Η ΑΡΧΗ ΑΝΑΔEIΧΝΕΙ ΤΟ ΚOΜΜΑ‏

Γίνεται πολύ προεκλογικός θόρυβος για τα "στέιτζ" την κατάρτηση δηλαδή των εργαζομένων η οποία χρηματοδοτείται από την ευρωπαική ένωση. Τα στέιτζ έχουν διάρκεια έξη μηνών για τον κάθε εργαζόμενο και η κυβέρνηση παρανόμως ανανεώνει τις συμβάσεις μέχρι και τρία χρόνια για να κρατάει σε ομηρία τους εργαζόμενους. Το πελατειακό κράτος σε όλο του το μεγαλείο.Τα στέιτζ μαζί με την συνέντευξη που ορίστηκε να δίνουν οι δίνοντες εξετάσεις στον ΑΣΕΠ, για να διορίζονται ΑΠΌ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ τα γαλάζια παιδιά, ήρθε και έδεσε το γλυκό της ρουσφετολογίας και του εμπορίου ελπίδων.Αυτό δεν είναι κράτος έτσι όπως λειτουργεί είναι μπανανιστάν. Το ΠΑΣΟΚ όμως δεν δικαιούται για να ομιλεί όπως θα έλεγε και ο μακαρίτης Αγαμέμνων Κουτσόγιωργας. Διότι κυβέρνησε πολλά χρόνια ενσωματώθηκε στο σύστημα και έχασε την αξουσία σαν "η εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα γυνή" του ευαγγελίου". ΤΟ ΠΑΣΟΚ εγαινίασε τους ενοικιαζομένους εργαζόμενους, τα στέιτζ και την αποδιοργάνωση των εργασιακών σχέσεων. Ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν αυτός ο οποίος είχε δηλώσει από το Λαύριο μόλις είχε πάρει το δαχτυλίδι από τον Σημίτη για ανασφάλιστη εργασία των νέων, για ένα διάστημα. "ΑΡΧΗ ΑΝΔΡΑ ΔΥΚΝΗΣΙ"' έλεγαν οι αρχαίοι ΄Ελληνες. ΙΣΩΣ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΕΣΟΎΣΗΣ ΤΗς ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΉΣ ΚΡΊΣΗΣ ΝΑ ΈΧΕΙ ΥΙΟΘΕΤΉΣΕΙ μια πολιτική τόνωσης της ζήτησης[Κευνσιανισμού.] Πλήν όμως δεν πρέπει ο λαός να το στηρίξει χωρίς να το κρίνει. γιατί όπως λέει η παροιμία¨ "όποιος καεί στα κολακύθια φυσάει και το γιαούρτι"ΓΙΑ ΝΑ ΜΉΝ ΑΝΑΦΕΡΘΟΎΜΕ ΣΤΟΥΣ 250.000 ΕΡΓΑΖΌΜΕΝΟΥς ΤΟΥΣ ΟΠΟΊΟΥς ΈΛΕΓΕ Η Ν.Δ ότι θα μονιμοποιήσει επειδή τους κρατούσε τότε το ΠΑΣΟΚ σε ομηρία.Τελικά μεταξύ των φαύλων κυβερνήσεων ποιά είναι η λιγότερη φαύλη;ΈΝΑ ΜΈΡΟς ΤΟΥ κόσμου κυριαρχείται από απογοήτευση και απελπισία. Δεν πιστεύει ότι θα αλλάξει τίποτα με τις εκλογές . Είναι αυτοί οι οποίοι δεν προσήλθαν να φηφίσουν στις ευρωεκλογές τον ΙΟΎΝΙΟ.Πως όμως θα αλλάξουν τα πράγματα αν δεν ενεργοποιηθεί ο ίδιος ο πολίτης για να δώσει την μάχη του σε θέματα που τον αφορούν;"φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας πλούτω τε έργου μάλλον καιρού ή λόγω κόμπω χρώμεθα.." "Αγαπούμε το ωραίο διατηρώντας την απλότητα και καλλιεργούμαι το πνεύμα μας χωρίς να καταντούμε μαλθακοί και τον πλούτο πιο πολύ τον χρησιμοποιούμε, ωσάν ευκαιρία για έργα παρά ως αφορμή για κομπασμό, και δεν είναι ντροπή να παραδέχεται κανείς την φτώχεια του, αλλά μεγαλύτερη ντροπή είναι να μην προσπαθεί με την δουλειά του να ξεφύγει απο αυτήν. Και συμβαίνει εμείς ίδιοι να φροντίζουμε και για τις ιδιωτικές μας υποθέσεις και για τις δημόσιες, συχρόνως κι ενώ ο καθένας μας καταγίνεται με διαφορετικές ασχολίες, είναι δυνατόν να γνωρίζει ικανοποιητικά και τα πολιτικά ζητήματα.