ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑ

               ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ

                         ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Ο Συμεών Συμεωνίδης είναι ένας ψηλός άνδρας αδύνατος με λευκά μαλλιά. Είναι συνταξιούχος καθηγητής γύρω στα 70 φιλόλογος και ιστορικός.Η σύζυγος του είναι η Μαρία Χαλιάτσου "του Δημοσθένους παρακαλώ", όπως λέει για να την ξεχωρίζουν από την εξαδέλφη της, που είναι του Γεωργίου, και έχουν το ίδιο όνομα και ασχολούνται με το ίδιο επάγγελμα. Η Μαρία ήταν η μόνη από τις έξη αδελφές της, που ξεχώρισε στα γράμματα.Το πρόσεξε ο αδελφός του πατέρα της ο Μικές που είχε προοδεύσει και είχε μια καλή επιχείρηση στην Αθήνα.Ο θείος της ο Μιχάλης είχε μόνο ένα κορίτσι και δεν είχε πρόβλημα να βοηθήσει τη αγαπημένη του ανιψιά Μαρία, να τελειώσει τη "Μαράσλειο παιδαγωγική ακαδημία", για να διορισθεί ως δασκάλα.
Στην πορεία γνώρισε και το Συμεών ερωτεύτηκαν παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια με τρία παιδιά και εγγόνια. Οι πέντε αδελφές της Μαρίας έμαθαν διάφορες τέχνες την εποχή εκείνη.Όπως, ράπτρια, κομμώτρια, μοδίστ{ρ}α κ.λ.π Όλες οι κοπέλες βρήκαν γαμπρούς με προξενιό,φτωχούς βιοπαλαιστές διαφόρων επαγγελμάτων. Όπως ναυτικός, οικοδόμος ξυλουργός μπογιατζής,κ.α Μάλιστα επειδή τα κορίτσια ήταν εμφανίσιμα ο πατέρας τους φτωχός και αγράμματος αγρότης υπερηφανευόταν ότι¨ "εγώ πάντρεψα τα κορίτσια μου δίχως προίκα." Δυο πράγματα μετρούσαν στη συνείδηση των λαϊκών στρωμάτων της επαρχίας,-δύο πρέπει- για τις γυναίκες στις παλαιότερες δεκαετίες. Η παρθενιά και η προίκα. Η γυναίκα έπρεπε να μείνει παρθένα μέχρι την ημέρα του γάμου.Η παρθενική της αγνότητα εθεωρείτο σύμφωνα με τα ήθη της εποχής "η τιμή της" και γινόταν φρικτά εγκλήματα "για τη τιμή και τη υπόληψη της γυναίκας" στο υποκριτικό και ανδροκρατούμενο -φαλλοκρατικό- περιβάλλον.Όσο για την προίκα ήταν έθιμο ο πατέρας να δίνει προίκα στον γαμπρό που θα παντρευόταν την κόρη του.Ο θεσμός της προίκας, ήταν ένα απερίγραπτο βάρος για τους γονείς που είχαν πολλά κορίτσια. Έπρεπε να τα παντρέψουν μικρά και να δώσουν προίκα. Πολλές φορές οι γαμπροί ζητούσαν σπίτια από γονείς που δεν είχαν που τη κεφαλή κλίναι. Δεν είναι τυχαίο που ο σπουδαίος συγγραφέας Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης το 1900 περίπου, που έγραφε
την "Φόνισσα" έβαλε την κυρά Χαδούλα να σκοτώνει τα νεογέννητα κορίτσια του χωριού για να μην υποφέρουν μέσα στην οικογένεια, υποχείριες του βίαιου πατέρα, και αργότερα εξαρτημένες από ένα τυραννικό σύζυγο.Μιά φορά κάθε -τουλάχιστον- δύο μήνες προσπαθούσαν οι αδελφές της Μαρίας, να αφήσουν την παραδοσιακή φροντίδα του σπιτιού και των εγγονιών για να συγκεντρωθούν μεταξύ τους παρέα με τους ηλικιωμένους πλέον άνδρες τους.Αυτή η οικογενειακή συγκέντρωση, για τον Συμεών ήταν μια αγγαρεία που όσο περνούσαν τα χρόνια δεν μπορούσε να την αντέξει. Συμπαθούσε τους ανθρώπους του λαού, γιατί κι αυτός σάρκα από τη σάρκα του λαού ήταν, μα δεν άντεχε τη φτώχεια του πνευματικού επιπέδου κυρίως ενός μπατζανάκη του, του Αγησίλαου.Συνέχεια αμολούσε κοτσάνες ο Αγησίλαος, που του θύμιζαν τις βλακείες και τα παραλλαγμένα Ελληνικά που έβαζαν οι σεναριογράφοι στο στόμα της ηθοποιού Γεωργίας Βασιλειάδου στις ασπρόμαυρες Ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 1960. "Κοίτα φάτσα σκεπτόταν που είναι και ψηφοφόρος στις εκλογές." Το απόγευμα που περίμεναν τους συγγενείς ο Συμεών ήθελε να κρυφτεί σαν το μικρό εγγόνι του σε μια ντουλάπα για να μη κάνει παρέα μαζί τους.Αναλογιζόταν όμως τη μουρμούρα της γυναίκας του που ήταν δεμένοι με τις αδελφές της.
Ήλθαν όλοι στη συνηθισμένη ώρα πλην ενός ζευγαριού όπου τηλεφώνησαν ότι είχαν μια έκτακτη υποχρέωση.Ο Αγησίλαος αμόλησε την αθυρόστομη βλακεία του ."Ο μπατζανάκης μου ο Κωστής, τώρα θα γαμάει την Ευαγγελία γιαυτό δεν μπορεί να έρθει μαζί μας." Πενήντα χρόνια μαζί κι ακόμη έχει διάθεση, χαμογελά πονηρά η Κωνσταντία. Μετά ο Αγησίλαος, άρχισε μια ακατάσχετη φλυαρία για τη πολιτική κατάσταση σε επίπεδο πολύ κατώτερη από του καφενείου. Ο Συμεών δεν μπορούσε να καθίσει να τον ακούει και πήγαινε βόλτες μέσα έξω στα δωμάτια σαν πληγωμένο θηρίο.Όταν αναχώρησαν οι συγγενείς, και έκλεισε η πόρτα πίσω τους έβγαλε ένα αναστεναγμό ανακούφισης. Πήγε στο σαλόνι του, κάθισε αναπαυτικά και έβαλε ένα δισκάκι {σιντί} στο στερεοφωνικό με ένα παλιό και αγαπημένο του δίσκο¨- "το Χαμόγελο της Τζοκόντα" του Μάνου Χατζηδάκη που του ηρεμούσε την ψυχή. Άναψε τσιγάρο,τράβηξε μια ρουφηξιά, και χάθηκε στις αναμνήσεις του.

