ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑ


Η ΜΕΤΑΘΕΣΗ

ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Ο Μίμης εκείνο το καλοκαίρι της στρατεύσεως του, το 1968 παρουσιάστηκε

σένα στρατόπεδο λίγο πιο έξω από την Αθήνα. Η στρατιωτική χούντα ήδη είχε διαβεί ένα χρόνο και τρις μήνες, όπου με τα τάνκς είχε καταλάβει την εξουσία. Συνελήφθησαν οι πολιτικοί αρχηγοί και στελέχη κομμάτων ιδίως της α...ριστεράς και εξορίστηκαν στην ξερονησίδα Γυάρος έξω από την Ευοια. Ο Μίμης εκπαιδεύτηκε για τρις μήνες όπως όλοι οι φαντάροι με άπειρα καψόνια και προσβολές της προσωπικότητας τους. Ο φίλος του ο Βασίλης παρουσιάστηκε στο ίδιο στρατόπεδο αλλά σε άλλο λόχο. Τον συνάντησε σένα διάλειμμα στο Κ.Ψ.Μ και του ανέφερε ότι τον κάλεσε ο διοικητής του, και: «του διάβασε τον φάκελο με την πολιτική του δραστηριότητα εναντίον της χούντας. Του επέστησε την προσοχή να καθίσει φρόνιμος¨ «αν θέλει να τα πάνε καλά.» Μία ημέρα παρέλαβαν τον λόχο του Μίμη με φορτηγά του στρατού και τους μετέφεραν στο γυμναστήριο «Φωκιανού» απέναντι από το Παναθηναϊκό στάδιο, όπου το 1896 αναβίωσαν στην Αθήνα οι πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες. Εκεί τους έδωσαν στολές αρχαίων Ελλήνων φερμένες από την λυρική σκηνή. Πήγαν στο στάδιο και υπό την επίβλεψη ενός άνδρα, που όπως είπαν είναι «σκηνοθέτης» παρίσταναν τους «μαραθωνομάχους» και μονομαχούσαν με τους «Πέρσες.» Το καθεστώς ετοίμαζε μια φιέστα με την ονομασία «Η πολεμική αρετή των Ελλήνων δια μέσου των αιώνων.» Με φιέστες και με την στροφή στο ποδόσφαιρο, η χούντα προσπαθούσε να αποστρέψει την προσοχή του λαού, από την πολιτική. Αυτό ήταν το καρότο. Στους απείθαρχους όπως η ομάδα Παναγούλη που έκανε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του τυράννου Γ. Παπαδόπουλου, όπως και άλλες αντιστασιακές ομάδες, είχε το μαστίγιο όπως¨ την φυλάκιση, τα βασανιστήρια τις δολοφονίες που παρουσίαζαν σαν δήθεν «αυτοκτονίες» από την ταράτσα της Ασφάλειας στην οδό Μπουμπουλίνας στην Αθήνα, και στα τμήματα ασφαλείας των επαρχιακών πόλεων.

Μετά την τρίμηνη βασική εκπαίδευση των νεοσυλλέκτων ο Μίμης πήρε μετάθεση για τις Σέρρες. Τον μετέθεσαν σένα τάγμα λίγο έξω από την πόλη των Σερρών. Οι παλαιότεροι φαντάροι τον υποδέχθηκαν με ειρωνικά σχόλια. «Καλώς ήρθες την ακανία του λένε γελώντας.» «Θα πήξεις νέος.» «Πρόσεχε γιατί εδώ πέφτει πολύ φυλακή.» Είχαν μάθει ότι είναι Κρητικός και του λέει κάποιος εξυπνάκιας. Ρε συνάδελφε; Από την Κουρδία {Κουρδιστάν}είσαι; Ο Μίμης όρμησε πάνω του και τον άρπαξε από το λαιμό. «Ποιον είπε ρε αλήτη Κούρδο; Το ξέρεις ότι οι παππούδες μας από την Κρήτη έχυσαν το αίμα τους ως Μακεδονομάχοι για την απελευθέρωση της Μακεδονίας;» Αμέσως επεμβήκαν τρις συνάδελφοι φαντάροι, και τους χώρισαν γιατί είχαν πολύ θυμώσει τον Μίμη οι κακοήθειες του φαντάρου. Ο Μίμης αγαπούσε τον τόπο του όπως και την μάνα του. Αν έλεγες τίποτα για το νησί του την Κρήτη και ιδιαίτερα τον τόπο καταγωγής του τα Σφακιά το θεωρούσε προσωπική προσβολή.

Με την πρώτη έξοδο του στην πόλη των Σερρών είδε σε ζαχαροπλαστεία να διαφημίζουν» «Ακανέδες Σερρών» όπου ήταν ένας τύπος τοπικής σπεσιαλιτέ λουκουμιών. Τότε μπήκε στο νόημα γιατί οι παλιότεροι συνάδελφοι τον υποδέχτηκαν με το¨ «καλώς ήλθες στην Ακανία.»Την πρώτη του άδεια ο Μίμης την ανάλωσε με ένα ταξίδι στην Θεσσαλονίκη. Την φημισμένη μεγάλη Ελληνική πόλη του Θερμαϊκού γνωστή ως «συμβασιλεύουσα» στο Βυζάντιο, και ως «συμπρωτεύουσα» στο νεότερο Ελληνικό κράτος. Δεν ήταν μόνο η πόλη που αδημονούσε να επισκεφτεί το φανταράκι από την Κρήτη. Υπήρχαν και στενοί συγγενείς .Αδέλφια ξαδέλφια θείοι θείες. Μια ολόκληρη Κρητική παροικία αποτελούσε το σόι του.

