Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Σύνοδος Κορυφής: Δεν έγιναν όλα, έγιναν όμως πολλά Του Γεράσιμου Γεωργάτου, Μεταρρύθμιση, 30.6.12 «Δεν έγιναν όλα, έγιναν όμως πολλά». Με αυτή τη φράση θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής, 28 – 29 Ιουνίου 2012, σε σχέση με την πολυεπίπεδη κρίση που αντιμετωπίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και με δεδομένο το δυσμενή συσχετικό δυνάμεων με πλειοψηφία συντηρητικών κυβερνήσεων. Πιο συγκεκριμένα, οι ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν: α) την πιλοτική εφαρμογή του ομολόγου έργων β) τη διάθεση κονδυλίων ύψους 120 δις ευρώ για την ανάπτυξη στους τομείς των μεταφορών, της ενέργειας και της ψηφιακής τεχνολογίας γ) τη δυνατότητα επέμβασης μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας στην αγορά ομολόγων ώστε να συμπιέζονται τα επιτόκια των χωρών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα δ) την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών απευθείας από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ), ώστε να μην εγγράφονται τα σχετικά κονδύλια στους δημόσιους προϋπολογισμούς και αυξάνουν το έλλειμμα. Το τελευταίο θα ισχύσει άμεσα για την Ισπανία, την Ιταλία και μάλλον για την Ιρλανδία ε) τη δημιουργία ενός υπερεθνικού φορέα που θα εποπτεύει τις τράπεζες των 17 κρατών - μελών της Ευρωζώνης που αποτελεί το πρώτο βήμα προς την τραπεζική ένωση. Ως προς τις συμμαχίες και τις αντιθέσεις, παρακολουθήσαμε την αντιπαράθεση της ομάδας των κρατών, κυρίως του νότου, που θέλουν να αντιμετωπιστεί συνολικά το πρόβλημα του ευρωπαικού χρέους (Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία), με την ομάδα των κρατών, κυρίως του βορά, με προεξάρχουσα τη Γερμανία που επέμενε στην προτεραιότητα της συντονισμένης δημοσιονομικής προσαρμογής και μάλιστα με σχεδόν απολύτως ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, ως προϋπόθεση και προτεραιότητα για οποιαδήποτε παραχώρηση. Η Ισπανία και η Ιταλία έδωσαν σκληρή μάχη για να αποφύγουν μελλοντική επίσκεψη της ‘τρόικα’ στις πρωτεύουσες τους, απαιτώντας να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες τους απευθείας απο τον EFSF και μετά από τον διάδοχό του ESM. Αρνήθηκαν την καθιερωμένη μέχρι τώρα ‘συνταγή’ όπου συνάπτονται κρατικά δάνεια και επομένως αυξάνεται το δημόσιο χρέος, όπως έγινε με την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Επιχείρημά τους ήταν ότι ήδη έχουν λάβει και συνέχιζουν να λαμβάνουν μέτρα διαρθρωτικά, σε αντίθεση με την Ελλάδα. Για να ενισχύσουν την διαπραγματευτική τους πίεση, απείλησαν ότι δεν θα συναινούσαν σε κοινό ανακοινωθέν και θα μπλόκαραν την εφαρμογή του αναπτυξιακού πακέτου των 120 δις ευρώ που είχε συμφωνηθεί στην Ρώμη, λίγες μέρες πριν, και μέρος του οποίου προορίζεται για τις χώρες του Νότου! Η στρατηγική τους απέδωσε. Η ομάδα των βορείων κρατών πήρε ως αντάλλαγμα για την άμεση ανακεφαλαιοποίηση των ιταλικών και ισπανικών τραπεζών, τον έλεγχο του υπερεθνικού φορέα που θα εποπτεύει τις τράπεζες της Ευρωζώνης. Σε τακτικό επίπεδο μπορούμε να πούμε ότι η αντιπαράθεση και ο τελικός συμβιβασμός ήταν του τύπου win – win, με ικανοποιημένο εκ του αποτελέσματος τόσο το νότο όσο και το βορά. Αποτιμώντας συνολικότερα τη Σύνοδο Κορυφής, το ισοζύγιο μπορεί να θεωρηθεί θετικό: Mε τα ομόλογα έργων και τα 120 δις ευρώ ανοίγει ο δρόμος για ένα μονιμότερο Σύμφωνο Ανάπτυξης. Mε την τραπεζική ένωση και εποπτεία θα είναι εγγυημένες οι καταθέσεις και θα υπάρξουν ενιαίοι κανόνες λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος. Με τις προβλέψεις για τις ιταλικές και τις ισπανικές τράπεζες, ανοίγει ο δρόμος για τη συλλογική διάσωση χωρίς αύξηση των εθνικών ελλειμμάτων. Επιπλέον, σε έξι μήνες θα κατατεθεί η πρόταση που θα επεξεργαστούν από κοινού το Συμβούλιο (Ρομπάι), η Επιτροπή (Μπαρόζο), το Eurogroup (Γιούγκερ) και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Ντράγκι), για την οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση της Ένωσης. Ίσως να μην είναι τόσο μακριά η ώρα που θα η ενεργοποιηθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην αγορά ομολόγων και ο δανεισμός απευθείας προς τα κράτη με χαμηλό επιτόκιο, καθώς και η θέσπιση ευρωομολόγων αμοιβαιοποίησης του χρέους. Η Σύνοδος δεν ασχολήθηκε ειδικά με το ελληνικό πρόβλημα. Τα πράγματα στην Ευρώπη όμως κινούνται, οι δυναμικές και οι συσχετισμοί τείνουν να αλλάξουν. Γι` αυτό η χώρα μας εργαζόμενη για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας με τους ευρωπαίους εταίρους και προωθώντας τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, χρειάζεται να επανέλθει στην προγραμματιζόμενη φθινοπωρινή Σύνοδο Κορυφής και να διεκδικήσει δυναμικά αυτά για τα οποία έχει δεσμευτεί η ελληνική κυβέρνηση. O Γεράσιμος Γεωργάτος είναι Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜ.ΑΡ
Όλα τα γράμματα Αβοκάντος - Ένα/μία 315 Θερμίδες Αβοκάντος (Φρέσκο Ωμό) - 1κιλό 1253 Θερμίδες Ακτινίδιο - Ένα/μία 44 Θερμίδες - 1κιλό 350 Θερμίδες Ανανάς φρέσκος - Φέτα 20 Θερμίδες Αχλάδι - Ένα/μία 75 Θερμίδες Αχλάδι γλυκό με σαντιγύ (1) - Ένα/μία 220 Θερμίδες Αχλάδι κομπόστα - Ένα/μία 150 Θερμίδες Αχλάδι φρέσκο - 1κιλό 557 Θερμίδες Βατόμουρα (φρέσκο ωμό) - 1κιλό 552 Θερμίδες - Φλιτζάνι Τσαγιού 100 Θερμίδες Βερίκοκα φρέσκα - Ένα/μία 20 Θερμίδες - 1κιλό 480 Θερμίδες Βύσσινα (φρέσκα) - 1κιλό 535 Θερμίδες Γιαρμάς - 1κιλό 400 Θερμίδες Γκρέιπφρουτ - Ένα/μία 50 Θερμίδες - 1κιλό 200 Θερμίδες Δαμάσκηνο ωμά - 1κιλό 453 Θερμίδες Καρπούζι - Μερίδα 85 Θερμίδες - 1κιλό 120 Θερμίδες Καρύδα ινδική - 100γρ 360 Θερμίδες Κεράσια - Ένα/μία 2 Θερμίδες - 1κιλό 630 Θερμίδες Κορόμηλα - Ένα/μία 13 Θερμίδες - 1κιλό 300 Θερμίδες Κυδώνι φούρνου - Ένα/μία 180 Θερμίδες Μανταρίνια - Ένα/μία 40 Θερμίδες - 1κιλό 340 Θερμίδες Μήλα - Ένα/μία 133 Θερμίδες - 1κιλό 466 Θερμίδες Μήλα ψητά - Ένα/μία 200 Θερμίδες Μούρα - 1κιλό 504 Θερμίδες Μούσμουλα - Ένα/μία 7 Θερμίδες - 1κιλό 370 Θερμίδες Μπανάνα - Ένα/μία 120 Θερμίδες - 1κιλό 590 Θερμίδες Παπάγια - 1κιλό 330 Θερμίδες Πεπόνι - Μερίδα 75 Θερμίδες - 1κιλό 150 Θερμίδες Πορτοκάλι - Ένα/μία 70 Θερμίδες - 1κιλό 358 Θερμίδες Ροδάκινα - Ένα/μία 60 Θερμίδες - 1κιλό 332 Θερμίδες Ρόδι καθαρισμένο - Κουτάλι Σούπας 12 Θερμίδες Σταφύλια - Ένα/μία 3 Θερμίδες - 1κιλό 700 Θερμίδες Σύκα ξερά - Ένα/μία 60 Θερμίδες Σύκα φρέσκα - Ένα/μία 33 Θερμίδες Φράουλες - 1κιλό 400 Θερμίδες - 1 μπωλ 100 Θερμίδες Φράουλες με σαντιγύ - 1 μπωλ 180 Θερμίδες Φράουλες με τσέρρυ και ζάχαρη - 1 μπωλ 160 Θερμίδες
] [Κ] [Λ] [Μ] [Ν] [Ξ] [Ο] [Π] [Ρ] [Σ] [Τ] [Υ] [Φ] [Χ] [Ψ] [Ω] Περιγραφή Θερμίδες Αβοκάντος (1 μέτριο) 315 (ΦΡΟΥΤΑ ) Αβοκάντος (φρέσκο ωμό -1 κιλό ) 1253 (ΦΡΟΥΤΑ ) Αγγούρι (1 μέτριο 353 γρμ. περίπου) 36 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αγγούρι πίκλα (1) 15 (ΤΟΥΡΣΙ ) Αγγούρι-Τζατζίκι (1 κ. σούπας) 75 (ΣΑΛΑΤΑ ) Αγγουροντοματοσαλατα (μερίδα) 153 (ΣΑΛΑΤΑ ) Αγκινάρες (φρέσκες ωμές -1 κιλό ) 189 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αγκινάρες αλά Πολιτα (μερίδα) 350 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αγκινάρες αυγολέμονο (μερίδα) 386 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αγκινάρες κατεψυγμένες καθαρισμένες (1 κιλό) 400 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αγκινάρες με αρακά (μερίδα) 380 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αγκινάρες με κουκιά (μερίδα) 370 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αγκινάρες με κρέας αυγολέμονο (μερίδα) 730 (ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αγκινάρες νερόβραστες (1 μέτρια) 67 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αγκινάρες ωγκρατέν με μανιτάρια-τυρί-ζαμπόν (1 μέτριο κομμάτι) 550 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αγριογούρουνο με ελιές (μερίδα) 450 (ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αγριογούρουνο σαλμί (μερίδα) 430 (ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Ακτινίδια (1 ακτινίδιο 125 γρ.) 44 (ΦΡΟΥΤΑ ) Ακτινίδιο (1 κιλό) 350 (ΦΡΟΥΤΑ ) Αλάτι (1 κ. σούπας) 15 (ΚΑΡΥΚΕΥΜΑΤΑ ) Αλεύρι Καλαμποκιού (1 κ. σούπας κοφτή) 53 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Καλαμποκιού (1 κιλό) 3490-3620 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Καλαμποκιού (1 φλ τσαγιού) 490 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Κριθαρένιο (1 κ σούπας κοφτή) 51 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Κριθαρένιο (1 κιλό) 3400-3480 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Κριθαρένιο (1 φλ τσαγιού) 477 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σικάλεως (1 κιλό) 3190-3270 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σικάλεως μαύρο (1 κ σούπας κοφτή) 48 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σικάλεως