ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ “Η ζωή μας δεν είναι τόσο ωραία όσο την φανταζόμαστε ,ούτε τόσο άσχημη. Είναι όμως το μόνο που έχουμε.” ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΫΝΤ

ΤΟ ΑΜΑΡΤΩΛΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Στις αρχές της δεκαετίας του 70 το συγκρότημα Λαμπράκη "ΒΗΜΑ-ΝΕΑ" προέτρεπε τον κόσμο να προμηθευτεί το δήθεν "θαυματουργό" νερό του Καματερού ικανό να θεραπεύσει πάσαν νόσον και πάσαν. Τότε οι δημοσιογράφοι του είχαν δόσει το προσωνύμιο "νερουλάδικο συγκρότημα." Σήμερα "το νερουλάδικο συγκρότημα"δια του "ΒΗΜΑΤΟΣ" και του Σ. Ψυχάρη που ζητούσε απεγνωσμένα χαριστικά δάνεια από τον Γ.Α.Π "αποκάλυψε" δήθεν στρατιωτικό πραξικόπημα στην χώρα μας για να συσκοτίσει το παρόν και να απροσανατολίσει την κοινή γνώμη, για να περάσουν ευκολότερα τα νέα εξοντωτικά μέτρα λιτότητας. Το αμαρτωλό συγκρότημα είναι μέρος του πλέγματος εξουσίας με μετόχους εφοπλιστές και τραπεζίτες.Χρειάζεται προσοχή από το κοινό σε αυτά που γράφει εν ονόματι των οματραπέζων του.

Πραξικόπημα έγινε, κορόϊδα 1/10/12 | 1 σχόλια | 0 απαντήσεις | 54 εμφανίσεις Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη (antinews) Μην ακούτε τις διαψεύσεις. Έγινε πραξικόπημα. Μαύρη χούντα κι άραχνη. Σιγά – σιγά. Από το 1981 και μετά και ειδικότερα απ’ όταν οι ιδιώτες επιχειρηματίες μπούκαραν στις συχνότητες. Σιγά – σιγά το αληθινό κέντρο των αποφάσεων και της πολιτικής δυναμικής έφυγε από το Μαξίμου, τα υπουργεία και τα κομματικά αρχηγεία. Πέρασε στα χέρια των μπετατζήδων κι εθνικών προμηθευτών, που παράλληλα, από δημοκρατική ευαισθησία, φροντίζουν για την ενημέρωση σας. Γιατί νομίζετε βγάζουν τις παθητικές εφημερίδες τους, ωρέ χαϊβάνια; Γιατί συντηρούν τα ζημιάρικα κανάλια τους; Για την αλήθεια και την δημοκρατία κι εκείνο τον όψεως στην Ελβετία. Το κράτος, η κυβέρνηση, εξέθρεψε τον ίδιο τον δυνάστη του, τον νταβαντζή του. Γιατί η διαπλοκή είναι ένα παράσιτο, ένα θηριώδες πια τσιμπούρι στο σβέρκο του ξενιστή, του λαού. Από τον κρατικό προϋπολογισμό έκανε η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο. Με τα κατάλληλα νταραβέρια και την δέουσα μεσολάβηση των πολιτικών – υπαλλήλων, παίρνανε δάνεια αέρα πατέρα, με – όπως το λένε κομψά – «εξωτραπεζικά κριτήρια». Στους καλούς καιρούς αρμέγανε τον κρατικό προϋπολογισμό με υπερτιμολογημένα έργα και προμήθειες. Στους δύσκολους ή και γιατί έτσι τους έπαιρνε, τραβάγανε δάνεια, από τα οποία μερικά, αν όχι όλα, θα τα πληρώσετε εσείς, κιμπάρηδες φορολογούμενοι. Καθ’ ότι πολλά από αυτά θα ξεπέσουν στα κακά τεμάχια τραπεζών που θα μείνουν στο δοβλέτι, ενώ οι ιδιώτες θα πάρουν το βέρτζινο, καθαρό και καλογυαλισμένο τεμάχιο. Αδέρφια, είμαστε η χώρα όπου όλοι είναι κάτι άλλο. Οι πολιτικοί δεν κυβερνούν και ξημεροβραδιάζονται στους προθαλάμους