Η σύμβαση “Cooper” και το ξεπούλημα του ορυκτού μας πλούτου ΤΕΛΙΚΑ ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ Σύμβαση Cooper ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΦΕΚ!!27/02/1940 Η Σύμβαση «Cooper” υπάρχει στο Yπουργείο Bιομηχανίας (άγνωστο αν έχει περιέλθει τώρα στο υπουργείο Οικονομικών ή το Ανάπτυξης) και παραδίδεται – σαν “ιερό κείμενο”- από υπουργό σε υπουργό! Στην Σύμβαση αυτή, δεσμεύονται τα λεγόμενα «στρατηγικά ορυκτά» της Ελλάδος, μαζί με τον υδάτινο μας πλούτο, από ένα Αμερικανικό consortium εταιρειών! Θέλετε και το καλύτερο: Η Ελλάδα έχει υπογράψει και δεσμεύεται από την Σύμβαση «Cooper» της οποίας η χρονική ισχύς, εληξε την 31η Δεκεμβρίου του 2010, ενώ η διάρκειά της ήταν για 70 έτη! Αν, μάλιστα, η σημερινή κυβέρνηση δεν προβεί στις ανάλογες ενέργειες, δηλαδή αν δεν απαντήσει αρνητικά στην εταιρεία Hugh Cooper & Co Inc Chemical Construction Corporation, προβλέπεται αυτόματη ανανέωση της σύμβασης για άλλα 25 έτη!!! Διαβάστε μερικά ορυκτά που έχει το ελληνικό υπέδαφος που στο ρεπορτάζ θα έχετε την ευκαιρία να δείτε λεπτομέρειες….. Λιγνίτη – Αλουμίνιο – Βωξίτη – Μαγγάνιο – Νικέλιο – Σμηκτίτες – Μαγνήσιο – Χρωμίτη – Ουράνιο – Οσμιο και φυσικά Πετρέλαιο και Φυσικό αέριο. Εύστοχος ήταν ο τίτλος της Αθηναϊκής το 1999 όταν χαρακτήρισε τη Βόρεια Ελλάδα «Θησαυροφυλάκιο». Βέβαια αφήσαμε τελευταίο τον Χρυσό που εκμεταλλεύεται ως ένα σημείο ο Τζώρτζ Σόρος. Τώρα, όμως γεννάται, ένα ερώτημα: Τώρα που λήγει αυτή η επαχθής σύμβαση Cooper θα την ανανεώσουμε; Θα βρεθούν πολιτικοί που θα συναινέσουν σε επανάληψη του εγκλήματος ή θα πάρουμε τον πλούτο μας στα χέρια μας και θα ξεχρεώσουμε και διαολοστείλουμε ΔΝΤ και Τοκογλύφους στον αγύριστο; Το θέμα έφερε στη βουλή ο Κυριάκος Βελόπουλος που ερωτά τον υπουργό Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου: Η 70ετής ισχύς της Συμβάσεως, αληθεύει ότι εκπνέει, την τελευταία ημέρα του επομένου μηνός Δεκεμβρίου; Ποιοι απαρτίζουν αυτό το Αμερικανικό «consortium» εταιρειών; Τι προτίθεται να πράξει η κυβέρνηση; Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΑΤΣΗ Τη Σύμβαση «Cooper» αποκάλυψε ο Δημήτρης Μπάτσης στο βιβλίο του «Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Τα νέα βιβλία» το 1947! Το αποτέλεσμα αυτής της αποκάλυψης ήταν να τουφεκιστεί ο Δ.Μπάτσης μαζί με τον Ν. Μπελογιάννη το 1952!!! Ο οικονομολόγος και δικηγόρος Δημήτρης Μπάτσης αναλύει στο εν λόγω βιβλίο τους μηχανισμούς παράνομου πλουτισμού που συνδέθηκαν με την παραλαβή, κατεργασία και διανομή των εφοδίων της ΟΥΝΡΑ στη μεταπελευθερωτική Ελλάδα. Γράφει ο Μπάτσης: «Η σύμβαση αυτή, που έγινε γνωστή με το όνομα Κούπερ, συνομολογήθηκε για διάρκεια 70 ετών ως το 2010 μ.Χ.! Δίνει αποκλειστικό δικαίωμα εκμετάλλευσης της δύναμης των νερών του ποταμού Αχελώου, στις θέσεις Κρεμαστά, Πρεβέντζα, Κριεκούκι και των παραπόταμων Μέγδοβα, Αγραφιώτικου, Ασπροπόταμου, δικαίωμα ίδρυσης υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων για παραγωγή ηλεκτρενέργειας και εγκαταστάσεων μεταφοράς ενέργειας στα κέντρα κατανάλωσης, δικαίωμα χρησιμοποίησης της ενέργειας που θα παραχθεί για τις ηλεκτροχημικές και ηλεκτρομεταλλουργικές βιομηχανίες που θα ιδρύσει η ανάδοχος εταιρία. Τέλος δικαίωμα μεταφοράς και χρησιμοποίησης της ηλεκτρενέργειας για φωτισμό και κίνηση σε άλλες περιοχές (άρθρο 1 της σύμβασης παράγ. 1 εδάφια α’ – ζ΄). Προβλέπεται η αναγκαστική απαλλοτρίωση των εδαφών που είναι απαραίτητα για την εκτέλεση της σύμβασης, η σύσταση δουλειών, η χρησιμοποίηση δωρεάν δημόσιων κτημάτων, η προμήθεια δωρεάν οικοδομικών υλικών και κοιτασμάτων από λατομεία κρατικά (άρθρο 4 σύμβασης), ατέλειες και αφορολόγητο για εισαγωγή των υλικών της, εκτός από εισαγωγικό δασμό όχι πάνω από 2 1/2 % αξίας (άρθρο 50, παράγρ. 1 και 2), προστασία τιμών των προϊόντων της κ.ά. Ακόμα προβλέπεται δικαίωμα ειδοποίησης της εταιρίας στην περίπτωση που το κράτος θα αποφάσιζε την εκμετάλλευση των ποταμών Αλιάκμονα, Μόρνου, Φίδαρη οπότε η εταιρία θα έχει το δικαίωμα να υποβάλει και γι’ αυτούς τους ποταμούς μελέτες και προτάσεις (άρθρο 56, παράγρ.2, σύμβασης)». Και παρακάτω: «Σε περίπτωση λήξης της σύμβασης (Κούπερ) το Δημόσιο «υποκαθίσταται μεν» στα δικαιώματα του αναδόχου, υποχρεώνεται όμως να πληρώσει σε αυτόν τις μη αποσβεσθείσες δαπάνες! Δε φτάνει δηλαδή ότι η ξένη επιχείρηση θα έχει στο μεταξύ πραγματοποιήσει αμύθητα κέρδη, αλλά θα ζητάει και απόσβεση των εγκαταστάσεών της από την εθνική οικονομία». Το κείμενο δημοσιεύτηκε με τα αρχικά του συγγραφέα στο περιοδικό «Ανταίος» (10 Μαΐου 1946). Ο Δημήτρης Μπάτσης συνελήφθη στην τελευταία φάση της υπόθεσης Μπελογιάννη και εκτελέστηκε με τους Ν. Μπελογιάννη, Η. Αργυριάδη και Ν. Καλούμενο στις 30 Μαρτίου 1952… Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ 27/02/1940, εδώ: http://www.rapidshare.com/files/434134193/SIMBASI_COYPER_ELLINASHELLAS.pdf τό πουλάκι: http://lalipouli.blogspot.com/2011/09/cooper.html ΠΗΓΗ "ΕΞΑΡΧΕΙΟΥ" {ΑΠΟ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ ΕΤ3"

