Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014

  1. Ernst Bloch: Η φιλοσοφία της ελπίδας και του μέλλοντος
    ΠΗΓΗ tvxs
    08:13 | 07 Ιουλ. 2014
    Τελευταία ανανέωση 08:17 | 07 Ιουλ. 2014

    O μεγάλος Γερμανός ουτοπιστής μαρξιστής φιλόσοφος Ernst Bloch γεννήθηκε σαν σήμερα στις 7 Ιουλίου του 1885 και έφυγε από τη ζωή το 1977. Ανέπτυξε μια μέθοδο πολιτισμικής κριτικής που επεκτείνει την κλασική μαρξιστική προσέγγιση για τον πολιτισμό και την ιδεολογία ενώ παρέχει μία από τις πλουσιότερες παρακαταθήκες κριτικής ιδεολογίας μέσα στην μαρξιστική παράδοση.


    Ο θεωρητικός Douglas Kellner αναδεικνύει πως ο Block διατύπωσε μια μέθοδο με ιδιαίτερο απαιτητικό και κριτικό ιδεολογικό περιεχόμενο σε θεωρίες, φιλοσοφίες, πολιτισμικές εκφάνσεις και αντικείμενα, των οποίων η ιδεολογική φύση και τα αποτελέσματα, συχνά παραβλέπονται. Ο Block συμβάλλει επίσης με ένα μοναδικό τρόπο στον μαρξισμό δίνοντας του νέες προοπτικές, όπως επίσης στο σοσιαλισμό και την επαναστατική θεωρία.

    «Η Αρχή της Ελπίδας»

    Όπως η φιλοσοφία του Χέγκελ αρθρώνει την οδύσσεια του πνεύματος μέσα από την ιστορία και τον πολιτισμό, έτσι και η φιλοσοφία του Bloch συντάσσει τις αντιξοότητες της ελπίδας. Για τον Bloch, η ελπίδα διαποτίζει την καθημερινή συνείδηση και η δόμησή της μέσα σε πολιτισμικές μορφές, κυμαίνεται από το παραμύθι ως τις μεγαλειώδεις φιλοσοφικές και πολιτισμικές ουτοπίες.

    Τα άτομα είναι ημιτελή, κατά τον Bloch. Κινούνται από «όνειρα για μια καλύτερη ζωή» και από ουτοπικές επιθυμίες εκπλήρωσης. Το «κάτι καλύτερο» το οποίο οι άνθρωποι λαχταρούν είναι ακριβώς το θέμα-κλειδί στο μεγάλο έργο του «Η Αρχή της Ελπίδας», στο οποίο βρίσκουμε μια συστηματική εξέταση των τρόπων των ονειροπολήσεων, των παραμυθιών και των μύθων, της φιλοσοφίας και της θρησκείας, της λαϊκής κουλτούρας, της λογοτεχνίας, του θεάτρου, ακόμα και των πολιτικών και κοινωνικών ουτοπιών.

    Το έργο περιέχει, επιπλέον, αρκετές απελευθερωτικές στιγμές που σκιαγραφούν οράματα μιας καλύτερης ζωής. Είναι αυτές που θέτουν υπό αμφισβήτηση την οργάνωση και τη δομή της ζωής υπό τον καπιταλισμό ή τον κρατικό σοσιαλισμό.

    Πάνω απ’ όλα ο Bloch αναπτύσσει μια φιλοσοφία της ελπίδας και του μέλλοντος, ένα όνειρο προς τα εμπρός, μια προβολή ενός οράματος ενός μελλοντικού βασιλείου της ελευθερίας. Πιστεύει πως μόνον όταν προβάλουμε το μέλλον υπό το πρίσμα του τι είναι, του τι έγινε και του τι θα μπορούσε να γίνει ώστε να δημιουργηθεί μια πρακτική που θα παράξει έναν κόσμο μέσα στον οποίο θα είμαστε στο σπίτι μας και θα ζούμε τα μεγαλύτερα όνειρα της ανθρωπότητας.

    Ένα τέτοιο μοντέλο σκέψης, έχει φυσικά τις ρίζες του στα κείμενα του Μαρξ. Μέσα στην μαρξιστική παράδοση, υπάρχει εκτός από την «κοινωνική αδικία» και μια πιο θετική ιδεολογική πτυχή, που εκφράστηκε από το Λένιν. Ο Λένιν βλέπει τη σοσιαλιστική ιδεολογία ως μια θετική δύναμη για την ανάπτυξη της επαναστατικής συνείδησης και την προώθηση του σοσιαλισμού.