                                         ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑ

                                          ΦΥΛΟ ΠΟΡΕΙΑΣ

                       ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Εκείνο το ήρεμο και γλυκύ καλοκαιρινό βραδινό του 1968, ο Μίμης βρέθηκε να ταξιδεύει με το «Φέρι» από το λιμάνι της  Σούδας για τον Πειραιά. Ήταν ένα γερό εικοσάχρονο παλικάρι όλο ζωή. Μόλις είχε σκουπίσει τα μάτια του από τα δάκρυα που του προκάλεσε η λύπη του για την αναχώρηση του, για πρώτη φορά από τον γενέθλιο τόπο του.  «Εδώ ρε στραβάδια ήρθατε στο στρατό να γίνετε άντρες.» «Κι όμως κύριε μου και οι άντρες κλαίνε.» Τότε ο κόσμος δεν ταξίδευε τακτικά ούτε η Κρήτη είχε υπολογίσιμο τουρισμό. Στο πλοίο ο Μίμης συνάντησε μερικά παιδιά της ηλικίας του που ήταν και αυτά έτοιμα να καταταγούν στο στρατό. Δεν τον πείραξε που θα πήγαινε να υπηρετήσει για 27 μήνες την πατρίδα ούτε ζήτησε αναβολή τότε που τον παρότρυνε η παρέα του. Τον καιρό εκείνο είχε πάθει ένα τροχαίο ατύχημα. Το θεωρούσε όμως καθήκον του να υπηρετήσει την πατρίδα, που ο πρώτος της κυβερνήτης της Ιωάννης Καποδίστριας της είχε δωρίσει όλη του την περιουσία, και όλο του το πυρ για να κυβερνήσει την νέα μικρή και φτωχή Ελλάδα και έπεσε δολοφονημένος από χέρι Έλληνα. Αυτές οι εμφύλιες διαμάχες, αν έλειπαν από την χώρα.  Ο Μίμης διάβασε για το έπος του Έλληνα πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και την διπλωματική εφυία του ώστε να κατορθώσει να διπλασιάσει τον Ελλαδικό χώρο. Και τότε είχαμε διχασμούς και εμφύλιες διαμάχες. Φιρί, φιρί το πάμε εμείς να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Μήπως είναι στην βιολογία μας και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς;

Στο καράβι συναντήθηκε με τον Βασίλη. Είχαν γνωριστεί στο παρελθόν μέσω κοινής παρέας. Κατά τύχη θα παρουσιαζόταν μαζί στο ίδιο στρατόπεδο λίγο έξω από την Αθήνα. Τον Βασίλη που ήταν  ένας νέος μετρίου αναστήματος καστανός με πράσινα μάτια και ένα θλιμμένο βλέμμα, είχε να τον δει αρκετό καιρό. Είχε όμως πληροφορηθεί ότι είχε φυλακισθεί για πάνω από έξι μήνες από έκτακτο στρατοδικείο της χούντας. Τον Απρίλιο για την ακρίβεια τα ξημερώματα στις 21-4-1967 μια ομάδα συνωμοτών υπό τον αντισυνταγματάρχη Γ. Παπαδόπουλο είχε κατεβάσει τα τεθωρακισμένα στους δρόμους της πρωτεύουσας, είχε συλλάβει την πολιτική ηγεσία και είχε κηρύξει στρατιωτικό νόμο. Ο Βασίλης είχε ενταχθεί σε μια οργάνωση αριστερής κατεύθυνσης

στα Χανιά και είχε λάβει μέρος σε αντιστασιακές ενέργειες κατά της χούντας. Τον Απρίλιο του 1968  όταν η χούντα έκλεισε ένα χρόνο στην εξουσία αισθάνθηκε περισσότερο ισχυρή, και τους έδωσε χάρη. Εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ του Ιουλίου ταξίδευαν μαζί με ούριο τον άνεμο για να καταταγούν στο στρατό. Όταν έφθασαν στα μισά της διαδρομής στην περιοχή της βραχονησίδας Φαλκονέρας γύρω στις 12 με1 μετά τα μεσάνυχτα, θυμήθηκαν το ναυάγιο του « φέρι μπώουτ» «Ηράκλειον» το Δεκέμβριο του1966, όπου βυθίστηκε και πήρε μαζί του ίσαμε 350 ανθρώπους από την Δυτική Κρήτη. Τι ανείπωτη τραγωδία Θεέ μου? Χωρίς να τους αναγγείλει κανείς τίποτα, τήρησαν από μόνοι τους ενός λεπτού σιγή στην μνήμη των αδικοχαμένων αυτών συνανθρώπων μας. Ο Μίμης μάλιστα θυμόταν με μεγάλη του λύπη ότι την ίδια εποχή με λίγες ημέρες διαφορά  είχε χάσει τον αγαπημένο του πατέρα. Είχε φορέσει πένθιμα μαύρα ρούχα και είχε αφήσει γένια όπως συνηθιζόταν στην Κρήτη.  Πολλοί άνθρωποι ης πόλης τον ρωτούσαν¨ «αν χάθηκε  ο πατέρας του στο ναυάγιο.»

Το ξημέρωμα πριν ανοίξουν τα μαγαζιά έφθασαν στο λιμάνι του Πειραιά. Σταμάτησαν στο πρώτο διανυκτερεύον ζαχαροπλαστείο να πάρουν ένα ζεστό γάλα.

Αισθανόταν σαν χαμένοι επαρχιώτες που ερχόταν για πρώτη φορά στην μεγαλούπολη. Τριγυρνούσαν άσκοπα  πότε με τα πόδια μέχρι που έβγαζαν φουσκάλες, και πότε με τον «ΗΣΑΠ» χαζεύοντας άσκοπα εδώ και εκεί. Το μεσημεράκι  επισκέφθηκαν την Ακρόπολη για να δουν το καλλιτεχνικό θαύμα που μα άφησαν οι αρχαίοι Αθηναίοι στον «χρυσό αιώνα» του Περικλέους.

Το βραδάκι πήγαν σένα κουρείο και κουρεύτηκαν ελαφριά  για να προλάβουν να μην τους κουρέψουν με την ψιλή μηχανή στο στρατόπεδο αλλά δεν την γλύτωσαν.

Πριν εισέλθουν μέσα,  πήγαν σε μια ταβερνούλα έξω από το στρατόπεδο δείπνησαν ήπιαν και από ένα δύο ποτηράκια ρετσίνα, και αισθάνθηκαν για λίγο ακόμη ελευθερία, πριν γίνουν εντός, νεοσύλλεκτοι και τους παραλάβουν οι υπαξιωματικοί στα καψόνια..

ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑ


ΑΝ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΑΛΛΙΩΣ

ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Ο Βαγγέλης Στρατιδάκος σκεπτόταν το παρελθόν του. Γεννήθηκε το 1910, στην ορεινή Αρκαδία

με «μαμή» μια έμπειρη χωρική, μια νύχτα που το κρύο σε έκανε να τρέμεις και να θέλεις να κουκουλωθείς σε κουβέρτες και παπλώματα. Ο πατέρας του είχε άλλα 8 παιδιά ανάμικτα, και 80 πρόβατα. Η Γερμανική κατοχή είχε τελειώσει κι είχε αφήσει παντού τα σημάδια της.

