ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ Ο ΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΜΑΣ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
«Πρωί πρωί καθώς έβγαινα από το σπίτι μου, είδα το αγγελτήριο του θανάτου μου. Τον αγαπημένο μας φίλο…» έγραφε. Ώστε λοιπόν δεν είχα συγγενείς.» ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
Ο Άκης Τσοχατζόπουλος θα σκέφτεται τώρα που βρίσκεται σε δύσκολη θέση που είναι οι φίλοι του "οι ευεργετηθέντες αχάριστοι" και δεν του συμπαραστέκονται στις δύσκολες του στιγμές.
Ο Άκης Τσοχατζόπουλος που δέσποσε σε κεντρικές κυβερνητικές θέσεις επί τριάντα χρόνια, εκπροσώπησε μια γενιά επαγγελματιών πολιτικών που αλλοτριώθηκε από το σύστημα και ξεπούλησε όνειρα και οράματα. Οι πολιτικοί έχουν ανθρώπινες αδυναμίες, όπως όλοι οι άνθρωποι. Όμως εκ των πραγμάτων διαχειρίζονται πακτωλούς δημοσίου χρήματος. Ωστόσο, το κράτος πρέπει να είναι διάφανο για να μπορεί ο πολίτης να ασκεί καθημερινό έλεγχο.
Δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου πόσα χρήματα υπεξαίρεσε από το κρατικό ταμείο, ο Άκης Τσοχατζόπουλος από τις προμήθειες αμυντικού υλικού ως υπουργός άμυνας. Οι δικαστές που τον παρέπεμψαν τα υπολογίζουν σε 17 εκατομμύρια ευρώ. Μην σας πιάσει ίλιγγος εσάς τους νέους μισθωτούς των 500 ευρώ, αλλά ανέρχονται σε 5 δις, 280 εκατομμύρια παλιές δραχμές. Μήπως έχετε ακόμη το στόμα σας ανοιχτό; Ακόμη και ο πρώην υπουργός Τάσος Μαντέλης θα έχει πέσει κάτω από την έκπληξη, επειδή του έδωσε η «ΖΗΜΕΝΣ» ένα «δωράκι» 200.000 ευρώ, και τώρα θα νοιώθει παραπονούμενος. Δεν μάθαμε τίποτα για ένα στενό συνεργάτη του από το Ρέθυμνο, ο οποίος τότε ήταν υπεύθυνος προμηθειών του ΥΠΕΘΑ. Τόσο «μέλι» έρρεε άφθονο και αυτός δεν ωφελήθηκε; Την στιγμή όμως που δεν γράφτηκε τίποτα για εκείνον στον τύπο, ο ΑΚΗΣ αποδεικνύετε ο μοναχοφαγάς της υπόθεσης.
Όσο ζούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, οι δημοσιογράφοι έγραφαν για τον Άκη Τσοχατζόπουλο, ότι δεν είχε δική του άποψη, κι ότι ήταν «ο γιες μαν» του προέδρου. Κυκλοφορούσε το παρακάτω ανέκδοτο¨ «Τι ώρα είναι ΑΚΗ;» Ρωτούσε ο ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΑΚΗΣ απαντούσε. «Ότι ώρα πείτε εσείς κ. πρόεδρε.» Λέγετε ακόμη ότι πάντα ήταν αργοπορημένος στα ραντεβού του με τους «συντρόφους» του, για εργασίες του κόμματος. Εξαιτίας αυτών των καθυστερήσεων καθιερώθηκε μεταξύ των μυημένων να λέγεται ότι¨ Έχουμε ραντεβού σε ώρα ΠΑΣΟΚ.»Ο Άκης Τσοχατζόπουλος είχε οργανωθεί στο ΠΑΚ Γερμανίας στην δικτατορία. Όταν έπεσε η δικτατορία και επέστρεψε στην Ελλάδα, απέκτησε το επάγγελμα ΠΑΣΟΚ όπως και τόσα άλλα ανεπάγγελτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που ήρθαν με ποδήλατο και ζιβάγκο, στην εξουσία, και έφυγαν με Μερσέντες και κότερο. Στην Ελλάδα κανείς δεν κατανόησε ότι ζούμε όλοι σε κοινωνία πολιτών και ότι τα κράτος είναι ο συλλογικός μας εκφραστής μέσω του κοινωνικού συμβολαίου, έχουν δηλώσει πολλοί στοχαστές. Γιαυτό δεν ήμασταν έτοιμοι να εφαρμόσουμε τους κανόνες, αλλά μας άρεσε το καθεστώς της ανομίας , και της οικογενειοκρατίας. Το κράτος αντιμετωπίστηκε και από τα κόμματα που κυβέρνησαν ως λάφυρο, όπου το λαφυραγώγησαν είτε μέσω της παθητικής δωροδοκίας, είτε μέσω των διορισμών δηλαδή της κομματικής πελατείας για να αναπαράγεται η εξουσία τους. Είναι γνωστό στους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ, ότι οι πολυεθνικές δίνουν προμήθειες στους κρατικούς αξιωματούχους από 2% έως 10% για αγορά υλικού. Είναι δυνατόν ο μόνος ένοχος να είναι ο ΑΚΗΣ; Είναι πολλοί εκείνοι και από τα δύο κόμματα εξουσίας που έχουν βάλει το χέρι στο «μέλι.» Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα μέρος του δημοσίου χρέους είναι κατατιθέμενο στις Ελβετικές τράπεζες, σε λογαριασμούς των επιτηδείων κλεφτών. Τώρα με την τροπή που πήραν τα πράγματα και την προφυλάκιση του Τσοχατζόπουλου θα τρίβουν τα χέρια τους. Το μαύρο πρόβατο θυσιάσθηκε και επήλθε η κάθαρση. Για εκείνους τους επίορκους που δεν τους έπιασε η φάκα, όπως δείχνουν τα πράγματα,δεν θα υπάρξει καμία τιμωρία.

We are all Greeks! Μια συγκλονιστική επιστολή Ελληνίδας του Λονδίνου
14:04, 13 Απρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/91159



Μακριά από τον τόπο σου είναι ίσως εύκολο να ξεχαστείς! Εμείς οι λίγο ως πολύ «βολεμένοι» Έλληνες του εξωτερικού έχουμε τις δουλειές μας, τον κύκλο μας, σπουδές, μέλλον, προοπτική. Ειδικά το Λονδίνο είναι τέλειο! Έχει τα πάντα. Shopping, fashion, κουλτούρα, τέχνη. Όπως και να το κάνουμε είναι ίσως H Mητρόπολη ανάμεσα σε μητροπόλεις.

Είναι ίσως όμως πιο δύσκολο να ξεχάσεις, τουλάχιστον για μερικούς από εμάς! Οι δικοί σου πίσω υποφέρουν και ξέρεις ότι κρύβονται για να μη σε πικράνουν, οι φίλοι σε ζηλεύουν... «τι ανάγκη έχεις εσύ; Άσε, καλά είσαι εκεί, μη γυρνάς. Τι να κάνεις, εδώ; Εδώ δεν έχει τίποτα!».