Γιατί μόνο εμείς θεωρούμε όχι φιλήσυχο αλλά άχρηστο αυτόν που δεν παίρνει καθόλου μέρος σε αυτά."[τον τε μηδέν των δε μετέχοντα ουκ απράγμον,αλλ αχρείον νομίζομε..']κι εμείς οι ίδιοι ή παίρνουμε σωστές αποφάσεις για τα ζητήματα της πολιτείας, ή τουλάχιστον διατυπώνουμε ορθές κρίσεις γιαυτά ,γιατί δεν νομίζουμε πως οι συζητήσεις βλάπτουν τα έργα. Αντίθετα νομίζουμε ότι πιο πολύ βλάπτει το να μη διαφωτιστούμε με τη συζήτηση, πριν προβούμε στις ενέργειες που επιβάλλεται να γίνουν." [ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ -ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ] ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

7]O Σωτήρης είχε τελειώσει το εξατάξιο γυμνάσιο και εργαζόταν ως μισθωτός υπάλληλος σε λογιστικό γραφείο της πόλης.
O γλίσχρος μισθός του δεν του επέτρεπε να συνοδεύσει πραγματική πριγκηπέσα και να αναλάβει τα καθημερινά της
έξοδα.
Έτσι τουλάχιστον ονειρευόταν η μάνα του ότι θα της έφερναν
τα τρία αγόρια της.
«Πριγκηπέσες» από αρχοντική γενιά και με τρανταχτή περιουσία.
Όσο για τον πατέρα του αυτός ήταν πιο προσγειωμένος
μα χωρίς πρωτοβουλίες.
Στο σπίτι κουμάντο έκανε η μάνα.
Αυτή η φανταγμένη εγωίστρια με τα απωθημένα δικά της όνειρα .
Μετά την απόφαση του ζευγαριού να επισημοποιήσουν την
σχέση τους παρουσίασε την Κατερίνα στους γονείς του .

Η μάνα κατέβασε τα μούτρα .
Μια προβοσκίδα να-α. Σαν του ελέφαντα.
δεν μπορούσε να ανεχτεί ότι ο γιος της θα παντρευόταν
μια κορδελιάστρα από φτωχή αγροτική οικογένεια.
Την κακή της διάθεση για την νύφη δεν την άλλαξε ποτέ.
Ούτε όταν έφερε στον κόσμο το πρώτο παιδί όπως γινόταν στις ασπρόμαυρες Ελληνικές ταινίες.
Αντίθετα ο γιος της ο Σωτήρης δεν ψηλοπετούσε.
Είχε μια έμφυτη ταπεινότητα μέσα του.
Κατανοούσε την αντίθεση των ονείρων και των επιθυμιών
με την πραγματικότητα.
Οπωσδήποτε η νεότητα και ο έρωτας έπαιξε ρόλο στην απόφαση του.
Οι γονείς του είχαν την οικονομική ευχέρεια, να τους αγοράσουν έστω κι ένα μεταχειρισμένο διαμέρισμα, για να γλυτώσουν το νοίκι, στα πρώτα τους βήματα.
Δεν το έκαναν τους αγνόησαν και έκλεισαν στον Σωτήρη
την πόρτα κατάμουτρα.

«Τα βάσανα μου χαίρομαι
Τις πίκρες μου γλεντίζω
Κι αν περιμένω εγώ χαρές
Ποτέ δεν τις αγγίζω »

[ Κρητική μαντινάδα ]

[8]Ο πατέρας της Κατερίνας ο κυρ Βαγγέλης, είχε μεγάλη φαμελιά με εφτά παιδιά τον γέρο πατέρα του, τον εαυτόν του και την γυναίκα του.