    Όμως η φιλοσοφία του Bloch είναι πολύ πιο πολύπλοκη από εκείνες που απλώς καταγγέλλουν κάθε ιδεολογία ως ψευδή συνείδηση ή που τονίζουν τις θετικές πτυχές της σοσιαλιστικής ιδεολογίας.

    Εν τέλει βλέπει στοιχεία τόσο στοιχεία ουτοπίας και χειραφέτησης όσο και παραπλανητικές και απατηλές ιδιότητες σε όλες τις ζώσες ιδεολογίες.

    Κατηγορία άρθρου:
  2. Ο Michel Paul Foucault και η θεώρηση της εξουσίας
    Του Αντώνη Γαλανόπουλου
    ΠΗΓΗ-TVXS

    08:25 | 07 Ιουλ. 2014
    Τελευταία ανανέωση 08:30 | 07 Ιουλ. 2014

    Ο Μισέλ Φουκώ υπήρξε από τους μεγαλύτερους δομιστές κοινωνικούς φιλοσόφους του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Πουατιέ στις 15 Οκτωβρίου του 1926. Σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία στην École normale supérieure έως το 1950, ενώ το 1961 υποστήριξε τη διδακτορική διατριβή του στη Σορβόννη. Το 1970, εκλέχθηκε ισόβιος καθηγητής στο περίφημο Κολέγιο της Γαλλίας, στην έδρα που ο ίδιος ονόμασε «Ιστορία των Συστημάτων της Σκέψης». Δίδαξε εκεί έως τον θάνατό του ενώ τα μαθήματά του στο Κολέγιο της Γαλλίας έχουν αφήσει εποχή. Πέθανε στις 25 Ιουνίου του 1984, στο νοσοκομείο De la Salpetriere του Παρισιού χτυπημένος από τον ιό του HIV. Γράφει ο Αντώνης Γαλανόπουλος



    Αξίζει να σημειώσουμε ότι σημαντική ήταν η συμβολή του Φουκώ στην πολιτικοποίηση πολλών ζητημάτων (όπως αυτά της τρέλας, της ομοφυλοφιλίας, των φυλακών) και στη συνακόλουθη διεύρυνση του πεδίου της πολιτικής πάλης1. Στο συγγραφικό του έργο, ασχολήθηκε με τη φυλακή, την τιμωρία, την αστυνομία, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, τη φροντίδα των πνευματικά ασθενών. Στα πιο σημαντικά έργα του Φουκώ συγκαταλέγονται τα εξής: «Τρέλα και παραλογισμός: ιστορία της τρέλας στην κλασική εποχή», «Επιτήρηση και τιμωρία: η γέννηση της φυλακής», «Οι λέξεις και τα πράγματα: μία αρχαιoλογία των επιστημών του ανθρώπου», «Η αρχαιολογία της γνώσης», «Η ιστορία της σεξουαλικότητας».

    Ο Φουκώ ήταν ένας γενναίος κοινωνικός αγωνιστής στην υπόθεση όλων των καταπιεσμένων και κοινωνικά αποκλεισμένων. Δεν περιοριζόταν στο να πάρει δημόσια θέση, είχε ενεργό πολιτική παρουσία και την ετοιμότητα για άμεση δράση στους δρόμους 2. Στο παρόν κείμενο θα μας απασχολήσει η εννοιολόγηση της εξουσίας από τον Φουκώ, μια καινοτόμα θεώρηση της έννοιας της εξουσίας για την οποία και είναι ιδιαίτερα γνωστός στο πεδίο της πολιτικής θεωρίας και φιλοσοφίας.