Αχ, κι όμως έχει. Έχει εσένα, φίλε που μου λες να μην έρθω, έχει τη μάνα μου και τον πατέρα μου, έχει αναμνήσεις από τα θερινά σινεμά, τα ουζάκια στην Καισαριανή, έχει βραδιές που μπορώ να κυκλοφορώ με το φανελάκι και να τρώω καρπούζι στο μπαλκόνι. Έχει μαγικές παράλιες πιο σμαραγδί από σμαράγδια και έναν ήλιο πιο χρυσό από χρυσάφι και όλα αυτά άπλετα και τσάμπα για όλους. Αχ, με έπιασε πάλι η νοσταλγία.

Κάτι άλλαξε εκείνο το Σάββατο στα τέλη Ιανουαρίου στο Λονδίνο, λίγο πριν την υπογραφή του μνημονίου Β.

Ήρθαμε κοντά, λίγο κατά τύχη, έξω από την πρεσβεία στο Holland Park. Μέχρι τότε, δεν ξέραμε ο ένας τον άλλο, ούτε ο ένας για τον άλλο. Μια αναμπουμπούλα και ένας πανικός για το επικείμενο μνημόνιο Β που ερχόταν, συγκεχυμένες σκέψεις, γνώμες και απόψεις και μια μεγάλη απορία για το τι θα σήμαινε για το αύριο. Τα μίντια έλεγαν ότι ήταν η σωτηρία μας, τα μπλογκ η καταδίκη μας, και εμείς έξω από την πρεσβεία δεν ξέραμε καλά-καλά τι να πούμε ο ένας στον άλλο.

Διάφορες ομάδες Άγγλων, Ιταλών, Πορτογάλων, Ισπανών ήταν μαζεμένοι να μας προϋπαντήσουν να μας υποστηρίξουν. Έβλεπες στα μάτια τους μια προσμονή για τη δική μας νίκη ενάντια στο μνημόνιο. Αν νικούσαμε, θα είχαμε γλιτώσει και εκείνους!

“We are All Greeks”, μας έλεγαν. “We are;” Μας πήρε λίγο να το καταλάβουμε ότι το να είσαι Έλληνας δεν έχει σχέση τόσο με το γεωγραφικό τόπο, μα με το δικαίωμα να έχεις μια πατρίδα που σου ανήκει και της ανήκεις, και το πόσο η ανάγκη αυτή είναι παγκόσμια. Είναι τόσο συνυφασμένη με το ποιος είσαι τελικά, με το τι θες και που πας και τι ονειρεύεσαι ως Ιθάκη. Και όσο διαφορετικές και να ‘ναι οι Ιθάκες μας, το βασικό είναι ότι όλοι χρειαζόμαστε μια.

Έτσι όλοι εμείς οι «Έλληνες» από όλες τις χώρες αρχίσαμε να δημιουργούμε μια κοινή συνείδηση γύρω από την παγκόσμια ιδέα της πατρίδας, μια ανάγκη να επανακτήσουμε την ιδιοκτησία της που περνά σιγά-σιγά (ή στην περίπτωση της Ελλάδας γρήγορα-γρήγορα) σε ιδιωτικά χέρια.

Το μνημόνιο βέβαια για την Ελλάδα υπογράφτηκε στις 12 Φεβρουαρίου, εκχωρώντας αμετάκλητα και άνευ όρων, βάσει του άρθρου 15 παράγραφος 4 της δανειακής ως παρακαταθήκη στα χρέη ό,τι αποτελεί γεωγραφικά μια πατρίδα: έδαφος, υπέδαφος, λαός.

«Εσείς φταίτε», μας είπαν. Εγώ; Τι έκανα εγώ; Εγώ πήγαινα από το πρωί ως το βράδυ στο σχολείο, σπούδασα τα κέρατά μου, έχω δουλειά στο εξωτερικό γιατί όταν ήμουν στην Ελλάδα θέλανε να με πληρώνουν ένα τίποτα και να μου πιάνουν και τον... .

Ε, τότε όχι εσύ, αλλά ο άλλος που έμεινε πίσω! Ο άλλος που έμεινε πίσω είναι ο αδελφός μου και οι φίλοι μου που έμειναν να φροντίζουν τους δικούς τους και ας είχαν προσόντα και όνειρα και βλέψεις. Είναι lazy και αντιπαραγωγικοί!

Εγώ ξέρω ότι όσοι Έλληνες την κάνανε στο εξωτερικό, είναι και παραγωγικοί και έχουν διαπρέψει σε χρόνο ντε τε. Ο άνθρωπος σου φταίει ή το σύστημα; Ποιο σύστημα; Μην κάνεις ότι δεν ξέρεις... Το να μην επενδύει κανένας στην κατάρτιση του εργαζομένου γιατί «φιλαράκο άμα θες, άμα δεν θες υπάρχουν και άλλοι που κάνουν κρα για την θέση σου».

Το να βάζεις τον μπατζανάκη σου στη θέση έστω και αν δεν έχει κανένα από τα προσόντα που χρειάζονται και ας τρέχουν οι βλάκες να καλύπτουν τα κακώς κείμενα για 600 ευρώ. Το να πρέπει να γλείψει ο πατέρας σου κατουρημένες ποδιές, για να σε βάλει σε μια θεσούλα στο δημόσιο, μπας και καταφέρεις να κάνεις κάνα παιδί χωρίς να πεινάσει.

Οι Έλληνες δεν είναι ούτε χαζοί, ούτε τεμπέληδες. Χρειάζονται όπως όλοι οι άνθρωποι τις κατάλληλες ευκαιρίες για να εξελιχθούν και αυτές δύσκολα τις βρίσκεις στην Ελλάδα. Εγώ από τότε που ήρθα έχω κάνει τόσα σεμινάρια στη δουλειά μου πληρωμένα από τον εργοδότη μου και με δική τους πρωτοβουλία. Στην Ελλάδα, όχι απλά δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, θα γελάγανε και αν το ζήταγες. Όταν ήρθα εδώ και μου είπαν ότι έχω μια ώρα διάλειμμα να πάω να φάω, τους κοίταζα σαν χαζή. Νόμιζα ότι μου κάνουν πλάκα! Οπότε ας αφήσουμε τις βλακείες και επιτέλους ας απαντήσουμε με στοιχεία για το ποιοι ειμαστε.

Ο Πήτερ Οικονομίδης, marketing director της Αpple, κάνει μια καμπάνια για τους διαπρεπείς Έλληνες του εξωτερικού. Αλέξανδρος Τζιόλας, ηγείται του φιλόδοξου πενταετούς διεθνούς σχεδίου "Ίκαρος", το οποίο ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2009 στο Λονδίνο από την Βρετανική Διαπλανητική Εταιρεία μαζί με δύο ακόμα Έλληνες ως σχεδιαστές, τον Δήμο Χωματά και τον Κώστα Κωνσταντινίδη. Ο Obama διάλεξε Έλληνα για το γραφείο «Έρευνας και Ανάπτυξης» διότι είναι ο πρώτος που έστρεψε την έρευνα σε χημικά προϊόντα «φιλικά προς το περιβάλλον» και αποκαλείται παγκοσμίως «Πατέρας της Πράσινης Χημείας» αφού όρισε τις «12 Αρχές της Πράσινης Χημείας, οι οποίες «αποτελούν πλέον βασική ύλη σχεδόν σε όλα τα εκπαιδευτικά Ιδρύματα του κόσμου». Οι αδελφοί Καμβυσέλη είναι τρία αδέλφια που μπήκαν στο βιβλίο Γκίνες και διαπρέπουν στο ΜΙΤ. «Το MIT», δηλώνουν, «σήμερα είναι κοιτίδα Ελληνισμού. Η Ελλάδα έχει από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανά πληθυσμό φοιτητών αλλά και καθηγητών σε όλο το πανεπιστήμιο!».

