Προπαγάνδα και πραγματικότητα
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Είναι αλήθεια αυτό που διαλαλούν συνεχώς και προπαγανδίζουν οι νεοφιλελεύθεροι για το "ΜΕΓΑΛΟ ΚΡΑΤΟΣ". Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι οι δαπάνες του Ελληνικού κράτους δεν υπερβαίνουν τον μέσο όρο των κρατών της ευρωπαϊκής ένωσης. Τότε γιατί η κατασυκοφάντηση του κράτους και των δημοσίων υπαλλήλων; Το μεγάλο κράτος συκοφαντείται από τους νεοφιλελεύθερους, και μετά την πτώση των κρατών του υπαρκτού σοσιαλισμού, και από τους σοσιαλφιλελεύθερους, με σκοπό να το συρρικνώσουν και να το παραδώσουν στις δυνάμεις του αχαλίνωτου καπιταλισμού και της χωρίς έλεγχο κερδοσκοπίας της αγοράς.Το διεθνές κεφάλαιο συνασπισμένο, θέλει να καταργήσει το κράτος πρόνοιας και τα δικαιώματα των εργαζομένων.Τι το ιδιαίτερο συμβαίνει στην Ελλάδα σχετικά με το κράτος; Στην Ελλάδα χώρα όπου στην αρχαιότητα αναπτύχτηκε ο ορθολογισμός στην νεώτερη Ελλάδα δεν λειτούργησε. Κυβερνήσεις, άρχουσα τάξη, και λαός εξέλαβαν το κράτος, σαν λάφυρο και το χρησιμοποίησαν καταλλήλως. Πέρα από την σπατάλη και την διαφθορά, του φόρτωσαν και τεράστια χρέη αλλά και ελλείμματα. Φυσικά δεν φταίνε για τούτο οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά η άρχουσα διοικητική ελίτ, η οποία λειτούργησε αδιαφανώς είδε τους πολίτες σαν πελάτες, και τους καλλιέργησε την προσδοκία του βολέματος, μέσω μιας θέσης στο δημόσιο τομέα. Είναι σωστό το κράτος να έχει αυτά τα δυσθεώρητα χρέη και τα ελλείμματα, που με την σειρά τους δημιουργούν νέα χρέη; Φυσικά και δεν είναι ούτε σωστό ούτε φιλολαϊκό. Όπως αναφέραμε προηγουμένως οφείλεται στην κακοδιαχείριση του δημοσίου τομέα. Γιατί γίνεται η βίαιη αυτή προσαρμογή στο εισόδημα των εργαζομένων και των μικρομεσαίων, με τα αλλεπάλληλα προγράμματα σταθερότητας; Φυσικά και δεν είναι μονόδρομος ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά δεν εφαρμόζεται το εναλλακτικό νεοκεϋνσιανό μοντέλο. Διότι ο διεθνής και ειδικότερα ο δυτικός καπιταλισμός περνάει κρίση ανάλογη με την {great dispression} {μεγάλη ύφεση} του 29 -33.Η διεθνής κεφαλαιοκρατία που σήμερα κυβερνά αφαιρεί κατακτημένα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας όπως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τα ασφαλιστικά δικαιώματα. Θέλει η κεφαλαιοκρατία και ο καζινοκαπιταλισμός, την κρίση να την φορτώσει ολοσχερώς, στην πλάτη των εργαζομένων ,για να βγει η ίδια στο απυρόβλητο, για να κάνει επανεκκίνηση της οικονομίας. Ποιον αντιπροσωπεύει η Ελληνική κυβέρνηση; Την Ελληνική και την διεθνή κεφαλαιοκρατία που της υποβάλλει το πρόγραμμα. Η κεφαλαιοκρατία την ψήφισε στις εκλογές; Ιδού η αντίφαση

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ
ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑ
Γράφει ο Μανούσος Γ. Δασκαλάκης
Ήταν ημέρα Πέμπτη κατά τις 10 το πρωί. Ο Γιώργος είχε παραγγείλει τον δεύτερο καφέ του, και τον έπινε καπνίζοντας το τσιγάρο του. Φυσούσε τον καπνό ψηλά στο ταβάνι, με το κεφάλι του κενό από κάθε σκέψη. Την ώρα εκείνη του έφερε ο μικρός του κυλικείου την τοπική εφημερίδα. Την ανοίγει στην σελίδα των κοινωνικών αγγελιών. Την Κυριακή περίμενε το μνημόσυνο του θείου τού του Γρηγόρη. Ο θείος του ο Γρηγόρης ,ήταν ο αγαπημένος του θείος. Ήταν ο μικρότερος αδελφός της μητέρας του. Ποτέ του δεν είχε κάνει γάμο, και δεν είχε την ευτυχία να αποκτήσει παιδιά. Αγαπούσε τα παιδιά της αδελφής του σαν δικά του. Τους φερόταν,- σε αυτόν και την Ευαγγελία την αδελφή του, από μικρά με αγάπη στοργή και τρυφερότητα. Δεν παντρεύτηκε ο θείος του, ο Γρηγόρης, διότι ήταν εκ πεποιθήσεως εναντίον του γάμου. Μερικές φορές έλεγε στους φίλους του¨ «Βλέπω δήθεν ευτυχισμένα ανδρόγυνα σε μεγάλη πια ηλικία με 50 χρόνια γάμου να μισούνται θανάσιμα.» «Έχω δει γυναίκες να απατούν τους άνδρες τους ,άνδρες να απατούν τις γυναίκες τους, παιδιά στο χωρισμό των γονέων να γίνονται μπαλάκι του πιγκ πογκ μεταξύ τους, για να εκδικηθούν εαυτούς και αλλήλους τραυματίζοντας την άγουρη ψυχή των αθώων παιδιών».Γιατί να παντρευτώ λοιπόν, και να καταντήσω σαν κι αυτούς; Έτσι ο Γρηγόρης έμεινε εργένης. Στο μέτρο του δυνατού προσπάθησε να ζήσει καλά. Ήταν ένας ψηλός άνδρας με αρρενωπά χαρακτηριστικά και αρκετή αυτοπεποίθηση. Ποτέ δεν του έλειψε το ωραίο φύλο. Πάντα κάποια γυναίκα είχε για συντροφιά του. Στα γεράματα του όμως παντρεύτηκε εικονικά, τυπικά και από ανάγκη. Προσέλαβε μια κυρία από την Βουλγαρία για να τον φροντίζει, την συμπάθησε και την παντρεύτηκε για να κληρονομήσει την σύνταξη του και την γκαρσονιέρα του. Ο Γιώργος ξεφύλλιζε την εφημερίδα κοιτάζοντας τις φωτογραφίες στα μνημόσυνα και τις κηδείες. Κοίταζε και μονολογούσε . «Πάει κι αυτός» . «Αυτός δεν είναι ο τάδε που περνούσε κάθε Πέμπτη από το γραφείο και πιάναμε κουβεντούλα».
«Τι είναι ο άνθρωπος βρε παιδί μου». «Ένα φύσημα του αγέρα είναι ο άνθρωπος».
«Σήμερα τον βλέπεις να χαίρεται την ζωή του και να γλεντά ,κι αύριο βρίσκεται δύο μέτρα κάτω από την γη». Ξαφνικά όπως κοίταζε τις αγγελίες των κηδειών και μνημοσύνων, πέφτει το μάτι του σένα γνωστό του άνδρα, εξηνταπεντάρη με μουστάκι. «Τον λατρευτόν μας …
Γιάννη Καραγιάννη κηδεύομαι σήμερον στις 5 το απόγευμα». Ο άνδρας αυτός ήταν ένας από την παρέα των φίλων που βρισκόντουσαν τουλάχιστον τρις φορές τα βδομάδα στην καφετέρια «ΑΝΙΜΑ» στο παλιό λιμάνι.Τον γνώριζε από τα μαθητικά τους χρόνια. Είχε να τον συναντήσει μια βδομάδα, μα νόμιζε ότι είχε πάει στην Αθήνα για προσωπική του εργασία.