    O Michel Foucault και ο Jean Paul Sartre έξω από την είσοδο του εργοστασίου της Renault διαμαρτυρontai για τη δολοφονία του νεαρού μαοϊκού Pierre Overney
    O Michel Foucault και ο Jean Paul Sartre έξω από την είσοδο του εργοστασίου της Renault διαμαρτύρoνται για τη δολοφονία του νεαρού μαοϊκού Pierre Overney

    Η θεώρηση της εξουσίας

    Ο Φουκώ ισχυριζόταν ότι ως την εποχή του δεν υπήρχε θεωρία για την εξουσία. Όλες οι αναλύσεις περί του θέματος περιστρέφονταν γύρω από το νομικό περίβλημα της εξουσίας ή γύρω από το κράτος, χωρίς να κάνουν λόγο για την ίδια την εξουσία, ως ξεχωριστό και ιδιαίτερο φαινόμενο, το οποίο χρήζει διαφορετικής αντιμετώπισης και απαιτεί συνεπώς διαφορετικά εννοιολογικά εργαλεία για να κατανοηθεί. Ο Φουκώ δεν αναζητά κάποιο θεμέλιο της εξουσίας, δεν την συσχετίζει με κάποια κοινωνικοοικονομική δομή και προτείνει την απαλλαγή της πολιτικής σκέψης από το καθεστώς της νομικής «μοναρχίας»3.

    Ισχυρίζεται ότι η πολιτική θεωρία δεν έπαψε ποτέ να κατατρύχεται από το πρόσωπο του μονάρχη. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια θεωρία που δεν θα εστιάζεται γύρω από το πρόβλημα της ανώτατης αρχής. «Πρέπει να κόψουμε το κεφάλι του βασιλιά», γράφει εμφατικά 4.

    Η εξουσία, για τον Φουκώ, δεν έχει τη μορφή εμπορεύματος, δεν είναι κάτι που αποκτάται και μεταβιβάζεται. Οι σχέσεις εξουσίας δεν βρίσκονται σε εξωτερική θέση ως προς τις υπόλοιπες κοινωνικές σχέσεις. Αντίθετα, ενυπάρχουν σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις, τις διαμορφώνουν και τις καθορίζουν. Επομένως, οι ανισότητες εντός των οικονομικών ή όποιων άλλων κοινωνικών σχέσεων είναι αποτέλεσμα της διαμάχης στο πλαίσιο των σχέσεων εξουσίας. Η εξουσία για τον Φουκώ δεν αποτελεί ούτε θεσμό ούτε δομή. Για τον Φουκώ, η εξουσία δεν ανήκει σε συγκεκριμένα άτομα ή ομάδες ατόμων, δεν έχει έναν και μόνο γενέθλιο τόπο, δεν εντοπίζεται σε συγκεκριμένους πολιτικούς φορείς και θεσμούς, αλλά διαπερνά ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό, συνιστώντας έτσι ένα δίκτυο σχέσεων.

    Δεν πρόκειται λοιπόν για μία, αλλά για πολλές εξουσίες και πιο συγκεκριμένα για σχέσεις εξουσίας 5. Υπάρχει, επομένως, μια σχεσιακή αντίληψη της εξουσίας.

    O Φουκώ στην «Ιστορία της σεξουαλικότητας» ορίζει την εξουσία ως εξής: «Με τον όρο εξουσία, νομίζω πως πρέπει καταρχήν να εννοούμε το πλήθος των σχέσεων δύναμης που ενυπάρχουν στον χώρο όπου ασκούνται και είναι συστατικές της οργάνωσής τους. Το παιχνίδι που μέσα από αδιάκοπους αγώνες και συγκρούσεις τις μεταμορφώνει, τις ενδυναμώνει, τις αντιστρέφει. Τα στηρίγματα που αυτές οι σχέσεις δύναμης βρίσκουν αναμεταξύ τους έτσι που σχηματίζουν αλυσίδα ή σύστημα, ή, αντίθετα, τις αναντιστοιχίες, τις αντιφάσεις που απομονώνουν τη μια από την άλλη. Τις στρατηγικές τέλος, μέσα στις οποίες ενεργοποιούνται και που το γενικό τους σχέδιο ή η θεσμική τους αποκρυστάλλωση υλοποιούνται στους κρατικούς μηχανισμούς, στη διατύπωση του νόμου, στις κοινωνικές ηγεμονίες» 6.


    Όταν προτείνει τον τρόπο με τον οποίο οφείλουμε να μελετάμε την εξουσία, αντιστρέφει τη συνήθη πορεία, λέγοντας πως πρέπει να δούμε την εξουσία από τα κάτω προς τα πάνω, ισχυριζόμενος πως η εξουσία δεν απορρέει από το κράτος. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πού στηρίζεται η ύπαρξη κεντρικών μηχανισμών εξουσίας, αν δεν εξετάσουμε τους ειδικούς μηχανισμούς, τις ιδιαίτερες στρατηγικές, που διέπουν τις σχέσεις επιβολής στη «βάση» της κοινωνίας.