Να συνεχίσω; Τα φάγατε μας λένε! Πήρατε δάνεια και τώρα θα τα πληρώσετε. Εμείς; Αναλογικά ο μέσος άνθρωπος στην Ελλάδα έχει ένα 33% χρέος. Ξέρεις πόσα χρωστάς, Γερμανέ; 58% του εισοδήματός σου. Εσείς παιδιά στην Αγγλία, Κύπρο, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία; 83%. Λοιπόν, ποιος είναι ο σπάταλος εδώ;

Να μου πεις τότε πως καταντήσατε έτσι ρε παιδιά; Γιατί ένας τεράστιος κρατικός φορέας απορρόφησε όλο το διαθέσιμο δυναμικό προσωπικό, για να καλύψει την έλλειψη εξέλιξης άλλων κλάδων που θα μπορούσαν να απασχολήσουν τα παιδιά της Ελλάδας. Έτσι καταντήσαμε όπως καταντήσαμε. Και για να λέμε την αλήθεια, το αφήσαμε να γίνει.

Αλλά ως εδώ! Κάτι άλλαξε εκείνο το Σάββατο στα τέλη Ιανουαρίου στο Λονδίνο! Από εδώ και πέρα εμείς τα «παιδιά της Ελλάδος», μαζί με τα «παιδιά» από όλες τις πατρίδες, we are all Greeks, και θα προσπαθούμε να διασώσουμε τις πατρίδες μας.

Έτσι βάλαμε σαν στόχους: να ξαναγίνουμε πολίτες! Με γνώση, βούληση, γνώμη και επιρροή στις πολιτικές καταστάσεις που μας αφορούν και αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μας για το μέλλον.

Να σταματήσουμε το διαμελισμό της πατρίδας και της ιδέας της, σε αντίθεση με τις διαθέσεις υπερεθνικών κυβερνήσεων.

Να σταματήσουμε την υλοποίηση απάνθρωπων πολιτικών που καταλύουν την αξιοπρέπεια και εξαθλιώνουν τους ανθρώπους οποιασδήποτε χώρας με κάθε μέσο.

Να σταματήσουμε τον κίτρινο Τύπο πια για το ποιον μας, που έχει ως σκοπό να δημιουργεί εντυπώσεις και να δικαιολογεί απάνθρωπες πρακτικές στο νου των ανήξερων και ημιμαθών.

Να βρούμε τα κοινά σημεία που μας ενώνουν με όλους τους λαούς, και να δημιουργήσουμε ένα ενωτικό κίνημα καταλύοντας προπαγανδιστικά στερεότυπα που μας χωρίζουν.

Να ξαναφέρουμε τη δημοκρατία και την ανθρωπιά σε όλες τις κρατικές πρακτικές.

Να δείξουμε σε όλους ότι οι πρακτικές που προβάλλονται ως μονόδρομος, δεν είναι μονόδρομος. Και ότι υπάρχουν εναλλακτικές προτάσεις για όλους μας.

Και αν σας φαίνεται βαρύ, ε, σας πληροφορώ δεν είναι... Μέσα σε δυο μήνες, έχουμε κάνει πολλούς καινούριους φίλους, έχουμε πιει πολλές μπύρες, έχουμε μάθει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα και γνωρίσει πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους. Έχουμε δράσει, αντιδράσει και νιώσει πιο περήφανοι και πιο ζωντανοί από ποτέ. Και όποιος θέλει να μας γνωρίσει και έχει όρεξη για το ταξίδι, ας γίνει φίλος μας στο Facebook group: We are All Greeks London - και τα λέμε για τα περαιτέρω.

Τάλλυ Χατζάκη, We Are All Greeks

Σάμουελ Μπέκετ: Ένας υπαρξιστής φιλόσοφος του παραλόγου
08:04, 13 Απρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/50799



Τίποτα μηδαμινό δεν θα’ χε υπάρξει για το τίποτα τόσο υπαρκτό τίποτα μηδαμινό...

Σαν σήμερα,το 1906 έρχεται στη ζωή ο Σάμουελ Μπέκετ, ένας από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους της σύγχρονης λογοτεχνίας και εκφραστής ενός μυστηριώδους ρεύματος που πολύ δύσκολα μπορεί να ενταχθεί σε κάποια καλλιτεχνική φόρμα.

Ο Μπέκετ έχει θεωρηθεί μοντέρνος, μεταμοντέρνος αλλά και «πατέρας» του θεάτρου του παραλόγου, όμως ο ίδιος αρνήθηκε όχι μόνο τους τίτλους αυτούς, αλλά και οποιαδήποτε προσπάθεια να δοθεί νόημα στα έργα του. Γεννημένος σε μια επαρχιακή πόλη κοντά στο Δουβλίνο, ο «Σαμ» σπουδάζει Γαλλικά και Ιταλικά, διαβάζει μανιωδώς τα έργα του Δάντη και το 1928 δίνει διαλέξεις Αγγλικών στην École Normale Supérieure του Παρισιού, τις οποίες παρακολουθούν ως φοιτητές ο Σαρτρ και η Σιμόν ντε Μποβουάρ.

Επίσης, στο Παρίσι γνωρίζεται με τον Τζέημς Τζόυς και οι δύο Ιρλανδοί αναπτύσσουν στενή φιλική και πνευματική σχέση. Ο βαθμός στον οποίον ο νεαρός Μπέκετ επηρεάζεται από τον Τζόυς έχει ίσως υπερτονιστεί από τους κριτικούς, καθώς κάτι τέτοιο ισχύει κυρίως για το πρώιμο έργο του Μπέκετ, μέχρι δηλαδή να αναπτύξει το μοναδικό προσωπικό του στυλ. Αυτό θα συμβεί μόνο αφού αυτοεξοριστεί στο Παρίσι το 1937 και ζήσει ορισμένες δύσκολες εμπειρίες, όπως ο παγκόσμιος πόλεμος και τα προσωπικά του ψυχικά σκαμπανευάσματα.

Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα εισβάλουν στη χώρα, ο Σάμουελ Μπέκετ εντάσσεται στη Γαλλική Αντίσταση και δραστηριοποιείται έμμεσα ή άμεσα, με αποκορύφωμα τη διάσωση της αγαπημένης του Σουζάν από τα χέρια της Γκεστάπο. Όπως και τους περισσότερους καλλιτέχνες, ο παραλογισμός και η ματαιότητα του πολέμου καθορίζουν τον ψυχισμό του Μπέκετ, που μέσα από τα έργα του θα εκφράσει τον παραλογισμό και τη ματαιότητα ολόκληρης της ζωής. Ο Μπέκετ πιστεύει πως η ζωή έχει νόημα αλλά αυτό είναι αδύνατο να βρεθεί και έτσι ο κόσμος είναι καταδικασμένα γεμάτος με αιωρούμενες απορίες, αδιέξοδα και απελπισία. Στο διασημότερο θεατρικό του έργο, οι -πάντα περιθωριακοί- ήρωες περιμένουν μάταια την άφιξη του Γκοντό και συμβολικά του Θεού (God-ot), κάτι όμως που για τον Μπέκετ σημαίνει πως «δεν έρχεται, άρα υπάρχει».