Μόλις συνειδητοποίησε τι συνέβη, πήρε αμέσως στο τηλέφωνο έναν, έναν χωριστά τους φίλους, από την παρέα του. Συντετριμμένοι όλοι οι φίλοι από τον ξαφνικό και αναπάντεχο χαμό, που βρήκε τον αγαπητό τους φίλο Γιάννη, έδωσαν ραντεβού, στο νεκροταφείο του Αγίου Λουκά. Ο Γιώργος αναπολούσε τις παρέες που έκαναν όταν ήταν νέοι. Τότε που τέλειωναν μαζί το εξατάξιο γυμνάσιο το 1966.Τον καθηγητή τους της φιλολογίας, όπου ήταν κοντούλης και του κρεμούσαν χάρτινες ταμπέλες στην πλάτη που έγραφαν¨ «είσαι γίγαντας».Το ποδόσφαιρο που έπαιζαν μαζί με άλλους μαθητές στις αλάνες. Τις παρέες τους,με τα ξενύχτια και τα πάρτι, όπου φλέρταραν όμορφες νέες Χανιωτοπούλες. Συναντήθηκαν κατά τύχη και στο στρατό. Ο Γιώργος ήταν λοχίας σιτιστής στο πεζικό, και ο φίλος του ο Γιάννης έφεδρος ανθυπολοχαγός. Ήταν μια έκπληξη γι`αυτούς και το ευχαριστήθηκαν
αλλά για λίγο. Όταν είχαν έξοδο πήγαιναν στην κοινή τους αγάπη που ήταν το θέατρο. Στο εθνικό θέατρο τότε είδαν την παράσταση με έργο του Ε. Ίψεν «οι αγριόπαπιες», όπου πρωταγωνιστούσε ο Αλέξης Μινωτής. Επισκέφθηκαν και το υπόγειο του Κάρολου Κουν που τόσες παραστάσεις ποιότητας έδωσε στο Ελληνικό κοινό. Ο Γιάννης όμως είχε θείο του έναν ανώτερο αξιωματικό ο οποίος υπηρετούσε στο πεντάγωνο. Τον ρώτησε που ήθελε να τον μεταθέσει. Ο Γιάννης ζήτησε την Θεσσαλονίκη όπου είχε μία αδελφή παντρεμένη με δύο παιδιά, και τον θείο του τον Μάριο. Τότε χώρισαν οι φίλοι. Συναντήθηκαν αργότερα ξανά στα Χανιά και συνέχισαν την φιλία τους. Ήταν ώρα 5 μμ στο νεκροταφείο του Αγίου Λουκά. Οι φίλοι περίμεναν σιωπηλά να έρθει η πομπή με τον νεκρό. Όταν έφθασε η σωρός εισήλθαν όλοι μέσα στον χώρο του ναού. Όπως συνηθίζεται άναψαν κεριά και ασπάστηκαν το νεκρό. Πλησιάζοντας ο
Γιώργος να ασπαστεί τα σωρό του φίλου του, του φάνηκε πιο αδύνατος και χωρίς μουστάκι. «Φαίνεται ότι οι δικοί τού του έκοψαν του μακαρίτη το μουστάκι σκέφθηκε».Όσο για το αδυνάτισμα, νόμισε ότι μπορεί να ήταν και ιδέα του. Όταν τελείωσε η τελετή ο Γιώργος πλησίασε το μικρόφωνο άνοιξε το φύλο του χαρτιού, και άρχισε να διαβάζει ένα επικήδειο που είχε γράψει για τον παλιό του φίλο. Μετά το πέρας της κηδείας, ο Γιώργος με τους φίλους του, συλλυπήθηκαν τους συγγενείς και αναχώρησαν για τις οικίες τους. Ο μακαρίτης δεν είχε παιδιά . Με την γυναίκα του, είχε χωρίσει πριν δέκα χρόνια. Για τούτο δεν τους έκανε εντύπωση πως δεν γνώριζαν τους λοιπούς συγγενείς του φίλου τους. Είχαν περάσει γύρω στις είκοσι ημέρες και σχεδόν είχε ξεχαστεί το θλιβερό γεγονός. Ο Γιώργος περπατούσε αμέριμνος, στην οδό Τζανακάκη. Βλέπει μπροστά του έναν κύριο με γκρίζα μαλλιά όπου προχωρούσε με αργό βήμα. Έμοιαζε με τα χαρακτηριστικά του φίλου τού, του Γιάννη. Άρχισε να τσιμπιέται. Μονολογεί ψιθυριστά. «Γιώργο βλέπεις οπτασίες»."