ΟΙ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ TOYΑΛΕΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ
                       ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Ήμουν περαστικός ερχόμενος τη Κυριακή 20-1-2013 από την απόλαυση του καφέ στο παλιό λιμάνι.Στην πλατεία "νέων -1866- καταστημάτων" παρατήρησα ένα ηλικιωμένο ανδρόγυνο Άγγλων τουριστών που βρέθηκαν στην πόλη μας να ψάχνουν για δημοτική τουαλέτα.Με ρώτησαν ευγενικά και τους υπέδειξα τις τουαλέτες του πάρκου.Μετ` ολίγον ήρθε βιαστικός ο ηλικιωμένος άνδρας προς το μέρος μου, και μου είπε ότι της βρήκε κλειδωμένες.Φαινόταν αγχωμένος και φοβούμενος μην τα κάνει πάνω του, μεγάλος άνθρωπος, του ζήτηση συγνώμη εκ μέρους της πόλης από ντροπή, ως μη όφειλα, και του υπέδειξα να προσφύγει σε παρακείμενη καφετέρια.Δεν είναι ντροπή για την τουριστική πόλη μας να μη βρίσκει  ο περαστικός ξένος,ή δημότης, ή Έλληνας ταξιδιώτης, μια  δημοτική τουαλέτα ανοιχτή; Εκεί φθάσαμε;Μήπως πρέπει οι περαστικοί να ουρούν στον δρόμο σαν τα ζώα; Βρε που καταντήσαμε?