    Οι σχέσεις εξουσίας διασχίζουν τους μηχανισμούς και τους θεσμούς, με αποτέλεσμα να μην εξαντλείται η ύπαρξή τους μόνο εντός τους7. Κάθε έννοια κεντρικής εξουσίας δεν μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει χωρίς την ύπαρξη σχέσεων εξουσίας στο μικροεπίπεδο8. Ο Φουκώ δεν θέλει να πει βέβαια ότι το κράτος δεν είναι σημαντικό. Ισχυρίζεται όμως ότι οι σχέσεις εξουσίας επεκτείνονται πέρα από τα όρια του κράτους. Το κράτος απέχει πολύ από το να είναι ικανό να καταλάβει ολόκληρο το πεδίο των πραγματικών σχέσεων εξουσία ενώ το ίδιο το κράτος μπορεί να λειτουργήσει μόνο στη βάση υπαρχουσών σχέσεων εξουσίας.

    Κατά συνέπεια, το κράτος, για τον Φουκώ, συνίσταται στην κωδικοποίηση ενός αριθμού σχέσεων εξουσίας που καθιστούν δυνατή τη λειτουργία του και η επανάσταση είναι ένας διαφορετικός τύπος κωδικοποίησης των ίδιων σχέσεων9. Επομένως εγκαταλείπεται οριστικά η θέση περί ύπαρξης ενός κέντρου εξουσίας στην κοινωνία.

    Μια από τις σημαντικότερες προσφορές του Φουκώ για την εξουσία είναι ότι η τελευταία δεν σχετίζεται με την άρνηση. Ισχυρίζεται πως πρέπει να πάψουμε να περιγράφουμε τα αποτελέσματα της εξουσίας με αρνητικούς όρους. «Στην πραγματικότητα», υποστηρίζει, «η εξουσία παράγει, παράγει κάτι το πραγματικό, παράγει τομείς αντικειμένων και τελετουργίες αλήθειας. Η εξουσία παράγει πραγματικότητα»10. Η έννοια της καταπίεσης είναι εντελώς ακατάλληλη για να αντιληφθούμε τι είναι ακριβώς η παραγωγική πλευρά της εξουσίας. Όταν ορίζουμε τα αποτελέσματα της εξουσίας σαν καταπίεση, υιοθετούμε μια καθαρά νομική αντίληψη της εξουσίας αυτής. Αυτό που κάνει την εξουσία ανθεκτική είναι το ότι δεν περιορίζεται στην απαγόρευση, αλλά παράγει πράγματα, μορφές γνώσης και λόγο. Σύμφωνα με τον Φουκώ, πρέπει να θεωρηθεί ένα παραγωγικό πλέγμα που καλύπτει ολόκληρο το κοινωνικό σώμα11. Αν η εξουσία ασκούνταν μόνο με αρνητικούς όρους, τότε θα ήταν πολύ εύθραυστη. Είναι όμως ισχυρή ακριβώς επειδή παράγει θετικά αποτελέσματα στο επίπεδο της επιθυμίας και της γνώσης12.

    Επίσης, εστιάζει στο ότι οι σχέσεις εξουσίας δεν είναι σχέσεις βίας. Σκοπός της βίας είναι ο περιορισμός, η εξαφάνιση του υποκειμένου. Σκοπός της εξουσίας είναι η συγκρότηση του υποκειμένου13.Η εξουσία είναι μια μορφή δράσης ενός προσώπου ή μιας ομάδας προσώπων με σκοπό τη δημιουργία συγκεκριμένων «θετικών» συμπεριφορών. Είναι δράση επί δράσεων, ικανότητα επενέργειας επί σχέσεων. Η άσκηση της εξουσίας έχει στόχο να οριοθετήσει τις ενδεχόμενες συμπεριφορές των υποκειμένων, να δομήσει το ενδεχόμενο πεδίο δράσης των άλλων14. Η εξουσία λέει ο Φουκώ «είναι λιγότερο της τάξης της κατά μέτωπο αντιπαράθεσης δύο αντιπάλων απ’ ό,τι της τάξης της διακυβέρνησης»15. Η έννοια δεν πρέπει φυσικά να συσχετίζεται με την κυβερνητική διαχείριση του κράτους. Αναφέρεται στο τρόπο διεύθυνσης της διαγωγής των ατόμων ή των ομάδων. Η εξουσία, που γίνεται αντιληπτή με αυτό τον τρόπο, προϋποθέτει την ύπαρξη «ελεύθερων υποκειμένων»16. Εφόσον βασική προϋπόθεση των εξουσιαστικών σχέσεων είναι η ύπαρξη ελευθέρων υποκειμένων, οι διαμάχες είναι αδύνατο να σταματήσουν. Για αυτό και ο Φουκώ θεωρεί απίθανη την ύπαρξη μιας κοινωνίας χωρίς σχέσεις εξουσίας.