Μετά τη κατοχή, το 1946 ακολούθησε και ο εμφύλιος σπαραγμός. Φαίνεται ότι εμείς οι Έλληνες το`χουμε στο αίμα μας να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Από διχασμό σε διχασμό πάμε, για να μην μπορέσουμε να εργαστούμε δημιουργικά και να δούμε μιαν άσπρη ημέρα. Η ύπαιθρος περνούσε εκείνη την εποχή επισιτιστική κρίση. Οι νέοι αλλά και οι οικογενειάρχες την εγκατέλειπαν ομαδικά για να γεμίσουν τις παρυφές των πόλεων με αυθαίρετα και παράγκες. Ο κυρ Βαγγέλης σκεπτόταν να μετακομίσει οικογενειακώς στην Αθήνα. Το μετάνιωσε όμως γιατί εκεί δεν γνώριζε κανένα και θα ήταν άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Φοβόταν την μοναξιά και την απομόνωση.

«Μετανάστευσε» καλύτερα για την Πάτρα όπου ζούσε η αδελφή του η Ιουλία παντρεμένη με τον Χαρίλαο ένα μονόφθαλμο χωριανό τους, όπου είχαν εγκατασταθεί εκεί, σε μια φτωχογειτονιά αμέσως μετά την κατοχή.

Ο Βαγγέλης αγόρασε ένα κομμάτι χωραφάκι δίπλα στην παραγκούπολη που κατοικούσε η αδελφή του με την οικογένεια της. Έλαβε βοήθεια από τους νέους γειτόνους, και έκτισε στο άψε σβήσε πριν το πάρουν χαμπάρι οι χωροφύλακες δύο δωμάτια με τσιμεντότουβλα με σκεπή από αμιαντοτσιμέντο. Εκεί εγκαταστάθηκε η οικογένεια του . Με λάμπα πετρελαίου μέχρι να έρθει η εταιρεία ηλεκτρισμού. Είχε την ελπίδα ότι σιγά σιγά θα έκτιζε κι άλλα δωμάτια να μην είναι τόσο στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Ο Βαγγέλης για να ζήσει άρχισε να πουλάει λαχεία στους κεντρικούς δρόμους της Πάτρας και στην παραλία του λιμανιού εκεί που ταξίδευαν τα καράβια για την Ιταλία. Τις περισσότερες φορές ερχόταν μαζί του το Γιωργάκη το στερνοπούλι του επειδή του είχε μεγάλα αδυναμία. Το Γιωργάκη ήταν πολύ καλός μαθητής, παρά τη φτώχεια τους που το ανάγκαζε να πηγαίνει καμιά φορά, ξυπόλητο στο σχολείο.

Ο κυρ Βαγγέλης λυπόταν τα παιδιά του που οι συνθήκες ήταν τόσο σκληρές και δεν μπορούσε να τα βοηθήσει. Τα μεγαλύτερα του παιδιά απελπισμένα πήραν το δρόμο της Αυστραλίας.Το Γιωργάκη ήταν μικρό ακόμη και έμεινε μαζί του. Όταν ξαφνικά «έφυγε» από την καρδιά του, ο πατέρας του, τον έκλαψε πικρά. Ήταν καλοκαίρι και μόλις είχε τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Πήγε στο αφεντικό του πατέρα του και τον παρακάλεσε να αναλάβει αυτός το καροτσάκι με τα παγωτά. Το Γιωργάκη ήταν πολύ λυπημένο που δεν πήγε στο γυμνάσιο να μάθει γράμματα. Όταν όμως πήγαινε στο σπίτι με γεμάτη την τσέπη χαρτονομίσματα και κέρματα έβλεπε το πρόσωπο της μητέρας του να λάμπει από ευχαρίστηση. «Δόξα τον Θεό έλεγε και έκανε τον σταυρό της.» «Θα γέμιζε η κατσαρόλα και την αυριανή ημέρα.» Κάποτε του έλεγε η μητέρα του ότι έφυγαν από την χωριό τους για καλύτερες ημέρες. «Για να μη καταντήσουν τα παιδιά βοσκοί .» Το Γιωργάκη όπου έβλεπε αρκετούς από τους παλιούς του συμμαθητές να μαθαίνουν γράμματα ενώ ήταν χειρότεροι μαθητές από αυτόν δάκρυζε από τη λύπη του. «Χωρίς περίσκεψιν χωρίς λύπην χωρίς αιδώ μεγάλα και υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.»

«Τι είναι καλύτερα αναρωτιόταν το Γιωργάκη. Βοσκός στο χωριό η να πουλάς παγωτά στην πόλη;»
























ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑ


ΑΝ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΑΛΛΙΩΣ

ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Ο Βαγγέλης Στρατιδάκος σκεπτόταν το παρελθόν του. Γεννήθηκε το 1910, στην ορεινή Αρκαδία

με «μαμή» μια έμπειρη χωρική, μια νύχτα που το κρύο σε έκανε να τρέμεις και να θέλεις να κουκουλωθείς σε κουβέρτες και παπλώματα. Ο πατέρας του είχε άλλα 8 παιδιά ανάμικτα, και 80 πρόβατα. Η Γερμανική κατοχή είχε τελειώσει κι είχε αφήσει παντού τα σημάδια της.

Μετά τη κατοχή, το 1946 ακολούθησε και ο εμφύλιος σπαραγμός. Φαίνεται ότι εμείς οι Έλληνες το`χουμε στο αίμα μας να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Από διχασμό σε διχασμό πάμε, για να μην μπορέσουμε να εργαστούμε δημιουργικά και να δούμε μιαν άσπρη ημέρα. Η ύπαιθρος περνούσε εκείνη την εποχή επισιτιστική κρίση. Οι νέοι αλλά και οι οικογενειάρχες την εγκατέλειπαν ομαδικά για να γεμίσουν τις παρυφές των πόλεων με αυθαίρετα και παράγκες. Ο κυρ Βαγγέλης σκεπτόταν να μετακομίσει οικογενειακώς στην Αθήνα. Το μετάνιωσε όμως γιατί εκεί δεν γνώριζε κανένα και θα ήταν άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Φοβόταν την μοναξιά και την απομόνωση.

«Μετανάστευσε» καλύτερα για την Πάτρα όπου ζούσε η αδελφή του η Ιουλία παντρεμένη με τον Χαρίλαο ένα μονόφθαλμο χωριανό τους, όπου είχαν εγκατασταθεί εκεί, σε μια φτωχογειτονιά αμέσως μετά την κατοχή.

