόγιο όσων υπηρετούν σε μια ετοιμοπόλεμη μονάδα σε σχέση με τους ομοιόβαθμους συναδέλφους τους που υπηρετούν στο Πεντάγωνο. Δεν είναι άδικο για παράδειγμα να συνεχίζουν να παίρνουν πτητικό επίδομα και όσοι σταμάτησαν να πετούν με πολεμικό αεροπλάνο; Άρα, οι οριζόντιες και άκριτες περικοπές δεν θα βοηθήσουν την κοινωνία να βγει από την κρίση, το αντίθετο. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η αναδιάρθρωση των κρατικών δομών, η αξιολόγηση προσώπων και υπηρεσιών και η επιστημονική κοστολόγηση αυτών. Δηλαδή μεταρρυθμίσεις. Και η πολιτεία κάποια στιγμή θα πρέπει να τολμήσει να γίνει δικαιότερη. Διάβασα όμως ότι το οικονομικό επιτελείο σκέφτεται δυο καινοτόμες δράσεις περικοπής δαπανών της τάξης κάποιων εκατομμυρίων ευρώ. Δεν ξέρω αν είναι πραγματικές σκέψεις, αλλά νομίζω ότι έχουν εκτός από οικονομικό και σημαντικό ιδεολογικό ενδιαφέρον. Η πρώτη, αναφέρεται στη μισθοδοσία 10.000 ιερέων και 100 αρχιερέων. Το κόστος για το κράτος είναι 200 εκατομμύρια. Η σκέψη είναι να αναλάβει το μισό η ίδια η εκκλησία. Το σωστό θα ήταν φυσικά να το αναλάβει όλο. Και μόνο το γεγονός ότι όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας πληρώνουν τους διακόνους μιας συγκεκριμένης θρησκείας είναι εξωφρενικό για μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Αλλά οποιαδήποτε ελάφρυνση και αν γίνει θα ήταν πολύ σημαντική. Κυρίως σε ιδεολογικό επίπεδο. Θα σηματοδοτούσε την έναρξη του πολυπόθητου διαχωρισμού της εκκλησίας από το κράτος. Το φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας δεν αφορά την πολιτεία. Αφορά αυτήν την ίδια. Το ίδιο έργο μπορεί να κάνει και ένα σωματείο ή μια επιχείρηση. Είναι μέρος της κοσμοθεωρίας ή της προπαγάνδας της. Δεν ανταλλάσσεται με θέσεις δημοσίων υπαλλήλων. Ούτε θα πρέπει να μας απασχολεί, αν αυτή έχει τους αναγκαίους πόρους (που τους έχει). Αν η κοινωνική προσφορά της εκκλησίας προς τους αδύναμους είναι σημαντική να την χειροκροτήσουμε. Αλλά φαντάζομαι ότι ούτε η ίδια θα ήθελε να αποτελεί αντικείμενο συναλλαγής με την πολιτεία. Η δεύτερη, αφορά την υποχρέωση των «αιώνιων» φοιτητών να πληρώνουν δίδακτρα για τις υπηρεσίες που απολαμβάνουν από τα δημόσια πανεπιστήμια.Φαντάζομαι ότι αυτό το μέτρο μπορεί να ορίζει ότι, ένας φοιτητής σχολής τετραετούς φοίτησης, ο οποίος μετά από 6 χρόνια δεν έχει πάρει πτυχίο, θα είναι υποχρεωμένος να πληρώνει δίδακτρα, αν θέλει να συνεχίσει τις σπουδές του. Υποτίθεται βέβαια ότι αυτός δεν έχει αρρωστήσει από σοβαρή ασθένεια ή δεν έμεινε στάσιμος επειδή η σχολή του ήταν κατειλημμένη από κάποιο κόμμα. Θα μου πείτε ότι και τα δύο είναι δύσκολα και επίφοβα κριτήρια. Γιατί σε αυτή τη χώρα θα βρισκόντουσαν πολλοί επίορκοι που θα υπέγραφαν γνωματεύσεις καθολικού καρκίνου σε υγιείς. Ή η κατάληψη μιας σχολής δεν είναι και το πιο σπάνιο πράγμα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Θα