του system failure Εν όψει Αμερικανικών εκλογών, η γλώσσα του πολυεκατομμυριούχου υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων Μιτ Ρόμνεϊ είναι χαρακτηριστική. Μιλώντας για το μισό σχεδόν εκλογικό σώμα, υποστηρίζει, ότι το 47% κακώς πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα περίθαλψης, σίτισης, κατοικίας, που η κυβέρνηση πρέπει να το σεβαστεί, ότι είναι το 47% που δεν πληρώνει φόρο, για να καταλήξει σε μια άκρως κυνική δήλωση, ότι δεν είναι δουλειά του να ανησυχεί γι’αυτούς τους ανθρώπους. Η φιλοσοφία του νεοφιλελεύθερου δόγματος ξεδιπλώνεται αβίαστα όταν κάποιος νομίζει ότι δεν τον καταγράφουν οι κάμερες. Πώς μεταφράζονται τα λόγια του Ρόμνεϊ; Ίσως κάπως έτσι: Όλοι οι άνθρωποι (όχι μόνο οι μισοί), πρέπει να σταματήσουν να πιστεύουν ότι έχουν δικαίωμα στην περίθαλψη, σίτιση, κατοικία και ότι είναι δουλειά του κράτους να τους τα παρέχει. Μέχρι να πεισθούν, πρέπει να φορολογηθούν τα χαμηλότερα εισοδήματα, να κατέβει το αφορολόγητο σε ποσό που μόλις και μετά βίας θα επιτρέπει (ή δεν θα επιτρέπει) σε κάποιον να επιβιώσει, όπως έγινε και στο πείραμα “Ελλάδα”, και να συνεχιστούν οι φοροελαφρύνσεις εν ονόματι του ανταγωνισμού και των θέσεων εργασίας για το 1% που κατέχει τον περισσότερο πλούτο. Άλλωστε, οι φτωχοί είναι που πιστεύουν στο κράτος πρόνοιας, γιατί να το πληρώσουν οι πλούσιοι; Ο Ρόμνεϊ ήταν απλώς ειλικρινής, ενδεχομένως μη γνωρίζοντας ότι τον καταγράφουν, και είπε αυτά που θα ισχύουν ούτως ή άλλως. Θα ισχύουν, ίσως ελαφρώς παραλλαγμένα, με ένα καμουφλάζ κοινωνικής ευαισθησίας και μπόλικα κροκοδείλια δάκρυα, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών. Ο νέος ολοκληρωτισμός προχωράει ακάθεκτος στην δεύτερη 10ετία του 21ου αιώνα. Στόχος είναι αυτό το 47% να γίνει 37% και αργότερα 27%, ώσπου να εξαλειφθεί τελείως, είτε μέσω μιας ιδεολογικής, είτε μέσω μιας βιολογικής εξόντωσης. Στόχος είναι να επικρατήσει η “Ραντιακή” φιλοσοφία του “Ομπτζεκτιβισμού” και να διαλυθεί κάθε ίχνος εννοιών όπως η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη, έννοιες, που η ύπαρξή τους “υποχρεώνει” το κράτος να μεριμνά για τους πολίτες του. Στόχος είναι η επιστροφή στην βαρβαρότητα: όλοι εναντίον όλων και ο καθένας για τον εαυτό του. Ιδού ένα άκρως εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον. Προς το παρόν, ο νέος ολοκληρωτισμός εξαπλώνεται είτε μέσω μιας κυνικής ιδεολογικής επιβολής του νεοφιλελευθερισμού, είτε μέσα από τον φαινομενικά άλλο δρόμο του “αναγκαίου” για την σταθερότητα της οικονομίας, την βελτίωση των οικονομικών δεικτών, την διατήρηση των θέσεων εργασίας, των επενδύσεων με οποιοδήποτε κόστος σαν να μην υπάρχει αύριο χωρίς αυτές, και όλα αυτά κάτω από οποιαδήποτε ιδεολογική ομπρέλα. Πώς όμως καταφέρνει να επιβάλλεται παρά τη συνεχιζόμενη καταστροφή που επιφέρει; Παρά το ότι τα αποτελέσματα είναι αντίθετα από αυτά που υποτίθεται ότι επιδιώκει; Στην Αμερική, ανασταίνεται ο Μακαρθικός μπαμπούλας του Κομμουνισμού Σοβιετικού τύπου και μεθοδεύεται μια παράλληλη προπαγάνδα στιγματισμού του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων ως ιστορική απόρροια αυτού του τύπου Κομμουνισμού, πράγμα βέβαια που είναι απολύτως ψευδές, καθώς η κατάκτηση του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών δικαιωμάτων προέρχεται από κοινωνικούς αγώνες πολλών δεκαετιών από τους λαούς, πρωτίστως στα κράτη της Δύσης. Η κομμουνιστοφοβία επιστρατεύεται και στην Ελλάδα από διάφορα φερέφωνα, επιχειρώντας πάντα και με παρόμοιο τρόπο να στοχοποιηθεί το κοινωνικό κράτος και τα εργασιακά δικαιώματα, ενώ η άκρα δεξιά εκμεταλλεύεται αυτό το γεγονός για να προβληθεί ως η μοναδική φωνή αλήθειας απέναντι στην συστημική προπαγάνδα και να κερδίσει μεγαλύτερο κομμάτι από την εκλογική πίτα. Όμως, ο νέος αυτός ολοκληρωτισμός επιβάλλεται κυρίως με την προτεσταντικού τύπου λογική ότι η επώδυνη πορεία προς το μέλλον είναι αναπόφευκτη. Τη λογική ότι οι κοινωνίες πρέπει να ματώσουν σήμερα για να έρθει ένα καλύτερο αύριο. Τη λογική που ουσιαστικά αντιπροσωπεύει τον νέο ορθολογισμό του 21ου αιώνα, αυτόν, που αντικατέστησε τον ορθολογισμό της βιομηχανικής κοινωνίας που κατήγγειλε ο Μαρκούζε στον “Μονοδιάστατο Άνθρωπο”. Αυτός ο νεο-ορθολογισμός, που ίσως να είναι πιο φριχτός, γιατί γίνεται το όχημα αυτού του ολοκληρωτισμού που οδηγεί τις κοινωνίες στον αργό θάνατο. Πιο διαστροφικός, γιατί η πλειοψηφία της κοινωνίας τον ασπάζεται σχεδόν αυτόματα, προσδοκώντας ένα καλύτερο μέλλον. Πιο ισχυρός, γιατί δεν οδηγεί, τελικά, στον ολοκληρωτισμό του “μονοδιάστατου ανθρώπου”, αλλά στον ολοκληρωτισμό του “μονοδιάστατου πολιτισμού”, εξαφανίζοντας σταδιακά οποιοδήποτε πολιτισμικό στοιχείο που μπορεί να τον ξεπεράσει και να τον νικήσει. Παρά την υποκριτική στάση των υποτίθεται αντίπαλων ιδεολογιών απέναντι σ’αυτόν τον ολοκληρωτισμό, οι εκπρόσωποι της Ελληνικής πολιτικής σκηνής, προδίδονται από τα ίδια τους τα λόγια. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μπορεί να αντλήσει κανείς μέσα από την πρόσφατη ομιλία του “Σοσιαλιστή” Βενιζέλου: “Δεν έχει νόημα να μιλάει κανείς στις μέρες μας για περικοπή των αναπηρικών επιδομάτων. Δεν αξίζει τον κόπο το κράτος να φερθεί σκληρά στην πιο ευαίσθητη κοινωνική κατηγορία.” Ο “Σοσιαλιστής” πρέπει να είναι πιο προσεκτικός από τον Ρόμνεϊ. Άλλωστε μιλάει μπροστά στις κάμερες και ξέρει ότι τον καταγράφουν. Φορώντας το Σοσιαλιστικό του προσωπείο ανοίγει ζητήματα που άλλοτε δεν θα διανοούνταν ούτε καν να συζητήσει: περικοπή αναπηρικών επιδομάτων: “δεν έχει νόημα στις μέρες μας”, δηλαδή μήπως σε κάποιες άλλες μέρες στο μέλλον θα έχει; “δεν αξίζει τον κόπο το κράτος να φερθεί σκληρά…”, δηλαδή αν άξιζε τον κόπο, αν διορθώνονταν τα δημοσιονομικά και οι οικονομικοί δείκτες, το κράτος θα πετούσε στον Καιάδα τους αναπήρους του; Reply