Μήπως έπαθες παράκρουση από την υπερφορολόγηση της κυβέρνησης;" Ο άνδρας που πήγαινε μπροστά του, πήρε απότομα στροφή και γύρισε προς το μέρος του. Ο Γώργος έμεινε κόκαλο. "Θεέ μου βλέπω το φάντασμα του Γιάννη." Τον είδε ο Γιάννης και πλησίασε να τον χαιρετήσει. «Ζεις βρε μπαγάσα του λέει ο Γιώργος εμβρόντητος σαν κεραυνόπληκτος. «Νόμιζες ότι πέθανα»; «Αν νόμιζα λέει». Ήρθαμε όλοι η παρέα στην κηδεία σου, και εγώ σου διάβασα και επικήδειο». Ο Γιάννης έβαλε τα γέλια. «Εγώ σήμερα ήρθα από την Αθήνα.» «Εσείς μπερδευτήκατε και πήγατε στην κηδεία του ξαδέρφου μου, ο οποίος είχε το ίδιο όνομα». "Καλά βρε παιδιά δεν σκεφτήκατε να με πάρετε ένα τηλέφωνο." "Που να σε παίρναμε τηλέφωνο." "Στον Άδη ή στη κόλαση;""Παίρνουν τηλέφωνο τους πεθαμένους;" Ο Γιώργος άρχισε να συνέρχεται.Τον έπιασαν ασταμάτητα γέλια. Πλησίασε τον Γιάννη πιο κοντά και του έδωσε μια φιλική γροθιά στο στομάχι. "Πάρε για να μάθεις γιατί μας κοψοχόλιασες».

Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011
Φούσκα
elet@enet.gr Η κυβέρνηση του Κ. Σημίτη είχε δημιουργήσει στο αφελές πόπολο την εντύπωση, ότι επί της διακυβερνήσεώς του είχε δημιουργήσει την «ισχυρή Ελλάδα». Το διατυμπάνιζε ο ίδιος, σε όλους τους τόνους, για να δικαιολογήσει και την άφρονα σπατάλη των 50-60 δισ. (;) για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ποτέ δεν ανακοινώθηκε πόσο κόστισαν στους Ελληνες φορολογουμένους, λες και οι κυβερνήσεις τα πλήρωσαν από το προσωπικό εισόδημα των μελών τους.

"Η ισχυρή Ελλάδα", όμως, ήταν μια φούσκα, μια χειροβομβίδα που έσκασε στα χέρια του Καραμανλή του β'. Πριν προλάβει να την απασφαλίσει εγκαίρως. Τη σκασμένη χειροβομβίδα την πήραν στα χέρια τους πανευτυχείς ο "Γιωργάκης" και η παρέα του, διψασμένοι για αίμα έξι χρόνια εκτός εξουσίας. Μόλις είδαν τη χειροβομβίδα έτοιμη να εκραγεί στα χέρια τους, έντρομοι την πέταξαν με δύναμη μακριά τους. Την αμόλησαν στο σώμα του ελληνικού λαού και τον διέλυσαν.

Στον πανικό τους νόμιζαν ότι θα έμεναν αλώβητοι. Μαζί με τους Ελληνες που φυτοζωούν, θα πνιγεί και η παρούσα κυβέρνηση στα τάρταρα της ιστορίας».