Δεν είχε δυνατότητα να της αγοράσει, παρά μόνο ολίγα απαραίτητα πράγματα, για να στήσουν ένα στοιχειώδες νοικοκυριό.
Το υπόγειο δυάρι της το αγόρασε, μερικά χρόνια αργότερα κάνοντας μεγάλη προσπάθεια, γιατί την λυπόταν να βολοδέρνει στα ενοίκια από το ένα σπίτι στο άλλο.
Σπίτι μου αγαπημένο
σιγουριά μου δίνεις και
ασφάλεια στην πόρτα σου
σαν διαβαίνω.
Ο έρωτας τους ήταν ικανός να γεμίσει τους χώρους του φτωχικού τους, και τους φαινόταν τα φτηνά σερβίτσια, σαν ακριβές πορσελάνες και κρύσταλλα Βοημίας.
Δεν άργησε να έρθει και το πρώτο τέκνο, κορίτσι αληθινού έρωτα.
Οι νέοι γονείς έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας.
Το χρήμα είναι ένας τρόπος διαβίωσης,για να έχεις την οικονομική σου άνεση να αγοράζεις περισσότερα υλικά αγαθά.
Δεν σου γεμίζουν όμως την ψυχή όσα κι αν αποκτήσεις.
Η ευτυχία όταν υπάρχει έρχεται με την αγάπη.
Βεβαίως η χαρά δεν είναι ένα μόνιμο συναίσθημα στις ψυχές
των ανθρώπων.
Υπάρχουν μονάχα στιγμές ευτυχίας.
Πρέπει να είμαστε ικανοί και σαν έτοιμοι από καιρό,
να ζήσουμε τις στιγμές αυτές.
Στα πρώτα γενέθλια της κορούλας τους της Ματούλας κάλεσαν μερικούς φίλους και συγγενείς να σβήσουν μαζί το πρώτο κεράκι των γενεθλίων του αγαπημένου τους τέκνου.
Ήταν απερίγραπτη η χαρά των γονέων όταν όλοι μαζί τραγουδούσαν.
«Να ζήσεις Ματούλα και χρόνια πολλά. »
Η Κατερίνα είχε σταματήσει να εργάζεται στο εργοστάσιο υποδημάτων του Μιχάλη Μαρίνου στον τέταρτο μήνα της κυήσεως.
Έπαιρνε όμως πότε, πότε τηλέφωνο τους συναδέλφους στην δουλειά για να μαθαίνει νέα τους.
Τα τελευταία νέα που τα άκουσε από το ραδιόφωνο, καθώς έδινε την κρέμα στο μωρό την συντάραξαν.
Το αεροπλάνο της γραμμής Χανιά -Αθήνα κατέπεσε στην θάλασσα δέκα λεπτά πριν φτάσει στον προορισμό του.
Όλοι οι επιβαίνοντες ήταν νεκροί. Ανάμεσα στους επιβαίνοντες ήταν και ο εργοδότης της ο Μιχάλης Μαρίνος . Κρίμα στον άνθρωπο είπε η Κατερίνα και δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια της.»
«Του χρωστούσα πολλά. Ας τον αναπαύσει ο θεός.»

70] Ο Αχιλλέας βρήκε τους φυσικούς του γονείς, η Ματούλα
βρήκε επίσης τον χαμένο της αδελφό.
Ο Κυριάκος και η Ελένη, προς στιγμή αναστατώθηκαν, αλλά στην πορεία διαπίστωσαν, ότι έκαναν νέους καλούς φίλους.
Το παιδί είχε μεγαλώσει ,θα τραβούσε μόνος του πλέον τον δρόμο του.
Ανάλογα από την επεξεργασία των γεγονότων, στην οποία θα έκανε στο μυαλό του,
θα μοίραζε και τα αισθήματα του, προς θετούς και φυσικούς γονείς.
Η νέα τροπή των προσωπικών συμβάντων ,έφεραν αναστάτωση στον συναισθηματικό κόσμο του Αχιλλέα.
Θαμπές μνήμες από το μακρινό του παρελθόν , προσπαθούσαν να διεισδύσουν στο παρόν, μα δεν μπορούσαν να βρουν διέξοδο.