Ο Βαγγέλης αγόρασε ένα κομμάτι χωραφάκι δίπλα στην παραγκούπολη που κατοικούσε η αδελφή του με την οικογένεια της. Έλαβε βοήθεια από τους νέους γειτόνους, και έκτισε στο άψε σβήσε πριν το πάρουν χαμπάρι οι χωροφύλακες δύο δωμάτια με τσιμεντότουβλα με σκεπή από αμιαντοτσιμέντο. Εκεί εγκαταστάθηκε η οικογένεια του . Με λάμπα πετρελαίου μέχρι να έρθει η εταιρεία ηλεκτρισμού. Είχε την ελπίδα ότι σιγά σιγά θα έκτιζε κι άλλα δωμάτια να μην είναι τόσο στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Ο Βαγγέλης για να ζήσει άρχισε να πουλάει λαχεία στους κεντρικούς δρόμους της Πάτρας και στην παραλία του λιμανιού εκεί που ταξίδευαν τα καράβια για την Ιταλία. Τις περισσότερες φορές ερχόταν μαζί του το Γιωργάκη το στερνοπούλι του επειδή του είχε μεγάλα αδυναμία. Το Γιωργάκη ήταν πολύ καλός μαθητής, παρά τη φτώχεια τους που το ανάγκαζε να πηγαίνει καμιά φορά, ξυπόλητο στο σχολείο.

Ο κυρ Βαγγέλης λυπόταν τα παιδιά του που οι συνθήκες ήταν τόσο σκληρές και δεν μπορούσε να τα βοηθήσει. Τα μεγαλύτερα του παιδιά απελπισμένα πήραν το δρόμο της Αυστραλίας.Το Γιωργάκη ήταν μικρό ακόμη και έμεινε μαζί του. Όταν ξαφνικά «έφυγε» από την καρδιά του, ο πατέρας του, τον έκλαψε πικρά. Ήταν καλοκαίρι και μόλις είχε τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Πήγε στο αφεντικό του πατέρα του και τον παρακάλεσε να αναλάβει αυτός το καροτσάκι με τα παγωτά. Το Γιωργάκη ήταν πολύ λυπημένο που δεν πήγε στο γυμνάσιο να μάθει γράμματα. Όταν όμως πήγαινε στο σπίτι με γεμάτη την τσέπη χαρτονομίσματα και κέρματα έβλεπε το πρόσωπο της μητέρας του να λάμπει από ευχαρίστηση. «Δόξα τον Θεό έλεγε και έκανε τον σταυρό της.» «Θα γέμιζε η κατσαρόλα και την αυριανή ημέρα.» Κάποτε του έλεγε η μητέρα του ότι έφυγαν από την χωριό τους για καλύτερες ημέρες. «Για να μη καταντήσουν τα παιδιά βοσκοί .» Το Γιωργάκη όπου έβλεπε αρκετούς από τους παλιούς του συμμαθητές να μαθαίνουν γράμματα ενώ ήταν χειρότεροι μαθητές από αυτόν δάκρυζε από τη λύπη του. «Χωρίς περίσκεψιν χωρίς λύπην χωρίς αιδώ μεγάλα και υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.»

«Τι είναι καλύτερα αναρωτιόταν το Γιωργάκη. Βοσκός στο χωριό η να πουλάς παγωτά στην πόλη;»






























       

Αποκλεισμός ή στιγματισμός της εξτρεμιστικής δεξιάς; Της Βασιλικής Γεωργιάδου


08:11, 03 Νοε 2012
tvxsteam tvxs.gr/node/110227







Το ερώτημα μας απασχολεί εσχάτως αρκετά: Πόσος μιντιακός χωροχρόνος (πρέπει να) δίνεται στην εξτρεμιστική δεξιά; Το ζήτημα εμπεριέχει μια διάσταση διαγνωστική, έχει δηλαδή να κάνει με το πώς τα ΜΜΕ στη σημερινή συγκυρία, καλύπτουν έργα και ημέρες του δεξιού εξτρεμιστικού χώρου διαθέτει, όμως, και μια διάσταση δεοντολογική. Σε μια φιλελεύθερη-πλουραλιστική δημοκρατία, θα μπορούσε να υπάρξει –για λόγους άμυνας της δημοκρατίας– κάποιος έλεγχος στην πληροφόρηση όσον αφορά τον λόγο και τη δράση οργανώσεων που κινούνται στο περιθώριο του δημοκρατικού πλαισίου;



Στην εγχώρια συζήτηση τείνουν, μέχρι στιγμής, να διαμορφωθούν δύο τάσεις όσον αφορά τις απαντήσεις στο αφετηριακό ζήτημα της κάλυψης των δράσεων των εξτρεμιστών από τα Μίντια:



Η πρώτη τάση υποστηρίζει τον αποκλεισμό τους από τα ΜΜΕ και η δεύτερη την απεριόριστη έκθεσή τους σε αυτά. Οι οπαδοί της θέσης του αποκλεισμού, υποστηρίζουν ότι η έλλειψη ορατότητας των εξτρεμιστών από το κοινό περιορίζει τη διείσδυση και την επιρροή τους σε αυτό. Αντιθέτως, οι υπέρμαχοι της θέσης της μιντιακής (υπέρ-)έκθεσης των δεξιών εξτρεμιστών, έχουν την άποψη ότι όσο περισσότερο πληροφορείται το κοινό για τις ακραίες πράξεις, τον λόγο και τη συμπεριφορά τους, τόσο λιγότερο ελκύεται από όσα αυτοί πρεσβεύουν.



Και οι δύο προαναφερθείσες τοποθετήσεις, παρά το ότι είναι διαμετρικά αντίθετες, στηρίζονται σε μια κοινή παραδοχή, ότι δηλαδή η πολιτική-εκλογική απήχηση και επιρροή της εξτρεμιστικής δεξιάς, είναι κατασκευάσιμη από τα ΜΜΕ. Αδιαμφισβήτητα, ο τρόπος που τα Μίντια καλύπτουν τη θεματική του εξτρεμισμού, επηρεάζει το κοινό, αν και τα ΜΜΕ δεν επηρεάζουν με τον ίδιο τρόπο όλες τις κατηγορίες του κοινού, ούτε η οποιαδήποτε δυνατότητα επιρροής τους παραμένει αμετάβλητη στα διαφορετικά στάδια εκδήλωσης του εξτρεμιστικού φαινομένου.