Ο αφελληνισμός του πλούτου μας
Font Size 
ΤΡΊΤΗ, 27 ΝΟΈΜΒΡΙΟΣ 2012 07:51
.Βασίλης Μίχος
Όταν θα έχουμε πουλήσει όλα μας τα λιμάνια, όλα μας τα αεροδρόμια, όλους τους δρόμους, τις δεξαμενές και διαχείριση των νερών, όταν θα έχουμε πουλήσει όλα τα ξενοδοχεία μας, τις επιχειρήσεις μας, τα σπίτια μας τα ίδια, όταν θα έχουμε γίνει όλοι μισθωτοί -επαίτες εργασίας σε ξένα αφεντικά, έ, θα είμαστε πλέον για τα καλά σκλάβοι. Χωρίς καν να έχουμε πολεμήσει για να το αποφύγουμε. Ναι, σίγουρα θα έχουμε ακόμη Κυβέρνηση, Βουλή, Στρατό, Δημάρχους και εφόρους, αλλά θα είμαστε μία αποικία στην πιο εξευτελιστική της μορφή. Γιατί δεν θα έχουμε τίποτε δικό μας.
Είναι γνωστό βεβαίως ότι μία μερίδα λαού και ηγεσίας δεν βλέπει κάτι το κακό σε μία τέτοια εξέλιξη, ούτε και την θεωρεί διαδικασία αποικιοποίησης. Είναι όσοι ιδεολογικά συντάσσονται με την κυριαρχούσα σήμερα νεοφιλελεύθερη λογική. Λογική που δυστυχώς επικράτησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση – και κυρίως στην οικοδόμηση της ευρωζώνης, και οι μελανές επιπτώσεις της οποίας δείχνουν ήδη τα νύχια τους σ' ολόκληρη την Ευρώπη.
Το γεγονός ότι, σ' ό,τι αφορά στον δημόσιο πλούτο, αυτή η διαδικασία δεν έχει προχωρήσει τόσο όσο κάποια κοράκια θα το επιθυμούσαν, οφείλεται αφ' ενός μεν στην εγγενή αναποτελεσματικότητα του δημόσιου (και πολιτικού) τομέα μας, αφ' ετέρου δε στο ότι δεν έχουμε φτάσει στο απόλυτο σημείο εξαθλίωσης ώστε ο πλούτος αυτός να παραχωρηθεί όχι μόνο απολύτως δωρεάν, αλλά και με επιπλέον επιβαρύνσεις για το ελληνικό δημόσιο –και κατ' επέκταση τον ελληνικό λαό. Με υπουργούς, όμως, που με φανατισμό πρεσβεύουν μία τέτοια λογική, όπως ο υπουργός Ανάπτυξης, φαίνεται να μην είμαστε πια μακριά κι από το σημείο αυτό.
Από την άλλη, σ' ότι αφορά στον ιδιωτικό τομέα, αυτό το ίδιο πολιτικό-διοικητικό σύστημα έδειξε, με απόλυτη αδιαφορία για οτιδήποτε δεν συνέβαλε στην αυτοσυντήρησή του, τον δρόμο της εξαθλίωσης για τους εργαζόμενους και της χρεοκοπίας ή του μαρασμού για τις ελληνικές επιχειρήσεις. Με αποτέλεσμα να έχει ωριμάσει ήδη –πιο γρήγορα κι απ' τον δημόσιο- το πέρασμα του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας σε ξένα συμφέροντα.
Υπάρχει δυνατότητα ανάσχεσης έστω και αυτή τη τελευταία στιγμή;