Τα άφησε όλα πίσω του, για να μπορέσει να ζήσει στο σήμερα, να συνεχίσει την ζωή και την δράση του.
Την πέμπτη 27 φεβρουάριου είχαν ραντεβού στην οργάνωση, να συντονίσουν την δράση τους, και να συζητήσουν για τις νέες πολιτικές εξελίξεις.
Μπορεί να δρούσαν με ένοπλο τρόπο, μα ήθελαν με τον δικό τους τρόπο να παρεμβαίνουν στο πολιτικό γίγνεσθαι.
Στο νέο τους πλάνο σχεδίαζαν ληστείες τραπεζών, και πολυεθνικών αλυσίδων τροφίμων.
Οι «απαλλοτριώσεις» αυτές θεωρούντο από αυτούς απαραίτητες για να ενισχύσουν την δράση τους, αλλά και συμβολικές.
Επίθεση κατά του μεγάλου πλούτου της χώρας.
Σε μια από αυτές τις ληστείες τραπεζών, πιάστηκαν δυο μέλη της ομάδας.
Ήταν πλέον θέμα χρόνου η σύλληψη και των υπολοίπων μελών.
Σε δέκα μόνο ημέρες συλλήφθηκαν, και ήταν όλοι, προσωρινά κρατούμενοι, μέχρι την έναρξη της δίκης.
Ο Σωτήρης και η Κατερίνα, μέσα σε λίγο διάστημα, βρήκαν και έχασαν τον Αχιλλέα. Ήταν για αυτούς μια τραγική στιγμή.
Ζούσε όμως το παιδί τους και θα το επισκεπτόταν στην φυλακή, να βλέπουν και την αδελφή του την Ματούλα.
Είχαν την ελπίδα ότι λόγω νεαρής ηλικίας, δεν θα δικαζόταν σε βαριές ποινές.

69] «Αυτό που συνέβη σήμερα Ματούλα μου, είναι ένα δώρο από τον Θεό. Δεν μπορώ να το ερμηνεύσω αλλιώς.»
«Μαμά ηρέμησε.» Της είπε η Ματούλα . «Δεν είναι τίποτα σίγουρο ακόμη». «Εγώ κόρη μου είμαι σίγουρη, είμαι μάνα εγώ, δεν ξεγιελιέμαι τόσο εύκολα.»
«Η επιβεβαίωση θα είναι η έρευνα που θα κάνουμε αλλά, και ένα σκούρο σημάδι στην πλάτη , το οποίο κληρονόμησα κι εγώ, από τον πατέρα μου.»
-«Σιγά μητέρα μην μας πιάσει πανικός και προβούμε σε βεβιασμένες κινήσεις.»
-«Έχεις δίκιο παιδί μου.» «Πρέπει να ηρεμήσω αγάπη μου, είπε η Κατερίνα». Ενώ έτρεμε ολόκληρη από συγκίνηση.
Βγήκαν μαζί έξω στον δρόμο να περπατήσουν λίγο, ως το γειτονικό πάρκο να πάρουν λίγο αέρα, να ηρεμήσουν αλλά, και να τηλεφωνήσει η Κατερίνα στον Σωτήρη, να έλθει με το πρώτο αεροπλάνο.
Μόλις ήρθε ο Σωτήρης επισκέφθηκαν με την Ματούλα, την οικογένεια του Αχιλλέα. Φρόντισαν να μεταβούν, όταν αυτός απουσίαζε, για να μην ταραχτεί.
Οι θετοί γονείς στην αρχή ταράχτηκαν ,αλλά μόλις συνήλθαν από την έκπληξη , και άκουσαν πως ο Σωτήρης και η Κατερίνα, ήταν τόσο σίγουροι ότι ήταν το χαμένο παιδί τους, προθυμοποιήθηκαν ευγενικά να συνδράμουν στην προσπάθεια εξεύρεσης της αλήθειας.
Πήγαν μαζί στο ίδρυμα και εκεί διαπίστωσαν, ότι ήταν καταχωρημένο σαν παιδί της Ουρανίας και του Πλούτωνα, οι οποίοι είχαν και οι δύο αποβιώσει.