Καταρχάς να σημειωθεί ότι υπάρχει ένα κοινό που προσεγγίζει τον χώρο του δεξιού εξτρεμισμού, πολύ πριν αυτός να προσελκύσει το ενδιαφέρον της TV και του Τύπου. Χωρίς να αποκλείουμε τυχαίους παράγοντες, μια αυταρχική δομή προσωπικότητας (Th. Adorno) και ένας κλειστός τρόπος σκέψης (M. Rokeach), αποτελούν συνήθη χαρακτηρολογικά στοιχεία του κοινού αυτού. Όσο διάστημα ο χώρος του δεξιού εξτρεμισμού δημιουργεί τα «κάστρα» του, απευθυνόμενος προπάντων σε μια τέτοια κατηγορία κοινού, δεν επιδιώκει και δεν χρειάζεται (ίσως να βλάπτεται κιόλας από) την ορατότητά του στα Μίντια. Αλλά ούτε τα Μέσα έχουν τότε δημοσιογραφικό ή εμπορικό ενδιαφέρον να προβάλλουν γκρουπούσκουλα από τον χώρο της εξτρεμιστικής δεξιάς, καθώς δεν υπάρχει κάποιο κοινό που να δείχνει γι’ αυτά ενδιαφέρον.



•Η «μεσοποίηση» γίνεται σημαντικός παράγοντας για τον δεξιό εξτρεμισμό όταν πλέον έχει αποκτήσει μια σχετικώς στέρεη τοπική βάση και επιδιώκει να εξακτινωθεί από το «κάστρο» του σε μια ευρύτερη σκηνή σε ολόκληρη την επικράτεια. Στη φάση της «εξακτίνωσής» τους, καθώς αναζητούν νέες κατηγορίες κοινού, είναι τα Μέσα εκείνα που μπορούν να τους διευκολύνουν ώστε να αποκτήσουν την αναγκαία θέαση στο γενικό κοινό. Ακριβώς στην περίοδο του πολιτικού-εκλογικού take off, εάν τα Μέσα θα καλύψουν την ακόμη υπό διαμόρφωση νέα πραγματικότητα ή θα την αγνοήσουν, είναι ένας καθοριστικός παράγοντας για την πορεία του εξτρεμισμού που θα κρίνει την είσοδό του στην κεντρική πολιτική σκηνή, ή, αντιθέτως, την παραμονή του στο περιθώριο.



•Άπαξ, ωστόσο, οι οργανώσεις και τα στελέχη του εξτρεμιστικού χώρου εγκαταλείψουν το πολιτικό περιθώριο, σημασία για την παγίωσή τους στην πολιτική σκηνή, έχει κυρίως ο τρόπος και η έκταση της κάλυψής τους από τα ΜΜΕ: Ο καλλωπισμός και μια “ενημερωδιασκεδαστικού” τύπου αντιμετώπισή τους, αποουσιαστικοποιεί τον εξτρεμισμό• αλλά και η δαιμονοποίησή τους κατασκευάζει παραστάσεις ισχύος και επιρροής μεγαλύτερες από εκείνες που ο συγκεκριμένος χώρος διαθέτει. Εν τέλει, όσο πιο πολύ και πιο κοινότοπα παρουσιάζονται οι εξτρεμιστές από τα Μέσα, τόσο περισσότερο ένα μέρος του κοινού ανέχεται και εξοικειώνεται με τον εξτρεμισμό τους.



Η (υπέρ-)έκθεση των δεξιών εξτρεμιστών στα Media, υπάρχει ο κίνδυνος να καταλήξει σε άλλοθι: Όσοι εμφανίζουν εκλεκτικές συγγένειες με τέτοιες αντιλήψεις, να θεωρήσουν την κάλυψη αυτή ως συνώνυμη μιας ευρείας κοινωνικής απήχησης. Μια τέτοια συνεπαγωγή (ευρεία κάλυψη από τα ΜΜΕ = ευρεία απήχηση των δεξιών εξτρεμιστικών ιδεών και πρακτικών στην κοινωνία) θα μπορούσε, επιπλέον, να λειτουργήσει ως άλλοθι για τη διεύρυνση των πρακτικών εξτρεμισμού, οποιοδήποτε ιδεολογικό-πολιτικό πρόσημο κι αν αυτές διαθέτουν.



Πολλοί –με πονηρία ή αφέλεια– θα σκεφτούν: Εφόσον οι εξτρεμιστές βρίσκονται στο προσκήνιο της δημοσιότητας και τυγχάνουν της δημόσιας προσοχής, τούτο σημαίνει ότι για να προβάλεις τις θέσεις σου και, ενδεχομένως, να επιτύχεις τους στόχους σου, δεν έχεις παρά να μιμηθείς το πολιτικό στιλ μιας ακραίας ομάδας. Τα μιμητικά φαινόμενα που παρατηρούνται στους νέους σήμερα σε σχέση με πρακτικές βίας, εκφράζουν περισσότερο συμφωνία στο μέσον της πράξης (βία), παρά στο περιεχόμενο της πράξης αυτής.



Προφανώς το κοινό δεν είναι τόσο παθητικό και επιρρεπές στη χειραγώγηση, όσο πολλοί πιστεύουν, αλλά ούτε και ανεπηρέαστο από την ατζέντα των Μίντια όσον αφορά τα θέματα που θα λάβει υπόψη του διαμορφώνοντας τη δική του γνώμη για τη συγκυρία (βλ. Ν. Δεμερτζής). Επιπλέον, το δικό του κοινωνικο-πολιτισμικό υπόβαθρο θα καθορίσει εντέλει τη δεκτικότητά του απέναντι σε ό,τι κάνουν τα Μίντια ορατό.



Χωρίς να αποτελούν αναχώματα, τα Μέσα έχουν τη δική τους ευθύνη, ιδίως σε συγκυρίες που εξαπλώνεται ο εξτρεμισμός: Στο όνομα μιας τέτοιας ευθύνης χρειάζεται να συμφωνήσουν μεταξύ τους σε μια λελογισμένη προβολή οργανώσεων και πολιτικών προσώπων που κινούνται στο περιθώριο της δημοκρατικής τάξης, καθώς και στην αυστηρή τήρηση μιας δεοντολογίας που δεν θα παραβιάζεται χάριν της εμπορικότητας των Μέσων. Δυστυχώς, η εγκατάσταση ενός είδους “υγειονομικής ζώνης” (cordon sanitaire) γύρω από την εξτρεμιστική δεξιά, καθίσταται ολοένα και δυσκολότερη, καθώς αυξάνονται τα εκλογικά ποσοστά και η απήχησή της στο κοινό.



