ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Πόσοι άνθρωποι θα πληρώσουν
τα ψέματα που λέτε;
Θα χαθούν στις κόχες των φιλοδοξιών σας.
Πόσοι ακόμη θα χάσουν 
την τροφή της καθημερινότητας τους.
Πιστεύοντας ότι πέφτει χαλάζι το καλοκαίρι.
Κι ότι ανθίζουν οι αμυγδαλιές τον Ιούλιο;
Πειρατές της ελπίδας, κλέφτες των ονείρων.
Γιατί σας εμπιστεύονται;
Υβριστές του βίου .
Έρχεται η νέμεσις
κρατώντας τον ζυγό
της δικαιοσύνης.

ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΑΝΤΕΧΩ
Αντέχω, το πόνο αντέχω.
Κομμάτια κι αν γίνει η ψυχή.
Εγώ είμαι πέτρα δυνατή.
Πληγές αιμάτινες κι αν μείνουν
στο κορμί μου.
Εγώ είμαι εδώ.
Παραμένω ένα δέντρο
που δεν σπάει από τον άνεμο.
Κι αν κάποια στιγμή λιποψυχήσω.
Είναι στιγμές συνομιλίας
με τον εαυτόν μου κι αυτές.
Αντέχω.
Θα σηκωθώ να πάρω
στον ώμο το σταυρό.
Κι ας μην είμαι
υπεράνθρωπος.
Ούτε θεάνθρωπος.
Ένας χαμάλης της ζωής.
Άνθρωπος ταπεινός
είμαι κι εγώ.
Με στίχο θα το πω.
και από ντροπή
Δεν θα το σβήσω.
Μια φορά ζούμε εις τη ζωή.
Με λύπη, με πόνο, με χαρά
Κι ύστερα αναχωρούμε σε μια
στιγμή για πάντα.
Της βιοπάλης είμαι παιδί.
Της κοινωνίας
Είμαι γέννημα.
Της μάνας μου ανάθρεμα.
Αντέχω όλα τα δεινά.
Με ιώβεια υπομονή.
Του βίου μου τα βάσανα.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Ενημερώσεις

Manousos Daskalakis
9 ώρες · 
ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ
Μία γλυκιά καραμέλα
είναι η ζωή μας.
Μέχρι να λιώσει
Φεύγουμε κι εμείς.
Μία πικρή καραμέλα
είναι η ζωή μας.
Πριν προλάβει να λιώσει
ακολουθούμε κι εμείς.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥ
Βγάλε από μέσα σου.
Ότι σε πονά.
Αυτό που σε πληγώνει.
Και τη ψυχή σου τυρανά.
Τα προβλήματα είναι κοινά.
Στον ίδιο κόσμο κατοικούμε.
Δεν είσαι ο μόνος που πονάς.
Εμείς με υπομονή σ`ακούμε.
Οι άνθρωποι κρατούν σταυρό.
Στο γολγοθά πορεύονται.
Ο βίος είναι κόλαση και παράδεισος.
Άδικα οι άνθρωποι
ουράνιους κόσμους
ονειρεύονται.
Μαζί αδελφέ μου ας μοιραστούμε.
Στον κύκλο της ζωής.
Ο βίος θα γλυκάνει αν δεν χαθούμε.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΦΑΡΟΣ
Σε κανένα κουτάκι δεν χωρούσε
ο ανήσυχος αυτός νέος!
Υπήρξε μεγάλη προσπάθεια
να τον εντάξουν σε ομάδα.
Για να μπορούν να τον ελέγχουν.
Εκείνος δεν χωρούσε σε
στεγανά και σε ιερατεία.
Είχε μεγάλο εκτόπισμα
και ασφυκτιούσε.
Ήταν από μόνος του
ένας φάρος.
Που φώτιζε τη γη
όπου περνούσε.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Η ΣΤΙΓΜΗ
Κι έφθασε η στιγμή που το 
πλήρωμα του χρόνου 
πλησιάζει.
Η ώρα ρέει σαν βροχής μπόρα.
Χτυπά τη πόρτα σου με ορμή
και σε καλεί.
Να σταθείς ενώπιος, ενωπίω.
Απολογισμός
των πεπραγμένων.
Να διορθώσεις
λάθη του παρελθόντος.
Με χαρτί και μολύβι
γράφεις και σβήνεις.
Τι να κρατήσεις .
Τι ν`αφήσεις.
Τα βαρίδια που σε πληγώνουν.
Η ζωή κυλά χωρίς να
ρωτάει τα δικά σου θέλω.
Κι εσύ βαρύς για το βίο σου
που έφυγε κρυφά.
Όταν εσύ ήσουν απών.
Κι ένα δάκρυ
πέφτει από τη παρειά σου
και βρέχει το πάτωμα.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

          ΖΟΥΓΚΛΑ
Πέτρες πετούμε μεταξύ μας.
 Ακόντια δηλητηριασμένα εξακοντίζουμε.
Ζούγκλα έχει γίνει η ζωή μας.
Από το καημό και την αμάχη.
 Τρέχουμε ποιος θα έρθει
πρώτος εις της ζωής την μάχη.
Δεν αγαπούμε τον πλησίον.
Δεν δίνουμε το δεύτερο σακάκι.
Προτιμούμε με κακία να
του βγάλουμε το ματάκι.
Εμείς σταυρώσαμε τον Χριστό.
Δολοφονήσαμε τον Μαρξ.
 Δεν θα αφήσουμε κανένα .
Τον ύπνο μας να ταράξει.
Θα συνεχίσουμε όπως πάντα.
 Πολέμους με βιαιότητα.
 {Και οι σκληροί τζιχαντιστές.
 Στις Ανατολής τα μέρη.}
Ταράσσουν με αγριότητα
των παιδιών την αθωότητα.
Πότε θα σταθούμε στο ύψος μας;
Να κοιτάξουμε ψηλά;
Διαρκώς βρισκόμαστε σε πτώση.
 Με ένστικτα ταπεινά.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