Η ΠΥΞΙΔΑ
Πυξίδα. 
Που είναι η πυξίδα
και χάθηκε στο σκότος
και την ομίχλη;
Που είναι ο ίσιος δρόμος;
Να τον βρει και να τον περπατήσει;
Πάει από την μια μεριά ανεβαίνει
ανήφορο.
Στρίβει από την άλλη μεριά και
τον παίρνει ο κατήφορος.
Χάθηκε μέσα στο χάος και
την απροσδιοριστία των οδών.
Του δάνεισαν πυξίδα για βοήθεια.
Αλλά και η πυξίδα βγήκε κάλπικη.
Σένα κάλπικο κόσμο μέσα
στην ψευτιά και την ομίχλη,
Εύκολα χάνεις τον ίσιο δρόμο.
Εκτός αν γίνεις ζητιάνος της αγάπης.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
Δεν θέλω να εξουσιάζω 
και να εξουσιάζομαι.
Άνθρωπος είμαι με αδυναμίες.
Ποιος είναι αλάθητος;
Ποιος είναι τέλειος;
Η εξουσία φθείρει και
διαφθείρει.
Θα προτιμούσα την δυσκολία
της αυτοργάνωσης.
Της άμεσης δημοκρατίας
των πολιτών.
Και όχι των αριστοκρατών
των πληβείων, των απελεύθερων
και των υπηρετών.
Θα προτιμούσα κοινωνική
δικαιοσύνη και όχι αυτήν
την καταισχύνη.
Το 1% να νέμεται τον πακτωλό
του πλούτου.
Θα προτιμούσα τις αλλαγές
που ονειρεύομαι.
Προς τον παρόν κοιμούμαι με
το όνειρο και δεν... γιατρεύομαι.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΕΛΕΤΗ ΘΑΝΑΤΟΥ
Έφαγαν οι "κοστουμάτοι"
το καρπούζι ευφράνθηκαν
και δροσίστηκαν αρκούντως.
Ρεύτηκαν από ευχαρίστηση όπως
οι τσιφλικάδες του μεσαίωνα

Τα μαύρα κουκούτσια που
περίσσεψαν μαύρα
σαν την ψυχή τους.
Τα άφησαν οι άπληστοι
στους κάδους να
τα φάνε οι άνθρωποι του
περιθωρίου .

Εκείνοι οι δυστυχής
που ψάχνουν τροφή
μέσα στα σκουπίδια
για να γεμίσουν
το άδειο στομάχι τους.
Στην τόση απληστία τους
"οι αριστοκράτες του χρήματος."
δεν σκέφτονται οι δόλιοι πως
μπορεί κι αυτοί κάποια
ημέρα να`ρθούν στην ίδια θέση.

Είναι άχαρη και φτηνή η ζωή τους.
Να σκέπτονται όλη ημέρα
τις επενδύσεις τους.
Λησμονούν έτσι ότι είναι θνητοί.
Πως η ζωή είναι μια μελέτη θανάτου.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ
Koυρνιάζω σήμερα στο σπίτι.
Με πνίγει η ζέστη ψήνομαι
ολόκληρος σαν το βραστό αυγό.
Το κλιματιστικό είναι μια λύση.
Μα είχα καλύτερα να ζω εις
το βουνό.

Δεν έχω όμως ούτε ευρώ στην τσέπη.
Κι η ανεργία δεν με τρέφει.
Γεια και χαρά σας κοπελιές
όμορφες σεις κι αρχόντισσες

Κοντά στην θάλασσα δεν θά`ταν
άσχημα .
Να παραθέριζα
στα όμορφα Χανιά.
Πότε να οδεύω παραλία
και πότε στα ορεινά.
Να δροσίζω την ψυχή μου
Να ανανεώνω την ζωή μου.

Γεια και χαρά σας κοπελιές
όμορφες σεις κι αρχόντισσες.

Δεν έχω όμως ούτε ευρώ στην τσέπη.
Και μόνο το όνειρο με τρέφει.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΘΑΝΑΤΟΣ
Nύστα ανία και
ύπνος ατελείωτος.
Δεν είχε πια τίποτα
να πει, ούτε να γράψει.
Τέλειωσαν τα τραγούδια του
και καθόλου στίχους 
για μελοποίηση.

Είχε πεθάνει προ ετών 
και ο σπουδαίος
συνθέτης Μάνος
Χατζηδάκης που ήταν
ο μόνος που θα ήθελε
με ταπεινότητα.
Να μελοποιήσει τους
δικούς του στίχους.

Δεν κατανοούσε
την φτήνια της εποχής.
Μία νύστα χωρίς τέλος.
Ήταν ένας εν ζωή θάνατος!
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ
Δεν τους φτύνεις κατάμουτρα;
Τους εμπόρους των ιδεών
και των οραμάτων.
Εκείνους που ξεπουλήθηκαν
για τα τριάντα αργύρια
της προδοσίας.
Και ξεπούλησαν και εσένα!!
Σε άφησαν ανοχύρωτο.
Χωρίς την ευλογία
του άρτου και του οίνου.
Ο νόμος του "λήντς" τους αξίζει.
Επειδή όμως άλλαξαν οι εποχές
Θα ήταν περιττό να
χαραμίσεις και το σάλιο σου.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΑΛΛΑΞΑΝ
Βρε πως αλλάζουν οι εποχές;
Μέχρι προχθές έδεναν τα σκυλιά
με τα λουκάνικα.
Τα κορίτσια για να παντρευτούν
χρειαζόταν προίκα και: 
Να είναι "απείραχτες" και
ολόλευκες σαν την περιστερά.

Τώρα τα κορίτσια καπνίζουν,
λένε "μαλάκα" τις φίλες τους.
Οδηγούν αυτοκίνητο, διευθύνουν
επιχειρήσεις.

Παλιά ήταν υποτακτικές στους
άνδρες και έτρωγαν και ξύλο.
Τώρα χωρίζουν και
τους άνδρες συγυρίζουν.

Γύρισε όλος ο κόσμος
προς δυσμάς
και όχι προς ανατολάς.

Λέτε να φταίει ο κοσμοπολιτισμός
του τουρισμού;
-"Εντάξει μη χολοσκάς εσύ."

-"Ποιος είπε ότι με νοιάζει."
-"Απλώς παρατηρώ
και περιγράφω
νηφάλια τις αλλαγές."

Η γιαγιά μου η αγαπημένη
όμως που νυμφεύφθηκε
τον παππούλη μου
στα 15 μπορεί και 14
αν ζούσε θα πάθαινε
της ψυχής τον τάραχο.

Τις προάλλες
παντρεύτηκε του Κ. του μουστάκια
το κορίτσι κρατώντας μαζί
με τον γαμπρό, αγκαλιά
και το μωρό τους,
για να το βαφτίσει ο ιερέας.

Ο Κ. ο μουστάκιας δεν
έβγαλε την πιστόλα.
Έμεινε απαθής ευχόταν
και χαιρετούσε σοβαρός
τους καλεσμένους.
Στην τουριστική κωμόπολη
γινόταν χαμός.

Κάτι άλλαξε σε αυτήν την κοινωνία.
Τι άλλαξε και οι γριές δεν φορούν
πια μαντήλια στο κεφάλι;
Και οι ποδηλάτρεις διεκδικούν
χώρο για τα ποδήλατα;
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