Βέβαια, ο τίτλος «απαισιόδοξος προφήτης» δεν είναι απόλυτα εύστοχος για τον Σάμουελ Μπέκετ, που βρίσκει κωμική τη δίχως ελπίδα αναζήτηση της αλήθειας και σημαντικό το να απολαμβάνει κανείς τις ερωτήσεις και το ταξίδι της ζωής. Ο συλλογισμός αυτός του χαρίζει μια πολύ ιδιαίτερη καλλιτεχνική ελευθερία: «Δεν υπάρχει ενότητα στον κόσμο, άρα γιατί να υπάρχει στα κείμενά μας; Ποια η πραγματικότητα; Το έργο, τα ίδια τα κείμενα».

Η πεποίθηση του πως η τέχνη πρέπει να είναι υποκειμενική και να εκφράζει τον εσωτερικό κόσμο του δημιουργού, έρχεται σε μορφή αποκάλυψης που βιώνει ο Μπέκετ στο δωμάτιο της μητέρας του στο Δουβλίνο το 1945 και που θα αποτυπώσει αργότερα (1958) μέσω του Κράππ, του ηλικιωμένου ήρωα που ακούει σε κασσέτα το αποκαλυπτικό παρελθόν του.

Γράφει στα Γαλλικά επειδή «είναι πιο εύκολο να γράψεις χωρίς ύφος» και έτσι, μέσα από τον εκφυλισμό της, απομυθοποιεί την ικανότητα της γλώσσας να περιγράψει αντικειμενικά την ουσία και την αλήθεια. Δίνει λοιπόν μεγάλη βαρύτητα στη σιωπή και κυρίως στο οπτικό κομμάτι του θεάτρου, καθώς οι σκηνικές οδηγίες στα έργα του είναι πάντα λεπτομερέστατες. «Η γλώσσα του είναι συνάμα λιτή, βίαιη, ελλειπτική. Δεν τον κρατούν αιχμάλωτο οι γραμματικοί κανόνες: αρχίζει μία φράση στον ενικό, την τελειώνει στον πληθυντικό, αντικαθιστά ένα ρήμα με ένα ουσιαστικό αν νομίζει ότι αυτό βοηθάει. Περνάει από την τέλεια έκφραση του απόλυτου λυρισμού, στη γλώσσα του πεζοδρομίου, στις βωμολοχίες» γράφει η Χριστίνα Τσίγγου στον ελληνικό πρόλογο του «Τέλους του Παιχνιδιού».

Ο Μπέκετ είναι άναρχος, αινιγματικός και παράδοξος σε όλα τα επίπεδα του έργου του. Την παραληριματική του γλώσσα πλαισιώνουν οι δυνατές, μεταφυσικές εικόνες, μια πρωτοφανής χρονική αυθαιρεσία, οι κατακερματισμένοι χαρακτήρες και η πλοκή που περισσότερο θυμίζει αίνιγμα. Παρόλο που η λογική δε λείπει από το έργο του Μπέκετ, ο Μάρτιν Έσσλιν θα το αποκαλέσει «Θέατρο του Παραλόγου», εξηγώντας: «κάθε απόπειρα να καταλήξει κανείς σε μια ξεκάθαρη και σίγουρη ερμηνεία θα ήταν τόσο παράλογη, όσο και το να προσπαθήσει να ανακαλύψει και να καθορίσει που ακριβώς αρχίζει και που ακριβώς τελειώνει το περίγραμμα ενός κιάρο–σκούρο σ’ έναν πίνακα του Ρέμπραντ, ξύνοντας τη μπογιά».

To 1969 απονέμεται στον Σάμουελ Μπέκετ το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το έργο του, που «μέσα από νέες λογοτεχνικές και θεατρικές φόρμες, εξυψώνει το μοντέρνο άνθρωπο μέσα από την ένδειά του». Ο Μπέκετ αρνείται να το παραλάβει και διαθέτει το χρηματικό έπαθλο των 73.000 δολαρίων σε νέου και πρωτοποριακούς καλλιτέχνες, ζωγράφους και σκηνοθέτες. Όσο μεγαλώνει, το έργο του Μπέκετ γίνεται όλο και περισσότερο μινιμαλιστικό και κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τη ζωή του. Περνάει τα τελευταία του χρόνια απομονωμένος στο Παρίσι, όπου πεθαίνει στις 22 Δεκεμβρίου 1989.

Μια απάντηση στις προτάσεις της ΔΗΜΑΡ. Της Μαριλένας Κοππά
09:04, 13 Απρ 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/91143