Η κρίση χρεών αυξάνει τις πιθανότητες οικονομικής καταστροφής Της Ζέζας Ζήκου Η χειρότερη οικονομική θύελλα από τη δεκαετία του 1930 έχει απομακρυνθεί από τον οικονομικό ορίζοντα, αλλά ένα άλλο σύννεφο παραμένει εξαιρετικά απειλητικό: Το τεράστιο δημόσιο χρέος. Ολες οι κυβερνήσεις των πλούσιων χωρών έχουν δανειστεί τεράστια ποσά, καθώς η οικονομική ύφεση του 2008/9 μείωσε τα φορολογικά έσοδα και αύξησε τις δαπάνες λόγω της διάσωσης από την κατάρρευση τραπεζών και επιχειρήσεων μέσω των προγραμμάτων αναθέρμανσης της οικονομίας. Οπως αποκαλύπτει έκθεση οικονομολόγων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το δημόσιο χρέος των δέκα πλουσιότερων κρατών θα αυξηθεί από το 78% του ΑΕΠ το 2007 στο 114% έως το 2014. Θα χρωστούν δηλαδή 50.000 δολάρια ανά πολίτη. Ποτέ άλλοτε από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τόσο πολλές κυβερνήσεις δεν δανείσθηκαν, τόσο γρήγορα και τόσο πολύ. Και η σημερινή αύξηση του χρέους, σε αντίθεση με την εποχή του πολέμου, δεν θα είναι προσωρινή. Ελάχιστα πλούσια κράτη θα θεσπίσουν τόσο αυστηρά μέτρα λιτότητας προκειμένου να σταματήσουν την περαιτέρω αύξηση των χρεών τους. Kαι το χειρότερο είναι ότι ο σημερινός δανεισμός λαμβάνει χώρα πριν από τη βραδυφλεγή κατάρρευση των προϋπολογισμών εξαιτίας του αυξανόμενου κόστους της συνταξιοδότησης και των δαπανών της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ενός γηράσκοντος πληθυσμού. Εως το 2050, το ένα τρίτο του πληθυσμού των πλούσιων κρατών θα είναι μεγαλύτερο των 60 ετών. Ο δημογραφικός απολογισμός θα είναι δέκα φορές μεγαλύτερος από το δημοσιονομικό κόστος της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Αυτή η ανησυχητική κατάσταση βάζει τους αρμοδίους σε μία επικίνδυνη θέση. Βραχυπρόθεσμα, ο κρατικός δανεισμός αποτελεί ουσιώδες αντίδοτο στην οικονομική κατάρρευση. Χωρίς τη διάσωση των τραπεζών, η οικονομική συντριβή θα ήταν κάτι περισσότερο από καταστροφή. Χωρίς τα προγράμματα κρατικής ενίσχυσης, η διεθνής ύφεση θα ήταν βαθύτερη και πιο εκτενής. Και η παράταση της επιβράδυνσης θα προκαλούσε ακόμη μεγαλύτερη ζημία στα δημόσια οικονομικά. Οι κυβερνήσεις, διψασμένες για κεφάλαια, θα «στριμώξουν» τους ιδιώτες επενδυτές, κλονίζοντας την οικονομική ανάκαμψη. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι το εύρος της υπερχρέωσης ενδέχεται τελικώς να σπρώξει ορισμένα κράτη στο να κηρύξουν χρεοκοπία ή να μειώσουν το πραγματικό κόστος του χρέους τους μέσω οδυνηρών πολιτικών λιτότητας. Οι επενδυτές ανησυχούν και για τα δύο ενδεχόμενα. Οπως είναι παγκοσμίως γνωστό, οι ανησυχίες για χρεοκοπία εξακολουθούν να εστιάζονται στις ασθενέστερες χώρες της Ευρωζώνης. Τι θα πρέπει λοιπόν να πράξουν οι υπεύθυνοι; Η εφαρμογή δημοσιονομικής λιτότητας -μέσω Μνημονίων και εσωτερικής υποτίμησης- αποτελεί λάθος. Αντί να μειώσουν δραστικά τα ελλείμματά τους τη στιγμή αυτή, τα πλούσια οικονομικώς κράτη χρειάζεται να δηλώσουν με πειθώ και ειλικρίνεια ότι θα το πράξουν όταν οι οικονομίες τους συνέλθουν από τις συνέπειες της κρίσης. Με ποιον τρόπο, όμως; Οι υποσχέσεις των πολιτικών δεν αξίζουν σχεδόν τίποτε από μόνες τους. Κάθε δέσμευσή τους για επίδειξη σύνεσης θα πρέπει να συνοδεύεται από σαφείς αρχές ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα συρρικνωθούν τα ελλείμματα, νέους κανόνες που θα τονώσουν τη σπονδυλική στήλη των πολιτικών και ταχεία δράση σε δύσκολα πολιτικώς μέτρα που θα περιορίσουν τις δαπάνες μακροπρόθεσμα. Ομως, πλέον οι διαχωριστικές γραμμές είναι περισσότερο ασαφείς. Οι μη συμβατικές οικονομικές πολιτικές που έχουν υιοθετηθεί, απαιτούνται τώρα με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Ακριβώς επειδή οι φορολογούμενοι είναι αυτοί οι οποίοι επωμίζονται στο τέλος τις όποιες ζημίες, οι υπουργοί Οικονομικών -δηλαδή το κράτος- οι σχέσεις κεντρικών τραπεζών και κυβερνήσεων εμπλέκονται επικίνδυνα. Με τα επιτόκια να βρίσκονται σε μηδενικό επίπεδο, οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ και της Βρετανίας έχουν επαναλάβει την «ποσοτική χαλάρωση» για να τονώσουν τις πιστωτικές ροές. Και από κοντά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα χωρίς να το ομολογεί. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι το χάσμα μεταξύ κεντρικών τραπεζών και πολιτικής να είναι λιγότερο ξεκάθαρο σήμερα. Οντως, το έργο των κεντρικών τραπεζιτών έχει μεγαλύτερη σημασία σε σχέση με πριν από το 2007. Αλλά την ίδια στιγμή, οι κεντρικές τράπεζες αναμειγνύονται σε πολιτικό ρόλο. Υπάρχει βέβαια μια ενδιαφέρουσα στρατηγική. Οι κυβερνήσεις «μεταφέρουν» το βάρος στις εμπορικές τράπεζες στις οποίες κατέχουν υψηλό μερίδιο, όπως έκανε η ελληνική κυβέρνηση. Με το να τις αναγκάζουν να αγοράσουν κρατικά ομόλογα, στη συνέχεια το βάρος το επωμίζονται οι κεντρικές τράπεζες! Αλλά από εδώ ξεκίνησε ο νέος φαύλος κύκλος...

ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ Ένα αυτοκίνητο στη μέση του χάους ακίνητο κοιτούσε. Φρακαρισμένο μέσα στους δρόμους για την πορεία του αγωνιούσε. Γύρισε και είπε στο διπλανό του¨ «Κουράστηκα να αναπνέω από των αυτοκινήτων το καυσαέριο και μόνιμα να μολύνω , με δηλητηριώδες αέριο. «Διόλου δεν επιθυμώ τον εγωισμό των ανθρώπων να υπηρετώ.» - «Σκλάβο με έχουν κάνει και δεν με αφήνουν να ανασάνω στο παρπρίζ μου επάνω.» Θα φύγω μια ημέρα από τους δρόμους να αδειάσουν οι πόλεις ν`αναπνεύσουν οι άνθρωποι καθαρό αέρα.» Με τις λαμαρίνες μου ας φτιάξουν ποδήλατα, κίτρινα, κόκκινα μπλε, και βυσσινί. Χαρούμενοι οι άνθρωποι θα γίνουν όταν πηγαίνουν στο ρελαντί. ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Οι δέκα ευρωπαϊκές ταινίες που δεν πρέπει να χάσετε τον χειμώνα 17/9/12 | 0 σχόλια | 0 απαντήσεις | 25 εμφανίσεις Μεταξύ άλλων και «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει» των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι Του Γιάννη Ζουμπουλάκη (“Το Βήμα”) Τις είδα σε διάφορα φεστιβάλ και τις συνιστώ με το χέρι στην καρδιά. Ανήκουν όλες στις ταινίες που θα συζητηθούν κατά την διάρκεια της ερχόμενης σεζόν. Είναι όλες ευρωπαϊκές και δηλώνουν περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, ότι κινηματογράφος δεν είναι μόνον Χόλιγουντ. Και δεν πρέπει να είναι μόνον Χόλιγουντ. Στα χρόνια της κρίσης, ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος γεννά μικρά ή μεγάλα κινηματογραφικά διαμάντια στην Γαλλία, στην Γερμανία, στην Δανία, στην Αγγλία, στην Ιταλία. Και σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας ,η οποία μπορεί μεν να λείπει από την δεκάδα, αλλά θα ακολουθήσει με ένα «δικό» της αφιέρωμα. Σημειώνω ότι αρκετές από τις 10 ταινίες που επέλεξα εδώ θα προβληθούν κατά την διάρκεια του φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας. Συγκρατείστε τίτλους και ημερομηνίες και μην τις χάσετε! «Σώμα με σώμα» - Ζακ Οντιάρ, Γαλλία Μαύρη μαυρίλα μεν, αισιοδοξία δε. Πως γίνεται; Εμ, αυτό σημαίνει μεγάλος σκηνοθέτης και ο Zακ Οντιάρ έχει από παλιά αποδείξει σε τι μεγέθη «παίζει». Θυμηθείτε τον «Προφήτη». Εδώ, η Μαριόν Κοτιγιάρ (που της αξίζει υποψηφιότητα στα Οσκαρ), είναι η εκπαιδεύτρια φαλαινών που χάνει τα πόδια της σε ατύχημα αλλά μέσω της γνωριμίας της με έναν, μοναχικό άντρα που περιπλανάται στην Γαλλική Ριβιέρα με τον παιδί του, θα μπορέσει και πάλι να ορθοποδήσει (αποκάλυψη ο ηθοποιός Ματίας Σενάρτς). Μαζί της ένιωσα να ορθοποδώ και εγώ στο τέλος αυτής της σκληρής ταινίας που προσφέρει με γενναιοδωρία το χαμόγελο εκεί που δεν το περιμένεις. (Το «Σώμα με σώμα» θα ανοίξει τις Νύχτες Πρεμιέρας μόνον με προσκλήσεις την Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου και θα προβληθεί ξανά το Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου στις 17.00 στο INTEAΛ) «Αγάπη» - Μίχαελ Χάνεκε, Γαλλία Ο πιο συναισθηματικός Χάνεκε που έχω δει ποτέ! Αγαπησιάρης, τρυφερός αλλά και χωρίς να χάνει την γνωστή αυστηρότητά του. Τρία χρόνια μετά την «Λευκή κορδέλα» ανιχνεύει με τον διεισδυτικό φακό του την σχέση ενός ηλικιωμένου ζευγαριού στο σύγχρονο Παρίσι και βγάζει ερμηνείες αξιέπαινες από δυο κορυφαίους του γαλλικού σινεμά: τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν και την Εμανουέλ Ριβά. Παίζει και η Ιζαμπέλ Υπέρ την κόρη τους. Συνάντηση κορυφής; Και λίγα λέω. Δικαιότατα κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα εφέτος στις Κάνες και οφείλει όχι μόνον να είναι στα ξενόγλωσσα Οσκαρ αλλά σε πολύ περισσότερες κατηγορίες! (Νύχτες Πρεμιέρας – Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου, στις 19.45 στο ODEON OPERA και Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου, στις 21.15 στο ODEON OPERA) «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει» – Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, Ιταλία Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους ηθοποιούς! Οι αδελφοί Ταβιάνι ανεβάζουν «Ιούλιο Καίσαρα» με δολοφόνους, μαφιόζους και βιαστές αληθινούς! Μέσα στη φυλακή. Από τις πρώτες μέρες της εφετινής Μπερλινάλε φάνηκε ότι το φιλμ των βετεράνων ιταλών σκηνοθετών («Αλονζανφάν», «Χάος», «Η νύχτα του Σαν Λορέντζο», «Πατέρας αφέντης») που αναφέρεται στο ανέβασμα μιας θεατρικής παράστασης του «Ιουλίου Καίσαρα» του Ουίλιαμ Σέξπιρ από φυλακισμένους, ανήκε στις μεγάλες ταινίες της διοργάνωσης. Γι’ αυτό και πήρε την Χρυσή Αρκτο. Πάνω από τα 80 και οι δυο Ταβιάνι. Μακάρι να υπήρχαν κι άλλοι παππούδες σαν αυτούς. Κάνουν το σινεμά καλύτερο. «The hunt» – Τόμας Βίντερμπεργκ, Δανία Δεκαπέντε περίπου χρόνια μετά την «Οικογενειακή γιορτή», Τόμας Βίντερμπεργκ χώνει το νυστέρι του βαθιά μέσα στην απόλυτη ανδρική φοβία της εποχής μας: τι μπορεί να συμβεί από την στιγμή που ένα κοριτσάκι αφήνει να εννοηθεί ότι ο δάσκαλός της στο σχολείο (και καλύτερος φίλος του πατέρα της) την «πείραξε». Ο Βίντερμπεργκ λέει τα πράγματα ωμά. Η ζωή του αντρός θα καταστραφεί