μαύρο (1 φλ. τσαγιού) 448 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σόγιας (1 κ. σούπας κοφτή) 57 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σόγιας (1 κιλό) 3480-4210 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σόγιας (1 φλ. τσαγιού) 488 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σταριού (1 κ. σούπας κοφτή) 52 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σταριού (1 κιλό) 3380-3580 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σταριού (1 φλ. τσαγιού) 475 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σταριού πιτυρούχο (1 κ. σούπας κοφτή) 49 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σταριού πιτυρούχο (1 κιλό) 3330 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλεύρι Σταριού πιτυρούχο (1 φλ. τσαγιού) 463 (ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ ) Αλλαντικά - Δείτε στις ονομασίες τους --- Αμπελοφάσουλα (ωμά-1 κιλό ) 403 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αμπελοφάσουλα γιαχνί (μερίδα) 380 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αμπελοφάσουλα νερόβραστα (μερίδα) 85 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αμπελοφάσουλα σαλάτα (μερίδα) 310 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αμύγδαλα ξεφλουδισμένα (100 γρμ.) 500 (ΞΗΡΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ) Αμύγδαλα ξεφλουδισμένα (μισό φλυτζάνι) 650 (ΞΗΡΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ) Αμύγδαλα ξεφλουδισμένα (τα 10) 126 (ΞΗΡΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ) Αμύγδαλα πραλινέ (τα 10) 187 (ΞΗΡΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ) Αμυγδαλωτά ζαχαροπλαστείου (1) 140 (ΓΛΥΚΑ ) Αμυγδαλωτά νησιώτικα (1) 130 (ΓΛΥΚΑ ) Ανανάς κονσέρβα (2 φέτες με σιρόπι) 166 (ΚΟΜΠΟΣΤΕΣ ) Ανανάς φρέσκος (1 μέτρια φέτα) 20 (ΦΡΟΥΤΑ ) Ανανάς χυμός κονσέρβας (μεγάλο ποτήρι) 130 (ΚΟΜΠΟΣΤΕΣ ) Ανβότυρο(100γρμ.) 370 (ΤΥΡΙΑ ) Ανθότυρο (μερίδα) 240 (ΤΥΡΙΑ ) Αντίδια (φρέσκα ωμά-1 κιλό ) 150 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αντίδια βραστό σαλάτα (μερίδα) 160 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αντσούγια στο λάδι (4 μικρές) 80 (ΨΑΡΙΑ ) Αντσούγια σωληνάριο (1 κουταλάκι) 50 (ΨΑΡΙΑ ) Αρακάς (φρέσκος ωμός-1 κιλό ) 320 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αρακάς κατεψυγμένος ωμός (1 κιλό) 730 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αρακάς κονσέρβα 500 γρμ. 427 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αρακάς λαδερός (μερίδα) 450 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αρακάς με αγκινάρες (μερίδα) 380 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αρακάς σωτέ (μερίδα) 280 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αρακάς φρέσκος νερόβραστος (1 φλ. τσαγιού) 118 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αραρούτ σκόνη (1 κ. γλυκού) 15 (ΛΑΧΑΝΙΚΑ ) Αρνί Ατζέμ Πιλάφι (μερίδα) 790 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί Γιουβέτσι με σπαγγέτι (μερίδα) 820 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί Γλώσσα βραστή (μερίδα) 150 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί Κιμάς ωμός (1 κιλό) 2230 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί με αντίδια (μερίδα) 710 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί με αρακά (μερίδα) 736 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί με κολοκυθάκια (μερίδα) 687 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί Μπριζόλες πάνε (μερίδα) 640 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί Παϊδάκια σχάρας (μερίδα ή 3-4 τεμάχια) 340 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί Παιδάκια τηγανιτά (μερίδα) 560 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί σούβλας μπούτι (μερίδα) 320 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί σούβλας στήθος (μερίδα) 386 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί Συκωταριά λαδορίγανη (μερίδα) 390 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί Συκωταριά τηγανιτή (μερίδα) 450 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί Συκωταριά-Μαγειρίτσα-(μερίδα) 500 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί Τας-Κεμπάπ (μερίδα) 580 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί φούρνου (μερίδα) 550 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί φούρνου με πατάτες (μερίδα) 718 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αρνί Φρικασέ (μερίδα) 660 (ΑΡΝΙ ΚΡΕΑΤΙΚΑ ) Αστακός (φρέσκος ωμός-1 κιλό ) 237 (ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ) Αστακός βραστός (μερίδα) 120 (ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ) Αστακός κοκίγ (1 όστρακο μεγάλο) 310 (ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ) Αστακός κονσέρβα (100 γρμ ) 92 (ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ) Αστακός με κρέμα (1 μπωλ) 300 (ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ) Αστακός ψητός (μισός μετρίου μεγέθους) 100 (ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ) Αυγά (κρόκος ωμός) 64 (ΑΥΓΑ ) Αυγά ασπράδι σκόνη (100 γρμ) 373 (ΑΥΓΑ ) Αυγά βραστά, ή ποσέ. ή ωμά (1 αυγό) 80 (ΑΥΓΑ ) Αυγά κρόκος σκόνη (100 γρμ) 666 (ΑΥΓΑ ) Αυγά με μαγιονέζα (1 αυγό) 177 (ΑΥΓΑ ) Αυγά με μπέικον (1 αυγό-2 φέτες μπέικον) 250 (ΑΥΓΑ ) Αυγά με ντομάτες-Καγιανάς-(3 κ σούπας) 150 150 (ΑΥΓΑ ) Αυγά ολόκληρα σκόνη (100 γρμ) 593 (ΑΥΓΑ ) Αυγά ομελέτα (2 αυγά) 250 (ΑΥΓΑ ) Αυγά ομελέτα με μανιτάρια (2 αυγά) 280 (ΑΥΓΑ ) Αυγά ομελέτα με πατάτες (μερίδα) 450 (ΑΥΓΑ ) Αυγά ομελέτα με τυρί (2 αυγά) 430 (ΑΥΓΑ ) Αυγά τηγανιτά (1 αυγό) 150 (ΑΥΓΑ ) Αυγό (ασπράδι ωμό) 16 (ΑΥΓΑ ) Αυγοτάραχο (100 γρμ.) 280 (ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ) Αφρόγαλο Δείτε Κρέμα Γάλακτος --- Αχλάδι (1 μέτριο) 75 (ΦΡΟΥΤΑ ) Αχλάδι (φρέσκο-1 κιλό ) 557 (ΦΡΟΥΤΑ ) Αχλάδι γλυκό με σαντιγύ (1) 220 (ΦΡΟΥΤΑ ) Αχλάδι κομπόστα (1 μέτριο) 150 (ΚΟΜΠΟΣΤΕΣ ) Αχλάδι τάρτα (1 μέτριο κομμάτι) 350 (ΤΑΡΤΕΣ ) Αχλάδι χυμός κονσέρβας (μεγάλο ποτήρι) 150 (ΧΥΜΟΙ ΚΟΝΣΕΡΒΑΣ ) Αχλαδόμηλο μαρμελάδα (100 γρμ ) 277 (ΜΑΡΜΕΛΑΔΕΣ )
Δίαιτα των 1600 θερμίδων Στην πράξη Εαν δεν γνωρίζετε πόσες θερμίδες καταναλώνετε τώρα με τη διατροφή σας, μπορείτε να συμβουλευτείτε τον θερμιδομετρητή μας. Μπορεί να βρείτε οτι καταναλώνετε ήδη μόνο 1600 θερμίδες, ή οτι με λίγες αλλαγές στην διατροφή σας μπορείτε εύκολα να την προσαρμόσετε σε μια δίαιτα χαμηλών θερμίδων. Το κλειδί για να μάθετε πόσο τρώτε κάθε μέρα είναι να κρατάτε ένα ημερολόγιο διατροφής, σημειώνοντας ό,τι τρώτε και τις αντιστοιχές ποσότητες. Αν το κάνετε αυτό για μια εβδομάδα, χρησιμοποιώντας και τον θερμιδομετρητή μας, θα μπορέσετε να υπολογίσετε με μεγάλη ακρίβεια τις θερμίδες που καταναλώνετε. Η δίαιτα των 1600 θερμίδων είναι πολύ καλή για τους περισσότερους ανθρώπους. Η επιλογή των σωστών υδατανθράκων θα σας ικανοποιήσει την πείνα, ακόμα και αν πρέπει να τρώτε πολύ λιγότερο απ'ότι είχατε συνηθίσει στο παρελθόν. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να καταλήξετε στις 1600 θερμίδες, αλλά ένα δείγμα των τροφών που μπορεί να περιλλαμβάνει η δίαιτά σας αποτελείται από τa παρακάτω: Αυγά, γιαούρτι και δημητριακά για πρωινό, μαζί με φρούτα ή φρουτοχυμό. Άπαχο κρέας για μεσημεριανό, όπως σάντουιτς γαλοπούλας με ψωμί ολικής άλεσης, ψάρι ή σαλάτα με φασόλια και τυρί, και αρκετά λαχανικά. Ψάρι ή άπαχο κρέας για δείπνο, ή σούπα και λαχανικά ή ακατέργαστο ρύζι. Τυρί, ξηρούς καρπούς, φρούτα και φυστικοβούτυρο ή snack bar με χαμηλούς υδατάνθρακες. Σκοπός δεν είναι να ελαχιστοποιήσετε τους υδατάνθρακες που καραναλώνετε, αλλά να καταναλώνετε καλύτερης ποιότητας υδατάνθρακες.Τα δημητριακά για πρωινό θα σας προσφέρουν περισσότερη ενέργεια και λιγότερες θερμίδες από ένα ντόνατ. Άλλωστε τα δημητριακά είναι πιο θρεπτικά ειδικά αν προσθέσετε φρούτα ή πιείτε χυμό παράλληλα. Οι υδατάνθρακες που περιλαμβάνονται στη διατροφή σας θα πρέπει να είναι όσο λιγότερο επεξεργασμένοι γίνεται. Προσπαθείστε να μην τρώτε καθόλου "λευκές τροφές" όπως λευκό ψωμί, λευκό ρύζι, ζυμαρικά και οτιδήποτε φτιάχνεται με αυτά τα προϊόντα. Στην αρχή θα σας φαίνεται πως σχεδόν όλα όσα συνηθίζατε να τρώτε, αλλά αργότερα θα διαπιστώσετε πως υπάρχουν πολλά υποκατάστατα ολικής αλέσεως των αγαπημένων σας φαγητών, τα οποία είναι μάλιστα πολύ γευστικά. Αλλάζοντας τη δίαιτα σας έτσι ώστε να περιλαμβάνει πιο "σωστούς" υδατάνθρακες, δε σημαίνει οτι μπορείται να τρώτε, για παράδειγμα, όσα κράκερς ολικής αλέσεως θέλετε. Θυμηθείτε οτι θα πρέπει παράλληλα να μειώσετε τις θερμίδες και τις ποσότητες των "σωστών" υδατανθράκων, για να διατηρήσετε το επίπεδο σακχάρου σας χαμηλό και το βάρος σας θα μειωθεί. Αυτές οι δυο αλλαγές θα κάνουν τη διατροφή σας πιο υγιεινή και ελαφριά, ενώ θα είστε χαρούμενοι για τα φαγητά που θα τρώτε..