Διαβάζουμε με ενδιαφέρον τις προτάσεις Κουβέλη για την υπέρβαση της κρίσης, που φέρει τον τίτλο «Έξι αλλαγές στη δανειακή σύμβαση». Και το ενδιαφέρον δεν είναι αθώο, αφού η ΔΗΜΑΡ εμφανίζεται ως διάδοχος χώρος του ΠΑΣΟΚ και εκφραστής της σοσιαλδημοκρατίας. Πολλά από τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ είναι πρώην μέλη του ΠΑΣΟΚ και η ιδέα μιας επανεκκίνησης του χώρου, φαντάζει θελκτική. Δεν είναι όμως σαφές ότι «η αριστερά που θέλει να κυβερνήσει», θέλει να αναλάβει και το κόστος της ευθύνης.
Η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, η καταπολέμηση της διαφθοράς και η περιστολή της σπατάλης, προτείνονται ως «αντίμετρα» σε επερχόμενα μέτρα ύψους 11,5 δις ευρώ. Πρόκειται για μια πρόταση που θα συνυπέγραφε το σύνολο του πολιτικού κόσμου.
Την ίδια αυτή λογική υπηρετεί και η πρόταση (σε ποιόν άραγε;) για την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων μας από τον επίσημο φορέα (κράτη-μέλη της Ε.Ε.), που επίσης θα συνυπέγραφε το σύνολο του πολιτικού κόσμου, εκτός των κομμάτων που θέλουν την έξοδό μας από την Ε.Ε. και τη συνολική αποκήρυξη του χρέους.
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων πρέπει κανείς να προσέλθει με συγκεκριμένο πλέγμα μέτρων για την επίτευξη των θετικών στόχων (πάταξη φοροδιαφυγής, καταπολέμηση διαφθοράς, περιστολή σπατάλης), προκειμένου η τρόικα να συναινέσει στο συγκεκριμένο ποσό που θα μας επιτραπεί να εγγράψουμε στον προϋπολογισμό μας και, ίσως μετά, ικανοποιημένη από την πρόοδό μας και το εντυπωσιακό μας σχέδιο, να συναινέσει στην επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων μας.
Διότι οι δανειστές μας πρέπει να πεισθούν ότι μια κυβέρνηση ΔΗΜΑΡ, θα μπορεί, σε αντίθεση με την κυβέρνηση Παπαδήμου, να εισπράξει βεβαιωμένες οφειλές ύψους 8 δις, εκ των οποίων στα ταμεία βρίσκονται περίπου 700 εκ. Πώς θα γίνει αυτό; Εκτός εάν αποφασίσουμε ότι η τρόικα δεν μπορεί να επιβάλει όρους στη διαπραγμάτευση.
Αλλά εάν, όπως προτείνει ο κ. Κουβέλης, όντως ακυρωθεί η πράξη νομοθετικού περιεχομένου που μειώνει τους κατώτατους μισθούς, καθώς κι εκείνη που αφορά τη δέσμευση κατά προτεραιότητα των κρατικών πόρων για αποπληρωμή δανείων, εάν ακυρωθεί το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και αυξηθούν οι δημόσιες επενδύσεις – μέτρα που θα συνυπέγραφε το σύνολο της αριστερής διανόησης – δε θα υπάρχει αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Η αμφισβήτηση της λογικής του μνημονίου, όπως διαπίστωσε και ο κ. Σαμαράς στο όχι πολύ απώτερο παρελθόν, δε συνιστά αφετηρία «αναθεώρησης» της δανειακής σύμβασης, αλλά το τέλος της διαπραγμάτευσης. Το ΠΑΣΟΚ θα συνυπέγραφε με σχετική ευκολία κάθε έναν από τους στόχους του κ. Κουβέλη, με μεγαλύτερη μάλιστα ευκολία από τους στόχους του κ. Σαμαρά, αλλά δε θα μπορούσε να επωμιστεί τις επιπτώσεις του τέλους του προγράμματος. Η ΔΗΜΑΡ;
Σχεδόν ένα χρόνο πριν, ο κ. Κουβέλης είχε προτείνει το μορατόριουμ εξυπηρέτησης του εξωτερικού μας χρέους (πέντε ετών), επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής (30-40 χρόνια) και μείωση επιτοκίου. Αυτό σημαίνει ότι θα πληρώναμε το 2017 μια πρώτη δόση περίπου 26 δις, ενώ το σημερινό πρόγραμμα προβλέπει 11 δις.
Βέβαια, θα μπορούσε να αντιτείνει ο κ. Κουβέλης, θα είχαμε την ευκαιρία να προχωρήσουμε σε αναπτυξιακή πολιτική και, συνεπώς, τα 26 δις δε θα ήταν τόσο δυσβάσταχτο ποσό το 2017, αφού θα είχε αυξηθεί το ΑΕΠ και, συνεπώς, τα έσοδα. Πράγματι, εάν αυτό το ποσό αντιστοιχεί στο 12% του ΑΕΠ το 2011, με ανάπτυξη 5-6% κατ’ έτος, θα μπορούσε να μειωθεί σε 8% του ΑΕΠ το 2017 (ή και λιγότερο).
Το μόνο ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι από πού θα έβρισκε η ελληνική οικονομία το κεφάλαιο προκειμένου να βάλει την Ελλάδα σε μια τέτοια αναπτυξιακή τροχιά, που θα έπρεπε να είναι σταθερά εντυπωσιακή, ενώ γύρω μας η παγκόσμια οικονομία κλυδωνίζεται. Απομένουν επίσης και άλλα αναπάντητα ερωτήματα: σε ποιους κλάδους θα επενδύαμε, ποια θα ήταν η σχέση δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων, κ.ο.κ. Συμφωνούμε στους στόχους και τη λογική, το «πώς» είναι το πρόβλημα.
Η σημαντική μείωση του χρέους και των επιτοκίων που πέτυχε η κυβέρνηση Παπαδήμου, προϋπέθετε διαπραγμάτευση, δηλαδή παραμονή εντός του προγράμματος, μέχρι να πειστούν οι δανειστές μας ότι «το πρόγραμμα δε βγαίνει» και να συναινέσουν σε ένα πρόγραμμα μείωσης του χρέους (κούρεμα). Δυστυχώς, χωρίς τη συνδρομή της Ε.Ε., η Ελλάδα, όση διαπραγματευτική δεινότητα και να είχε, δε θα μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τον Τσαρλς Νταλάρα.
Με άλλα λόγια, αυτό που λείπει από τη σημερινή πρόταση της ΔΗΜΑΡ, όπως και από παρελθούσες, είναι η μαγική συνταγή που επιτρέπει σε κάποιον να διαπραγματευτεί και ταυτόχρονα να υπαγορεύσει στο δανειστή τους όρους του. Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς και για τις προτάσεις Σαμαρά, μέχρι που ο μύθος κατέρρευσε και πολλά από τα απογοητευμένα του στελέχη ακολούθησαν «ανεξάρτητη πορεία».
Υπό αυτό το πρίσμα, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο ξεκάθαρη: παραδίδουμε στους δανειστές μας μια λίστα με απαιτήσεις (ultimatum), αποδεχόμενοι το ενδεχόμενο άρνησής τους, δηλαδή την αποχώρηση από τη ζώνη του Ευρώ. «Δεν θα το κάνουν», λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. «Ποιος είναι σίγουρος γι’ αυτό;», λέει όποιος έχει την ευθύνη της διαπραγμάτευσης. «Θέλουμε», λέει η ΔΗΜΑΡ. «Και εμείς», αντιτείνουν οι δανειστές μας! Μακροπρόθεσμα, δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε λέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Μακροπρόθεσμα, όλοι πεθαίνουμε έλεγε ο Κέινς.
Το ΠΑΣΟΚ συνυπέγραψε και δε συνέγραψε δύο δανειακές συμβάσεις. Συνυπογράφοντας συμβάσεις που διέπονται από τη λογική όλων των προγραμμάτων της ευρωπαϊκής περιφέρειας, κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ έσπευσαν να χαιρετίσουν τις «μεταρρυθμίσεις» ως απαραίτητες, άλλοι απλώς ως αναγκαίες δεδομένων των συνθηκών. Για όσους εξ ημών έχουμε αποδεχθεί την αναγκαιότητα, χωρίς να ενστερνιζόμαστε τη λογική του μνημονίου, η υπογραφή μας είχε τη λογική της παραμονής στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μέχρι να δημιουργηθούν διαφορετικοί συσχετισμοί εντός της Ε.Ε.. Εδώ βρίσκεται το κλειδί.
Στο βαθμό που ο μύθος της «ελληνικής μοναδικότητας» καταρρέει, η αφήγηση της εξόδου από την κρίση πρέπει να γίνει περισσότερο πειστική στις Βρυξέλλες και λιγότερο δημαγωγική στο Βερολίνο. Με απλά λόγια, για να μπορέσει κανείς να υλοποιήσει το πρόγραμμα του κ. Κουβέλη, πρέπει να αποταθεί στο Γερμανό και Γάλλο ψηφοφόρο και όχι στον Έλληνα. Εναλλακτικά, μπορεί να απευθυνθεί στον Έλληνα, αλλά ταυτόχρονα και στον Ισπανό, τον Ιταλό, τον Πορτογάλο και τον Ιρλανδό. Μοιάζει με εισαγωγή σ’ ένα ανέκδοτο, όπως άλλωστε και συνολικά ο χειρισμός της κρίσης από την «Κοινότητα», που μέχρι σήμερα έχει αποδειχθεί ότι ισούται με το άθροισμα των μελών της. Αλλά, αυτή είναι η Ε.Ε. που έχουμε. Δεν υπάρχει άλλη, αυτή «των λαών». Πρέπει να τη δημιουργήσουμε, αλλά δεν μπορούμε να έχουμε ως υπόθεση εργασίας την ύπαρξή της. Συνεπώς, προς το παρόν, πρέπει να δείξουμε υπομονή, παραμένοντας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Μπορεί στη δημοκρατία να μην υπάρχουν αδιέξοδα, υπάρχουν όμως περιορισμένες επιλογές. Μπορεί να μην υπάρχουν μονόδρομοι, αλλά κάθε δρόμο, σε αδιάβατη περιοχή πρέπει να τον χαράξουμε. Το να χτίζεις επιλογές, όπως και το να κάνεις επιλογές, έχει κόστος. Το ΠΑΣΟΚ το γνωρίζει. Η ΔΗΜΑΡ;
Η Μαριλένα Κοππά είναι ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΝΟΜΠΕΛΙΣΤΑ ΣΤΙΓΚΛΙΤΖ ΣΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ «ΣΟΚ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
«Επίσης ασκώ έντονη κριτική σε μερικές από τις ακραίες στρατηγικές μεταρρύθμισης, όπως η θεραπεία «σοκ» που τόσο οικτρά απέτυχαν στην Ρωσία και σε μερικές άλλες από τις πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης.»
«Οι πολιτικές του Δ.Ν.Τ εν μέρει βασισμένες στην ξεπερασμένη υπόθεση, ότι οι αγορές από μόνες τους οδηγούν σε επαρκή αποτελέσματα, δεν άφησαν χώρο για τις επιθυμητές κυβερνητικές επεμβάσεις στην αγορά, με μέτρα που μπορούν να καθοδηγήσουν την οικονομική μεγέθυνση και να ωφελήσουν τους πάντες.»
ΤΖΟΤΖΕΦ ΣΤΙΓΚΛΙΤΖ ΝΟΜΠΕΛ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ 2001
Από τον πρόλογο στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Αυταπάτη» Εκδόσεις Λιβάνη.
Τον διακεκριμένο καθηγητή οικονομίας Τζότζεφ Στίγκλιτζ τον είχε μαζί του ο Γιώργος Παπανδρέου, ως οικονομικό του σύμβουλο στην «σοσιαλιστική διεθνή» τρομάρα της, που είναι πρόεδρος. Δεν τον συμβουλεύτηκε πριν μας οδηγήσει στο Δ.Ν.Τ και υποστούμε το δόγμα του «σοκ» και τον επιθανάτιο ρόγχο της Ελληνικής οικονομίας;
Βεβαίως στην χώρα μας χρειαζόταν περιοριστική πολιτική γιατί ζούσαμε στην επίπλαστη ευημερία της φούσκας των φθηνών δανείων. Χρειαζόταν επίσης και χρειάζονται επεμβάσεις εκσυγχρονισμού στο κράτος. Η περιοριστική πολιτική όμως των διοικούντων λόγω ανικανότητας έγινε παίρνοντας οριζόντια μέτρα και πλήττοντας τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα.
Σε λίγο διάστημα έρχονται οι εκλογές. Είναι ευκαιρία να τιμωρήσουν οι ψηφοφόροι τα δύο κόμματα ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ που με το πελατειακό σύστημα την αδιαφάνεια την διαφθορά και τις ρεμούλες οδήγησαν τον τόπο στην πτώχευση και μεγάλη μερίδα του λαού σε εξαθλίωση. Η ψήφος πρέπει να στραφεί προς τα αριστερά κόμματα, τους οικολόγους, και όχι προς τα μικρά παρακλάδια των πρώην μεγάλων κομμάτων.