Τότε κατάλαβε η Κατερίνα ότι είχε πέσει θύμα, της καλοσύνης της.
Έβαζε την τσιγγάνα μέσα στο σπίτι της, και της έκλεψε το παιδί.
Ο Σωτήρης θυμήθηκε ότι την είχε προειδοποιήσει, ότι κάτι δεν του άρεσε στις συχνές επισκέψεις της, αλλά δεν ήταν ώρα για κριτική.
Επέστρεψαν στο σπίτι του Κυριάκου και της Ελένης, των θετών γονέων.
Περίμεναν με αγωνία τον Αχιλλέα. Του το ανήγγειλε παράμερα με σιγανή και τρεμάμενη φωνή, η θετή του μητέρα η Ελένη.
Τον παρακάλεσε να βγάλει το πουκάμισο του, και το φανελάκι του .
Το σκούρο σημάδι υπήρχε στην πλάτη του. Αυτό υπήρξε η επισφράγιση της αλήθειας.
Μόλις ντύθηκε ξανά τον πλησίασαν, ένας, ένας χωριστά, και τον αγκάλιασαν με δάκρυα χαράς.
Ξαφνικά βρέθηκε ενώ ήταν μοναχοπαίδι, να έχει τέσσερις γονείς αδελφή και αδελφό.
Βέβαια ήταν ακόμη ένα πολύ νέο παλικάρι ,
Μόλις διετής φοιτητής του πανεπιστημίου. Θα είχε όλο τον καιρό μπροστά του να αφομοιώσει τις αλλαγές που υπήρξαν στην ζωή του.

68]Το επόμενο βράδυ της παραμονής της Κατερίνας στην Αθήνα, στο διαμέρισμα της κόρης της Ματούλας, την επισκέφθηκε το ζευγάρι το οποίο έκαναν τακτικά παρέα, αλλά ήταν και σύντροφοι στις παράνομες δραστηριότητες.
Η Ματούλα σύστησε τα παιδιά στην μητέρα της.
-«Μαμά να σου γνωρίσω τους καλύτερους μου φίλους». «Από εδώ ο Αχιλλέας και η Ελβίρα.»
Η Κατερίνα χαιρέτησε θερμά τα παιδιά .
-«Η κόρη μου, μου έχει μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για εσάς».
-«Εσύ Κατερίνα είσαι από ένα γειτονικό, προς εμάς πανέμορφο νησί, την Σαντορίνη.»
-«Κι εσύ Αχιλλέα από το Περιστέρι το οποίο είναι, σύμβολο της ειρήνης είπε αστειευόμενη.»
-«Κι εμείς γνωρίζουμε για εσάς . Της είπε η Ελβίρα».
Ότι είστε σπουδαίοι άνθρωποι, και ότι έχετε μεγαλώσει με πολύ αγάπη την Ματούλα.»
Ακούγοντας αυτά τα λόγια η Κατερίνα συγκινήθηκε. Ζήτησε συγνώμη και αποσύρθηκε στο δωμάτιο της.
-«Αποσύρομαι εγώ τώρα για να πείτε εσείς τα δικά σας. –«Γειά σας και χάρηκα που σας γνώρισα».
Η Κατερίνα μόλις είδε τον Αχιλλέα ταράχτηκε .
Το ένστικτο της μάνας δεν την άφησε να ησυχάσει.
Πήγαινε πάνω κάτω , πάνω κάτω στο δωμάτιο της, σαν το λιοντάρι στο κλουβί.
Έχουν περάσει πολλά χρόνια αλλά τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου δεν αλλάζουν σκέφτηκε η Κατερίνα.
«Η μύτη του και τα μάτια του , το χρώμα των ματιών του , είναι ολόιδια τα δικά μου.»
-«Το στόμα του το μέτωπο του, και τα κατσαρά του τα μαλλιά, είναι φτυστός ο άνδρας μου ο Σωτήρης.»
Η καρδιά της Κατερίνας χτυπούσε τόσο άγρια στο στήθος της που νόμιζε και η ίδια ότι θα πετούσε μακριά της.
Είχε πεθάνει από την αγωνία της .
«Να κάνει παρέα με την Ματούλα και να μην καταλάβει τίποτα.»