Στον χώρο της τρικομματικής κυβερνητικής πλειοψηφίας οι ακραίες νεοφιλελεύθερες θέσεις δεν απηχούν τις απόψεις των περισσοτέρων, οι οποίοι όμως υπηρετούν την πολιτική αυτή κατεύθυνση επειδή παρουσιάζεται ως μονόδρομος στις ευρωπαϊκές πολιτικές της εποχής και κυρίως επειδή ελπίζουν (και επί τρία χρόνια συνειδητά προσπαθούν) ότι μέσω της πώλησης δημοσίου πλούτου, της μη εξόφλησης χρεών προς ελληνικές επιχειρήσεις και της εξαντλητικής φορολόγησης, θα διατηρήσουν στο απυρόβλητο τις δομές του πελατειακού συστήματος που τους συντηρεί.
Στον χώρο της αντιπολίτευσης η καταγγελία αυτής της πολιτικής και η ορθή επισήμανση των επιπτώσεων που θα προκαλέσει, δυστυχώς συνοδεύεται από συντήρηση προσδοκιών λαϊκίστικου τύπου και ψευτολεονταρισμών τέτοιων που δικαίως καθιστούν τον λόγο της αναξιόπιστο και ύποπτο ότι υπηρετεί την λογική επιστροφής στη δραχμή.
Παρ' ότι η παρούσα πολιτική εικόνα δεν επιτρέπει αισιοδοξία ως προς την προστασία και διαφύλαξη της ελληνικότητας του (δημόσιου και ιδιωτικού) πλούτου της χώρας, υπάρχει κοινό έδαφος για να αναπτυχθεί μία νέα εθνική πολιτική προς αυτή την κατεύθυνση: στην πλευρά της συμπολίτευσης οι περισσότεροι έχουν επιφυλάξεις –ή τουλάχιστον έλλειψη ενθουσιασμού- ως προς την εκποίηση του δημόσιου πλούτου υπό αυτές τις συνθήκες, στη δε πλευρά της αντιπολίτευσης όλοι αναφανδόν καταγγέλλουν την λογική του ξεπουλήματος που επιχειρείται. Αυτό που απαιτείται όμως, και φαίνεται να είναι δύσκολο, είναι η συνειδητοποίηση της μοιραίας επικινδυνότητας που εμπεριέχει η σημερινή πορεία και η άμεση αποτίναξη όλων των αμαρτωλών αγκυλώσεων που ταλανίζουν το πολιτικό μας σύστημα.
Πρέπει να σημάνει εθνικός συναγερμός και η με κάθε θυσία προστασία του ελληνικού πλούτου να γίνει ο νέος πανεθνικός μας στόχος. Με ένα νέο, αυστηρό και αποτελεσματικό οργανόγραμμα του δημόσιου τομέα που θα αποτελέσει το πειστικό εργαλείο για την κινητοποίηση όλων των δημιουργικών δυνάμεων του τόπου, με την εγκαθίδρυση ειδικών σχέσεων κοινής προσπάθειας μεταξύ εργαζομένων και επιχειρήσεων, με την οργανωμένη γεωργική εκμετάλλευση και του τελευταίου στρέμματος ελληνικής γης, να αντιμετωπίσουμε με θυσιαστική αποφασιστικότητα την προκλητική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, κατάσταση πραγματικού και καθοριστικού πολέμου.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε σταυροδρόμι: εάν συνεχισθεί η επικρατούσα σήμερα πολιτική θα οδηγηθεί σε πορεία διάλυσης οπότε η διατήρηση της ιδιοκτησίας του ελληνικού πλούτου θα αποβεί σωτήρια αφετηρία για τον λαό μας, εάν διασωθεί ξαναβρίσκοντας τις ιδρυτικές της αρχές δεν συγχωρείται η αφελής σκέψη ότι οι βελτιωμένες πολιτικές που θα προκύψουν θα μπορούν να αλλάξουν θεαματικά και τις συνθήκες των ξεπουλημένων.

