ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

-------------------------------------------------------------------
Το καράβι προσέκρουσε σε παγόβουνο και βουλιάζει.
Συνεχώς βυθίζεται επί μια εφταετία.
Οι αξιωματικοί του πλοίου διακπληκτίζονται για τον έλεγχο του νέο "ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ."
Στα μεγάφωνα η μουσική ακούγεται δυνατά.
Οι επιβάτες όλων των θέσεων ταξιδεύουν αμέριμνοι.
Οι ελάχιστοι που πρόβλεψαν την πρόσκρουση ταξίδεψαν πρώτη θέση αεροπορικώς.
Το πλοίο θα βουλιάξει και κανείς δεν θα σωθεί.
------------------------------------------
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΘΑΝΑΤΟΣ
--------------------------------------------------

«Ένα τίποτα είναι για μας ο θάνατος.»
«Όταν υπάρχουμε εμείς, ο θάνατος είναι απών. 
Και όταν ο θάνατος είναι παρών, δεν υπάρχουμε εμείς».
ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ
--------------------------------------
Ο νέος έχει όλη την ζωή
μπροστά του.
Κάποτε είχε ακούσει
για τον παππού του
που δεν υπάρχει πια.
"Μικρός είναι ακόμη."
"Να μην βλέπει από τώρα κηδείες."
Ο δυτικός πολιτισμός
έχει ξορκίσει τον θάνατο.
"Όταν πεθάνει ο άνθρωπος
σαν σώμα
η ψυχή του θα μείνει αθάνατη."
-Θρησκείες οι παρηγορητικές.
Όταν έρθει εκείνη η ώρα
Και γεράσει¨
Ο φόβος της αρρώστιας και
του θανάτου κατακλύζει
το είναι του.
-------------------------------------------------
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ
-------------------------------
Κουράγιο μωρέ παιδιά.
Μην το βάζετε κάτω.
Μπόρα είναι κι αυτή 
και θα περάσει.
Τόσες καταιγίδες έχει
αντέξει αυτή η πατρίδα.
Ψηλά το κεφάλι.
Από αύριο δουλειά.
-------------------------
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
---------------------------------------------
Ένα δίποδο ζώον είμαι κύριε.
Με τον έρωτα για την ζωή 
την τέχνη και την δημιουργία
μεταμορφώνομαι σε άνθρωπο.
------------------------------------------------------
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΕΦΙΑΛΤΕΣ
-----------------------------------------------------------------
Κέρινα και γύψινα στρατιωτάκια στους δρόμους παριστάνουν τους πολίτες.
Νεκρές ψυχές σε νεκροζώντανα σώματα.
Στην γωνία όρθιος ένας άνδρας ξεκουμπώνει το παντελόνι του και κάτι κάνει
μόλις αντικρίζει δύο κορίτσια στον δρόμο.
Το τσίρκο ετοιμάζεται για παράσταση.
Στην πλατεία "Ηρώων" κοντά στο "Ηλίου Μέλαθρον" κάθονται σε παγκάκια ρακένδυτοι νεαροί και τρυπούν με ενέσεις το κορμί τους.
Στο πάρκο πλήθος ανθρώπων κοιμάται σε χαρτόκουτες.
Κάθε βράδυ ακούς για φόνους και ληστείες στην τηλεόραση.
Μαυρίζει η ψυχή σου.
Ποια ψυχή;
Δεν έχεις πια ψυχή.
Πέθανες και βρίσκεσαι στον Άδη.
Όνειρο ήταν.
Όλα ήταν ένα ψέμα.
Ένας περαστικός εφιάλτης.
Μήπως όμως είναι μια σκληρή πραγματικότητα;
Στρατιωτικά φορτηγά στην σειρά φορτώνουν κόσμο για τα άσυλα, και τις φυλακές.
Χωρίς δίκη. Η  δημοκρατία τύποις λειτουργεί. Η Χώρα φλέγεται. Θάνατος παντού.Σάπια σώματα νεκρές ψυχές.
Η παρέα των νεαρών τσιγγάνων πιο πέρα, τραγουδά, παίζει φάλτσα μουσική και απλώνει δίσκο επαιτείας.
Το παλιό πεθαίνει μέσα από φλόγες και στάχτες.
Ακούγονται ουρλιαχτά και κραυγές αγωνίας.

Ο ΤΟΠΟΣ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ
---------------------------------------
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
---------------------------------------------------------------------
Σ`ένα μικρομεσαίο τόπο όπου ονομαζόταν¨ "η χώρα του πάθους"
μερικοί άνθρωποι σκεφτόταν πως να ξεχωρίσουν από το πλήθος.
Άλλοι μεταμορφώθηκαν σε ανθρωπόμορφα ζώα, άλλοι σε πτηνά
κι άλλοι άρχισαν να γράφουν ότι τους κατέβαινε στο κεφάλι.
Έφτιαξαν προς τούτο συλλόγους "συγγραφέων" "λογοτεχνών" και "ποιητών" για να έχουν και την επίσημη σφραγίδα της ιδιότητας τους.
Άρχισαν να εκδίδουν βιβλία.
Μόλις τα παραλάμβαναν από το τυπογραφείο κάθε "συνάδελφος" άρχιζε να στέλνει στον "συνάδελφο" του από ένα βιβλίο.
Ο έντυπος και ο ηλεκτρονικός τύπος της "χώρας του πάθους" σχεδόν κάθε δεύτερη μέρα δημοσίευε "ενθουσιώδης κριτικές" όπου αντάλλασσαν οι "συνάδελφοι" μεταξύ τους.
Με τον δικό τους τρόπο φούσκωναν τεχνητά το εγώ τους και λησμονούσαν προσωρινά την ματαιότητα της ζωής και την χριστιανική ρήση¨
"Οὐ λήψει τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπὶ ματαίω."
"Μην επικαλείσαι το όνομα του Θεού σου άδικα."

ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΑΜΑ
-----------------------------
Νήπιο¨"Φοβάμαι μαμά.
"Αγκάλιασε με.

 "Σφίξε με στην αγκαλιά σου."
"Να με ζεστάνεις με τα φιλιά σου."
-------------------
Γέρος¨ "γέρασα μαμά."
"Φοβάμαι την μοναξιά τις ασθένειες
τον θάνατο." 
"Κρυώνω μαμά."
"Η ψυχή μου πάγωσε."
"Τα παιδιά μου είναι μακριά."
"Η γυναίκα ασθενής."
"Ωχ πνίγομαι."
"Είμαι έρημος και μόνος."
-------------------------------
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