δια παντός και ουδεμία σημασία έχει αν φταίει ή όχι. Τρομερή προσέγγιση και μέγιστη ερμηνεία από τον Μαντς Μίκελσεν που απέσπασε για αυτήν την ταινία το βραβείο ερμηνείας στο τελευταίο φεστιβάλ Κανών. «Apres Mai» («Μετά τον Μάη») - Ολιβιέ Ασαγιάς, Γαλλία Ηταν η ταινία που αγάπησα περισσότερο κατά την διάρκεια του τελευταίου, φτωχού σε γενικές γραμμές κινηματογραφικού φεστιβάλ Βενετίας και χάρηκα ιδιαίτερα όταν την είδα να βραβεύεται με το βραβείο σεναρίου για τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Ολιβιέ Ασαγιάς («Κάρλος»). Σε μια αυτοβιογραφική στιγμή του και με πρωταγωνιστή τον εκφραστικότατο Κλεμάν Μεταγιέρ, ο Ασαγιάς θυμάται τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1970, όταν ο ανήσυχος, αναρχικός φοιτητόκοσμος αναζητούσε έναν «άλλον Μάη του ‘68», εκείνον που θα μπορούσε να πετύχει. «A royal affair» - Νικολάι Αρσέλ, Δανία Συγκρατείστε το όνομα Νικολάι Αρσέλ για δυο λόγους. Πρώτον, επειδή η ταινία του διόλου απίθανο να φτάσει στα ξενόγλωσσα Οσκαρ και δεύτερον επειδή ο νεαρός σκηνοθέτης είναι κατά το ήμισυ έλληνας και οι πληροφορίες λένε ότι θα περάσει από το προσεχές φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου το «Royal affair» θα κάνει πανελλήνια πρεμιέρα. Το υποβλητικό και ευαίσθητο αυτό φιλμ καταπιάνεται με έναν διάσημο μύθο της δανέζικης Ιστορίας γύρω από την ιδιόρρυθμη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον νεαρό, ανεγκέφαλο βασιλιά (Μίκελ Μπόελ Φόλσγκααρντ) και έναν γιατρό που θα γίνει ο καλύτερός του φίλος (και πάλι ο Μαντς Μίκελσεν, ένας διεθνής σταρ της Δανίας). «Barbara» – Κρίστιαν Πέτζολντ, Γερμανία Υποψήφια για την Χρυσή Αρκτο εφέτος στο φεστιβάλ Βερολίνου, η τελευταία ταινία ενός σκηνοθέτη που θεωρείται ο άτυπος «ηγέτης» του νέου γερμανικού κύματος, τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και με λιτό, άμεσο, σχεδόν αθόρυβο τρόπο, παρακολουθεί την ιστορία μιας ανατολικογερμανίδας γιατρού (Νίνα Χος) αποφασισμένης να διαφύγει στη Δύση. Τα διλλήματα, οι παγίδες, ο φόβος αλλά και η στάση ηρωισμού καταγράφονται χωρίς καμία διάθεση προπαγάνδας παρά το αριστερό προφίλ του σκηνοθέτη, στην καλύτερη και σίγουρα πιο εμπορική στιγμή του. (Νύχτες Πρεμιέρας – Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου στις 20.15 στο ΙΝΤΕΑΛ) «Bella addormentata» – Μάρκο Μπελόκιο, Ιταλία Φόντο της ταινίας η υπόθεση της επί 17 χρόνια σε κωματώδη κατάσταση Ελουάνα Ενγκλάρο που πέθανε το 2009. Οι γονείς της ήθελαν το παιδί τους να λυτρωθεί με ευθανασία αλλά η Ιταλική Γερουσία έφτασε στο σημείο να συζητήσει σε έκτακτη συνεδρίαση την ψήφιση νομοσχεδίου της κυβέρνησης Σίλβιο Μπερλουσκόνι (σε συνεργασία με την Καθολική Εκκλησία) για την υποχρεωτική σίτιση των ασθενών στα νοσοκομεία. Η υπόθεση συγκλόνισε την Ιταλία και ο έμπειρος Μπελόκιο, εδώ, στήνει μικρές ιστορίες θανάτου που λαμβάνουν χώρα στη Ρώμη παράλληλα με την ιστορία της Ενγκλάρο. Θέλει περισσότερο να ανοίξει διάλογο παρά να πάρει θέση και τα καταφέρνει. «Reality» – Ματέο Γκαρόνε, Ιταλία Τίτλος όνομα και πράγμα. Reality, όπως λέμε reality TV. Ο Ματέο Γκαρόνε, δημιουργός του «Γόμορρα», μιας εξαιρετικής τοιχογραφίας του οργανωμένου εγκλήματος στην σύγχρονη Ιταλία, εισχωρεί στα περίεργα νερά της τηλεοπτικής χυδαιότητας και παρακολουθεί την μεταμόρφωση ενός καθημερινού ιταλού από την στιγμή που αποφασίζει να θέσει υποψηφιότητα για ένα reality show. Το ενδιαφέρον με το παρασκήνιο της ταινίας είναι ότι όπως οι Ταβιάνοι γύρισαν τον «Καίσαρά» τους μέσα στη φυλακή, έτσι και ο Γκαρόνε χρησιμοποίησε έναν πραγματικό φυλακισμένο (για φόνο) ,τον Ανιέλο Αρένα, για τα γυρίσματα της δικής του. «The angel’s share» – Κεν Λόουτς, Αγγλία Ο Κεν Λόουτς δεν συνηθίζει να σκηνοθετεί κωμωδίες αν και το υπόγειο χιούμορ του υπάρχει ακόμα και στις πιο σκληρές ταινίες του όπως «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι». Tο βασικό εργαλείο της τελευταίας ταινίας του που μπορεί να μεταφραστεί ως «Το μερτικό του αγγέλου» είναι πράγματι το χιούμορ. Με τον γνωστή αμεσότητά του, ο βρετανός σκηνοθέτης μας καλεί για μια ακόμη φορά στις φτωχικές συνοικίες της Γλασκόβης, ρίχνοντας το βλέμμα του στις περιπέτειες μιας ομάδας καταδικασμένων για ποινικά αδικήματα που είναι αναγκασμένοι να εκτελέσουν την ποινή τους προσφέροντας ώρες «κοινωνικής εργασίας». Category: Ρεπορτάζ