Μανούσος Γ. Δασκαλάκης

ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΣΧΟΛΙΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΣΤΗΝ "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" ΣΕ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΊΟΥ Κ.Παπαδημητρίου, εχθές στην τηλεόραση σας είδα απογοητευμένο, να εναποθέτετε τις ελπίδες για παραμονή στο ευρώ, στις μεγάλες δυνάμεις. Την Παρασκευή ήσασταν πιο αισιόδοξος από κάθε άλλη φορά για την παραμονή μας στο ευρώ, μετά τις δηλώσεις Σαρκοζί. Σήμερα μας αναλύεται ότι για να έχουμε μια ισχυρή δραχμή, πρέπει να εφαρμόσουμε την ίδια δημοσιονομική πολιτική με αυτήν που χρειάζεται για να παραμείνουμε στο ευρώ. Αλήθεια συνειδητοποιείται ποτέ ότι η οικονομία αφορά ανθρώπους με οικογένειες και πραγματικές αναγκές; Τι αξία έχει να μείνει ή χώρα στο ευρώ, να μειώσει τα ελλείματά της ή ακόμα και να μπορέσει να αρχίσει να αποπληρώνει το χρέος της όταν το 80% του πληθυσμού θα έχει εξαθλιωθει.Μπορείτε αλήθεια να γράψετε ένα άρθρο και να αναφέρεται στοιχεία για το βιοτικό επίπεδο των λαών, των οργανωμένων καπιταλιστικών οικονομίων, με απόλυτους αριθμούς όχι με ποσοστά και μέσους όρους. Πόσοι άνθρωποι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας στις Η.Π.Α και τη Μεγάλη Βρετανία, πόσοι είναι αναλφάβητοι, σε τι σχολεία πηγαίνουν, ποια τα ποσοστά εγκληματικότητας, ποιοι είναι οι δείκτες θνησιμότητας και νοσηρότητας σε αυτούς τους πληθυσμούς;Αφού το κάνετε αυτό, ίσως, βοηθηθείτε να κάνετε το επόμενο βήμα, να κοιταχτείται στο καθρέφτη και να πείτε την μεγάλη αλήθεια :
Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που στηρίζεται στην πραγματοποίση ενός στόχου αδύνατου, την συνεχή ανάπτυξη. Για τον απλούστατο λόγο ότι τίποτα δεν μπορεί να είναι συνεχές και ατελείωτο σε ένα κόσμο πεπερασμένο,συγκεκριμένων ορίων. Έρχεται λοιπόν η στιγμή που το σύστημα φθάνει στα όρια του και τότε πρέπει να μηδενίσει, για να ξαναρχίσει από την αρχή. Αυτό γίνεται πάντοτε με μια καταστροφή για τους πολλούς, είτε λέγεται ύφεση, είτε πόλεμος. Σήμερα έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο, οπότε το μόνο το οποίο έχουμε να επιλέξουμε είναι αν θα καταστραφούμε απαλοτριωμένοι από τους δήθεν εταίρους μας και στο πιο πρόσφορο χρονικό σημείο γι αυτούς, η αν θα πέσουμε τώρα μόνοι μας , πετώντας το καυτό μέταλο της ύφεσης στα χέρια τους. Τα υπόλοιπα τεχνικά για το ευρώ και το τραπεζικό σύστημα δεν έχουν καμιά απολύτως σημασία για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων γιατί άμα δεν έχεις δουλειά, σπίτι, φαί, πόσώς σε ενδιαφέρει αν είσαι στο ευρώ και αν υπάρχει η Εθνική και η ΑΛΦΑ.

Σχολίασε ο/η ΘΟΔΩΡΗΣ | 13:29:26, Οκτώβριος 4th, 2011

Ακόμη και δεν διαβάζεται βιβλία λογοτεχνίας που συνήθως είναι το χόμπι των γυναικών , γιατί οι άνδρες ξεχνιούνται στο ποδόσφαιρο,όταν διαβάσεται τα εκλεκτά διηγήματα του Ανδρέα Τρακάκη θα αγαπήσετε την λογοτεχνία. Όποιος δεν είναι διάσημος λογοτέχνης δεν σημαίνει ότι δεν είναι και πολύ αξιολογότερος από τους διάσημους. Ενδεικτικό της σχετικότητας των αξιολογικών κρίσεων, είναι το πείραμα του καθηγητή του πανεπιστημίου του Κέϊμπριτζ Ι.Α ΡΙΤΣΑΡΝΤΣ ,ο οποίος το 1929 έδωσε στους φοιτητές του ποιήματα χωρίς να αποκαλύψει τους συγγραφεις τους, και ζήτησε, να εκφράσουν την αξιολογική τους κρίση.Οι φοιτητές απέρριψαν πολλά ποιήματα καθιερωμένων ποιητών , και προτίμησαν ποιήματα άλλα, αγνώστων ή υποτιμημένων.