των «επιχειρηματιών». Οι «επιχειρηματίες» τον ιδιωτικό τομέα δεν τον ξέρουν, δεν τους ξέρει, έχουν ένα πελάτη, το λαό, το κράτος. Σοβιετικός καπιταλισμός αλά μπαλκανέζ. Οι εκδότες φτιάχνουν δρόμους και πουλάνε από τσιτσιμπλίκια έως αεροπλάνα στο κράτος κι οι εργολάβοι στήνουν εφημερίδες. Οι τραπεζίτες δανείζουν πορτοφολάδες με κουστούμι. Κι όλοι μαζί μια ωραία παρέα. Λοιπόν, δεν ακούσατε ερπύστριες αλλά το golpe, όπως το λένε οι βετεράνοι και σπεσιαλίστες στα πραξικοπήματα λατινοαμερικάνοι, έγινε λάθρα εδώ και χρόνια, από γραβατοφορεμένους πολίτες και με αριστερούς υπαλλήλους. Σιγά – σιγά. Απ’ όταν ο Φραγκούλης Φράγκος ήταν απλός λοχαγός. Αμέτοχος. Αφού αυτός κι οι συνάδελφοι του, γνήσια παιδιά του Λαού, απλά φύλαγαν την Πατρίδα απέξω, ενώ κάποιοι άλλοι ήδη την έτρωγαν από μέσα. Τα μεγαλεία της πολυετούς δράσης των εν λόγω πραξικοπηματιών ζούμε τώρα. Γιατί το ξέρετε, έτσι; Εσείς τουλάχιστον το ξέρετε, πως μούφα ήταν η ατάκα του Πάγκαλου. Δεν τα φάγατε μαζί τους. Μόνοι τους τα τρώγανε κι απλά σε σας, σε μας όλους, ήρθε τώρα ο λογαριασμός. Λοιπόν, θα σας το πω κομψά, καθ’ ότι τόσα χρόνια γαλλικά, πιάνο και μπαλέτο δεν πήγανε χαμένα: Μπορείς να έχεις μαζί σου τον κυρ Σταύρο κι όλα τα μπατιρημένα μαγαζιά του, τον «μονοπύθμενο» αποδομητή της Ιστορίας, τον τύπο που δάνειζε τον εαυτό του για να συμμετέχει στην αύξηση κεφαλαίου της δικής του τράπεζας. Μπορεί να έχεις μαζί σου το κανάλι του Σουλεϋμάν, το κανάλι της βαλσαμωμένης Όλγας κι όλους τους μπιζιμπόντηδες της γνωστής Πλατείας και των ρουφ γκάρντεν και όχι απλά να χάσεις το παιχνίδι αλλά να συντριβείς σαν τον Ρωμανό Διογένη στο Μαντζικέρτ. Θυμάστε τον μαρτυριάρη πρωθυπουργό των Ιμίων, των S-300 και του Οτσαλάνειου άγους; Τέτοιο σέρβις από τη διαπλοκή δεν είχε ούτε ο Σουμάχερ στα πιτ. Που ‘ντος τώρα; Θυμάστε που το 2004 πήγαινε το ψηλό παιδί από τη Μινεσότα στο Καλέντζι και σταματούσαν το πρόγραμμα τους τα κανάλια της διαπλοκής, για να μας πουν διθυραμβικά, ότι χαιρέτισε μια γριά, πλήρωσε μόνος του τα διόδια κι άλλα γραφικά; Την ίδια ώρα που τον Καραμανλή τον πήγαιναν σαν τα γατάκια; Όλους τους είχε στοιχημένους πίσω του ο τουρίστας. Πού ‘ναι τώρα; Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε. Αν όμως δεν αποτελείς εξάρτημα της ήδη πολυετούς Χούντας των νταβαντζήδων, αν διοικείς δια του παραδείγματος, μπορείς μόνο με την κρατική τηλεόραση και ραδιοφωνία, ένα μέρος του διαδικτύου και δυο εφημερίδες, να τους αλλάξεις τα φώτα και να βγεις θριαμβευτής. Γιατί ξέρετε τι θέλω; Αυτός που ψήφισα να κυβερνά δυνατός κι ελεύθερος. Να πάρει πίσω από τα χέρια της διαπλοκής την αληθινή εξουσία. Να μπορεί να αγωνιστεί για την υστεροφημία του και το κοινό καλό με έργα. Να γίνει κύριο κεφάλαιο της Ελληνικής Ιστορίας, να μην τον τραβήξουν τα βαρίδια των εύκαμπτων συνεργατών