Οι δέκα ευρωπαϊκές ταινίες που δεν πρέπει να χάσετε τον χειμώνα 17/9/12 | 0 σχόλια | 0 απαντήσεις | 25 εμφανίσεις Μεταξύ άλλων και «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει» των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι Του Γιάννη Ζουμπουλάκη (“Το Βήμα”) Τις είδα σε διάφορα φεστιβάλ και τις συνιστώ με το χέρι στην καρδιά. Ανήκουν όλες στις ταινίες που θα συζητηθούν κατά την διάρκεια της ερχόμενης σεζόν. Είναι όλες ευρωπαϊκές και δηλώνουν περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, ότι κινηματογράφος δεν είναι μόνον Χόλιγουντ. Και δεν πρέπει να είναι μόνον Χόλιγουντ. Στα χρόνια της κρίσης, ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος γεννά μικρά ή μεγάλα κινηματογραφικά διαμάντια στην Γαλλία, στην Γερμανία, στην Δανία, στην Αγγλία, στην Ιταλία. Και σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας ,η οποία μπορεί μεν να λείπει από την δεκάδα, αλλά θα ακολουθήσει με ένα «δικό» της αφιέρωμα. Σημειώνω ότι αρκετές από τις 10 ταινίες που επέλεξα εδώ θα προβληθούν κατά την διάρκεια του φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας. Συγκρατείστε τίτλους και ημερομηνίες και μην τις χάσετε! «Σώμα με σώμα» - Ζακ Οντιάρ, Γαλλία Μαύρη μαυρίλα μεν, αισιοδοξία δε. Πως γίνεται; Εμ, αυτό σημαίνει μεγάλος σκηνοθέτης και ο Zακ Οντιάρ έχει από παλιά αποδείξει σε τι μεγέθη «παίζει». Θυμηθείτε τον «Προφήτη». Εδώ, η Μαριόν Κοτιγιάρ (που της αξίζει υποψηφιότητα στα Οσκαρ), είναι η εκπαιδεύτρια φαλαινών που χάνει τα πόδια της σε ατύχημα αλλά μέσω της γνωριμίας της με έναν, μοναχικό άντρα που περιπλανάται στην Γαλλική Ριβιέρα με τον παιδί του, θα μπορέσει και πάλι να ορθοποδήσει (αποκάλυψη ο ηθοποιός Ματίας Σενάρτς). Μαζί της ένιωσα να ορθοποδώ και εγώ στο τέλος αυτής της σκληρής ταινίας που προσφέρει με γενναιοδωρία το χαμόγελο εκεί που δεν το περιμένεις. (Το «Σώμα με σώμα» θα ανοίξει τις Νύχτες Πρεμιέρας μόνον με προσκλήσεις την Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου και θα προβληθεί ξανά το Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου στις 17.00 στο INTEAΛ) «Αγάπη» - Μίχαελ Χάνεκε, Γαλλία Ο πιο συναισθηματικός Χάνεκε που έχω δει ποτέ! Αγαπησιάρης, τρυφερός αλλά και χωρίς να χάνει την γνωστή αυστηρότητά του. Τρία χρόνια μετά την «Λευκή κορδέλα» ανιχνεύει με τον διεισδυτικό φακό του την σχέση ενός ηλικιωμένου ζευγαριού στο σύγχρονο Παρίσι και βγάζει ερμηνείες αξιέπαινες από δυο κορυφαίους του γαλλικού σινεμά: τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν και την Εμανουέλ Ριβά. Παίζει και η Ιζαμπέλ Υπέρ την κόρη τους. Συνάντηση κορυφής; Και λίγα λέω. Δικαιότατα κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα εφέτος στις Κάνες και οφείλει όχι μόνον να είναι στα ξενόγλωσσα Οσκαρ αλλά σε πολύ περισσότερες κατηγορίες! (Νύχτες Πρεμιέρας – Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου, στις 19.45 στο ODEON OPERA και Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου, στις 21.15 στο ODEON OPERA) «Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει» – Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, Ιταλία Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους ηθοποιούς! Οι αδελφοί Ταβιάνι ανεβάζουν «Ιούλιο Καίσαρα» με δολοφόνους, μαφιόζους και βιαστές αληθινούς! Μέσα στη φυλακή. Από τις πρώτες μέρες της εφετινής Μπερλινάλε φάνηκε ότι το φιλμ των βετεράνων ιταλών σκηνοθετών («Αλονζανφάν», «Χάος», «Η νύχτα του Σαν Λορέντζο», «Πατέρας αφέντης») που αναφέρεται στο ανέβασμα μιας θεατρικής παράστασης του «Ιουλίου Καίσαρα» του Ουίλιαμ Σέξπιρ από φυλακισμένους, ανήκε στις μεγάλες ταινίες της διοργάνωσης. Γι’ αυτό και πήρε την Χρυσή Αρκτο. Πάνω από τα 80 και οι δυο Ταβιάνι. Μακάρι να υπήρχαν κι άλλοι παππούδες σαν αυτούς. Κάνουν το σινεμά καλύτερο. «The hunt» – Τόμας Βίντερμπεργκ, Δανία Δεκαπέντε περίπου χρόνια μετά την «Οικογενειακή γιορτή», Τόμας Βίντερμπεργκ χώνει το νυστέρι του βαθιά μέσα στην απόλυτη ανδρική φοβία της εποχής μας: τι μπορεί να συμβεί από την στιγμή που ένα κοριτσάκι αφήνει να εννοηθεί ότι ο δάσκαλός της στο σχολείο (και καλύτερος φίλος του πατέρα της) την «πείραξε». Ο Βίντερμπεργκ λέει τα πράγματα ωμά. Η ζωή του αντρός θα καταστραφεί δια παντός και ουδεμία σημασία έχει αν φταίει ή όχι. Τρομερή προσέγγιση και μέγιστη ερμηνεία από τον Μαντς Μίκελσεν που απέσπασε για αυτήν την ταινία το βραβείο ερμηνείας στο τελευταίο φεστιβάλ Κανών. «Apres Mai» («Μετά τον Μάη») - Ολιβιέ Ασαγιάς, Γαλλία Ηταν η ταινία που αγάπησα περισσότερο κατά την διάρκεια του τελευταίου, φτωχού σε γενικές γραμμές κινηματογραφικού φεστιβάλ Βενετίας και χάρηκα ιδιαίτερα όταν την είδα να βραβεύεται με το βραβείο σεναρίου για τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Ολιβιέ Ασαγιάς («Κάρλος»). Σε μια αυτοβιογραφική στιγμή του και με πρωταγωνιστή τον εκφραστικότατο Κλεμάν Μεταγιέρ, ο Ασαγιάς θυμάται τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1970, όταν ο ανήσυχος, αναρχικός φοιτητόκοσμος αναζητούσε έναν «άλλον Μάη του ‘68», εκείνον που θα μπορούσε να πετύχει. «A royal affair» - Νικολάι Αρσέλ, Δανία Συγκρατείστε το όνομα Νικολάι Αρσέλ για δυο λόγους. Πρώτον, επειδή η ταινία του διόλου απίθανο να φτάσει στα ξενόγλωσσα Οσκαρ και δεύτερον επειδή ο νεαρός σκηνοθέτης είναι κατά το ήμισυ έλληνας και οι πληροφορίες λένε ότι θα περάσει από το προσεχές φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου το «Royal affair» θα κάνει πανελλήνια πρεμιέρα. Το υποβλητικό και ευαίσθητο αυτό φιλμ καταπιάνεται με έναν διάσημο μύθο της δανέζικης Ιστορίας γύρω από την