                       ΕΘΝΟΣ ΜΙΑ ΝΟΜΙΚΑ ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΗ ΕΝΝΟΙΑ
Το έθνος το συνανούμε στην ελληνική γλώσσα από τους αρχαίους χρόνους, ήδη από τον Όμηρο, αλλά αυτό δεν σημαίνει, ότι έχει κάποια σχέση με ό,τι αντιλαμβανόμαστε σήμερα ως έθνος, το οποίο συνδέεται με το νεωτερικό κράτος, με τον Διαφωτισμό και προσδιορίζεται στα μέσα τού 18ου-αρχές 19ου αιώνα, οπότε αρχίζουμε να μιλάμε για τα έθνη-κράτη.
 
- Η έννοια τού έθνους δέν αποτελεί νομική έννοια, δέν έχει ασφαλές και κοινώς αποδεκτό περιεχόμενο, αλλά προσδιορίζεται συνήθως με μια πολύ γενική διατύπωση.
 
- Για κάθε χώρα τής Ευρώπης τα εθνικά χαρακτηριστικά προσδιορίζονται με διαφορετικό τρόπο, συχνά «κατασκευάζονται», προκειμένου να σχηματισθεί μια συλλογική συνείδηση, που μπορεί να λειτουργήσει «συγκολλητικά» για το κράτος και την κοινωνία.
 
- Η επίκληση τού έθνους ή τής φυλής έχει αποτελέσει την αφορμή για αιματηρές συρράξεις στην ανθρώπινη ιστορία.
 
- Η ιθαγένεια είναι ένας νομικός δεσμός, ο οποίος συνδέει όλους τους πολίτες μιας χώρας ανεξαρτήτως εθνικής συνείδησης και καταγωγής.
 
Για όλα αυτά και για πολλά άλλα θέματα, όπως εθνικής ταυτότητας, ελληνικής γλώσσας, μειονοτήτων, μετανάστευσης κ.λπ. μιλάει η κ. Πηνελόπη Φουντεδάκη, αναπληρώτρια καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου τού Παντείου πανεπιστημίου, σε συνέντευξη, που παραχώρησε στην «Ελεύθερη Έρευνα».




Η δρ. Πηνελόπη Φουντεδάκη έχει πτυχίο Πολιτικών Επιστημών από την Πάντειο και Νομικής από τη Νομική Σχολή Αθηνών και είναι διδάκτορας Συνταγματικού Δικαίου με θέμα «Ενδοκομματική Δημοκρατία και Σύνταγμα».

Έχει γράψει πολλά άρθρα και μονογραφίες, ενώ τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα αναφέρονται κυρίως στο δίκαιο της ανώτατης παιδείας, στα ζητήματα ασφάλειας και έκτακτης ανάγκης, στις σχέσεις κράτους και εκκλησίας, στο τουρκικό πολίτευμα, στο κοινοβουλευτικό δίκαιο, στο συγκριτικό συνταγματικό δίκαιο, στην προστασία των προσωπικών δεδομένων, κ.ά.

                                                   ΧΑΡΡΥ ΚΛΙΝ
                                      ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
                                      ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΣΟΥΗΔΙΑΣ
                                      ΜΙΣΘΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ
                                     ΑΛΛΑ ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΓΙΝΑΜΕ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ

Παγκοσμιοποίηση - Ε.Ε. - καταστροφή ή αυτοδυναμία;

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ενώ οι συνέπειες της συντελούμενης καταστροφής, όχι μόνο στην οικονομία αλλά και, συνακόλουθα, στην απασχόληση, τις εργασιακές σχέσεις, τα εισοδήματα και τις κοινωνικές υπηρεσίες, συνειδητοποιούνται καθημερινά και περισσότερο από τη μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού, η παράλληλη ριζοσπαστικοποίηση της συλλογικής συνείδησης είναι το μόνο θετικό στοιχείο σε όλη αυτή την ολέθρια διαδικασία.