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

ΜΙΚΡΟΜΠΑΛΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ Ε.Ε Η απόφαση της συνόδου των κυβερνήσεων της Ε.Ε να χρηματοδοτούνται απευθείαν οι τράπεζες από το ευρωπαικό ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας εάν το δεχτούν και για την Ελλάδα θα ελαφρύνει το δημόσιο χρέος. Σε σχέση με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη που έπεσαν έξω οι τράπεζες τους, στην ελλάδα το κράτος χρέωσε τις τράπεζες με τα κρατικά ομόλογα. Αυτό έγινε βεβαίως, σε μια αμοιβαία σχέση διαπλοκής συμφερόντων και εντόκως με τσουχτερό τόκο.Όσο οι τράπεζες αφήνονται να λειτουργούν ασύδοτα, με αποτέλεσμα την κυριαρχία τους επί των λαών, τα μικρομπαλώματα δεν είναι η λύση. Η ανατροπή "των τραπεζικών απολυταρχικών κεκτημένων" είναι η λύση. ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Δικομματισμός ¨ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Ήδη από το 1874 στο «Τις πταίει;», ο Χαρίλαος Τρκούπης,είχε εκφράσει τις αντιρρήσεις του για την πελατειακή λειτουργία του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα και τον ρόλο των βουλευτών στην ύπαιθρο, που ως απόγονοι ιστορικών οικογενειών προκρίτων ή ως μεγαλογαιοκτήμονες, είχαν καταστήσει τους εαυτούς τους πάτρονες. Με ρουσφέτια και διορισμούς στο Δημόσιο για τους ψηφοφόρους τους, είχαν καταφέρει να διογκώσουν, κατά τον Τρικούπη, τον δημόσιο τομέα αλλά και να δημιουργήσουν μια πολιτική ελίτ. Στο «Τις πταίει;» διατυπώνει την λεγόμενη «αρχή της δεδηλωμένης». Από το 1875 καθιερώνεται άτυπα η «αρχή της δεδηλωμένης», σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση πρέπει να έχει τη «δεδηλωμένη εμπιστοσύνη» της Βουλής. Αυτό σήμαινε ότι ο βασιλιάς δεσμευόταν να δώσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον αρχηγό του κόμματος που έφερνε στις εκλογές το μεγαλύτερο ποσοστό. Εν τέλει, ο στόχος του Τρικούπη, για την εδραίωση ισχυρών κομμάτων εξουσίας, στα πρότυπα του αγγλικού κοινοβουλευτικού συστήματος, άρχισε να πραγματοποιείται από το 1884. Στις εκλογές αυτής της χρονιάς εμφανίστηκαν δύο μεγάλα κόμματα, του Τρικούπη και του Δηλιγιάννη, τα οποία μαζί κατέλαβαν το 92,2 % των εδρών του κοινοβουλίου. Από τότε εδραιώθηκε ο δικομματισμός στην Ελλάδα. ΣΗΜΕΡΑΣαν να μην πέρασε μια ημέρα, συνεχίστηκε από τον δικομματισμό,αναλοίωτη η ανευθυνότητα των κομμάτων εξουσίας με το πελατειακό κράτος, τη διαπλοκή με τα μεγάλα συμφέροντα, την διαφθορά ,την ανοργανωσιά του δημοσίου τομέα, όπου μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση.Όλα αυτά καθώς και η παγκόσμια οικονομική κρίση, όπου στέρεψε η ροή του διαθέσιμου του χρήματος, και οι ασύδοτες αγορές άρχισαν να πνίγουν τα κράτη με τα υψηλά επιτόκια.
Tου Nίκου Kωνσταντάρα, Καθημερινή, 29.6.12 Τα χρέη των κομμάτων που κυβέρνησαν την Ελλάδα τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες αναδεικνύουν τη βαριά αρρώστια του πολιτικού μας συστήματος, η οποία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του οικονομικού αδιεξόδου της χώρας. Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών, την τελευταία δεκαετία η Νέα Δημοκρατία έλαβε από κρατικές επιχορηγήσεις 271 εκατ. ευρώ και το ΠΑΣΟΚ 254 εκατ. Σαν να μην έφτανε αυτό, εκτιμάται ότι σήμερα χρωστούν από 130 εκατ. ευρώ! Είναι δυνατόν δύο κόμματα να έχουν ξοδέψει 525 εκατ. ευρώ σε δέκα χρόνια, να χρωστούν κι άλλα 260 εκατομμύρια, να μην έχουν να πληρώσουν λογαριασμούς και να καλούνται να βγάλουν τη χώρα από την κρίση; Η χρηματοδότηση των κομμάτων και των πολιτικών είναι μείζον θέμα σε όλο τον κόσμο, με τους χρηματοδότες να επιχειρούν πάντα να αποσπάσουν αθέμιτα προνόμια. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς, όμως, ότι υπάρχουν πολλές χώρες όπως η δική μας, όπου ενώ δίδονται τόσα χρήματα σε μορφή κρατικών επιχορηγήσεων, μένουν τόσα σκοτεινά σημεία στη χρηματοδότηση των κομμάτων και στη διαχείριση της εξουσίας. (Οπως σημείωνε χθες στην «Κ» ο Κωνσταντίνος Ζούλας, και τα μικρότερα κόμματα πήραν μεγάλα ποσά από το 2000 έως το 2011: το ΚΚΕ έλαβε 64 εκατ. ευρώ, ο ΣΥΡΙΖΑ 48 εκατ. και ο ΛΑΟΣ 39 εκατ.). Αν υπολογίσουμε τα δηλωμένα ποσά μαζί με όσα αποκαλύφθηκαν «τυχαία», όπως οι συναλλαγές με τα «μαύρα ταμεία» της Siemens, καθώς και η παραδοσιακή διαπλοκή πολιτικών με επιχειρήσεις και Μέσα Ενημέρωσης, καταλαβαίνουμε το μέγεθος της αταξίας στα οικονομικά των κομμάτων. Αυτό το χάος σχετίζεται άμεσα με τον εκτροχιασμό της εθνικής οικονομίας. Οι ηγεσίες των κομμάτων πίστευαν ότι οι πηγές χρημάτων δεν θα στέρευαν ποτέ – επειδή τις ήλεγχαν οι ίδιες και επειδή πάντα θα υπήρχαν πρόθυμοι χρηματοδότες στο κρατικό τραπεζικό σύστημα και στον ιδιωτικό τομέα. Δεν εφήρμοσαν τους βασικούς κανόνες της χρηστής διαχείρισης. Χωρίς εσωτερική πειθαρχία στα κόμματα, η βουλιμία επεκτάθηκε σε κάθε τομέα – κυρίως στην εξαγορά ψήφων και της εργασιακής ειρήνης. Ετσι κυβέρνησαν οι πολιτικοί μας, πιστεύοντας ότι μπορούσαν να προσφέρουν τα πάντα σε όλους, συνάπτοντας όλο και μεγαλύτερα δάνεια για την αποπληρωμή των προηγούμενων, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Αφού τα ίδια τα κόμματα ήταν ανοικοκύρευτα, οι ηγεσίες τους δεν αισθάνθηκαν καμία ανάγκη για σωφροσύνη στα κρατικά ταμεία και στις δημόσιες δαπάνες. Δεν αισθάνθηκαν ούτε ότι χρωστούσαν χρήματα ούτε ότι είχαν κανένα ηθικό χρέος. Για χρόνια ζούσαμε με τον μύθο ότι για τα πραγματικά προβλήματα αρκούσε πάντα η «πολιτική λύση», η οποία ήταν, συνήθως, η διαγραφή του χρέους. Τώρα, τα πολιτικά προβλήματα απαιτούν πραγματικές λύσεις. Η αλαζονεία και η ανευθυνότητα οδήγησαν σε κόμματα που δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τα χρέη τους ούτε τα ενοίκιά τους και σε πολιτικές που απαιτούν όλο και περισσότερα από πολίτες που διαθέτουν όλο και λιγότερα να δώσουν.