Η κοινωνική οικονομία της αγοράς
Η βάση για ένα κράτος ικανό να δρα σε μια οικονομία της αγοράς με κοινωνική υπευθυνότητα
Των Sigmar Gabriel, Peer Steinbrueck και Frank-Walter Steinmeier
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 12 Απριλίου 2012Η συνεχιζόμενη χρηματοοικονομική κρίση γίνεται όλο και περισσότερο απειλή για τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Επιβαρύνει το πολιτικό κλίμα εντός των κοινωνιών και μεταξύ των κυβερνήσεων. Αναζωπυρώνει εθνικές προκαταλήψεις ανάμεσα στους λαούς οι οποίες θεωρούνταν από καιρό ξεπερασμένες, δυσχεραίνει επίσης τη συνεννόηση μέσα στις ευρωπαϊκές κομματικές οικογένειες. Και διχάζει τις κοινωνίες. [...]
Για εμάς τους Σοσιαλδημοκράτες ήταν εξαρχής σαφές ότι αν δεν διασωθεί η Ελλάδα θα μπορούσε να προκύψει μια αλυσιδωτή αντίδραση στον ευρωπαϊκό Νότο. Ο φαύλος κύκλος χρέους, ανεργίας και ύφεσης μπορεί να γίνει επικίνδυνος κυκλώνας που θα παρασύρει και τους ισχυρότερους. Το αποτέλεσμα θα ήταν η εσωτερική διάσπαση της Ενωσης και η αποτυχία του ευρωπαϊκού σχεδίου συνολικά.
Τότε όμως θα διακυβευθεί η πολιτική δυνατότητα της Ευρώπης να συμβάλει στην επίλυση των μεγάλων προβλημάτων του πλανήτη μας: ειρήνη και ασφάλεια, προστασία του κλίματος, αποτελεσματική χρήση των πρώτων υλών, παροχή νερού, διατροφή και προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ποιος να πάρει την Ευρώπη στα σοβαρά όταν δεν καταφέρνουμε καν να αντεπεξέλθουμε στη δοκιμασία της εσωτερικής διάσπασης, να εκσυγχρονίσουμε τις κρατικές δομές, να ανανεώσουμε τη βιομηχανία, να δώσουμε περισσότερες ευκαιρίες στους πολίτες; Ποιος να πάρει στα σοβαρά την ΕΕ όταν υποχωρεί στην πάλη ισχύος με τον ξέφρενο χρηματοοικονομικό καπιταλισμό; Στις μελλοντικές αντιπαραθέσεις για τα μεγάλα θέματα της ανθρωπότητας η Αμερική και η Ασία - ακριβέστερα, οι ΗΠΑ και η Κίνα - θα αναδυθούν ηγέτιδες δυνάμεις. Η Ευρώπη, σε αυτή την περίπτωση, θα έμενε στο περιθώριο της παγκόσμιας πολιτικής.
Γι' αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό το ευρωπαϊκό σχέδιο να συνεχιστεί σε επιτυχή πορεία. Οπωσδήποτε, η Ευρώπη δεν είναι υποχρεωτικό να αποτύχει. Αντίθετα, πολλοί λόγοι υπάρχουν για να μη συμβεί αυτό. Χρειάζεται όμως οι δημοκρατίες της Ευρώπης να ενισχυθούν. Να ελέγξουν το δημόσιο χρέος τους, να υπερβούν την καταστρεπτική οικονομία της φούσκας χωρίς αληθινή παραγωγή αξίας, να καταφέρουν να δαμάσουν τον «αρπακτικό καπιταλισμό». Η Ευρώπη μπορεί να γίνει προπομπός μιας υγιούς οικονομίας. Θεωρούμε ρεαλιστική τη δυνατότητα, πρώτα οι χώρες του ευρώ να συμφωνήσουν σε ένα νέο υπερεθνικό πλαίσιο ρυθμίσεων με περιορισμούς και ελέγχους στους κυριότερους χρηματοοικονομικούς τόπους. Στη βάση αυτή θα μπορούσαν να εδραιώσουν ένα ευρωπαϊκό μοντέλο, παράδειγμα για όλο τον κόσμο.
Η κρίση είναι επαρκής λόγος και αφορμή να διορθώσουμε την πορεία μας. Εως τώρα, η συντηρητική πλειοψηφία στην ΕΕ υπό την ηγεσία Μέρκελ - Σαρκοζί, αντί να αναλύσει τις συστημικά προκαλούμενες συγκρούσεις και τον καταστροφικό ρόλο επενδυτικών τραπεζών, hedge funds και οίκων αξιολόγησης και να δημιουργήσει αντίστοιχους καταστατικούς μηχανισμούς, ανακηρύσσει αποδιοπομπαίους τράγους τα υπερχρεωμένα κράτη όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία.