ιδιόρρυθμη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον νεαρό, ανεγκέφαλο βασιλιά (Μίκελ Μπόελ Φόλσγκααρντ) και έναν γιατρό που θα γίνει ο καλύτερός του φίλος (και πάλι ο Μαντς Μίκελσεν, ένας διεθνής σταρ της Δανίας). «Barbara» – Κρίστιαν Πέτζολντ, Γερμανία Υποψήφια για την Χρυσή Αρκτο εφέτος στο φεστιβάλ Βερολίνου, η τελευταία ταινία ενός σκηνοθέτη που θεωρείται ο άτυπος «ηγέτης» του νέου γερμανικού κύματος, τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και με λιτό, άμεσο, σχεδόν αθόρυβο τρόπο, παρακολουθεί την ιστορία μιας ανατολικογερμανίδας γιατρού (Νίνα Χος) αποφασισμένης να διαφύγει στη Δύση. Τα διλλήματα, οι παγίδες, ο φόβος αλλά και η στάση ηρωισμού καταγράφονται χωρίς καμία διάθεση προπαγάνδας παρά το αριστερό προφίλ του σκηνοθέτη, στην καλύτερη και σίγουρα πιο εμπορική στιγμή του. (Νύχτες Πρεμιέρας – Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου στις 20.15 στο ΙΝΤΕΑΛ) «Bella addormentata» – Μάρκο Μπελόκιο, Ιταλία Φόντο της ταινίας η υπόθεση της επί 17 χρόνια σε κωματώδη κατάσταση Ελουάνα Ενγκλάρο που πέθανε το 2009. Οι γονείς της ήθελαν το παιδί τους να λυτρωθεί με ευθανασία αλλά η Ιταλική Γερουσία έφτασε στο σημείο να συζητήσει σε έκτακτη συνεδρίαση την ψήφιση νομοσχεδίου της κυβέρνησης Σίλβιο Μπερλουσκόνι (σε συνεργασία με την Καθολική Εκκλησία) για την υποχρεωτική σίτιση των ασθενών στα νοσοκομεία. Η υπόθεση συγκλόνισε την Ιταλία και ο έμπειρος Μπελόκιο, εδώ, στήνει μικρές ιστορίες θανάτου που λαμβάνουν χώρα στη Ρώμη παράλληλα με την ιστορία της Ενγκλάρο. Θέλει περισσότερο να ανοίξει διάλογο παρά να πάρει θέση και τα καταφέρνει. «Reality» – Ματέο Γκαρόνε, Ιταλία Τίτλος όνομα και πράγμα. Reality, όπως λέμε reality TV. Ο Ματέο Γκαρόνε, δημιουργός του «Γόμορρα», μιας εξαιρετικής τοιχογραφίας του οργανωμένου εγκλήματος στην σύγχρονη Ιταλία, εισχωρεί στα περίεργα νερά της τηλεοπτικής χυδαιότητας και παρακολουθεί την μεταμόρφωση ενός καθημερινού ιταλού από την στιγμή που αποφασίζει να θέσει υποψηφιότητα για ένα reality show. Το ενδιαφέρον με το παρασκήνιο της ταινίας είναι ότι όπως οι Ταβιάνοι γύρισαν τον «Καίσαρά» τους μέσα στη φυλακή, έτσι και ο Γκαρόνε χρησιμοποίησε έναν πραγματικό φυλακισμένο (για φόνο) ,τον Ανιέλο Αρένα, για τα γυρίσματα της δικής του. «The angel’s share» – Κεν Λόουτς, Αγγλία Ο Κεν Λόουτς δεν συνηθίζει να σκηνοθετεί κωμωδίες αν και το υπόγειο χιούμορ του υπάρχει ακόμα και στις πιο σκληρές ταινίες του όπως «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι». Tο βασικό εργαλείο της τελευταίας ταινίας του που μπορεί να μεταφραστεί ως «Το μερτικό του αγγέλου» είναι πράγματι το χιούμορ. Με τον γνωστή αμεσότητά του, ο βρετανός σκηνοθέτης μας καλεί για μια ακόμη φορά στις φτωχικές συνοικίες της Γλασκόβης, ρίχνοντας το βλέμμα του στις περιπέτειες μιας ομάδας καταδικασμένων για ποινικά αδικήματα που είναι αναγκασμένοι να εκτελέσουν την ποινή τους προσφέροντας ώρες «κοινωνικής εργασίας». Category: Ρεπορτάζ

Η Ελλάδα ζει από παλιά σε κρίση 17/9/12 | 0 σχόλια | 0 απαντήσεις | 21 εμφανίσεις Ο Βρετανός ανθρωπολόγος Μάικλ Χέρτσφελντ αναφέρεται στα ελληνικά κακώς κείμενα και στα στερεότυπα που μας παγιδεύουν.- της Μαργαρίτας Πουρνάρα από την Καθημερινή Σπάνια συναντάς ξένο που να γνωρίζει τόσο καλά την Ελλάδα. Ο Βρετανός ανθρωπολόγος Μάικλ Χέρτσφελντ, ο οποίος διδάσκει στο Χάρβαρντ, έχει ζήσει μεγάλα διαστήματα στη χώρα μας, μιλάει άπταιστα τη γλώσσα μας, ξέρει την ιστορία μας, τα χούγια μας. Σε μια πρόσφατη επίσκεψή του έπεσε θύμα κλοπής, αλλά δεν πτοήθηκε. Εξακολουθεί να μας βλέπει με αγάπη, ασκώντας ταυτόχρονα κριτική σαν αυστηρός αλλά ακριβοδίκαιος φίλος. «Η Ελλάδα δεν έχει γίνει βίαιη χώρα, όπως την παρουσιάζουν πολλοί ξένοι δημοσιογράφοι. Απλώς, συμβαίνουν περισσότερες πράξεις βίας εξαιτίας της δομικής βίας που η ίδια η χώρα έχει υποστεί κατά καιρούς», είναι οι πρώτες του κουβέντες στην τηλεφωνική μας επικοινωνία με τη Βοστώνη, όπου βρίσκεται. – Περιμένατε ότι μια ημέρα η χώρα θα αντιμετώπιζε αυτήν την κατάσταση; – Η Ελλάδα ζει ανέκαθεν σε κατάσταση κρίσης. Αυτό το φαινόμενο είναι αποτέλεσμα της σχέσης της χώρας με τις δυτικές δυνάμεις, καθώς την έχουν αντιμετωπίσει ως αντικείμενο περιφρόνησης ή και χρησιμότητας. Εχετε παίξει πολιτικά και πολιτισμικά πολλές φορές στην ιστορία σας τον ρόλο του τοποτηρητή μεταξύ Ανατολής και Δύσης. – Μπορεί κανείς να μιλήσει για το ποιος ευθύνεται για την κρίση; – Η συζήτηση που γίνεται για το ποιος φταίει είναι μια παλαιά ιστορία. Ακόμα και πριν από τη χούντα οι ξένοι έλεγαν ότι οι Ελληνες είναι ανεύθυνοι και δεν θέλουν να βλέπουν τον δικό τους ρόλο, ενώ οι Ελληνες πίστευαν στην ύπαρξη ξένου δακτύλου. Με έναν τρόπο ισχύουν και τα δύο. Η τάση ευθυνοφοβίας των Ελλήνων να ασχολούνται περισσότερο με το ποιος φταίει και λιγότερο με το να βρεθεί μια λύση είναι κάτι που θα επηρεάσει τη μελλοντική κατάσταση της χώρας. Από την άλλη, από τότε που γεννήθηκε το ελληνικό κράτος αποτέλεσε αντικείμενο