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012


ΔΙΗΓΗΜΑ Ο ΑΥΣΤΗΡΟΣ ΛΟΧΑΓΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Ο προηγούμενος διοικητής του λόχου κ . Γιώργος Αλάριχος είχε πάρει προαγωγή και μετάθεση σε μονάδα της βορείου Ελλάδας. Τον λόχο τότε, τον είχε αναλάβει ένας νέος λοχαγός. Ήταν ένας αδύνατος άνδρας μετρίου αναστήματος με ένα μικρό μουστάκι. Η εποχή ήταν πολιτικά άγρια. Η δικτατορία των Συνταγματαρχών διάνιε τον δεύτερο χρόνο της. Όλες οι πολιτικές ελευθερίες είχαν από την αρχή της χούντας, στις 21-4-1967 καταργηθεί, με αναστολή των θεμελιωδών άρθρων του Συντάγματος. Στις στρατιωτικές μονάδες επικρατούσε αυστηρή πειθαρχία, και στον λαό απόλυτος καταναγκασμός πνιγμού, των δημοκρατικών του ελευθεριών. Μια φορά την βδομάδα οι φαντάροι στο τάγμα που υπηρετούσε ο Ηρακλής, περνούσαν από το καθαρτήριο πυρ, της «Ε.Η.Δ.» {Εθνική ηθική διαπαιδαγώγηση}. Ήταν μία προπαγάνδα της δικτατορίας, στους απλούς και με υποχρεωτική θητεία φαντάρους, μέσω των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων , για να δικαιολογήσει τον ακραίο αντικομουνισμό της, και την επέμβαση της χούντας στην κατάλυση των δημοκρατικών ελευθεριών. Ο Ηρακλής ένα λαϊκό παιδί από το Ηράκλειο, ήταν ευχαριστημένος που βρέθηκε να υπηρετεί στην Μυτιλήνη.Πριν τον στείλουν στην Λέσβο είχε κάνει για έξι μήνες φανταράκι σε μονάδα της βορείου Ελλάδας, και συγκεκριμένα στις Σέρρες. Τον χειμώνα κρύωνε πολύ. Ασυνήθιστος αυτός στο κρύο, γιατί ήταν παιδί της ηλιόλουστης Κρήτης, υπέφερε στην παγωνιά του βορά με το Νευροκόπι Δράμας δίπλα του, με θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν. Στον τεράστιο θάλαμο του στρατοπέδου εκείνου κοιμόταν όλος ο λόχος , που αποτελείτο από 110 άτομα. Όταν το συσσίτιο περιείχε φασόλια σούπα και ελιές, όπου ήταν στο πρόγραμμα δύο φορές την εβδομάδα, γινόταν στο θάλαμο έκρηξη από «αέριο» ικανό να μολύνει το όζον της ατμόσφαιρας. Κάποια ημέρα, ο διοικητής του τάγματος στην πρωινή αναφορά ρωτούσε τους φαντάρους¨ «Γνωρίζει κανείς στρατιώτης να μου πει ποιος είναι ο ήρωας του αγάλματος που βρίσκεται δίπλα μου;» Οι φαντάροι δεν γνώριζαν και κανείς δεν απαντούσε καταφατικά. «Άτιμοι» γρύλιζε ο διοικητής. «Τον Γρηγόρη Λαμπράκη τον γνωρίζετε.» Τον Εμμ. Παπά που ήταν εθνικός ήρωας της Μακεδονίας δεν τον γνωρίζετε;» Μια νύχτα ο Ηρακλής ξυπνάει τρομαγμένος από δύο πυροβολισμούς. Την επομένη μαθαίνει ότι ο στρατιώτης Γεωργάκης Κατσαβάκης με καταγωγή από την Σητεία, αυτοπυροβολήθηκε στην σκοπιά του. Ήταν ένα θλιβερό γεγονός γιατί είχε γνωρίσει τον νέο αυτόν στρατιώτη στο τραίνο ,όπου ταξίδεψαν από Αθήνα για Θεσσαλονίκη, και δεν φαινόταν σαν ένας άνθρωπος που ήθελε να πεθάνει. Αλλά… άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Ένα βράδυ σε ημέρα εξόδου των στρατιωτών ο στρατιώτης Σπύρος Σ. επιστρέφει στην μονάδα του. Στην πύλη τον σταματάει ο σκοπός. «Αλτ? Τι κρατάς μαζί σου στρατιώτη;» Ο Σπύρος βαστούσε στα χέρια του δύο γάτους αποκεφαλισμένους. Ο σκοπός τον επιπλήττει, και του απαγορεύει να εισέλθει στο στρατόπεδο με το μακάβριο φορτίο του. Ο Σπύρος έξω φρενών του επιτίθεται, και τον τραυματίζει με την ξιφολόγχη , που έβγαλε αστραπιαία από το όπλο του σκοπού. Αργότερα μάθανε στο λόχο, ότι ο ατυχής Σπύρος είχε πάθει νευρικό κλονισμό, και νοσηλευόταν στο νοσοκομείο για θεραπεία. Ο νέος διοικητής του λόχου Μελέτης Μελέτης, κάλεσε ξαφνικά τον Ηρακλή στο γραφείο του. Τον ρώτησε; «Πόσο καιρό υπηρετείς στο λόχο ως συσσιτιάρχης;» «Δώδεκα μήνες κύριε λοχαγέ.» «Είναι μεγάλο διάστημα και πρέπει να σε αντικαταστήσω γιατί θα πονηρέψεις. Από αύριο θα ορίσω τον αντικαταστάτη σου, όπου θα έρχεται για μια εβδομάδα μαζί σου για εκπαίδευση.» «Εντάξει κύριε λοχαγέ.» Από την επομένη κατέβαινε ο Ηρακλής στην αγορά με τον Ηλία ένα νεοσσό που θα τον αντικαθιστούσε. Τον πήγε σε όλα τα καταστήματα τροφίμων και τον σύστησε στους προμηθευτές του λόχου. Σχεδόν όλοι οι προμηθευτές, για να βρίσκονται πρώτοι στην λίστα προτίμησης του λόχου έδιναν κάποιο μπόνους, ένα μικρό χαρτζιλίκι στους συσσιτιάρχες. Ο Ηρακλής ποτέ δεν καταδέχτηκε να πάρει δεκάρα. Σε ζητήματα ηθικής τάξεως ήταν απόλυτος. Είχε πάρει ηθικές αρχές από την οικογένεια του. Ο Ηρακλής ήταν φτωχός και ορφανός. Μια με δύο φορές το χρόνο λάβαινε κάτι ψιλά με ταχυδρομική επιταγή από το σπίτι. Η τσέπη του ήταν πάντα άδεια μα δεν του έλειπε τίποτα. Ήταν τυχερός που δεν κάπνιζε ούτε είχε καμιά κακή έξι προς οινοπνευματώδη ποτά, όπως μερικοί συνάδελφοι του. Μόνο που κάποια ημέρα λαχταρούσε να πάει σε μία αγαπημένη του ταινία, επειδή λάτρευε τον κινηματογράφο. Δεν είχε δραχμή στην τσέπη του. Τότε με χαμηλωμένο κεφάλι ζήτησε από τον προμηθευτή τροφίμων ένα τάλιρο, που αντιστοιχούσε στο εισιτήριο του κινηματογράφου. Η ταινία που είδε, είχε ποιότητα και ψυχαγώγησε την ψυχή του. Το «δάνειο» όμως ακόμη το θυμάται και τον βαραίνει.

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012


ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΘΑΝΟΣ ΒΕΡΕΜΗΣ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ « ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ ΕΤ 3» «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το αριστερό λαϊκιστικό αποκύημα της περιόδου των δύο τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων που ζήσαμε πρόσφατα. Προσφέρει υποσχέσεις ανακούφισης στην πάσχουσα κοινωνία και εθνική υπερηφάνεια στους ταπεινωμένους. Παραμένει όμως ανεξιχνίαστη η πηγή εσόδων που θα επιτρέψει την επιστροφή στο κράτος-τροφό. Στο μεταξύ, ο όρος «λαός» είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ συνώνυμος με τους ψηφοφόρους του. Ο δικός του ψηφοφόρος είναι ο πραγματικός, συνειδητοποιημένος «λαός». Ακόμα και η κ. Παπαρήγα, η οποία έτσι κι αλλιώς δεν εναγκαλίζεται τον κοινοβουλευτισμό, αναγνωρίζει αυτή τη φορά λάθη στη λαϊκή επιλογή. Το ΚΚΕ προέβλεψε εδώ και πολλά χρόνια την κρίση του καπιταλισμού, η οποία διαρκώς βαθαίνει αλλά δεν έχει ακόμα εννοήσει την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού που έχει συντελεστεί. Οσο για τον κ. Τσίπρα, φαίνεται να μην το έμαθε ποτέ, αφού ο ίδιος προσχώρησε στο ΚΚΕ ακριβώς όταν κατέρρευσε το Τείχος του Βερολίνου.* Ο κ. Θάνος Βερέμης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ.«Καθημερινή» 2 σχόλια {ΟΥΓΚ} !!! June 26, 2012 • 1:36 pm 1]Μείζον Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλου-Φυτράκη: βερέμης: (ετυμολογία): [<τουρκ. verem] (ερμηνεία): -ισσα, -ικο επίθ. καχεκτικός, ασθενικός | μελαγχολικός, κακεντρεχής, φθονερός. (συνώνυμα): -. Τυχαίο; Δε νομίζω…ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ June 26, 2012 • 4:44 pm 2]Αλλοίμονο στον ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίσει να στηρίζει το κομματικό και πελατειακό κράτος του παρελθόντος, που ξορκίζει και ο διαπρεπής και αποθανών το 1998 διανούμενος Π.Κονδύλης. Αλλοίμονο στην αριστερά και αναβιώσει την λαϊκιστική πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ του 80. Η αριστερά του μέλλοντος πρέπει να είναι φιλική προς την επιχειρηματικότητα, κοινωνικά δίκαιη, φιλελεύθερη πολιτικά, εκσυγχρονιστική , φιλοευρωπαϊκή. Πρέπει να αγωνιστεί για μια διαφορετική ευρώπη κτήμα των λαών , κι όχι του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, και των μονοπωλίων.