μπορούσε όμως να βρεθεί μια λύση, αν υπήρχε η πολιτική βούληση. Για παράδειγμα, να πάνε τώρα φυλακή, όσοι υπέγραψαν πιστοποιητικά απόλυτης τυφλότητας σε ανοικτομάτηδες. Ή να εφαρμόζεται ο νόμος στις καταλήψεις των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Και αυτό το μέτρο θα είχε τεράστια ιδεολογική σημασία, γιατί θα σηματοδοτούσε την αρχή του τέλους για το μπάχαλο που επικρατεί στην ανώτατη εκπαίδευση. Θα ήταν μια νίκη απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις που υπηρετούν το σχέδιο της διάλυσης της δημόσιας παιδείας στο όνομα της δικής τους σκοταδιστικής και ολοκληρωτικής ιδεολογίας. Θα ήταν ένα μήνυμα προς τους νέους και τις νέες μας, τεράστιας παιδαγωγικής αξίας. Παιδιά, η ελληνική κοινωνία ματώνει για να σας σπουδάζει σε ένα από τα 20 πανεπιστήμια που διαθέτει. Αν εσείς ήρθατε στο πανεπιστήμιο μόνο για να παίζετε, θα πρέπει να πληρώσετε. Το τσάμπα παιχνίδι τέλειωσε, εδώ δεν είναι “site free games”. Η κοινωνία μας αντιστέκεται σε κάθε ιδέα μεταρρύθμισης. Είναι λογικό. Σαράντα χρόνια έμαθε να ζει με επιδοτήσεις, δανεικά και σοβιετική ιδεολογία. Έμαθε να συναλλάσσεται κάτω από το τραπέζι, να ξεσκίζει το κράτος, να απαξιώνει το δημόσιο, να αυτοκτονεί καθημερινά. Ήρθε όμως η κρίση για να αλλάξει τα δεδομένα, ήρθαν τα μνημόνια για να δείξουν με τον πιο εμφατικό τρόπο τα όσα όφειλε να διορθώσει αυτή η ίδια. Αν η κυβέρνηση συνεργασίας θέλει να σώσει τη χώρα, θα πρέπει να τολμήσει. Θα πρέπει να γίνει σκληρή, όχι για να εξουθενώσει τους ήδη εξουθενωμένους, αλλά για να αποδώσει ένα κομμάτι δικαιοσύνης. Να εμφυσήσει στους πολίτες μια πνοή ορθολογισμού. Η εκκλησία και τα πανεπιστήμια της δίνουν γήπεδο. Ας το εκμεταλλευτεί.

Αυτοκτονία - Φαινόμενο ή Αποτέλεσμα; του Arkan 13:07, 10 Ιουλ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/100134 Μπορείτε να στείλετε τα κείμενά σας, δημοσιευμένα ή αδημοσίευτα, στο tvxsblogit@tvxs.gr. Τα κείμενά θα φιλοξενούνται στη στήλη του tvxs.gr «blogαροντας». Το σημερινό μου άρθρο έχει ως θέμα την αυτοκτονία. Ξεκινώ λοιπόν αναφέροντας τον ορισμό της ως η πράξη κατά την οποία ένα άτομο εσκεμμένα δίνει τέλος στη ζωή του. Οι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν κάποιον στην αυτοκτονία είναι πολλοί και διάφοροι, ωστόσο ένα κοινό χαρακτηριστικό των αυτοχείρων είναι η κατάθλιψη. Τι είναι όμως η κατάθλιψη; Στην καθημερινή ζωή με τον όρο κατάθλιψη εννοούμε μία κατάσταση θλίψης και μελαγχολίας. Στην ψυχιατρική ο όρος κατάθλιψη αναφέρεται ως ψυχική ασθένεια, ενώ αποτελεί και το τέταρτο στάδιο του μοντέλου της Elisabeth Kübler-Ross για την αποδοχή του θανάτου. Τα υπόλοιπα στάδια είναι η άρνηση, ο θυμός, η διαπραγμάτευση και – μετά την κατάθλιψη – η αποδοχή του θανάτου. Αυτό δε σημαίνει βέβαια σε καμία περίπτωση πως όποιος υποφέρει από κατάθλιψη τελικά θα επιλέξει να δώσει τέλος