Οργανώσεις και πολιτικοί που ασκούν βία ή που προτρέπουν άλλους στη χρήση της, όσοι στρέφονται κατά των αρχών της φιλελεύθερης πλουραλιστικής δημοκρατίας, ακόμη κι αν εκπροσωπούνται σε αντιπροσωπευτικά σώματα, χρειάζεται να απομονωθούν ώστε το θεσμικό οικοδόμημα της φιλελεύθερης δημοκρατίας να μην μολυνθεί από ακραίες πρακτικές. Όμως, μήπως, η απομόνωση αυτή είναι πιο αποτελεσματική όταν, αντί για αμφίβολης αποτελεσματικότητας (και δημοκρατικότητας) νομικές απαγορεύσεις, δοκιμάζεται έμμεσα, δηλαδή με τον περιορισμό των δομών πολιτικής ευκαιρίας και με τον στιγματισμό όσων μετέρχονται τέτοιων πρακτικών;



Η Βασιλική Γεωργιάδου είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο



Πηγή: Μεταρρύθμιση

"... Η ψυχιατρική παρέχει τα ερμηνευτικά εργαλεία για τον γερμανικό μεσοπόλεμο;


                              Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

Τέλος, προσπαθώντας να απαντήσει στο πάντα φλέγον ερώτημα «πώς συνέβησαν όλα αυτά;», ο Ζεμπάλντ διερευνά και εντοπίζει όλους εκείνους τους παράγοντες που συνέτειναν στην εξαχρείωση των Γερμανών: την εσωστρέφεια και τον περιορισμό των συναισθημάτων εντός της οικογένειας, τις ανδρικές αδελφότητες με τυφλή αφοσίωση σε έναν αρχηγό, τις ομάδες ελίτ από κατώτερα στρώματα, όπως τα SS, που αντικατέστησαν την ελίτ της κληρονομικής αριστοκρατίας. Ανάγει το παραληρηματικό όραμα της καταστροφής και τις πρακτικές των ομαδικών εξοντώσεων και των βασανιστηρίων, σε αποτέλεσμα της επιθυμίας για ολοκληρωτική κυριαρχία στον άλλον, για εξουσία πάνω στο πνεύμα και τη σάρκα του και σε όργιο αχαλίνωτης αυτοεκτόνωσης."
                                                         " ΑΝΩΝΥΜΟΣ"



Αίτια : Ανωριμότητα, νευρώσεις, μεγαλομανία, θεωρίες συνομωσίας αόρατων εχθρών, κίνδυνοι διάλυσης έθνους, αλυτρωτισμός, πανγερμανισμός, η εκλεκτή φυλή, παρεμπόδιση κατάκτησης όλων αυτών που δικαιούνταν, βαθιά εμμονή για ευταξία.



Συνέπειες: Ματαίωση μεγαλεπήβολων προσδοκιών, εξαχρείωση, συναισθηματική αναπηρία, ανδρικές αδελφότητες-μεσσιανισμός, (κρυπτο) ομοφυλοφιλία, επιθυμία για ολοκληρωτική κυριαρχία.

…………………………………………………………………………………………………………

Φώτη χάσαμε. Του Στέλιου Κούλογλου


07:11, 02 Νοε 2012
tvxsteam tvxs.gr/node/110131







Φωτογραφία της Αγγελικής Παναγιώτου για το FosPhotos



Ένα από τα σπάνια περιστατικά χιούμορ στην πολιτική ζωή της χώρας σημειώθηκε το 1996, μόλις η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ είχε ψηφίσει τον Κ. Σημίτη για αντικαταστάτη του Α. Παπανδρέου στην πρωθυπουργία. Ο Γεράσιμος Αρσένης, ένας από τους δύο χαμένους της ψηφοφορίας (ο άλλος ήταν ο Άκης Τσοχατζόπουλος), διηγήθηκε στην ομιλία του, αμέσως μετά, το ανέκδοτο με τον αγρότη που ακούει μια φωνή από τον ουρανό, η οποία τον συμβουλεύει να έρθει στην Αθήνα και να στοιχηματίσει στον Ιππόδρομο. Στην κρίσιμη ιπποδρομία, ο επαρχιώτης χάνει όλη την περιουσία του και η φωνή τού λέει: «Γιώργο, χάσαμε».



Δεν είναι ακόμα σαφές πού οφείλεται η ξαφνική μεταστροφή του Φώτη Κουβέλη το βράδυ της Δευτέρας 18 Ιουνίου, την επαύριο των πρόσφατων, επαναληπτικών εκλογών. Μέχρι νωρίς το βράδυ εκείνης της ημέρας, ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. είχε εμμέσως ταχθεί υπέρ μιας ψήφου ανοχής σε μια πιθανή κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Δεν χρειαζόταν, άλλωστε, η κοινοβουλευτική δύναμη της Δημοκρατικής Αριστεράς για να σχηματιστεί κυβέρνηση. Γιατί την επομένη το πρωί να ταχθεί υπέρ της συμμετοχής στην κυβέρνηση Σαμαρά;



Άλλοι υποστηρίζουν ότι, στη διάρκεια της νύχτας, του δόθηκε η υπόσχεση ότι θα προταθεί για επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αλλά το σενάριο αυτό μπάζει νερά, αφού ήταν από εκείνες τις μέρες φανερό ότι σε δύο χρόνια «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει» στην καταρρέουσα πολιτική ζωή της χώρας. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι του δόθηκε η διαβεβαίωση πως θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός στη διάρκεια της τετραετίας, αφού με τα επαχθή μέτρα που θα λάβει η νέα κυβέρνηση ο Α. Σαμαράς δεν θα μπορέσει να σταθεί για πολύ.



Είναι γεγονός ότι την θέση της πρωθυπουργίας είχε δεχθεί ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές της 6ης Μαίου. Η ορκομωσία θα γινοταν αμέσως μετά την αποτυχία των διερευνητικών επαφών του Α. Τσίπρα και το σενάριο προέβλεπε ο Ευγ. Βενιζέλος να καταθέσει αμέσως την εντολή για να προχωρήσει γρήγορα η ορκομωσία τρικομματικής κυβέρνησης υπό τον Φ.Κουβέλη.



Ο τελευταίος ειδοποίησε στις 6 το πρωί την προεδρία της Δημοκρατίας, ότι τελικώς δεν θα έπαιρνε το ρίσκο, και έτσι φτάσαμε στις δεύτερες εκλογές, όταν ο σχηματισμός κυβέρνησης είχε ωριμάσει και στην κοινή γνώμη. Αλλά τα προηγούμενα πάλι δεν εξηγούν που οφείλεται η μεταμεσονύχτια μεταστροφή, από την ευέλικτο και πολύ λιγότερο δαπανηρή ψήφο ανοχής, στην συμμετοχή. Σε μια κυβέρνηση που ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα χάσει την κούρσα, όπως την είχε χάσει και ο Γιώργος στο ανέκδοτο του Αρσένη.