    Αντί επιλόγου

    Ο Φουκώ δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι η εξουσία μπορεί να εξηγήσει τα πάντα. Ρητά διατύπωνε τη θέση ότι η εξουσία δεν είναι μια επεξηγητική αρχή καθολικής ισχύος17. Όταν έλεγε ότι οι σχέσεις εξουσίας είναι πανταχού παρούσες, δεν εννοούσε ότι η εξουσία είναι παντοδύναμη. Αυτές οι σχέσεις δεν θα είχαν εγκαθιδρυθεί, εάν η εξουσία ήταν παντοδύναμη. Το γεγονός ότι υπάρχουν τεχνικές εξουσίας, εργαλεία εξουσίας, το ότι υπάρχουν αυτές οι ασταθείς, επικίνδυνες, αντιστρέψιμες, εύθραυστες σχέσεις, αποδεικνύει προφανώς ότι δεν υπάρχει σε κανένα σημείο του κοινωνικού σώματος κάτι που να είναι παντοδύναμο18. Με ένα σχεδόν παράδοξο τρόπο θα δηλώσει ότι «ακριβώς επειδή δεν υπάρχει καμία παντοδύναμη εξουσία, υπάρχουν πανταχού παρούσες σχέσεις εξουσίας». Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί πως ο Φουκώ υποστηρίζει ότι αντιστάσεις είναι περισσότερο πραγματικές και δραστικές στον βαθμό που παράγονται εκεί όπου ασκούνται οι σχέσεις εξουσίας20.

    Σημειώσεις

Κυριακή 6 Ιουλίου 2014

ΠΙΚΡΑ ΚΑΤΑΧΝΙΑ
Υπήρξε σε εποχή 
ισχνών αγελάδων.
Βίωσε 
παιδί, την καταχνιά
του καιρού του.

Η Ελλάδα ήταν. 
Τραυματισμένη.
Πονεμένη. 
Πεσμένη στο έδαφος.
Τα παιδιά.
Υποσιτισμένα να πεινούν.
Για δικαιοσύνη,
Να διψούν για στοργή
και αγάπη.

Καθόλου λύπη.
Με τα καρφιά να
τρυπούν το λιγνό σώμα του.
Η φτώχεια μοιάζει με πανώλη.
Ενοχοποιείται.
Χλευάζεται.
Και το δάκρυ κυλά.
Στα κρυφά
Την νύχτα, να μην
το δει το φεγγάρι
και πικραθεί.

Η εφηβεία χάθηκε .
Η χαμένη παιδικότητα.
Αναζητά την αθωότητα της.
Στον δικό του κόσμο.
Τον κόσμο των δακρύων
και του ζόφου.
Ήταν ζήτημα ζωής.
Το παιδί να καεί στην κάψα.
Του δρόμου και την υγρασία.
των υπονόμων.

"Πολιτισμένη" δύστυχη πατρίδα!
Όπου επιβίωνες.
Από την καλοσύνη των ξένων.!
Ελλάδα του 50 και 60
Στα ξένα η σωτηρία.
Για τα παιδιά της;

Άφιλα τα¨
Σημάδια ψυχής, χάραξαν.
Με αίμα εμπειρίες ζωής.

ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ
ΠΙΚΡΕΣ

Μην τον ψέγετε για τα 
παραπανίσια του κιλά.
Εκεί μέσα έχουν κρυφτεί
ατελείωτες πίκρες,δακρύων
παραπόνων, και θυμών. 

Η έκρηξη με πάταγο θα
προκαλέσει αντιδράσεις.
Προτιμά να καταπίνει
τα συναισθήματα.