Ποιος θα το φανταζόταν πριν από λίγα χρόνια ότι ο ελληνικός λαός που, μέσα στην άγνοια που τον είχαν καταδικάσει οι ελίτ και τα ελεγχόμενα από αυτές ΜΜΕ, είχε ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά επιδοκιμασίας της καταστροφικής ένταξης της χώρας μας στην Ε.Ε., τώρα έχει ένα από τα χαμηλότερα; Και ποιος θα πίστευε τότε ότι ένα μαζικό, αλλά άμορφο ακόμη, κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης γενικά (η οποία στην καπιταλιστική οικονομία της αγοράς μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι, παρά τα παραμύθια της ρεφορμιστικής «αριστεράς») και της Ε.Ε. ειδικότερα, θα άνθιζε «από κάτω»; Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ακόμη και η κομμουνιστική Αριστερά στην Ελλάδα (αλλά όχι και σε χώρες όπως η Ρωσία) δεν έχει πάρει είδηση για την πρωταρχική σημασία της παγκοσμιοποίησης στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ), που σήμερα επιβάλλεται είτε με οικονομικούς πολέμους κατά των λαϊκών στρωμάτων είτε με σφαγές λαών, που τις μεταμφιέζουν σε «επαναστάσεις»; Ετσι, αδυνατούν να αντιληφθούν ότι οι σημερινές έμμεσες συγκρούσεις μεταξύ π.χ. Ρωσίας και υπερεθνικής ελίτ που διαχειρίζεται τη ΝΔΤ, οι οποίες αύριο μπορεί να γίνουν ανοικτές στην περιοχή μας, δεν έχουν σχέση με «ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις», όπως προσπαθούν να τις ερμηνεύσουν με θεωρητικά εργαλεία που αναπτύχθηκαν πολλές δεκαετίες πριν να αναδυθεί το νέο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης.
Δεν θα αναφερθώ στις καταστροφικές συνέπειες της ένταξης στην παραγωγική δομή της χώρας που ανέπτυξα συστηματικά αλλού. Αρκεί να αναφέρω ότι οι χώρες που εντάσσονται στους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης [Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), Ε.Ε., NAFTA κ.λπ.] χαρακτηρίζονται από πολύ διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, όπως εκφράζονται για παράδειγμα από τις πελώριες διαφορές στην παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα που έχει καθιερώσει η ανισομερής καπιταλιστική ανάπτυξη. Οταν όμως ενσωματώνονται στη ΝΔΤ υποχρεώνονται να εφαρμόσουν τους ίδιους κανόνες για το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών τους (ιδιαίτερα κεφαλαίου και εμπορευμάτων). Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι ότι χώρες όπως η Γερμανία, με υψηλά επίπεδα ανταγωνιστικότητας λόγω παραγωγικότητας (εξαιτίας των προχωρημένων επιπέδων ανάπτυξης στην έρευνα και τεχνολογία) και χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα με υψηλά επίπεδα ανταγωνιστικότητας, λόγω του πολύ χαμηλού κόστους παραγωγής και των άθλιων μισθών και εργασιακών συνθηκών, επιβάλλουν τα πρότυπά τους στη διαδικασία αυτή.
Αυτή είναι η βασική αιτία για την οποία όταν μια χώρα εντάσσεται στον ΠΟΕ, ή ακόμη χειρότερα σε οικονομικές ενώσεις όπως η Ε.Ε., και συνακόλουθα ανοίγει και απελευθερώνει τις αγορές της, ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει στον εξοντωτικό ανταγωνισμό, εάν δεν ανήκει ήδη στις μητροπολιτικές χώρες με τα υψηλά επίπεδα παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, είναι να ελαχιστοποιήσει το κόστος παραγωγής, βασικά εξαθλιώνοντας τους μισθούς και τις εργασιακές συνθήκες, αλλά και μειώνοντας στο έπακρον τους φόρους πάνω στο κεφάλαιο, στις εργοδοτικές εισφορές κ.λπ. Και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα στην Ελλάδα!
Το αβίαστο συμπέρασμα είναι ότι η μόνη επιλογή σήμερα για τους λαούς, που δεν θέλουν να συντριβούν μέσα σε αυτή τη διαδικασία και να αναγκαστούν να παραδώσουν την οικονομική και επομένως την εθνική τους κυριαρχία, είναι να αποκόψουν τους δεσμούς τους με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και να υιοθετήσουν πολιτικές οικονομικής αυτοδυναμίας (όχι αυτάρκειας), καθώς και να σχηματίσουν οικονομικές ενώσεις χωρών στο ίδιο επίπεδο ανάπτυξης. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί σήμερα μόνο μέσα από Λαϊκά Μέτωπα που θα ένωναν τα λαϊκά στρώματα, τα οποία υποστηρίζουν όλο το φάσμα από την αντισυστημική Αριστερά μέχρι τον πατριωτικό χώρο, που είναι τα θύματα της παγκοσμιοποίησης -πάνω σε συγκεκριμένο πρόγραμμα με βραχυ/μεσο/μακρο/πρόθεσμους στόχους για τη ριζική αλλαγή της παραγωγικής και της καταναλωτικής δομής της κάθε χώρας. Ο απώτερος στόχος θα ήταν να ικανοποιούνται οι βασικές (τουλάχιστον) ανάγκες όλων των πολιτών και όχι, όπως σήμερα, όλες οι ανάγκες των ελίτ και των προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων, σε βάρος ακόμη και των βασικών αναγκών των λοιπών. Αυτή είναι η αναγκαία προϋπόθεση και για οποιαδήποτε συστημική αλλαγή στο μέλλον, εφ' όσον θα δημιουργούσε τόσο τις αντικειμενικές όσο και τις υποκειμενικές συνθήκες γι' αυτήν. Αντίστροφα, εάν περιμέναμε τη συστημική αλλαγή για να βγούμε από την Ε.Ε. και να αποκοπούμε από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, τα λαϊκά στρώματα θα είχαν οδηγηθεί στο μεταξύ στην ολοκληρωτική καταστροφή. Αλλά θα χρειαστεί να επανέλθουμε.
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