Τα όσα γίνονται αυτές τις ημέρες με τη διελκυστίνδα ΔΗΜΑΡ-Τρόικας για τα εργασιακά δεν είναι παρά αναπόφευκτη συνέπεια εκείνης της μοιραίας απόφασης. Ο Φ. Κουβέλης επέλεξε να διαφοροποιήσει τη θέση του οργανώνοντας μια επικοινωνιακή ρήξη, όχι στο θέμα της «δημοσιονομικής προσαρμογής», δηλαδή στα νέα μέτρα λιτότητας, στα οποία η Τρόικα είναι αμετακίνητη, αλλά στις εργασιακές σχέσεις. Πράγματι, με απλούς κανόνες λογικής η Τρόικα δεν θα είχε πρόβλημα να υποχωρήσει σε αυτό το σημείο: με την καταστροφή που φέρνουν τα νέα μέτρα, η επιμονή στην κατάργηση του επιδόματος γάμου είναι σαν να έχεις φάει όλο τον γάιδαρο, αλλά να επιμένεις να σου ψήσουν και την ουρά.



Το λάθος του αρχηγού της ΔΗΜ.ΑΡ. είναι ότι δεν υπολόγισε πως πρόκειται για παιχνίδι εξουσίας. Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα ιδιότυπο, χωρίς προηγούμενο σε ευρωπαϊκή χώρα μετά τη δεκαετία του ’50 καθεστώς οικονομικής κατοχής και η Τρόικα κάνει επίδειξη δύναμης. Δεν πρόκειται, άλλωστε, για δημοσιονομική προσαρμογή αλλά για την προσαρμογή μιας κοινωνίας στον νεοφιλελεύθερο Μεσαίωνα. Στο ερώτημα ποιος κυβερνά αυτήν τη χώρα, η Τρόικα ήταν αδύνατο να απαντήσει: «ο Φώτης».



Είναι γεγονός ότι ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. είχε εδώ κι εβδομάδες την αίσθηση ενός αδιεξόδου, και όχι μόνο για τα μέτρα λιτότητας. Η επιλογή της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ του κ. Σαμαρά αποδεικνύεται καταστροφική σε όλους τους τομείς: εδώ έφτασαν να συλλαμβάνουν τον Βαξεβάνη που έκανε πολύ καλά τη δουλειά του δημοσιοποιώντας την λίστα που συγκάλυπταν οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, όπως την έκαναν οι Κατσίμη-Αρβανίτης στην ΕΡΤ πριν τους διώξουν, προκαλώντας διεθνή κατακραυγή.



Ο Δένδιας συγκαλύπτει τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα για να τον ξεφωνίσουν η «Guardian» και οι ιατροδικαστές. Στην Κέρκυρα έκαναν έρευνα στο σπίτι, κατέσχεσαν τον υπολογιστή και συνέλαβαν έναν πολίτη επειδή ανάρτησε στο facebook φωτογραφίες αστυνομικής βίας στην τοπική παρέλαση. Υστερα τον κατηγόρησαν για διάδοση ψευδών ειδήσεων με σκοπό να βλάψει την εικόνα της χώρας!



Στο Δημόσιο διορίζουν ακάθεκτοι από συγγενείς μέχρι γκόμενες, τα ΕΣΠΑ τα σταμάτησαν για να τα δώσουν σε κολλητούς, την ώρα που η οικονομία ασφυκτιά. Πρόκειται για μεταμφιεσμένους πασοκτζήδες, με έξτρα δόση συντηρητισμού και βλακείας. Ένα κόμμα που πήρε 18% στις εκλογές (άντε 29,6% στις δεύτερες, όταν ψήφισαν η Μέρκελ, η «Bild» με τα ανοιχτά γράμματα και το κακό συναπάντημα) συμπεριφέρεται λες και είναι ο στρατάρχης Παπάγος με το 50%, τρία χρόνια μετά τη λήξη του εμφύλιου πολέμου.



Ενα ακόμη στρατηγικό λάθος ήταν ότι, πάνω στη φούρια να σχηματιστεί κυβέρνηση το καλοκαίρι, η χάραξη της όποιας διαπραγματευτικής τακτικής με τους δανειστές, ανατέθηκε στην ΝΔ, για να αποδειχθεί σύντομα ότι ο κ. Σαμαράς δεν είχε την παραμικρή διάθεση να διαπραγματευθει το παραμικρό. 'Ομως “τακτική του καλού μαθητή” που χάραξαν οι Σαμαράς-Στουρνάρας εξαντλήθηκε σε κάποια καλά λόγια της Μέρκελ, με αποκορύφωμα την επίσκεψη στην Αθήνα, όπου η γερμανίδα καγκελάριος όχι μόνο δεν έφερε δώρα, αλλά ούτε καν επανέλαβε ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην ευρωζώνη.



Αντίθετα, η με όρους και νοοτροπία υποτέλειας προσκόληση στο Βερολίνο στερεί από την Αθήνα την δυνατότητα να συστρατευθεί με τους φυσικούς συμμάχους της, δηλαδή τις χώρες του ευρωπαικού νότου. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα δεν προσκλήθηκε τον προηγούμενο μήνα στην διάσκεψη της Μάλτας, στην οποία συμμετείχαν οι πρωθυπουργοί της Ισπανίας και της Ιταλίας και ο Γάλλος πρόεδρος. Ο Ελληνας πρωθυπουργός δεν έχει καμιά πρόθεση πολιτικής διαπραγμάτευσης, όπως του ζητούσαν οι εταίροι του για να υπάρξει κάποιου ειδους ελάφρυνση στα μέτρα. Οταν κήρυξε το τέλος της εικονικής διαπραγμάτευσης την Τρίτη, προκάλεσε την άμεση αντίδραση των Βενιζέλου- Κουβέλη που την επόμενη ούτε κατέβηκαν να ψηφίσουν στην Βουλή.



Ο Γιώργος στο ανέκδοτο του Αρσένη είχε παίξει όλη την περιουσία του σε μια ιπποδρομία. Ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. είχε εγκαίρως ειδοποιηθεί ότι η τρόικα, ακόμη και για λόγους γοήτρου, δεν θα έκανε πίσω στα εργασιακά. Αλλά παρ'όλα αυτά προχώρησε σε ένα λάθος καταστροφικό στην πολιτική, όπου ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ. Επαιξε όλα τα χαρτιά του στο όχι, δηλώνοντας ότι δεν θα τα ψηφίσει με τίποτα και αυτοεγκλωβίστηκε: η θα έπρεπε θα κάνει κωλοτούμπα ή να επιφέρει συντριπτικό πλήγμα στην κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει.