και των εξωθεσμικών στο περιθώριο μιας υποσημείωσης. Γιατί, μην ξεχνάτε, όλοι αυτοί, κι οι πιο αλαζόνες και μεγαλόσχημοι, ένα πράγμα φοβούνται, γι’ αυτό τα κάνουν όλα αυτά, για να φυλαχτούν από ένα πράγμα: τον Χωροφύλακα, τα σίδερα. Κι είναι κουφάρια, μπατιρημένοι παπατζήδες, που μπορείς να τους ξεδοντιάσεις με δυο τρεις ελέγχους, με τα δάνεια που έχουν, ένα εκ του μηδενός νέο, πλειοδοτικό, διαγωνισμό για τις συχνότητες κι ανοίγοντας το παιχνίδι των έργων, με fair play, που λένε και στο Κολλέγιο. Με μια κουβέντα, έχοντας μαζί σου τους νταβαντζήδες κι ενάντια σου το λαό, έχεις ραντεβού με την ήττα. Έχοντας μαζί σου το λαό κι ενάντια σου τους νταβαντζήδες, θα νικήσεις. Κι αν δεν νικήσεις, τουλάχιστον θα έχεις Τιμή. Θα σε έχει η Ιστορία στο πλάϊ του Καποδίστρια κι όχι κάποιων άλλων, όνομα και μη χωριό…

ΔΙΗΓΗΜΑ- 0 ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Η κατάσταση στην Πολιτεία είχε φθάσει στο απροχώρητο. Οι δημοκρατικοί θεσμοί είχαν ατονήσει και υπολειτουργούσαν. Τα κόμματα βρισκόταν σε διαρκείς αντιπαραθέσεις. Ένα ακραίο κόμμα ετοίμαζε «στρατό σωτηρίας» -για να επεμβαίνει ακάλεστο στο δημόσιο βίο,- στρατό από άνεργους νέους με ξυρισμένα κεφάλια και στρατιωτικές στολές. Η δημόσια υγεία δεν λειτουργούσε ομαλά. Τα νοσοκομεία δεν δεχόταν πλέον ασθενείς, και τα φαρμακεία δεν χορηγούσαν φάρμακα για λογαριασμό του ασφαλιστικού φορέα. Η ανεργία κόντευε να φθάσει και να ξεπεράσει στην μικρή και ανοργάνωτη αυτή χώρα, την ανεργία στις Η.Π.Α την εποχή της μεγάλης ύφεσης 1929-33. Σιγά σιγά χανόταν βασικά είδη διατροφής από τα ράφια των υπερκαταστημάτων. Τα εναπομείναντα τρόφιμα είχαν φθάσει σε τιμές απλησίαστες. Το φάσμα της πείνας και της εξαθλίωσης πλησίαζε όχι μόνο τους μικροσυνταξιούχους και τους χαμηλόμισθους αλλά τον μισό πληθυσμό της χώρας. Οι μεταφορές είχαν ατονήσει γιατί η χώρα δεν είχε συνάλλαγμα για εισαγωγή πετρελαίου. Η κοινωνία είχε παραλύσει, σε μια διαλυμένη πολιτεία. Ο στρατός απλήρωτος για μήνες ετοίμαζε στρατιωτικό πραξικόπημα. Η χώρα ήταν ευρωπαϊκή αλλά θύμιζε τις καταστάσεις στις χώρες της Λατινικής Αμερικής την δεκαετία του 70 πριν τα στρατιωτικά πραξικοπήματα. Εντωμεταξύ συνεχώς τα μέσα ενημέρωσης δημοσίευαν ονόματα πολιτικών του σάπιου πολιτικού κατεστημένου, όπου είχαν ληστέψει τον δημόσιο κορβανά, παίρνοντας τεράστιες μίζες, από κρατικές προμήθειες. Η δικαιοσύνη παράλυτη κι αυτή στο κρατίδιο εκείνο, δεν επενέβαινε για να δικάσει τους μεγαλοσχήμονες. Το συνηθισμένο ήταν να δικάζονται πρεζόνια που έκλεβαν για να πάρουν της δόση τους, ή μικροκλέφτες του κοινού ποινικού δικαίου. Μέσα σε αυτό το ζοφερό για την πραγματικότητα κλίμα παρουσιάζεται ένας και μοναδικός ήρωας που έμοιαζε εξωπραγματικός. Λες και ήρθε ουρανοκατέβατος από άλλον πλανήτη για εκδικηθεί για λογαριασμό των ταπεινών