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012


ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ Ο ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΧΡ.ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΓΡΑΦΕΙ ΟΤΙ¨ «ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΠΛΗΞΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΒΙΟΥ». ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Ο γνωστός καθηγητής φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς τακτικά από την Κυριακάτικη στήλη του στην «Καθημερινή» εξαπολύει μύδρους, εναντίον της Αριστεράς, αλλά και της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ, χωρίς να χαρίζεται σε κανένα. Στο τελευταίο άρθρο του στην «Κ» εκφράζει τον θαυμασμό του για τα ηγετικά προσόντα του νεαρού ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, αλλά όπως γράφει ηγείται «ενός αναξιόπιστου σχήματος.»Εγώ προσωπικά πιστεύω στον πλούτο των ιδεών που φέρουν οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Με τις συνθέσεις που εκ των πραγμάτων ακολουθούν, πλουτίζεται ο δημόσιος διάλογος. Ασφαλώς όπως και στα άλλα κόμματα υπάρχουν και ακραίες φωνές, αλλά αυτές είναι μειοψηφικές και εκ των πραγμάτων μένουν στο περιθώριο της ιστορίας όπως έμεινε και ο υπαρκτός σοσιαλισμός. Ακολουθεί απόσπασμα άρθρου του Χρ. Γιανναρά. «Aυτό που τρομάζει τον Έλληνα πολίτη και τον έστρεψε, για μια ακόμα φορά, «επί το ίδιον εξέραμα», δηλαδή στη N.Δ. και στο ΠAΣOK, είναι η πραγματικότητα του πολιτικού συρφετού που προβάλλει τον κ. Tσίπρα ως αρχηγό του. O νεαρός αρχηγός του ΣYPIZA είναι η μεγάλη έκπληξη του ελληνικού πολιτικού βίου στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις – σκαρί ηγέτη, στέρεος, πειστικός, ρεαλιστικός, ευφυής πολιτικός λόγος, ασύγκριτος με τις χιλιοφθαρμένες συμβατικότητες όλων των άλλων κομματικών ηγητόρων. Aλλά ηγείται σε ένα «σχήμα» πιό αναξιόπιστο και από τα εντελώς εξευτελισμένα και φαυλεπίφαυλα σχήματα του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK.»

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012


ΝΑΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ Γράφει ο Μανούσος Γ.Δασκαλάκης Τον Νοέμβρη του 1920 ο Ελευθέριος Βενιζέλος προκηρύσσει εκλογές. Η Ελλάδα υπό την σθεναρή ηγεσία του Βενιζέλου, στο πλευρό των συμμάχων της «ΑΝΤΑΤ» είχε ελευθερώσει την Δυτική και Ανατολική Θράκη, και είχε πάρει «εντολή»από τους συμμάχους, για προστασία του Ελληνικού πληθυσμού της Σμύρνης. Το βασιλικό “λαϊκό κόμμα” είχε επιδοθεί σε μια μαύρη προπαγανδιστική εκστρατεία, με το σύνθημα «ΟΙΚΑΔΕ» δηλαδή το σταμάτημα του πολέμου και την επιστροφή των στρατιωτών στα σπίτια τους. Ο Ελληνικός λαός είχε κουραστεί με την μακροχρόνια επιστράτευση των παιδιών του, και επιθυμούσε την ειρήνη. Το κόμμα των «φιλελευθέρων» νικήθηκε και ο Εθνάρχης «Ε.Β» δεν βγήκε ούτε καν βουλευτής το 1920.Οι συντηρητικές δυνάμεις της εποχής, φοβήθηκαν μήπως κατηγορηθούν για ηττοπάθεια και εθνική μειοδοσία, και συνέχισαν τον πόλεμο μέχρι τα βάθη της Μικράς Ασίας. Η Ελλάδα τότε έχασε κατά κράτος από τους Νεότουρκους του Μουσταφά Κεμάλ –Ατατούρκ. Την μέρα εκείνη έπεσε σαν σκοτεινή σκιά πάνω από την χώρα, η Μικρασιατική καταστροφή και ο «συνωστισμός» κατά την κ. Ρεπούση των Ελλήνων στην παραλία της Σμύρνης. Έχει ομοιότητες το σήμερα με το χθες; Μεγάλοι διανοητές όπως ο Καρλ Μαρξ, έχουν πει ότι¨ «όταν είναι να επαναληφθεί η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα.» Φυσικά και δεν έχει ομοιότητα η εποχή μας. Σήμερα ο πόλεμος είναι οικονομικός. Όμως όπως τότε έτσι και τώρα είμαστε προσδεμένοι σε μια συμμαχία. Όπως τότε οι συντηρητικοί ωρυόταν, ότι θα σταματούσαν τον πόλεμο και έπειτα τον συνέχισαν. Έτσι και σήμερα οι συντηρητικές δυνάμεις με τα φιλικά τους Μ.Μ.Ε οργίασαν ότι αν ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ θα επιστρέψουμε στην δραχμή. Ο ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως ήταν κόμμα του 4% με συνιστώσες αντικαθεστωτικές. Όταν έχεις σαν κόμμα μικρό ποσοστό μπορείς ανέξοδα να λες ότι θέλεις. Η δύναμη όμως που του έδωσε το εκλογικό σώμα και η προοπτική να γίνει κόμμα εξουσίας τον επανέφερε βίαια στην σκληρή πραγματικότητα. Από ήξις αφίξεις όσον αφορά την Ευρώπη, μεταμορφώθηκε σε κόμμα καθαρά φιλοευρωπαϊκό. «Έβαλε νερό στο κρασί του» όπως δήλωσε και ο βουλευτής του, Δημ. Παπαδημούλης. Παρά την τρομολαγνική ρητορεία από τους Γερμανούς πολιτικούς και ιστρούχτορες της Ε.Ε απέξω, και από την Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ από μέσα σχεδόν το ένα τρίτο των πολιτών ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ ελπίζοντας για αλλαγή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και κοινωνική δικαιοσύνη. Ποιος αποκλείει όμως ο Σαμαράς και τα συμμαχικά του κόμματα να μας επιστρέψουν στην δραχμή που απευχόταν προεκλογικά με φοβιστικές και τρομαλαγνικές κορώνες; Πως θα επιστρέψουμε στην δραχμή; Αν η κ. Μέρκελ δεν δεχθεί να αναθεωρηθεί το μνημόνιο και συνεχιστεί η ύφεση κανένας στόχος δεν θα μπορεί να επιτευχθεί, και μόνοι μας θα αναγκαστούμε να επιστρέψουμε στην δραχμή. Γιατί μας φοβίζουν ότι θα πάμε στα τάρταρα του Άδη αν επιστρέψουμε στην δραχμή; Το νόμισμα δεν είναι εικόνισμα για να το προσκυνούμε δογματικά. Είναι εργαλείο πολιτικής. Αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ τι θα γίνει; Στην αρχή θα είναι δύσκολα αλλά σιγά σιγά, θα βρούμε το δρόμο μας. Πως θα βρούμε τον δρόμο μας; Με συνέχιση των μεταρρυθμίσεων και ένα λειτουργικό και ευέλικτο κράτος. Με ανοιχτή οικονομία και διεύρυνση της παραγωγικής βάσης. Με υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Με αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας. Με ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Πάντα με ισοσκελισμένο προϋπολογισμό και χωρίς ελλείμματα. Με φορολογική δικαιοσύνη. Με πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής. Εάν δεν ασκείται από τις κυβερνήσεις εκσυγχρονιστική και συνετή οικονομική πολιτική, είτε με ευρώ είτε με δραχμή πάντα το κράτος μας θα βουλοπλέει. Πάντως ότι και να συμβεί είτε μέσα είτε έξω από την ΟΝΕ μια εποχή πέρασε ανεπιστρεπτί. Η κρίση έξυσε τις πυορροούσες πληγές του κρατικού μηχανισμού, και του πελατειακού κράτους. Χωρίς αλλαγές παντού στην δημόσια διοίκηση και στην παραγωγικό μοντέλο της χώρας είμαστε καταδικασμένοι να αποτύχουμε. Ας ανασκουμπωθούμε να δουλέψουμε δημιουργικά.