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011
skip to main | skip to sidebar
ΧΑΝΙΩΤΙΚΗ ΑΥΡΑ

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011
Εκπρόσωποι των αρχών, αγαπητές κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας.
Πριν μιλήσω για τον Ανδρέα Τρακάκη θα σας
αναφέρω τα λόγια γνωστών ξένων συγγραφέων για την δυσκολία της έμπνευσης και του λογοτεχνικού γραψίματος. «Ποτέ δεν μπλοκάρομαι. Όταν δεν μου έρχεται να γράψω ή δεν έχω τι να γράψω δεν γράφω. Το γράψιμο δεν πρέπει να είναι δουλειά. Αν είναι δουλειά είσαι γραφιάς. Εξάλλου το να μη γράφεις είναι σημαντικό κομμάτι του γραψίματος». Λέει ο Αλεξάντερ Χέμον
«Ποτέ δεν μλοκάρομαι. Απλώς με πιάνουν τεμπελιές ή διασκεδάζω πάρα πολύ.»Λέει ο Άρνολντ Τόϋμπι.
«Συχνά γράφω έξη χάλια προτάσεις μέχρι να φθάσω στην εβδόμη, που είναι καλή. Αλλά πρέπει να γράψω της έξη για να φθάσω στην εβδόμη». Λέει ο σερ Κόναλ άρθρουρ Ντόϋλ.
Σε κάθε περίπτωση το γράψιμο είναι η ιδιωτική οδός του κάθε συγγραφέα. Είναι γνωστή η απάντηση του Γάλλου συγγραφέα Γκυστάβ Φλωμπέρ όταν τον ρώτησαν αν είναι υπαρκτό πρόσωπο η μαντάμ Μποβαρύ."Η Μανταμάμ Μποβαρύ είμαι εγώ". Η πόλη μας διαθέτει αξιόλογους πνευματικούς ανθρώπους.Ένας απ` αυτούς που ξεχωρίζουν, είναι και ο Ανδρέας Τρακάκης άξιο πνευματικό τέκνο, των Χανίων. Τα διηγήματα του είναι μικρά κομψοτεχνήματα. Τα περισσότερα εξ αυτών είναι βιωμένη πραγματικότητα την οποία σμίλεψε με την ενδελεχή παρατηρητικότητα του σε τέχνη του λόγου.


Ο Ανδρέας Τρακάκης γεννήθηκε το 1939 στην Σητεία. Εκεί έζησε μονάχα ένα χρόνο. Κατάγεται από την Παλαιόχωρα Σελίνου. Τέλειωσε το γυμνάσιο το 1957 και την νομική Αθηνών το 1963. Από το 1972 άσκησε το επάγγελμα του συμβολαιογράφου στα Χανιά μέχρι την συνταξιοδότηση του. Παράλληλα με το επάγγελμα του συμβολαιογράφου ασχολείται με την αγάπη του, που είναι η ιστορία και η λογοτεχνία, με ειδικότητα στο διήγημα. Έχει γράψει πολλά άρθρα πάνω στην τρέχουσα επικαιρότητα. Οι πνευματικές του εργασίες δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, στα Χανιά και στην Αθήνα. Διηγήματα του δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Κρήτη» και στις Αθηναϊκές εφημερίδες «Εξόρμηση» «Ελευθεροτυπία» και «Τα νέα». Άρθρα του στο περιοδικό «Κρήτη» στην Χριστιανική και την λογοτεχνική επιθεώρηση. Το διήγημα του «ο θείος από την Αμερική» πήρε το πρώτο βραβείο στο πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος που έγινε στην Κόρινθο από το πνευματικό κέντρο του Δήμου Κορινθίων και το σωματείο λόγου και τέχνης «οι αλκυονίδες». Το 2006 στις 3 Ιουλίου δημοσιεύει στην «Αυριανή» άρθρο για τον μαύρο πρωταθλητή και Ολυμπιονίκη