Είναι αλήθεια, βεβαίως, ότι μερικά κράτη γλίστρησαν επιπόλαια στην παγίδα του χρέους. Ωστόσο, οι συντηρητικοί της Ευρώπης αποσιωπούν πως οι κυβερνήσεις που περισσότερο έχουν πληγεί από την κρίση είχαν συμβούλους τους καλύτερους οίκους στη Φρανκφούρτη, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη και πως, καθώς δεν τους επιβάλλονταν τα ενδεδειγμένα ασφάλιστρα κινδύνου, εθίζονταν σε φθηνά δάνεια - όπως εθίζονται οι εξαρτημένοι από τα ναρκωτικά.
Δεν επιτρέπεται, συνεπώς, να κοροϊδεύουμε ούτε τους εαυτούς μας ούτε τις χώρες υπό εξυγίανση: η εποχή του απερίσκεπτου δανεισμού τελείωσε. Το βουνό του δημοσιονομικού προβλήματος έχει γίνει απειλητικό. Γι' αυτό άλλωστε εμείς, οι Σοσιαλδημοκράτες, προωθήσαμε το «φρένο του χρέους» και το θεμελιώσαμε στο Σύνταγμά μας.
Ωστόσο, μόνο με φρένα στο χρέος και δραστικά περιορισμένες κρατικές δαπάνες δεν θα μπορέσουν τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη να βγουν «από τον βάλτο». Το παράδειγμα της Ελλάδας δείχνει πόσο δύσκολο είναι να επιτευχθεί δημοσιονομική εξυγίανση όταν καταρρέει η οικονομική ανάπτυξη. Οποιος παίρνει στα σοβαρά τους στόχους του δημοσιονομικού συμφώνου, πρέπει να κάνει δυνατή και τη δημιουργία επενδύσεων που θα φέρουν ανάπτυξη και απασχόληση.[...]


Το δημοσιονομικό σύμφωνο, συνεπώς, πρέπει να συμπληρωθεί με μια διατηρήσιμα αποτελεσματική αναπτυξιακή πολιτική. Προς τον σκοπό αυτό μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και τους έως τώρα αναξιοποίητους διαρθρωτικούς πόρους της ΕΕ, αφού παραιτηθούμε από την κανονική έως τώρα ίδια συμμετοχή των χωρών που τους λαμβάνουν. Πρέπει να αρχίσουμε με ένα άμεσο πρόγραμμα ενάντια στην ανερχόμενη ανεργία των νέων. Αν θέλουμε οι νέοι άνθρωποι να δεχτούν την Ευρώπη σαν «δικό τους σχέδιο», χρειάζονται μια ρεαλιστική προοπτική για μια ζωή για την οποία θα μπορούν οι ίδιοι να έχουν την ευθύνη.
Αγωνιζόμαστε για να ανοίξει μια οικονομική προοπτική για επισφαλή κράτη του ευρώ όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία. Ενα δημοσιονομικό σύμφωνο χωρίς αναπτυξιακά κίνητρα και διοικητικές βοήθειες συγκρότησης με χαρακτήρα «σχεδίου Μάρσαλ» είναι εντελώς ανεπαρκές. Δημοσιονομική ένωση και επενδύσεις είναι αλληλένδετες. Το ένα χωρίς το άλλο είναι λανθασμένη πολιτική.
Αντί όμως αυτό το νέο «σχέδιο Μάρσαλ» να χρηματοδοτηθεί με σκέτο δανεισμό, πρέπει να υλοποιηθεί στη βάση ενός φόρου κύκλου εργασιών επί χρηματοπιστωτικών προϊόντων («φόρος χρηματοπιστωτικών συναλλαγών»). Νέα χρέη και δάνεια για αναπτυξιακές πρωτοβουλίες θα ήταν ο λανθασμένος δρόμος. [...]
Το κεντρικό ερώτημα που προκύπτει στη συγκυρία είναι: πώς θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε τη διπλή κρίση της Ευρώπης και του αχαλίνωτου καπιταλισμού για να προωθήσουμε πιο δυνατά τις αντιλήψεις μας για μια δίκαιη κοινωνία; Με την επαναθεμελίωση του επιτυχέστερου οικονομικού και κοινωνικού υποδείγματος της μεταπολεμικής ιστορίας: της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς. Αυτό το γερμανικό υπόδειγμα της επιτυχίας παραμελήθηκε μέσα στην εκστρατεία μάρκετινγκ της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και εν μέρει αποσυναρμολογήθηκε.
Η κοινωνική οικονομία της αγοράς, όπως την αντιλαμβανόμαστε, είναι η αντίθεση σε μια κοινωνία όπου όποιος κερδίζει τα παίρνει όλα και η αλληλεγγύη είναι ξένη λέξη. Η αντίληψή μας για την οικονομία της αγοράς συνίσταται σε μιαν αγορά των πολλών έναντι του ελιτιστικού τόπου της αγοράς των ολίγων. Για να το πούμε στη γλώσσα των νέων κοινωνικών κινημάτων διαμαρτυρίας: η κοινωνική οικονομία της αγοράς είναι η μορφή κοινωνίας του 99% ενάντια στην αξίωση εξουσίας του 1%.


Η Ανγκελα Μέρκελ τοποθετούνταν ανέκαθεν, και αυτή, υπέρ της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς. Ταυτόχρονα όμως προπαγανδίζει μια «δημοκρατία σύμφωνη με την αγορά», διατύπωση που προδίδει ξεκάθαρα τη σημασία της: η δημοκρατία να προσαρμοστεί στις αγορές και τις ανάγκες τους! Το θεωρούμε απειλητικό όραμα. Στη δική μας κατάταξη των πολιτικών αγαθών, δημοκρατία και κοινωνική ασφάλεια προηγούνται. Ζητούμενο είναι η επιστροφή σε μια «αγορά σύμφωνη με τη δημοκρατία», η ανανέωση της κοινωνικής αγοράς της εργασίας, η αποκατάσταση της κοινωνικής ευθύνης και η ανάπτυξη συλλογικού πνεύματος σε πολιτική, οικονομία και κοινωνία.
Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Η ιδέα ενός κράτους ικανού να δρα σε μια οικονομία της αγοράς με κοινωνική υπευθυνότητα, όπως την υποστηρίζουμε, προσκρούει σε αντιστάσεις και αντιρρήσεις, για να μη μιλήσουμε για τις αναγκαίες ρυθμίσεις των χρηματοοικονομικών αγορών και έναν φόρο συναλλαγών, που θεωρούμε απολύτως απαραίτητα. Το ζήτημα όμως είναι η αποδοτικότητα της οικονομίας μας ως βάση της ευημερίας μας. Και η αποκατάσταση του «κοινωνικού» στην οικονομία της αγοράς. Αυτή είναι η βάση για μια ελεύθερη και ειρηνική κοινωνία, όπου χαλιναγωγούνται οι φυγόκεντρες δυνάμεις και προωθούνται οι δυνάμεις της συνοχής.
Οι Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, Πέερ Στάινμπρουκ και Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ είναι ηγέτες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (SPD). Το άρθρο τους πρωτοδημοσιεύτηκε την 1/4/2012 στη «Frankfurter Allgemeine Zeitung»