Εις βάρος της αισθητικής του.
Να βιώνει την ζωή με μια
αδιόρατη μελαγχολία
Που το θαμπώνει το βλέμμα.
Είναι ο δικός του τρόπος.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Σάββατο 5 Ιουλίου 2014

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ
Κανείς δεν θα με ζητήσει.
Όταν πεθάνω.
Η σωρός μου στα αζήτητα.
Στο νεκροτομείο.

Γεννήθηκα κάτω από ένα δέντρο.
Και μεγάλωσα στο δάσος.

Δεν έχω κανένα στο κόσμο.
Είμαι ανέστιος και πένης.
Δεν θα λυπηθεί κανείς για μένα.

Εκτός από τον πιστό μου σκύλο.
Πόσο ήθελα να με αγαπήσουν.
Όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.

Κι όμως θα φύγω μια ημέρα.
Μόνος κι έρημος.
Ως παιδί απαγορευμένου έρωτα
Που ποτέ κανείς δεν αγάπησε.

ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ
"Oταν θελήσεις κάτι 
το σύμπαν συνωμοτεί για
να το αποκτήσεις."
Είπε και λάλησε διάσημος.
Λατίνος συγγραφέας.
Δηλαδή ο άνθρωπος.
Εκ της φύσεως άπληστος.
Μπορεί να γίνει και μεγάλος
πλεονέκτης.


Να ζητάει εντέλει
πράγματα.
Όπως είπε .
Ο μεγάλος Ε. Φρομ.
"Σαν ανικανοποίητο
βυζανιάρικο βρέφος"
Και¨"να συνωμοτεί
με τον πατέρα των Θεών Δία
και με το σύμπαν" διαρκώς.
Για να ικανοποιεί
το ναρκισσιστικό εγώ του.

Είναι φανατικός του
ψευδεπίγραφου
καπιταλιστικού
ονείρου ο συγγραφέας.

Με πλήρη αναισθησία για¨ "τον
πλησίον του, που πρέπει
όπως κηρύττει ο Χριστιανισμός¨

"Ν`αγαπήσει ως εαυτόν."
Με τέτοιες "συνταγές"
"μαγειρεύονται"
τα ευπώλητα"βιβλία.

Αν μάθαινε γ`αυτήν την "προφητεία".
Ο μεγάλος και βαθυστόχαστος,
Νίκος Καζαντζάκης θα έτριζαν
τα κόκαλα του από αγανάκτηση.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
ΔΟΜΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΜΙΣΤΕΣ
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Η επίσημη ιστορία είναι μια κατασκευή της πολιτικής που διεκπεραιώνει η εντεταλμένη προς τούτο ιστορία. Ανάλογα βεβαίως, με τους σκοπούς που εξυπηρετεί. Όταν σχηματιζόταν τα έθνη κράτη οι άλλοι, ήταν "οι εχθροί μας" οι "κακοί" και το δικό μας {τουρκιστί "Μιλέτ"}έθνος είχε όλα τα χαρίσματα του κόσμου. Τα τελευταία χρόνια στην εποχή του ανοίγματος των διεθνών συνόρων , της ονομαζόμενης "παγκοσμιοποίησης" στην ιστορία κυριαρχούν οι λεγόμενοι από μέρος της κομουνιστικής αριστεράς "αποδομιστές." Η δική τους ματιά είναι κριτική προς το έθνος κράτος. Και προσπαθεί να αποδομίσει τους μύθους που το κατασκεύασαν. Φυσικά κατεδαφίζοντας τους παλιούς μύθους θα ανεγείρουν νέους, οι οποίοι θα είναι συμβατοί προς την σημερινή παγκόσμια τάξη και συμφέροντα.
Ο ΚΥΚΛΟΣ

Δεν του έκανε νεύμα.
Ο κύκλος του πνεύματος.
Πάλιωσε ο κατεστημένος
κι ήταν
γηρασμένος.

Κι από την σκόνη
του χρόνου.
Σαρακοφαγωμένος.

Και ο ίδιος αδιαφόρησε.
Μόνος ψηλά προχώρησε.
Όταν η ψυχή είναι καλά.
Στα ουράνια πετά.

Των στιγμών πίνει την γλύκα.
Της μελαγχολίας την πίκρα.
Ο άνθρωπος είναι δημιουργός.
Χαίρεται σαν μικρός Θεός.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