στη ζωή του, αλλά ότι ένας λυπημένος, απεγνωσμένος, αποθαρρυμένος και απογοητευμένος άνθρωπος έχει περισσότερες πιθανότητες να το κάνει. Εναλλακτικά, ένας καταθλιπτικός δε γίνεται απαραίτητα αυτόχειρας, αλλά ένας αυτόχειρας υποφέρει σίγουρα από μία μορφή κατάθλιψης. Οι παράγοντες που οδηγούν στην κατάθλιψη είναι παρόμοιοι με αυτούς που οδηγούν εν τέλει και στην αυτοκτονία ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή βίας. Η κατάθλιψη μπορεί να εξετασθεί υπό το πρίσμα της κοινωνιολογίας, της κοινωνικής ψυχολογίας, της ψυχολογίας, της ψυχιατρικής κ.α. Από την άλλη, η αυτοκτονία αποτελεί αμιγώς αντικείμενο κοινωνικής μελέτης (με μοναδική ίσως εξαίρεση παθολογικές περιπτώσεις ή και λόγω κληρονομικότητας). Αφού λοιπόν η αυτοκτονία αποτελεί κοινωνικό ζήτημα, μήπως τελικά και η κατάθλιψη που οδηγεί σε αυτή αποτελεί επίσης κοινωνικό ζήτημα; Κατά τη γνώμη μου η απάντηση είναι «ναι». Τα οικονομικά προβλήματα δεν αποτελούν από μόνα τους λόγο αυτοκτονίας. Ωστόσο αυτά μπορούν να μας δημιουργήσουν έντονο άγχος το οποίο με τη σειρά του ίσως μας οδηγήσει στην κατάθλιψη και τέλος, στην αυτοκτονία. Ποιοι είναι όμως οι κοινωνικοί παράγοντες που οδηγούν σε αυτή; Θεωρώ πως μπορεί να είναι οτιδήποτε άπτεται της κοινωνικής μας ζωής ή του περιβάλλοντός μας, οτιδήποτε μας επηρεάζει ή αλληλεπιδρά μαζί μας. Και αυτό εξάλλου είναι που καθιστά την αυτοκτονία κοινωνικό ζήτημα. Σε πολλές περιπτώσεις η κατάθλιψη και οι αυτοκτονίες αναφέρονται ως «φαινόμενα». Αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος από ετυμολογικής άποψης, αλλά και μία διαστρέβλωση της αντίληψής μας γύρω από αυτό το θέμα. Η κατάθλιψη όπως και η αυτοκτονία, όντας κοινωνικά ζητήματα, δεν είναι στην πραγματικότητα φαινόμενα που απλώς εμφανίζονται – μία άποψη που μεταφέρει την ευθύνη για την εμφάνισή τους στα ίδια τα άτομα και όχι στους κοινωνικούς παράγοντες που τα δημιουργούν. Παρόλα αυτά η αντίληψή μας για τα δύο αυτά ζητήματα διαστρεβλώνεται καθώς συνηθίζουμε να τα βλέπουμε υπό το πρίσμα ενός στερεοτύπου που θέλει τους αυτόχειρες και τους καταθλιπτικούς ανθρώπους να είναι κατά κάποιο τρόπο προβληματικοί, ελαττωματικοί ή έστω αδύναμοι. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για περιπτώσεις βουλιμικών, σε ανθρώπους που νοιώθουν άβολα με το σώμα τους, την προέλευσή τους, τη μόρφωσή τους, σε ανθρώπους που βιώνουν έντονο στρες (π.χ. στον στρατό, στις φυλακές, στις ψυχιατρικές κλινικές) κ.ο.