-«Αυτή βέβαια ήταν πολύ μικρή ακόμη.»
Όταν έφυγαν τα παιδιά είπε στην Ματούλα τις υποψίες της, αν όχι την βεβαιότητα της.
-«Γιαυτό κι εγώ μαμά αισθάνθηκα μόλις τον γνώρισα μια συμπάθεια.» «Κάτι σαν αδελφική αγάπη.» «Λες και τον γνώριζα χρόνια.”

67]-«Τι σου συμβαίνει μαμά;» «Γιατί έπιασες το κεφάλι σου.»
Είπα τίποτα, τόσο σημαντικό για σένα και σε στενοχώρησε;»
-«Μην ανησυχείς παιδί μου ,μα δεν έχω τίποτα.»
-«Απλώς ταλαιπωρήθηκα από το ταξίδι.»
-«Είμαι πια και μεγάλη γυναίκα, ευκολότερα κουράζομαι από την ταλαιπωρία του ταξιδιού.» «Της απάντησε η Κατερίνα.
-«Μαμά άσε την κλάψα, σε ξέρω καλά. Κάτι μου κρύβεις.»
-«Σου ορκίζομαι Ματούλα μου, ότι δεν σου κρύβω τίποτα.»
-«Όλα πάνε ρολόι όπως και πριν.»
Η αλήθεια είναι ότι το μπλέξιμο αυτό, δεν το περίμενε η Κατερίνα και της ήρθε ξαφνικά, σαν κεραυνός εν αιθρία.
Ο Λάμπρος το παιδί του πατέρα Γεράσιμου θα μπορούσε να είναι, και δικό της παιδί. Είχαν περάσει πολλά χρόνια, και η σχέση της με τον πατέρα Γεράσιμο, είχε αποθηκευτεί μέσα βαθειά στο υποσυνείδητο της.
Η νέα τροπή των πραγμάτων της έξυσε παλιές πληγές, και της έφερε πικρές και γλυκές αναμνήσεις, από τις οποίες είχε πλέον αποστασιοποιηθεί.
Κάθε βουτιά στο παρελθόν της θύμιζε και το χαμένο της αγοράκι , που την έφερε στα πρόθυρα της τρέλας, και του θανάτου.
Προσπάθησε όμως να αυτοκυριαρχηθεί για να μην στενοχωρήσει την μοναχοκόρη της, την οποία είχε εξίσου ταλαιπωρήσει.
-«Τι κάνει αυτό το παιδί ο Λάμπρος; Όταν ήταν μικρός προσέφερα εθελοντική βοήθεια στα φιλόπτωχα συσσίτια, στην ενορία του πατέρα Γεράσιμου, και θυμάμαι τον Λάμπρο τόσο δα μικρούλη, μια σταλιά.»
-«Θα τον δεις σε λίγο μανούλα «. Είναι ένα παίδαρος δύο μέτρα.»
-«Είναι καλό παιδί και άριστος φοιτητής.»
-«Δεν αμφέβαλα καθόλου, ότι ένας σπουδαίος πνευματικός άνθρωπος,
όπως ο πατέρας του θα δημιουργούσε, ένα σπουδαίο παλικάρι.»
Όταν έφτασαν στο διαμέρισμα, ήταν ακόμη πρωί και ο Λάμπρος κοιμόταν του καλού καιρού.
Συναντήθηκαν με τον Λάμπρο αργά το πρωί μετά το πρωινό .
Τον αγκάλιασε και τον φίλησε προσπαθώντας να κρύψει την συγκίνηση της .
Όσο περνούσε η ώρα και άρχισε να αντιλαμβάνεται την κατάσταση , είπε στον εαυτό της ότι αυτή η σχέση, ήταν απρόβλεπτη .
Στην ζωή όμως συμβαίνουν και ανατροπές , και απρόοπτα, δεν μπορούμε να σκηνοθετήσουμε την ζωή μας, σαν κινηματογραφικό σενάριο.
-«Να δούμε πώς θα αντιδράει ο πατέρας Γεράσιμος σκέφθηκε η Κατερίνα» -«Μπα δεν τον φοβάμαι αυτόν είναι ανοιχτό μυαλό.»