του κόσμου. Ήταν ένας άνδρας ψηλός ντυμένος πάντα στα μαύρα. Ποτέ δεν σκέπαζε το πρόσωπο του με κουκούλα. Φορούσε ένα σκούρο καπέλο και μαύρα γυαλιά. Είχε προγράψει μετά από ενδελεχή έρευνα όλους τους καταχραστές του δημοσίου χρήματος τους κλέφτες και τους μιζαδόρους. Έναν έναν τον ξετρύπωνε τον έβαζε να μεταβιβάσει την ακίνητη περιουσία που είχε αποκτήσει με τα κλεμμένα στο δημόσιο, και ύστερα τον εκτελούσε με δύο σφαίρες στο μέτωπο. Η μορφή του είχε γίνει θρύλος από τα μέσα ενημέρωσης όπου του έδωσαν το προσωνύμιο¨ «ο εκδικητής.» Πράγματι ο άνδρας αυτός ενεργούσε σαν η αφυπνισμένη συνείδηση μιας ναρκωμένης κοινωνίας . Ήταν ο από μηχανής θεός που πήρε πάνω του την κάθαρση του δημόσιου βίου από την «κόπρο του Αυγείου.» Ενσάρκωνε την ηθική υπόσταση, και την έντιμη φωνή της κοινωνίας των πολιτών. Τα μέσα ενημέρωσης τον λάτρεψαν, το ίδιο και ο απλός κόσμος που περίμενε εναγωνίως κάθε κίνηση του. Είχε γίνει το φόβητρο των μεγαλοσχημόνων που φερόταν ασύδοτα εξ αιτίας της δύναμης που κατείχαν και δεν τηρούσαν τους νόμους. Από τις πρώτες κινήσεις του «εκδικητή» ήταν να δολοφονήσει τον Τάκη Κολιόπουλο έναν μεγαλοκαταχραστή του δημοσίου χρήματος που βρισκόταν προφυλακισμένος. Όταν η είδηση της δολοφονίας του Κολιόπουλου έγινε γνωστή οι άνθρωποι βγήκαν στις πλατείες της χώρας και έβγαλαν ένα αναστεναγμό ανακούφισης. Ένα πελώριο Α…α…Χ δόνησε όλη την χώρα. Επί τέλους βρέθηκε ένας σώφρων και μοναχικός «δικαστής» εκδικητής και κάτι άρχισε να αλλάζει, στη χώρα . Ήταν καιρός η χώρα να αρχίσει να βγαίνει από την ανυποληψία και την διαφθορά.

Η δύσκολη δουλειά των «αποκαλύψεων» Του Μπαμπη Παπαδημητριου Μέσα σε λίγες ώρες κατέστη σαφές ότι η αποκάλυψη σκανδάλων δεν είναι μια δουλειά που γνωρίζει να κάνει ο παλαιός τηλεαστέρας. Ισως χρειαζόταν περισσότερη βοήθεια από τον συνεργάτη του, Γιώργο Κουρή. Πολύ φοβούμαι ότι ο Νίκος Χατζηνικολάου, στη νέα του προσπάθεια να αναστήσει τη σχολή του αυριανισμού, κινδυνεύει, και πάλι, να ατυχήσει. Η πραγματική δημοσιογραφική έρευνα διαφέρει παρασάγγας από την καταγγελία μπροστά στον φακό της TV των κακώς κειμένων. Οσοι –δυστυχώς ελάχιστοι– έχουν ασχοληθεί με την ερευνητική δημοσιογραφία, γνωρίζουν πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι να εξασφαλίσεις τις αποδείξεις. Πόσο χρόνο χρειάζεσαι για να βεβαιωθείς βαθιά μέσα σου ότι δεν έχεις πέσει θύμα ιδιωτικών συμφερόντων. Πόσο ακόμη πιο δύσκολο είναι να επιτύχεις και τη δεοντολογική προσέγγιση στον δρόμο για την αποκάλυψη της διαφθοράς. Το λαϊκό ένστικτο πολύ καλά αντιλαμβάνεται ότι τα συμφέροντα που συγκρούονται τις ημέρες αυτές, με αφορμή την υπόθεση Καρούζου–Ζωγραφάκη–Λιβανού, προφανώς, βρίσκονται αλλού και δεν «καίγονται» για την κάθαρση στα δημόσια πράγματα. Παλαιότερα, το πρόβλημα όσων είχαν να καταγγείλουν κάτι σοβαρό για το