                                  Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΝΗΡΟΣ
                                           ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι αυτός που μπούκωσε παράνομα την κλεμμένη από τον ΛΑΥΡΕΝΤΙΑΔΗ "ΠΡΩΤΟΝ ΜΠΑΝΚ" με εκατό εκατομμύρια και έφερε νόμο στη βουλή που ψηφίστηκε από την πρβατοποιημένη πλειοψηφία για να μην τιμωρηθεί. Μανούλι ο Συνταγματολόγος ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ στο να καταρτίζει νόμους ατιμωρησίας όπως το άρθρο 86 του ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ που αθωώνει μέσα σε δύο συνόδους τους υπουργούς από ποινικές ευθύνες. Ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ταύτισε τον εαυτόν του και τις ευθύνες του για την μη αξιοποίηση για δημόσια έσοδα της λίστας Φαλσιανί-Λαγκάρντ με την κυβέρνηση, την Ελλάδα και "το όλον ΠΑΣΟΚ" και αλαζονικά αρνήθηκε να ερευνηθεί η ευθύνη του από την βουλή.Μάλιστα -άκουσον άκουσον θράσος- κατηγόρησε το ΣΥΡΙΖΑ μέσα στη βουλή ότι αυτός έδωσε το "στικάκι" με τα ονόματα της λίστας στον εκδότη δημοσιογράφο Κ. ΒΑΞΕΒΑΝΗ για δημοσιοποίηση. Δηλαδή για ενημέρωση του κοινού και για διαφάνεια. Μήπως νόμισε ότι η χώρα είναι το δικό του σπίτι;Είναι απύθμενο το θράσος του και η αλαζονεία του.
Η συμπεριφορά του είναι ένα ζωντανό δείγμα της συμπεριφοράς της κυβερνώσας ελίτ που με την αλαζονεία της και τον αντιδημοκρατικό και κλεπτοκρατικό τρόπο διακυβέρνησης , έφερε την Ελλάδα στο γκρεμό, και τους πολίτες, άλλους σε ανέχεια, και άλλους σε εξαθλίωση, να επαιτεί δάνεια προσφέροντας γη και ύδωρ στους ισχυρούς της Ευρώπης. Ωρυόταν ο Βενιζέλος στη βουλή και έδειχνε ως ένοχο το ΣΥΡΙΖΑ. "Φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης." Και τα πλήθη πλέοντας ως χθες σε πελάγη ευτυχίας
από τα ψίχουλα που τους πετούσε η ελίτ φώναζε αλαλάζοντας στους φαύλους. "Χαίρε Καίσαρ, Χαίρε Καίσαρ"