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012


ακυβερνησία. Η σοβαρή δοκιμασία του πολιτικού συστήματος δεν έθιξε την ομαλή λειτουργία το κοινοβουλευτικού συστήματος και δεν οδήγησε σε ακυβερνησία. Επομένως από τις όλες τις προηγούμενες διαφορές η πιο σημαντική θεσμική διαφορά μεταξύ των δύο περιόδων εντοπίζεται, κατά τη γνώμη μου, στο πεδίο της πολικής: στην πλήρη "χρεοκοπία" του πολιτικού συστήματος. Η Μεταπολίτευση λήγει με την κατάρρευση και πλήρη απαξίωση του υπάρχοντοςπολικού και κομματικού συστήματος. Ενός συστήματος που χάρισε, ωστόσο, στην κοινοβουλευτική δημοκρατία του 1975, χάρις στη δημιουργία μαζικών κομμάτων και πειθαρχημένες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, ομαλότητα και σταθερότητα. Ο διαφορετικός αντίκτυπος της οικονομικής κρίσης στο πολίτευμα και στοπολιτικό σύστημα αποτελεί ένα χαρακτηριστικό, αξιοσημείωτο, της παρούσας περιόδου, που πρέπει να έχουμε υπόψη μας, αν θέλουμε να προγνώσουμε τις πολιτικές και συνταγματικές εξελίξεις. 4. Κρίση εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας κύρια συμπτώματα της παρακμής της δημοκρατικής Μεταπολίτευσης του 1975. Η Ελληνική Δημοκρατία αντιμέτωπη με τον εαυτό της μετά την πλήρη απαξίωση ή απονομιμοποίηση των αντιπροσωπευτικών θεσμών της. Το πολιτικό και κομματικό σύστημα κλυδωνίζεται, σήμερα, μέσα σε ένα κλίμαγενικευμένου εκφυλισμού και πολιτικής απογοήτευσης, αφού προηγουμένως ανέχτηκε και εξέθρεψε το ίδιο τη διαπλοκή της οικονομικής με την πολιτική εξουσία και αφού εξοικείωσε επί είκοσι χρόνια την κοινή γνώμη και τους πολίτες με τα σκάνδαλα και την σκανδαλολογία. Η χώρα πορευόταν χωρίς σταματημό μέσα σε ένα ορυμαγδό συνεχών αποκαλύψεων φαινομένων διαφθοράς σε όλους τους τομείς του δημοσίου βίου και μεγάλης απαξίωσης θεσμών και φορέων. Μια εικόνα σκυθρωπή επισκίαζε τα τελευταία χρόνια τα επιτεύγματα και τις ατέρμονες προσπάθειες για μεταρρύθμιση και εκσυγχρονισμό της πιο ομαλής κοινοβουλευτικά συνταγματικής περιόδου, που γνώρισε ο τόπος μας[7]. Αυτό που τελικά έμεινε, ως βασικό χαρακτηριστικό της μεταπολιτευτικής περιόδου, είναι η αναξιοπιστία της πολιτικής εξουσίας και η βαθειά κρίση εμπιστοσύνης προς τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς, προς τη Βουλή και τους Βουλευτές της, τη νομοθετική και αναθεωρητική εξουσία και κυρίως προς τα πολιτικά κόμματα. Η κρίση αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης δεν άφησε ανέγγιχτη ούτε τη δικαστική εξουσία, δυστυχώς ως θεσμό, ενώ στιγμάτισε ανεξίτηλα τη Διοίκηση και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Σε παρατεταμένη παρακμή και εκφυλισμό είχαν περιέλθει τα τελευταία χρόνια και οι συμμετοχικοί θεσμοί διοίκησης των πανεπιστημίων, την ίδια στιγμή που το εκπαιδευτικό μας σύστημα παρέπαιε και αναζητούσε απεγνωσμένα τρόπους να ορθοποδήσει και εκσυγχρονιστεί. Βρισκόμαστε, ως λαός, σήμερα μπροστά σε μια νέα μεταπολίτευση, που μόλις άρχισε να φανερώνεται. Μια μεταπολίτευση που συνειδητοποιεί έκπληκτη ότι ηδημοκρατική αναγέννηση του 1975 είχε παρακμάσει, διότι στηριζόταν, μεταξύ των άλλων, σε μια απατηλή και υποθηκευμένη με υπέρογκα δάνεια ευημερία[8]. Είχε παραδοθεί στο θάμπος μιας επιδερμικής δημοκρατικής ευφορίας, που υποθάλπονταν από μια καταναλωτική μανία και μια ακατάσχετη παραχολογία. Είχε ακόμη αφεθεί στη θαλπωρή ενός ευτραφούς ρητορικά και συνταγματικά, αλλά καχεκτικού ασφαλιστικά, κοινωνικού κράτους, που κινδύνευε να καταρρεύσει ως χάρτινος πύργος αφού τα θεμέλιά του, το ασφαλιστικό κεφάλαιο, ήταν σαθρά. Ο βίος της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας στην Ελλάδα μόνον ως πολιτικό δράμα μπορεί να αναπαρασταθεί. Γνώρισε στη διάρκεια δύο μόνον δεκαετιών αυτό που άλλες ευρωπαϊκές δημοκρατίες χρειάστηκαν μισό μόνον αιώνα για να συνειδητοποιήσουν: τον θρίαμβο και την πτώση της ιδέας της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας. Την ίδια χρονική περίοδο που αποκαθίστανται και εδραιώνονται οι δημοκρατικοί και κοινοβουλευτικοί θεσμοί στη χώρας μας και λειτουργεί ομαλά με αξιοζήλευτη κυβερνητική σταθερότητα το συνταγματικό πολίτευμα, την ίδια χρονική περίοδο, από το μέσον της περιόδου, η χώρα βιώνει καθημερινά την παρακμή, την πολιτική απαξίωση των αντιπροσωπευτικών της θεσμών. Ποτέ άλλοτε στη συνταγματική μας ιστορία οι συνταγματικοί μας θεσμοί, κοινοβουλευτική δημοκρατία, κράτος δικαίου και δικαιώματα, δεν ήταν τόσο, καλά, τυπικά, κατοχυρωμένοι και ποτέ άλλοτε δεν ήταν, ταυτόχρονα τόσο απαξιωμένοι ή και για πολλούς πλήρως καταρρακωμένοι ή τόσο αναξιόπιστοι[9]. Η προηγούμενη διαπίστωση είναι ουσιαστικά εμπνευσμένη από μια ανάλογη σκέψη του Γάλλου στοχαστή Γκωσέ, ο οποίος στο πρώτο τόπου του βιβλίου του(...)[10], αναφερόμενος στη Δημοκρατία γενικά σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο είχε εντοπίσει την ακόλουθη ιστορικής σημασίας αντίφαση της εποχής μας: η Δημοκρατία ως πολίτευμα και ως ιδέα είναι στην εποχή μας οικουμενικά καταξιωμένη, ποτέ άλλοτε δεν είχε γνωρίσει τόση αίγλη και δεν αισθανόταν τόσο καλά εδραιωμένη. Και όμως ποτέ άλλοτε δεν έδειχνε τόσο άδεια εσωτερικά και τόσο ανήμπορη. Η δημοκρατία δεν είχε πλέον εξωτερικούς εχθρούς είχε αποκτήσει όμως έναν αδυσώπητο, αδιόρατο αντίπαλο: τον εαυτό της. Η δημοκρατία εναντίον του εαυτού της, αυτός ήταν, άλλωστε, ο τίτλος ενός προγενέστερου βιβλίου του ίδιου συγγραφέα[11]. Το ίδιο και η Ελληνική Δημοκρατία φαίνεται να μην απειλείται πλέον από εξωτερικούς εχθρούς, κινδυνεύει όμως από τον κακό εαυτό της, μαραζώνει κατατρώγοντας τα σωθικά της. Αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η μείζων αντίφαση της μεταπολιτευτικής εποχής: η μορφή και η βάση του πολιτεύματος, ως προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, είναι εκεί, σταθερή και ακλόνητη, και μας κοιτά απρόσωπα και παγερά, ανέπαφη. Και εμείς στεκόμαστε απέναντί της, παραζαλισμένοι ή αλλόφρονες και πάντως χαμένοι. Διερωτόμαστε για το αν έχουμε ή δεν έχουμε ακόμη δημοκρατία και κοινωνικό κράτος, αν έχει καταλυθεί ή όχι η συνταγματική νομιμότητα, η εθνική και λαϊκή κυριαρχία ή το κράτος δικαίου. Διερωτόμαστε αν η δημοκρατία και το κοινωνικό κράτος είναι απτές πραγματικότητες ή πλάσματα της φαντασίας μας. Το αξιοπερίεργο μάλιστα είναι ότι ενώ διαπιστώνουμε βαθειά κρίση της Δημοκρατίας και του αντιπροσωπευτικού συστήματος, κρίνουμε, ωστόσο, και επικρίνουμε, καταγγέλλουμε και κατακρίνουμε πράξεις και αποφάσεις της Κυβέρνησης με αποκλειστικό αξιακό γνώμονα πάντα τη δημοκρατία και την εθνική και λαϊκή κυριαρχία και όχι κάποιο άλλο πολίτευμα ή ιδεατό σύστημα, όπως το πρώτο ήμισυ του εικοστού αιώνα είχαμε ως κανόνα αναφοράς και σύγκρισης τον σοσιαλισμό ή την αποκαλούμενη πραγματική δημοκρατία. Ακόμη και αυτοί που αναθεματίζουν συνταγματικά το Μνημόνιο, επικαλούνται, για να ξορκίσουν το κακό και να καταγγείλουν τα δεινά που επέρχονται, την παραβίαση του Συντάγματος και την προσβολή της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, απόδειξη της αντοχής και καθολικής αποδοχής των δημοκρατικών αξιών. Αλλά και όσοι αντιμετωπίζουν το Μνημόνιο ως σανίδα σωτηρίας, πάλι στο Σύνταγμα-γνώμονα καταφεύγουν και τη Δημοκρατία επικαλούνται, όταν θέλουν να δικαιολογήσουν τα μέτρα που λαμβάνονται και τις αλλαγές που συντελούνται. Στις οξύτατες πολιτικές τους αντιπαραθέσεις οι αντιμαχόμενες έχουν τουλάχιστον έναν κοινό αξιολογικό κώδικα. 