δημόσιο συμφέρον ήταν να φτάσουν μέχρι τους τίμιους δημοσιογράφους. Ζητούσαν διασφάλιση ότι δεν θα εκτεθούν στα φώτα της δημοσιότητας. Περίμεναν υπομονετικά να ικανοποιηθούν όταν η αποκάλυψή τους θα κινούσε τη μηχανή της Δικαιοσύνης. Σήμερα, η δημοσιότητα δεν αποτελεί κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Εύκολα μπορεί κανείς να «σηκώσει» όσα έχει να καταγγείλει στο Διαδίκτυο. Εξίσου εύκολα θα τον βοηθήσουν επαγγελματίες της «δημοσιογραφίας ιντερνετικών εκβιασμών», με τίμημα προσιτό σε όλους όσοι έχουν οικονομικές διαφορές. Παρά την αποτυχία παλαιότερων «αποκαλυπτικών» εκπομπών, παρά την πυραμιδοειδή απάτη που οδήγησε στο κλείσιμο του τηλεοπτικού σταθμού Alter, ο κ. Γ. Κουρής φροντίζει να συντηρεί ένα κανάλι γι’ αυτές τις δουλειές. Το θέμα των Ζωγραφάκη–Λιβανού δεν ήταν να φτάσουν όσα γνωρίζουν εκείνοι στα αυτιά και τα μάτια της κοινής γνώμης. Αν είχαν επαρκή στοιχεία για την αποκάλυψη «βρώμικων πολιτικών», θα τα είχαν προ πολλού προσφέρει στη δημοσιογραφική έρευνα, αλλά και στις έρευνες του ΣΔΟΕ και της Δικαιοσύνης. Φαίνεται πως το ζητούμενο για τους καταγγέλλοντες ήταν να πάρει πάνω του την υπόθεση κάποιος σαν τον Νίκο Χατζηνικολάου. Το επέτυχαν. Θα περιμένουμε να δούμε αν ο πάντα clean cut δημοσιογράφος έμαθε τη δουλειά της τίμιας αποκάλυψης και δεν κρύβονται πίσω του άλλα οικονομικά συμφέροντα. Μέχρι τότε, ισχύει η επιφυλακτικότητα που επιτάσσει το σοφό «δείξε μου τον φίλο σου...».

ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Είναι τόσο δύσκολη η κατάσταση και είναι τόσες πολλές οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο Ελληνικό δημόσιο και στο πελατειακό- κομματικό σύστημα. Δυστυχώς δεν έχει αλλάξει τίποτα μέχρι τώρα παρά την τελματική κατάσταση της χώρας.Ασφαλώς μας χρειάζονται συνθέσεις και όχι στείρες αρνήσεις και τυφλές αντιπαραθέσεις. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ; ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ {ΦΟΥΡΤΟΥΝΑ} ΦΑΙΝΕΤΑΙ Ο ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ.Για να δώσει γροθιά ΣΤΗΝ ΣΑΠΙΛΑ, να ΑΛΛΑΞΕΙ Ο ΔΗΜΟΣΙΟΟΣ ΤΟΜΕΑΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.Χρειάζονται επίσης και νέα προσωπα νέες ιδέες και θάρρος για να συγκρουστείς με συντεχνίες, μεγάλα και μικρά συμφέροντα. Οι στείρες αντιπαραθέσεις στην δημοκρατία της Βαιμάρης στον μεσοπόλεμο οδήγησαν στην άνοδο των ναζί του χίτλερ στην εξουσία, και την αποδοχή τους από την πλειοψηφία απηυδισμένη από τις έντονες αντιπαραθέσεις των κομμάτων και εξουθενωμένη από την οικονομική κρίση. Θα μου πείτε άλλοι καιροί τότε και άλλη χώρα. Ναι αλλά είδατε πως ανεβαίνει στην Ελλάδα εκλογικά η νεοναζιστική "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ"; Αν δεν υπάρξει συνενόηση στο πολιτικό σύστημα θα χαθεί από τον πολιτικό χάρτη της χώρας.