[Τρίτη άποψη] Κοινωνία που αυτοκτονεί
Δομικά τα αίτια της έλλειψης αλληλεγγύης στην Ελλάδα της κρίσης
Του Γιώργου Σιακαντάρη
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 12 Απριλίου 2012Πολλά ειπώθηκαν για το τραγικό περιστατικό της αυτοκτονίας στο Σύνταγμα, για την ατομική πλευρά του οποίου χρειάζεται να εκφράσουμε μόνο τη θλίψη μας και να σταματήσουμε εκεί. Πάνω όμως σ' αυτό το γεγονός στήθηκε ένα επικοινωνιακό και πολιτικό παιχνίδι εκμετάλλευσης της τραγικής πράξης. Ας μην πέσουμε στο ίδιο σφάλμα, ας σεβαστούμε τη μεγάλη αξία που λέγεται ατομική ανθρώπινη ζωή.
Τα πράγματα ποτέ δεν είναι όπως φαίνονται, αλλά κυρίως ποτέ δεν είναι έτσι όπως τα πολιτικά άκρα θέλουν να τα κάνουν να φαίνονται. Η ελληνική άκρα Αριστερά και η αντίστοιχη άκρα Δεξιά καλλιέργησαν ένα κλίμα πλήρους απαξίωσης των πάντων, κυρίως των θεσμών αυτής της χώρας και των κανόνων που διέπουν τη λειτουργία των δομών της. Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια κοινωνία στην οποία η μεγαλύτερη αξία είναι η ανομία - μάλιστα παρουσιάζεται και ως πράξη αντίστασης κατά των ισχυρών. Οπως όμως έγραφε ο μεγάλος κλασικός κοινωνιολόγος Εμίλ Ντιρκάιμ, σε περιόδους ανομίας αυξάνονται οι, σύμφωνα με την ορολογία του, ανομικές αυτοκτονίες. Αυτές είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας των ατόμων να προσαρμοσθούν σε συνθήκες όπου δεν λειτουργούν οι κοινωνικές νόρμες. Εκεί τα άτομα έρχονται σε ρήξη με το κοινωνικό τους περιβάλλον. Οι αυτοκτονίες, σύμφωνα με τη μελέτη 26.000 διαφορετικών περιπτώσεων αυτοκτονίας σε διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες και χρονικές περιόδους, αυξάνονται σε περιόδους μεγάλης κρίσης και τότε, τις περισσότερες φορές, αφορούν άτομα υψηλότερου οικονομικού και πνευματικού επιπέδου, τα οποία πέφτουν από ένα υψηλότερο σε ένα πολύ χαμηλότερο επίπεδο. Από την άλλη, όμως, οι αυτοκτονίες αυξάνονται και σε περιόδους οικονομικής ευμάρειας - και εδώ, σε αντίθεση με την περίοδο κρίσης, αυτοκτονούν άτομα χαμηλού οικονομικού επιπέδου, τα οποία βλέπουν τον πλούτο να κυλάει δίπλα τους χωρίς να μπορούν να πιουν απ' αυτόν. Η ανομική κοινωνία μετατρέπει τα άτομα σε αδύναμους παρατηρητές των εξελίξεων και οδηγεί σε αύξηση των αυτοκτονικών κρουσμάτων. Αντιθέτως, σε περιόδους μεγάλων πολεμικών συρράξεων, σε περιόδους κατοχής και εμφυλίων, επειδή αυξάνεται η επιρροή των κοινών κοινωνικών πεποιθήσεων, υποχωρούν οι μοναχικές συμπεριφορές και τα κρούσματα είναι σαφώς λιγότερα.
Η μετατροπή της έννομης κοινωνίας σε ανομική αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, και το πλαίσιο για την ερμηνεία της αύξησης των αυτοκτονιών στη σημερινή Ελλάδα. Οι ακραίες δυνάμεις, αν κοιτάξουν καλύτερα, θα δουν τους εαυτούς τους στον καθρέφτη, και αντί να χρίζουν ενόχους θα χρειαστεί να κάνουν και καμιά αυτοεξομολόγηση.
Είναι αλήθεια όμως ότι υπάρχει και ένας ακόμη παράγοντας, πέραν του ανομικού κλίματος, ο οποίος δημιουργεί συνθήκες ατομικής απομόνωσης. Αυτός αφορά την παντελή απουσία ενός δικτύου ασφαλείας για όσους βρίσκονται εκτός εργασίας. Ο έλληνας άνεργος οδηγείται αυτόματα στον κοινωνικό αποκλεισμό, σε καταστάσεις απόλυτης εξόδου από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Αυτοί που με περισσή ευκολία προτείνουν τις απολύσεις για λύση στην ελληνική κρίση, μάλλον - το λιγότερο - δεν λαμβάνουν υπόψη τους αυτόν τον παράγοντα. Παρόμοια κρίση είχε ζήσει κατά τη δεκαετία του 1990 η Φινλανδία. Εκεί, όμως, παρά τους όποιους κοινωνικούς κλυδωνισμούς, δεν παρατηρήθηκαν τόσο μεγάλες κοινωνικές εντάσεις όσο στην Ελλάδα. Αυτό οφείλεται στο ότι η Φινλανδία είχε πολύ καλό κράτος πρόνοιας, με αξιόλογες εξατομικευμένες υπηρεσίες και όχι γενικευμένα επιδόματα. Για να μη θρηνούμε συνεχώς την απώλεια συνανθρώπων μας, χρειάζεται άμεσα να δημιουργηθεί ένα κράτος υπηρεσιών στους χώρους της Παιδείας, της Υγείας και της Ασφάλειας, με αναδιανομή πόρων που θα αφαιρεθούν από το σπάταλο κράτος-παραγωγό και βιομήχανο, χρηματοδότη πλούσιων συνδικάτων και «ευγενών» Ταμείων.
Φυσικά, χρειάζεται να αλλάξει και η κοινή ευρωπαϊκή πολιτική έναντι του προβλήματος της κρίσης χρέους. Πρέπει να δοθεί χρηματοδοτική ανάσα στην Ελλάδα για να στήσει άμεσα ένα στοιχειώδες προνοιακό σύστημα. Αυτό το σύστημα θα πρέπει να είναι η δική μας αναπτυξιακή πρόταση και όχι τα δήθεν χρήματα για να κινηθεί η αγορά. Αλλιώς φοβάμαι ότι, αν συνεχισθεί η πολιτική της μονομερούς δημοσιονομικής πειθαρχίας, σε λίγο καιρό, όσο και να μειωθούν οι δαπάνες, δεν θα υπάρχουν καθόλου έσοδα για να φορολογηθούν. Η μείωση των δαπανών από μόνη της δεν οδηγεί σε μείωση των ελλειμμάτων. Η Ελλάδα ζούσε σε έναν τεχνητό κόσμο, η προσπάθεια όμως να επιστρέψει απότομα στον πραγματικό κόσμο θα οδηγήσει τους πολίτες της στην κόλαση και όχι στην πραγματικότητα.
Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Οι μεγάλες απουσίες» από τις εκδόσεις Πόλις