3. Τα πρώτα, ορατά σε μας, γενικά σημάδια της νέας παγκοσμιοποιημένης εποχής: "επιμερισμένη ή δικτυακή κυριαρχία" και 'πλανητική διοικητική- αστυνόμευση" της οικονομικής ζωής των λαών μέσω των αγορών. Αν αποδίδουν την πραγματικότητα ή έστω ένα μέρος της αλήθειας οι προηγούμενες διαπιστώσεις, τότε η χώρα εισέρχεται σε νέα εποχή με σταθερό και εδραιωμένο, τυπικά και θεσμικά, το συνταγματικό της πολίτευμα με απαξιωμένους και απονομιμοποιημένους πλήρως τους αντιπροσωπευτικούς τους θεσμούς και κυρίως το πολιτικό και κομματικό της σύστημα. Και η νέα εποχή δεν είναι άλλη από εκείνη της παγκοσμιοποίησης. Η διαφορά εποχής με τη Μεταπολίτευση γίνεται αντιληπτή από τα πρώτα βήματά της: η λαϊκή δόξα του 1975 στηρίχτηκε στην απήχηση και αποδοχή που είχαν τα πολιτικά συνθήματα της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας-παρόλο που ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ φώναζαν τις πρώτες μέρες ότι είχαμε επιτηρούμενη δημοκρατία. Η νέα πολιτική περίοδος διανύεται σε συνθήκες σχετικής και επιμερισμένης μέσα στην ΕΕ και διαδικτυομένης σε ολόκληρο τον κόσμο κυριαρχίας[12]. Η πρώτη άρχισε με την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Η δεύτερη αρχίζει με την δικτατορία του Ευρώ[13] και με σύστημα οικονομικής διακυβέρνησης ολιγαρχικό. Μια πανίσχυρη παγκόσμια χρηματοπιστωτική ολιγαρχία καθορίζει το μέλλον όχι μόνον της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης[14]. Η προηγούμενη θεμελιώδης διαπίστωση μας αναγκάζει να εντάξουμε την ιδιόμορφη περίπτωση της Ελλάδος στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι. Διότι μόνο τότε μπορούμε να κατανοήσουμε αυτά που ζούμε[15]. Μόνον αν δούμε τη χώρα μας ως τμήμα αναπόσπαστο της Ευρώπης και ως μέρος μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας της αγοράς, είναι δυνατόν να καταλάβουμε τους κλυδωνισμούς που βλέπουμε ή τους τριγμούς που ακούμε και να αφουγκραστούμε τις τρομακτικές αλλαγές που συντελούνται ή προμηνύονται. Γι΄αυτό και ως την πλέον πετυχημένη ονοματοδοσία της ιστορικής περιόδου, που μας απασχολεί θεωρώ εκείνη του Γιάννη Βούλγαρη, ο οποίος διακρίνοντας την ιστορική περίοδο της μεταπολίτευσης, που έχει άρχισε ουσιαστικά να εκπνέει από τα τέλη της δεκαετίας του 90, από την περίοδο που την διαδέχτηκε και διανύουμε ακόμη σήμερα, αποκαλεί την πρώτη, περίοδο της δημοκρατικής και κοινοβουλευτικής ομαλότητας, ενώ τη δεύτερη, περίοδο ένταξης της Ελλάδας στη ιστορική διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. Ο τίτλος του πονήματός του είναι εύγλωττος: «Η Ελλάδα από την Μεταπολίτευση στην παγκοσμιοποίηση»[16]. Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης εδραιώνεται το γνωστό από τις άλλες χώρες θεσμικό-κοινωνικό μοντέλο της μαζικής δημοκρατίας[17], του οποίου τα θεμελιακά γνωρίσματα συμπυκνώνονται: «στην ευρεία κρατική παρέμβαση στη οικονομία με αναπτυξιακούς και αναδιανεμητικούς σκοπούς, στην οργάνωση των πολιτών σε μαζικά κόμματα, συνδικάτα και κοινωνικές οργανώσεις και στην ανάπτυξη του κράτους πρόνοιας»[18]. Η παγκοσμιοποίηση έχει αλλάξει άρδην το σκηνικό αυτό και αναγκάζει την πολιτική ζωή της χώρας μας να υπάρχει και να λειτουργεί μέσα από την αλληλεπίδραση και αλληλεξάρτηση του εθνικού με το υπερεθνικό και το παγκόσμιο (παγκόσμιο-υπερεθνικό-εθνικό). Όσο «γρηγορότερα κατανοήσουμε, γράφει ο Βούλγαρης, και όσο βαθύτερα επεξεργαστούμε το νέο αυτό πλαίσιο τόσο επιτυχέστερη θα είναι η πορεία της Ελλάδος σε αυτά τα πρώτα βήματα της παγκοσμιοποίησης που ζούμε»[19]. Στην ουσία ζούμε στην Ελλάδα μια παραδειγματική εφαρμογή του τρόπου πλανητικής διακυβέρνησης του κόσμου την εποχή της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας της αγοράς ή, εκφραστικότερα, την εποχή της «Αυτοκρατορίας», για να χρησιμοποιήσω τον αμφιλεγόμενο όρο των Τόνυ Νέκγρι και Μίκαελ Χάρντ[20]. Αξίζει τον κόπο, πιστεύω, να προσέξουμε τις σκέψεις του, ανεξάρτητα από τις τυχόν επιφυλάξεις που μπορεί να έχει κανείς λόγω κυρίως του σχηματικού και αφοριστικού τρόπου που τις δατυπώνουν. Υποστηρίζουν ότι με την παγκοσμιοποίηση έχει ή πάει να εγκαθιδρυθεί μια μορφή πλανητικής διακυβέρνησης, η οποία δεν γνωρίζει εθνικά σύνορα, αφού επικράτειά της είναι ολόκληρος ο πλανήτης, τείνει να καταργήσει τη διάκριση πολιτικού και οικονομικού, αφού τα συνενώνει σε «ένα» χρησιμοποιώντας τον ευγενή τίτλο «governance», ενώ, παράλληλα, υπερβαίνει την κρατική κυριαρχία. Μέσα από αυτά αναδύεται «μια νέα έννοια του δικαίου ή καλλίτερα μία νέα μορφή εξουσίας και ένα νέο σχέδιο παραγωγής κανόνων και νομικών εργαλείων καταναγκασμού τα οποία εγγυώνται τις διεθνείς συμφωνίες και επιλύουν τις διαφορές»[21]. Εργαλεία που είναι δύσκολο να τα εντοπίσει κανείς και ακόμη δυσκολότερα να τα περιγράψει με ακρίβεια. Πρόκειται, πράγματι, για «αλλαγή παραδείγματος που ορίζεται από την αναγνώριση στην πράξη μιας εξουσίας που επικαθορίζεται μεν από τα κυρίαρχα κράτη ενώ είναι, ταυτόχρονα, σχετικά ανεξάρτητη από αυτά, ικανής να λειτουργήσει ως κέντρο μια νέας παγκόσμιας τάξης ασκώντας μια αποτελεσματική κανονιστική ρύθμιση και εν ανάγκη και έναν καταναγκασμό»[22]. Η «Αυτοκρατορία»ν, αν ακολουθήσουμε τη σχηματική αλλά εντυπωσιακά διαυγή σκέψη των δύο αυτών συγγραφέων, υπέρκειται των κρατών και εκδηλώνει την ιδιότυπη πλανητική κυριαρχία της μέσα από ένα πυκνό πλέγμα δυσδιάκριτων σχέσεων οικονομικό-πολιτικών, εθνικών και διεθνών. Διαχέεται σε ένα δίκτυο πολλαπλών κέντρων εξουσίασης, στο οποίο διαπλέκονται κράτη, διεθνείς οικονομικές οργανώσεις, διεθνείς χρηματοπιστωτικοί και τραπεζικοί οργανισμοί, διεθνείς (αφανείς) αγορές κεφαλαίου κ.ά., τα οποία κυβερνούν όλα μαζί στην πράξη τον κόσμο με βάση τους νόμους μιας παγκοσμιοποιημένης αγοράς και υπό την παντοκρατορία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου[23]. Αρκεί κανείς να προσέξει τα κείμενα του ‘Μνημονίου’ τις ιδιότυπες διεθνείς συμφωνίες που εμπεριέχει, τα κράτη, τους διεθνείς οργανισμούς, (Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (ΕΚΤ) που εμπλέκονται, τη ρητή αναφορά που γίνεται στις αγορές, τους πρωτότυπους διεθνούς μηχανισμούς που εγκαθιδρύονται, για να καταλάβει πόσο σύνθετο και πολύπλοκο είναι το νέο, διεθνές και παγκοσμιοποιημένο σύστημα οικονομικής διακυβέρνησης του κόσμου, που έχει εγκατασταθεί και μας κυβερνά οικονομικά και πολιτικά[24]. Η Αυτοκρατορία βασίζεται και χρησιμοποιεί για να επιβληθεί όλα τα υπάρχοντα νομικά μέσα και τις νομικές θεωρήσεις του σύγχρονου νομικού πολιτισμού: το θετό δίκαιο, γραπτά κείμενα του εθνικού και διεθνούς δικαίου, (νόμους και διεθνείς συμφωνίες), καθώς και τις αξίες ή τις αρχές του εθνικού ή διεθνούς δικαίου και βέβαια την αυτορρύθμιση και τη σύμβαση. Μεταχειρίζεται τησυναίνεση και τη συγκατάθεση των κρατών ως βασικό εργαλείο νομιμοποίησης των διεθνών αποφάσεων, χωρίς να απορρίπτει βέβαια τη νομιμοποιημένη βία ή τη σκέτη βία όταν χρειαστεί. Ο νομικός φορμαλισμός συνυπάρχει με το αναγεννημένο φυσικό δίκαιο και τις αξίες του ανθρωπισμού, με προνομιακό όχημα και των δύο την ιδεολογία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Κρατική κυριαρχία και δικαιώματα του ανθρώπου χρησιμοποιούνται διαρκώς άλλοτε εναλλάξ και άλλοτε σωρευτικά για να δικαιολογήσουν και νομιμοποιήσουν, ανάλογα με την διεθνή συγκυρία και την εθνική περίπτωση, εξαιρετικές καταστάσεις και διεθνείς κρίσεις. Η καινοφανής αυτή «υπερεθνική κυριαρχία» ασκεί, σύμφωνα με τους ίδιους συγγραφείς, στην πράξη ένα είδος διαρκούς διοικητικής «αστυνόμευσης της οικονομίας» ή αλλιώς «οικονομικής διακυβέρνησης» όλων των χωρών του κόσμου. Η «αστυνόμευση» της οικονομικής ζωής δεν περιορίζεται όμως μόνον στον έλεγχο της παραγωγής υλικών και άϋλων αγαθών, επεκτείνεται έμμεσα και στην πειθάρχηση γενικά της εργασίας και δι΄αυτής στον έλεγχο της κοινωνικής αναπαραγωγής συνολικά, γεγονός που καταλαμβάνει, έμμεσα, όλες τις πτυχές της κοινωνικής μας ζωής ακόμη και τη «διαχείριση» της «γυμνής ζωής», κάτι που επιτρέπει ορισμένους να μιλούν για την εγκαθίδρυση μιας πραγματικής «βιοεξουσίας» καθώς και τη διαμόρφωση μια νέας μορφής πολιτική, τη «βιοπολιτική»[25]. Αυτό που χρειάζεται να υπογραμμιστεί, ωστόσο, είναι ότι ο διοικητικό-αστυνομικός αυτός έλεγχος δεν είναι, αν και εμφανίζεται ως τέτοιος, μέτρο εξαιρετικού ή προσωρινού και άρα παροδικού χαρακτήρα, όπως πιστεύουν ορισμένοι. Πρόκειται, αντίθετα, για μια κατάσταση που εμφανίζεται, αρχικά μεν, ως εξαιρετική, που δικαιολογεί βέβαια τη λήψη μέτρων κατάστασης ανάγκης και εξαιρετικών, αλλά στην ουσία τα μέτρα που επιβάλλονται καθιερώνουν μια«επιτήρηση» ή μια «οικονομική διακυβέρνηση» απεριόριστης διάρκειας[26] και για ορισμένους ένα είδος «καταγκαστικής πειθάρχησης» των λαών. Η πλανητική κυριαρχία της «Αυτοκρατορίας» μετατρέπει την παγκόσμια οικονομική κρίση μέσω των διεθνών οργανισμών και των άλλων μηχανισμών ελέγχου και επιτήρησης σε μια διαρκή-μόνιμη κηδεμόνευση ή πειθάρχηση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής και τελικά του τρόπου εργασίας και διαβίωσης των λαών και τον ατόμων. Η κρίση γίνεται τελικά η αφορμή και τα εξαιρετικά μέτραμετατρέπονται από προσωρινά σε διαρκή. Παίρνουν σταδιακά τα χαρακτηριστικά μιας μονιμότητας και μιας κανονικότητας. 