Προς το παρόν φαίνεται να επιλέγει την τελευταία λύση. Ακόμη όμως και αν τα μέτρα περάσουν την ερχόμενη εβδομάδα, η κυβέρνηση βγαίνει ετοιμοθάνατη από την μάχη: πέρα από τις διαρροές στο ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ θα έχει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ταχθεί εναντίον της βασικότερης επιλογής της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει. Αλλά επειδή η επιλογή της σύμπραξης με την ΝΔ δεν έχει ανατραπεί, δηλώνει ότι θα συνεχίσει να στηρίζει την κυβέρνηση την οποία δεν θα υποστηρίξει στην πιο κρίσιμη ψηφοφορία!



Στην πολιτική είναι καλό να πηγαίνεις μέχρι τέλος την επιλογή που έχεις κάνει. Η αν αλλάξεις, να επιμείνεις στην αλλαγή. Αν δεν κάνεις ούτε το ένα ούτε το άλλο, στο τέλος θα χάσεις. “Η όπως έλεγε το ανέκδοτο, Φώτη χάσαμε".

Τον Βαξεβάνη, τον Αρβανίτη και την Κατσίμη; Τους ξεχάσαμε. Του Σ. Κούλογλου


07:11, 01 Νοε 2012
tvxsteam tvxs.gr/node/110
Τα αιτήματα και η “πλατφόρμα” που διαμόρφωσαν οι συνεργαζόμενες Ενώσεις και Ομοσπονδίες στον Τύπο και τα ΜΜΕ για την χθεσινή απεργία, είναι χαρακτηριστικά για την συντεχνιακή νοοτροπία που κυριαρχεί στον δημοσιογραφικό χώρο και έχει συμβάλλει καθοριστικά στην καταστροφική πορεία του κλάδου. Από την πλατφόρμα της απεργίας που κηρύχθηκε για την υπαγωγή των δημοσιογραφικών ασφαλιστικών ταμείων στον ΕΟΠΥΥ, λείπει η παραμικρή αναφορά για τις πρόσφατες, συνεχείς λογοκριτικές παρεμβάσεις και την επίθεση που δέχεται η ελευθερία της έκφρασης από μια κυβέρνηση που καθιερώνει τον αυταρχισμό και φλερτάρει με την αντιδημοκρατική εκτροπή.



Όσο και αν μοιάζει απίστευτο, δεν διατυπώνονται προφανή αιτήματα, όπως η παύση της ποινικής δίωξης εναντίον του Κώστα Βαξεβάνη και η ανάκληση της απόφασης για την απομάκρυνση του Κώστα Αρβανίτη και της Μαριλένας Κατσίμη από την εκπομπή της ΝΕΤ "Πρωινή Ενημέρωση”. Συνεχίζεται έτσι η παράδοση που θέλει τους Ελληνες δημοσιογράφους - σε αντίθεση με όλους τους ξένους συναδέλφους τους - να μην έχουν απεργήσει ΠΟΤΕ για να προασπίσουν την ελευθεροτυπία.



Οι παραλείψεις αυτές ενισχύουν την εικόνα που κυριαρχεί στην κοινή γνώμη για τους δημοσιογράφους: ότι πρόκειται δηλαδή για μια κοινωνική ομάδα παχύδερμων, συχνά διεφθαρμένων ατόμων, που αδιαφορούν για τα προβλήματα των πολιτών και την τίμια ενημέρωση, παραπλανούν και ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την πάρτη τους.



Η εικόνα αυτή ενισχύεται καθημερινά από την αντιδεοντολογική και παραποιημένη κάλυψη των εξελίξεων που συγκλονίζουν την χώρα μας. Δεν είναι δυνατόν, λόγου χάριν, οι δημοσιογράφοι να “ανακαλύπτουν” τον Στουρνάρα μόνο όταν προσπάθησε να βάλει τα ταμεία τους στον ΕΟΠΥΥ: πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο που με τις απίθανες “μελέτες”του στο ΙΟΒΕ (όπως πχ ότι αν ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα θα ανέβει το ΑΕΠ κατά 13,5%!!) έχει συμβάλλει αποφασιστικά για να επιβληθούν τα επαχθή, εξωπραγματικά μνημόνια που καταστρέφουν την χώρα.



Και μόλις η εικόνα πάει να βελτιωθεί λόγω των προαναφερθέντων συναδέλφων που έκαναν σωστά την δουλειά τους και διώκονται γι αυτό, έρχονται ενώσεις και ομοσπονδίες που κηρύσσουν απεργία χωρίς να πουν ούτε μια λέξη για την υπεράσπιση τους.



Παραγνωρίζοντας, μεταξύ των άλλων, ότι υπάρχουν και δημοσιογράφοι που καλούνται να απεργήσουν, ενώ δεν είναι μέλη των "ευγενών" ασφαλιστικών ταμείων. Σε ποια βάση άραγε θα το κάνουν παρά στην καταδίκη των διώξεων των συναδέλφων και της λογοκρισίας, που αφορά όλους; Η απάντηση που μου έδωσε αρμόδιος συνδικαλιστής συνάδελφος στον οποίο διαμαρτυρήθηκα για τις παραλείψεις ήταν αφοπλιστική: “έχεις δίκιο, αλλά το ξεχάσαμε”!



Οι δημοσιογράφοι μπορούν να υπερασπίσουν τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα και να βελτιώσουν την θέση τους μόνο όταν επιτελούν σωστά την βασική αποστολή τους. 'Όσο οι εφημερίδες κλείνουν γιατί κανείς δεν τις πιστεύει και τα δελτία ειδήσεων απαξιώνονται, τόσο οι δημοσιογράφοι θα χάνουν την δουλειά και την ασφάλιση τους. Ακόμη κι αν σπάσουν το ρεκόρ Γκίνες απεργιών.



Με δεδομένη την ραγδαία απαξίωση της δημοσιογραφίας, αποτελεί πλέον συνενοχή η συμπόρευση με την κυρίαρχη, συντεχνιακή αντίληψη που μας έφερε ως εδώ. Από εδώ και στο εξής, εγώ προσωπικά και το Tvxs ως μέσο ενημέρωσης(οι συντάκτες του διατηρούν την απόλυτη ελευθερία να αποφασίζουν για τον εαυτό τους) θα απεργεί μόνο όταν, τουλάχιστον στην ίδια μοίρα με τα όποια δίκαια συνδικαλιστικά αιτήματα, θα προβάλλονται συγκεκριμένες διεκδικήσεις για την υπεράσπιση της ελευθεροτυπίας και των συναδέλφων που διώκονται για τις απόψεις τους.