κ. Το γεγονός, λόγου χάρη, πως ένας αμόρφωτος άνθρωπος ενδέχεται να νοιώθει άβολα μέσα σε μία παρέα ακαδημαϊκών δεν αποτελεί ούτε ανθρωπολογικό ελάττωμα, ούτε κληρονομική ιδιαιτερότητα, μα ούτε και οποιαδήποτε παθολογική παρενέργεια. Η διάκριση όμως από τη μία ή ο φθόνος από την άλλη που γεννάται από το στερεότυπο πως ένας μορφωμένος είναι ανώτερος – έστω πνευματικά – από έναν αμόρφωτο, μπορεί να ωθήσει κάποιον σε πράξεις βίας οι οποίες θα αποσκοπούν στην εδραίωση ή στη ρήξη αυτού του στερεοτύπου αντίστοιχα. Το πρόβλημα στο παραπάνω παράδειγμα, αλλά και σε κάθε άλλη περίπτωση που αναφέρθηκε, είναι η αντίληψή αυτών των ζητημάτων μέσα από στερεότυπα δεκαετιών ή ακόμη και αιώνων που ουδεμία σχέση έχουν με την ορθολογική αντίληψη που έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο. Βεβαίως, ένας αμόρφωτος άνθρωπος δε θα φτάσει στην αυτοκτονία επειδή νοιώθει άβολα μέσα σε μία παρέα ακαδημαϊκών, αλλά ένας στρατιώτης, λόγω των συνθηκών που επικρατούν στο περιβάλλον του, μπορεί να προχωρήσει ευκολότερα στην πράξη της αυτοκτονίας ή σε άλλες πράξεις βίας. Τις πρώτες 155 μέρες του 2012 σημειώθηκαν 154 αυτοκτονίες μεταξύ των εν ενεργεία Αμερικανών στρατιωτών που υπηρέτησαν στο Ιράκ. Ο Steven Xenakis, απόστρατος αξιωματικός και ψυχίατρος του Αμερικανικού Στρατού, αναφέρει πως «οι αυτοκτονίες αποτελούν σημάδι της καταπόνησης του στρατού ύστερα από μια δεκαετία και πλέον πολέμου. Έχουμε παρατηρήσει και στο παρελθόν ότι τα φαινόμενα αυτά εντείνονται όταν οι μάχες καταλαγιάζουν και οι στρατιώτες αρχίζουν να επιστρέφουν». Το ζήτημα των αυτοκτονιών των Αμερικανών στρατιωτών, σύμφωνα με τον τρόπο που παρουσιάζεται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, τον Αμερικανικό στρατό και πολλά ΜΜΕ από όλο τον κόσμο, τίθεται λοιπόν ως «φαινόμενο». Μία τέτοιου είδους ανάλυση όμως απλώς εντοπίζει και καταγράφει την ποσοτική διαφοροποίηση των αυτοκτονιών σε συγκεκριμένα διαστήματα, ενώ ταυτόχρονα εφησυχάζει τον υπόλοιπο κόσμο παρουσιάζοντας το «φαινόμενο» ως αναμενόμενο, άρα και φυσιολογικό. Παρόλα αυτά το ότι «οι μάχες καταλαγιάζουν και οι στρατιώτες αρχίζουν να επιστρέφουν» δεν είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι αυτοκτονούν. Το ότι πολλοί στρατιώτες εθίζονται σε αντικαταθλιπτικά φάρμακα και έτσι ωθούνται στην αυτοκτονία είναι μία άποψη που ρίχνει την ευθύνη στο άτομο ή στις παρενέργειες των φαρμάκων. Για να πάρει κάποιος αντικαταθλιπτικά φάρμακα δεν πρέπει όμως να υποφέρει πρώτα από κατάθλιψη; Για να φτάσει στην κατάθλιψη δεν πρέπει να υπάρχει έντονο στρες; Το να λέμε λοιπόν (ή έστω να υπονοούμε) πως ο τάδε στρατιωτικός είχε και ψυχολογικά προβλήματα χωρίς όμως να αναφέρουμε τους παράγοντες που δημιούργησαν αυτά τα προβλήματα, δίνει τη διαστρεβλωμένη εντύπωση πως επρόκειτο για άλλον ένα αδύναμο χαρακτήρα που το έριξε στα ναρκωτικά κι έτσι μια μέρα αυτοκτόνησε ίσως από υπερβολική δόση ή από τις παρενέργειες των φαρμάκων μα πάντα επειδή ήταν ένας άνθρωπος που είχε πρόβλημα. Σε καμία λοιπόν περίπτωση δεν επιχειρείται, επισήμως τουλάχιστον, να εξηγηθούν τα αίτια, οι συνθήκες που συνετέλεσαν στην εμφάνιση του προβλήματος. Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με αποδοχή συνενοχής τουλάχιστον όλων όσων απεφάνθησαν, συνέταξαν τη στρατηγική και ηγήθηκαν αυτού του πολέμου. Κάτι τέτοιο θα έκανε σαφές στη συνείδηση του καθενός πως οι άνθρωποι που αυτοκτονούν, οι καταθλιπτικοί αυτοί άνθρωποι, δεν επιλέγουν την αυτοκτονία, αλλά ωθούνται σε αυτή από μία σειρά γεγονότων που αφορούν στο στενό ή ευρύτερο κοινωνικό τους περιβάλλον. Βεβαίως κάποιος μπορεί να πει πως με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν να ερμηνευθούν και πολλές δολοφονίες ή άλλες πράξεις βίας, γεγονός που θα απέτρεπε την τιμωρία του φυσικού αυτουργού και θα έριχνε όλη την ευθύνη στον ηθικό αυτουργό (π.χ. τον πατριό που κακοποιούσε επί χρόνια τον μετέπειτα δράστη του φόνου ενός μικρού κοριτσιού). Ο ηθικός όμως αυτουργός του ενός εγκλήματος (δηλ. του φόνου) ήταν κάποτε φυσικός αυτουργός ενός άλλου εγκλήματος (της κακοποίησης ανηλίκου), γεγονός που σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες ίσως οδήγησε τον δράστη στο φόνο ενός μικρού κοριτσιού. Σκοπός του παραπάνω παραδείγματος δεν είναι να πάρουμε θέση στην ετυμηγορία μίας τέτοιας φανταστικής δίκης, αλλά στο να καταλάβουμε πως η δράση κατά μία έννοια ενδέχεται να είναι και η αντίδραση σε μία άλλη δράση (βλ. Φαινόμενο της Πεταλούδας). Μία τέτοια αντίδραση μπορεί να είναι και η αυτοκτονία. Το αν θα μείνουμε στη σημερινή μας επίσημη θέση το ότι η αυτοκτονία είναι απλώς ένα αναμενόμενο κοινωνικό φαινόμενο, αν θα ψάξουμε τον ηθικό αυτουργό ώστε να του αποδοθεί το μερίδιο ευθύνης ή και τιμωρίας που του αναλογεί ή αν θα δώσουμε όλη μας την έμφαση στη σωστή μόρφωση των ανθρώπων για την εξάλειψη των σημερινών στερεοτύπων που οδηγούν στην εκμετάλλευση, στις διακρίσεις, στην αδικία κ.ο.κ. – παράγοντες που μπορεί να αποτελούν τη βαθύτερη αιτία για οποιαδήποτε πράξη βίας – είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα. Όσο για το αν η αυτοκτονία μπορεί να αποτελεί πολιτική πράξη, πράξη-μήνυμα με συγκεκριμένο αποδέκτη, δεν είναι κάτι που αποκλείεται (βλ. αυτοκτονίες λόγω άδικης καταδίκης, λόγω ατίμωσης, αυτοκτονίες μέσω πράξεων διαμαρτυρίας κ.ο.κ.). Παρόλα αυτά αυτές οι περιπτώσεις είναι σπάνιες, γεγονός όμως που δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση την άποψη περί ηθικού αυτουργού της πράξης. Κλείνοντας, θα ήθελα να σταθώ στο ότι ένας αυτόχειρας μπορεί να επιλέγει μόνος του την αυτοκτονία, αλλά ωθείται σε αυτή του την επιλογή από το περιβάλλον του. Η αδυναμία προσαρμογής σε αυτό ή το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχει κληρονομική προδιάθεση, κάποια ψυχική ασθένεια ή εξάρτηση σε ουσίες δεν πρέπει να αποτελεί επ’ ουδενί πανάκεια για αυτή του την πράξη. Η αυτοκτονία δεν είναι ένα «φαινόμενο» όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά ένα αποτέλεσμα στο οποίο οι άνθρωποι φτάνουν κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Κι αυτές τις συνθήκες είναι που πρέπει να αναθεωρήσουμε.