Τζέσε Όουεν τον Αύγουστο του 1936 στο Βερολίνο. Ο δικτάτωρ Αδόλφος Χίτλερ μόλις έμαθε ότι ο πρωταθλητής δεν ήταν της Αρείας φυλής αρνήθηκε να του επιδώσει το κύπελλο κι έφυγε οργισμένος από το στάδιο. Το 2004 στις 27-12- δημοσιεύει στην «Αυριανή» το ιστορικό άρθρο «Ρωμαίοι αυτοκράτορες πριν από το μεγάλο Κωνσταντίνο φιλικοί προς τον Χριστιανισμό». Στις 15-2 -το 2004 δημοσιεύει στην «Αυριανή το άρθρο «Μορφές ηρώων μαζικής κουλτούρας» όπου αναλύει το φανταστικό τους περιεχόμενο το οποίο προέρχεται από πραγματικές ιστορίες. Στις 11-4- 2005 δημοσιεύει στην «Αυριανή τις «Αναμνήσεις από την Πρέβεζα» τόπο που αυτοκτόνησε ο μελαγχολικός ιδανικός αυτόχειρας ποιητής Χανιώτης στην καταγωγή Κώστας Καρυωτάκης. Στις 3-5- 2005 δημοσιεύει στην «Αυριανή άρθρο για τον στρατηγό και πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Σαρλ Ντε Γκωλ. Το 2006 δημοσιεύει στην «Αυριανή» τρία διηγήματα με τίτλο «Ένα ζεστό μεσημέρι» «Τα θηρία» και «Η φωτογραφία». Το 2006 στην Αυριανή τα διηγήματα «η απέναντι πλευρά του δρόμου», «ο Σάκης» ,και «το λαχείο». Τέλος το 2008, στην «Αυριανή» το άρθρο» «Πέρα από την ιστορία» αναφερόμενος σε μύθους φανταστικά γεγονότα και θρύλους από την διεθνή παράδοση. Το 1994 εκδίδεται από τον εκδοτικό οίκο «Σμυρνιωτάκη» η συλλογή 18 διηγημάτων του, με γενικό τίτλο¨ "Οι αιχμάλωτοι»

Στο διήγημα "μια τυχαία συνάντηση" περιγράφει το κατάντημα ενός ογδοντάχρονου ηλικιωμένου άνδρα, ο οποίος δεντα κατάφερε στην ζωή του.Στα βαθιά του γεράματα μόνος και έρημος χωρίς συγγενείς και χωρίς βοήθεια από το ανύπαρκο κράτος πρόνοιας, πήγε στην Αθήνα ντροπιασμένος για την κατάντια του, να κρυφτεί μέσα στο ανώνυμο πλήθος ζητιανεύοντας.Το διήγημα αυτό είναι σήμερα τραγικά επίκαιρο, όπου με την οικονομική κρίση υπάρχουν στην Αθήνα ,αλλά και στην περιφέρεια, πλήθος αστέγων, που σιτίζονται από τα δημοτικά συσίτια. Στο διήγημα "οι αιχμάλωτοι" περιγράφει την ταλαιπωρία και τις κακουχίες του άμαχου πληθυσμού σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης.Στο διήγημα "ο σκύλος" αφηγείται με περιεκτικό τρόπο,και με εικόνες βραβευμένου οπερατέρ κινηματογράφου, την σωτηρία ενός σκύλου από βέβαιο πνιγμό στο παλιό λιμάνι. Στα ναυαγισμένα όνειρα αφηγείται, τον ξεπεσμό των γυναικών του αγοραίου έρωτα σένα δρόμο, της Αθήνας του 1960.Πόρνες, τσατσάδες, και ομοφυλόφυλοι συμπλέκονται σένα ατελείωτο χορό συγκρούσεων,αμορφωσιάς, πόνου και ορφάνειας.Είναι συνταρακτική η εικόνα του στρατιώτη στο διήγημα "διαταγή επίθεσης" που αρνείται να κτυπήσει στο ψαχνό κατά την έφοδο στο πολυτεχνείο και αντί αυτού πυροβολεί τον λοχαγό του, ο οποίος του δίνει την διαταγή, και αυτοκτονεί.