Κατηγορώ στην ΕΕ από Stiglitz και Bofinger 1/10/12 | 0 σχόλια | 0 απαντήσεις | 2 εμφανίσεις Οι κυβερνήσεις έκαναν λάθος διάγνωση για το τι πήγε στραβά στην ευρωζώνη και προωθούν τη λανθασμένη λύση για την κρίση, δήλωσε από το Δουβλίνο ο νομπελίστας οικονομολόγος Joseph Stiglitz, μιλώντας σε δικηγορικό συνέδριο. Σύμφωνα με τους Irish Times, ο κ. Stiglitz επισήμανε πως η απάντηση που προτείνεται για την επίλυση της κρίσης είναι η λιτότητα, η οποία «σχεδόν ποτέ δεν ήταν αποτελεσματική». «Δοκιμάστηκε το 1929, το ΔΝΤ τη δοκίμασε στην Ασία και στη Λατινική Αμερική. Κάθε φορά το μόνο που κατάφερε ήταν να μετατρέψει την κάμψη σε ύφεση, την ύφεση σε μεγάλη ύφεση». Τόνισε πως ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ είναι χαμηλότερος στην Ευρώπη απ’ ό,τι είναι στις ΗΠΑ και υπογράμμισε πως οι ΗΠΑ μπορούν να δανειστούν με σχεδόν αρνητικά επιτόκια. Το θεμελιώδες πρόβλημα στην Ευρώπη είναι ότι το ευρώ είναι ελαττωματική νομισματική συμφωνία, που δεν ανταποκρίνεται στις συνθήκες που χρειάζονται για τη δημιουργία ενός κοινού νομίσματος. Κατά τον κ. Stiglitz, αυτό που χρειάζεται είναι μια δομική αλλαγή στη συμφωνία του ευρώ, κάτι που γίνεται τώρα, αλλά είναι πολύ αργά για τα οικονομικά της κατάστασης. Κατά τον ίδιο, απαραίτητη είναι και η αναμόρφωση των τραπεζικών συστημάτων. Τάχθηκε υπέρ ενός κοινού ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, με κοινή εγγύηση, καθώς και της αμοιβαιοποίησης του χρέους σε όλη την Ευρώπη. «Πρέπει να υπάρξει είτε περισσότερη Ευρώπη είτε λιγότερη. Η παρούσα μέση κατάσταση δεν είναι βιώσιμη», τόνισε. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο ευκολότερος τρόπος για να υπάρξει λιγότερη Ευρώπη θα ήταν να αποχωρήσει η Γερμανία, όμως αυτό μάλλον δεν θα γίνει. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η Ευρώπη πιθανότατα θα αντιμετωπίζει αναταράξεις για αρκετό καιρό ακόμα. Όπως επισήμανε, ένα άλλο ανησυχητικό ζήτημα είναι η αύξηση της ανισότητας στις μεγάλες οικονομίες, η οποία εντάθηκε από την κρίση. Μπόφινγκερ: Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα θυμίζει Βαϊμάρη Εσφαλμένη χαρακτηρίζει και ο Γερμανός οικονομολόγος και σύμβουλος της Α. Μέρκελ, Πέτερ Μπόφινγκερ, τη «θεραπεία» που έχει επιλέξει η τρόικα για την Ελλάδα, μετέδωσε η Deutsche Welle. Μιλώντας στην εφημερίδα Weser-Kurier, το μέλος του συμβουλίου των οικονομικών εμπειρογνωμόνων της γερμανικής κυβέρνησης ασκεί δριμεία κριτική στην πολιτική λιτότητας που ακολουθούν οι χώρες της ευρωζώνης, συγκρίνοντάς την μάλιστα με την ολέθρια πολιτική που ακολουθήθηκε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. «Η πολιτική που ασκείται στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στην Ελλάδα είναι η πολιτική του καγκελαρίου Μπρούνινγκ», τονίζει ο επιφανής Γερμανός οικονομολόγος, παραπέμποντας στη στρατηγική των περικοπών στο κοινωνικό κράτος, η οποία στις αρχές της δεκαετίας του ’30 οδήγησε σε εκτίναξη της ανεργίας και του πληθωρισμού. Τέτοιου είδους περικοπές δεν έχουν κανένα νόημα σε χώρες που βρίσκονται σε ύφεση, επισήμανε ο Μπόφινγκερ, διευκρινίζοντας: «Η κατάσταση στην Ελλάδα οφείλεται, μεταξύ άλλων, στην οικονομική θεραπεία “σοκ” που ακολουθείται». Σύμφωνα με το μέλος του συμβουλίου των σοφών της γερμανικής οικονομίας, «υπάρχει ο σοβαρός κίνδυνος η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ισπανία να έχουν την τύχη της Ελλάδας». Euro2day