πολιτικής σκοπιμότητας από τη Δύση και όχι μόνον. Η όλη ιστορία της Ελλάδας είναι μια απόπειρα αλλεπάλληλων προσπαθειών να απελευθερωθεί από την επιρροή των Δυτικών, αλλά ταυτόχρονα και να εκμεταλλευτεί –δικαιολογημένα ίσως ως μικρή χώρα– τα πλεονεκτήματα του να ανήκει στο στρατόπεδο της Δύσης. Τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον, έχει υποχωρήσει η εθνικιστική τάση να τα ρίχνετε όλα στους Οθωμανούς. Ακόμα και αυτή η συμπεριφορά, βέβαια, αντανακλά μια δυτική αντίληψη ότι η Δύση ταυτίζεται με την πρόοδο και η Ανατολή μόνο με αρνητικά χαρακτηριστικά. Σήμερα, γίνεται περισσότερο αντιληπτός και αποδεκτός ο ρόλος του οθωμανικού πολιτισμού στη διαμόρφωση της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. Παλαιότερα οι Ελληνες είχαν μάθει να ρίχνουν την ευθύνη για όλες τις δήθεν πολιτισμικές αδυναμίες τους στην επίδραση ξένων κατακτητών και γειτόνων – Η ελληνική κρίση και η κάλυψή της από τον διεθνή Τύπο αναβίωσε αλλά και δημιούργησε νέα στερεότυπα για τον ελληνικό λαό; – Προϋπήρχαν ορισμένα αρνητικά στερεότυπα, τα οποία ενίσχυσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις με την πολιτική τους. Η αρχική απροθυμία της γερμανικής κυβέρνησης να βοηθήσει στην επίλυση της ελληνικής οικονομικής κρίσης οφειλόταν εν μέρει ότι στο εσωτερικό της χώρας αυτής, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση. Δυστυχώς, τα στερεότυπα μας παγιδεύουν σε έναν τρόπο σκέψης, με αποτέλεσμα να πέφτουμε σε έναν, επιφανειακά τουλάχιστον, ατελείωτο φαύλο κύκλο. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους ξένους αλλά και για εσάς τους Ελληνες. Πιστεύετε ότι δεν είσαστε άξιοι απόγονοι των σπουδαίων σας προγόνων, απορρίπτοντας τον σύγχρονο πολιτισμό σας. Ιδού η μεγαλύτερη σύγχρονη τραγωδία σας. Αυτό δίνει την απαιτούμενη λαβή στους Δυτικούς να σας βάζουν χαλινάρι, διότι πιστεύετε ότι πρέπει να σας καθοδηγήσουν στο «σωστό». Πρόκειται για κλασική ένδειξη του φαινομένου που έχω ονομάσει «κρυπτοαποικιοκρατία». Παρότι δηλαδή δεν υπήρξατε ποτέ αποικία, αφήσατε τους ξένους να σας υπαγορεύσουν τον «σωστό» πολιτισμό, σύμφωνα με τις δικές τους προκαταλήψεις. Θα σας διηγηθώ μια ιστορία. Ηρθα μια φορά στην Ελλάδα λίγο μετά την ολοκλήρωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Στο αεροδρόμιο, αντί να συναντήσω το χάος, είδα μια οργανωμένη ουρά ανθρώπων που περίμεναν ταξί. «Είδατε, κύριε», μου είπε ένας παρευρισκόμενος, είτε με ειρωνεία είτε με περιφρόνηση, «τώρα γίναμε Ευρωπαίοι!», απαντώντας στη δική μου έκφραση έκπληξης. Τέτοια απάντηση, αν την αντιληφθούμε κυριολεκτικά, θα σήμαινε πως είσαστε πολιτισμικά υπόδουλοι. Δηλαδή μόνο στην Ευρώπη, υπάρχει ευγένεια και τάξη; – Η κρίση έχει δημιουργήσει μεγάλη αμφισβήτηση του πολιτικού κατεστημένου στην Ελλάδα. Θα δούμε στο μέλλον ένα διαφορετικό μοντέλο πολιτικής δράσης; Θα παταχθεί η διαφθορά; – Μπορεί να οδηγήσει πολλούς Ελληνες να μην ψηφίζουν πια πολιτικούς που φέρουν γνωστό όνομα, να αλλάξει το θέμα των πολιτικών δυναστειών. Σε ό, τι αφορά τη διαφθορά, οι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι αναγνωρίζουν ότι πολλές φορές το ρουσφέτι λειτουργούσε για να έχουν θέση στο σύστημα οι πιο φτωχοί. Η πολιτική πατρωνία είχε αυτόν το λόγο ύπαρξης. Οι φτωχοί ψήφιζαν τους προστάτες και εκείνοι με τη σειρά τους παρείχαν θέσεις στο δημόσιο σύστημα. Το πρόβλημα είναι ότι οι Ελληνες ηγέτες έλεγαν ότι θα πατάξουν τη διαφθορά ενώ την προστάτευαν! Ισως στο μέλλον να προκύψει ένας Ελληνας πολιτικός, που θα προβάλει ως πλεονεκτήματα όχι την πονηριά αλλά την εντιμότητα και την ηπιότητα. Αυτό θα πετύχει μόνο αν φτιάξει έναν μηχανισμό που να μπορούν όλοι να ελέγξουν αν πράγματι είναι έντιμος. Οπως επίσης κοινωνική ισορροπία θα επέλθει εάν οι πλουσιότεροι φορολογηθούν βαρύτερα και δεν υπάρχουν εξαιρέσεις γι’ αυτούς. Δυστυχώς ακόμα και στις ΗΠΑ, λόγω μιας στρεβλής αντίληψης, ακόμα και πολλοί φτωχοί άνθρωποι υποστηρίζουν την καμπάνια των Ρεπουμπλικανών για λιγότερους φόρους ακόμα και στους πλούσιους. Η δομική βία της Αστυνομίας – Τελευταία έχει ενταθεί το πρόβλημα της μετανάστευσης προς την Ελλάδα. Τι πιστεύετε ότι θα γίνει; – Οταν πήγα να δώσω κατάθεση στην αστυνομία μετά την κλοπή, οι αξιωματικοί με ρωτούσαν συνέχεια αν οι δράστες ήταν αλλοδαποί, διότι σύμφωνα με τις στατιστικές το 80% των δραστών είναι ξένοι. Μα είναι λάθος τρόπος να χρησιμοποιείς τη στατιστική. Το 80% όσων συλλαμβάνονται να παρανομούν είναι αλλοδαποί. Οι άλλοι που είναι ελεύθεροι; Διότι και η ίδια η αστυνομία αντανακλά τη δομική βία. Ακούω Ελληνες να λένε: «Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…». Το «αλλά» τα λέει όλα! Καλύτερα να τα βάλει κανείς με τους Ελληνες πολιτικούς, που δέχτηκαν τους όρους που συμφωνήθηκαν στη Λισσαβώνα για τον έλεγχο των μεταναστών στην περιοχή Σένγκεν παρά με τους μετανάστες, που είναι εξίσου θύματα αυτών των μέτρων και της δομικής βίας που βασανίζει και τους Ελληνες. Category: Ρεπορτάζ