4. Η τριπλή εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας: ευρωπαϊκή, διεθνής και δανεική, από τις αγορές, και ο νέος ρόλος του κράτους και της κυριαρχίας Τα προηγούμενα μας παραπέμπουν κατ΄ευθείαν στη σημερινή συζήτηση για το κούρεμα του ελληνικού χρέους και στις αποφάσεις της 26/27ης Οκτωβρίου που συνεπάγονται μια παρατεταμένη επιτήρηση της δημοσιονομικής της πολιτικής και στην ουσία μια διαρκή οικονομικο-πολιτική κηδεμόνευσης της οικονομικής και πολιτικής ζωής της Ελλάδος από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς σταθερότητας του ευρώ. Η πρωτοφανής κρίση χρέους των κρατών κτυπά, ως γνωστόν, κυρίως τα αδύναμα και εξαρτημένα, οικονομικά, κράτη, τα οποία, όπως η Ελλάδα, αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την κρίση με εθνικά αποκλειστικά μέτρα, χωρίς δηλαδή την στήριξη ή την εγγύηση άλλων κρατών. Η πραγματική αυτή «οικονομική» αδυναμία τους εντείνει την διπλή οικονομική εξάρτησή τους τόσο από τις αγορές όσο και από τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς. Στην περίπτωση της Ελλάδος η αδυναμία της είναι και αυτή διπλή, τυπική και ουσιαστική: τυπική, εξ αιτίας της βάσει διεθνούς συμφωνίας απώλεια της νομισματικής και δημοσιονομικής αυτονομίας (ένταξη στην ΟΝΕ) και ουσιαστική λόγω του υπέρογκου χρέους της. Η Ελλάδα, όπως και οι άλλες χώρες της Ευρωζώνης, αδυνατούν χωρίς τη στενή συνεργασία, συνεννόηση, στήριξη και αλληλεγγύη των χωρών της ευρωζώνης, επειδή είναι ενταγμένες με διεθνείς συμφωνίες στην Νομισματική Ένωση της Ευρώπης και εφ΄όσον δεν αποχωρούν ή δεν εξαναγκάζονται σε αποχώρηση, να αντιμετωπίσουν την κρίση μόνες τους και να εξοφλήσουν τα χρέη τους. Θα πρέπει να υπογραμμιστεί, πάντως, ότι η απώλεια της νομισματικής και δημοσιονομικής αυτονομίας της χώρας μας είναι αποτέλεσμα διεθνών συμφωνιών και πρακτικών προγενέστερων του Μνημονίου και ειδικά της ένταξης στην ΟΝΕ. Έχει επέλθει, άρα, νομικά και πραγματικά, πολύ πρίν από τον Μάϊο του 2010. Απλώς, το αντιληφθήκαμε και το συνειδητοποιήσαμε, τώρα, με αφορμή την κρίση. Με το Μνημόνιο επικυρώθηκε, πανηγυρικά, η πλήρης εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας και των όρων ανάπτυξής της τόσο από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές όσο και από τη Νομισματική Ένωση της Ευρώπης αλλά και από το ΔΝΤ, δηλαδή από διεθνείς και ευρωπαϊκούς οργανισμούς στους οποίους η Ελλάδα είναι από ετών οργανικό μέλος. Με αυτή την έννοια ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης συμπυκνώνει, απλώς, όχι μόνον το τέλος της αυτόνομης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής της Ελλάδος, αλλά και την πλήρη, πραγματική αυτή τη φορά, εξάρτηση της οικονομικής μας ανάπτυξης και της κοινωνικής αναπαραγωγής από τους όρους και τις απαιτήσεις των ισχυρών κρατών, όπως της Γερμανίας και της Γαλλίας, και των διεθνών οργανισμών, στα οποία είναι ενταγμένη και συμμετέχει, ως μέλος τους, στη συλλογική διαμόρφωση της πολιτικής τους. Δεν πρέπει εξάλλου να υποτιμούμε το γεγονός ότι όλα αυτά συμβαίνουν στη διεθνή κοινότητα με την συναίνεση των κρατών, ισχυρών και ανίσχυρων, για χάρη της ειρήνης και της διεθνούς τάξης. Προκύπτουν μετά από συνεχείς συνεννοήσεις, χρονοβόρες διαπραγματεύσεις και διαβουλεύσεις ή διεθνείς συμφωνίες. Προϋποθέτουν άρα τυπικά κράτη κυρίαρχα, φορείς κρατικής κυριαρχίας, ικανά να δεσμεύονται διεθνώς με τη θέλησή τους και να αναλαμβάνουν την ευθύνη εκπλήρωσης των διεθνών υποχρεώσεών τους. Αυτό είναι το νέο της εποχής μας: τα κράτη εξακολουθούν να είναι παράγοντες και υποκείμενα της διεθνούς κοινωνίας και να συμμετέχουν ως υποκείμενα του διεθνούς δικαίου στη νέα διεθνή τάξη πραγμάτων, παρόλο που έχουν απολέσει ένα μεγάλο μέρος της «οικονομικής ανεξαρτησίας» τους και άρα ένα μέρος της πραγματικής κυριαρχίας τους. Η κρίση χρέους των κρατών κατέστησε είναι αλήθεια τα κράτη, προς το παρόν τουλάχιστον, υποχείρια μεν των αγορών, αλλά αύξησε την αλληλεξάρτησή τους καθώς και την ανάγκη της συνεργασίας τους, χωρίς να καταργήσει όμως την κυριαρχίας τους. Δεν φτάσαμε ακόμη στο τέλος των κρατών ούτε της κρατικής κυριαρχίας. Η σύγκρουση αγορών-κρατών αποτελεί το μείζον διακύβευμα της εποχής μας. Από την έκβαση της μοιραίας αυτής σύγκρουσης θα εξαρτηθεί ο νέος ρόλος του κράτους, τη μορφή που θα πάρει το δημοκρατικό πολίτευμα αλλά και το μέλλον που επιφυλάσσεται στις ‘κυρίαρχες’ αρμοδιότητές του. Με αυτή την έννοια η φάση που περνάμε είναι μεταβατική και γι΄αυτό αβέβαιη. 5. Η ανοικοδόμηση του πολιτικού μας «Εμείς», μέσα από την Ευρώπη και με τους λαούς της Ευρώπης για μια άλλη Ευρώπη, μοναδική μακρο-πρόσθεσμη προοπτική εξόδου από τα οικονομικά και πολιτικά μας αδιέξοδα. Οι ρήξεις και οι ανατροπές, που συντελούνται γύρω μας, ας μην ξεγελιόμαστε, δεν οδηγούν αναγκαστικά σε ένα καλλίτερο και δικαιότερο μέλλον. Είναι δυνατόν και αυτό συμβαίνει όχι σπάνια –αυτό είναι το τίμημα της ανθρώπινης ελευθερίας- να οδηγήσουν, έστω και παροδικά, στην κοινωνική οπισθοδρόμηση, ακόμη και στον ολοκληρωτισμό ή σε ένα αυταρχικό καθεστώς Η ιστορία είναι ανοικτή, δεν είναι προδιαγεγραμμένη. Και όλα εξαρτώνται από την έκβαση της σύγκρουσης, από τις δυνάμεις που θα επικρατήσουν και από την ικανότητα συνειδητής συλλογικής παρέμβασης των πολιτικών υποκειμένων στο ρού της Ιστορίας. Για το λόγο αυτό, πιστεύω ότι η πιο ρεαλιστική και αποτελεσματική αντιμετώπιση των «δανειστών» μας, κυρίως των ιδιωτών και όχι των του Μνημονίου, που είναι τα κράτη μέλη της ευρωζώνης, δεν είναι να κραυγάζουμε και να αναθεματίζουμε καταγγέλλοντας ιδεαλιστικά και ανέξοδα τις αγορές και επαναλαμβάνοντας κουραστικά, κοινότυπα και στερεότυπα, τα αυτονόητα και χιλιοειπωμένα για τα αδιέξοδα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και για την αφόρητη κοινωνική αδικία, αλλά να πάρουμε τη διεθνή συμφωνία που υπέγραψε η χώρα μας με την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ στα σοβαρά, γνωρίζοντας ότι με ξόρκια και λιτανείες ο καπιταλισμός δεν ανατρέπεται και ότι η παγκόσμια επανάσταση δεν είναι προ των πυλών ούτε διαγράφεται εξ όσων γνωρίζω σοσιαλιστική εναλλακτική λύση ή πρόταση. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ως χώρα τον ασφυκτικό χρηματοπιστωτικό κλοιό που μας περιβάλλει, τον εγκλωβισμό μας σε αυτόν και κυρίως την υπαγωγή μας στην «τυραννία» του Ευρώ και στις πολιτικές του Συμφώνου της Σταθερότητας και να κοιτάξουμε πώς θα απαλλαγούμε ή πως θα ελαφρώσουμε τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του δημόσιου χρέους και των αγορών χαράσσοντας έναν ρεαλιστικό δρόμο οικονομικής και πολιτικής ανόρθωσης σε συντονισμό και συνεργασία, πάντα, με τις άλλες χώρες και τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, στο πλαίσιο της ευρωζώνης και των δημοσιονομικών δεσμεύσεων που η συμμετοχή μας συνεπάγεται[27]. Είναι μάταιο να ζούμε με την ελπίδα ενός εθνικού θαύματος και ακόμη πιο μάταιο να ονειρευόμαστε μια σεισάχθεια ή να προσδοκούμε την εμφάνιση ενός πολιτικού Μεσσία και την νεκρανάσταση του Σόλωνα, ειδικά και αποκλειστικά για τη χώρα μας. Ο Σόλων της εποχής μας, καλώς ή κακώς, δεν είναι άλλος από την κοινοτική-ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, όπως και όταν εκδηλωθεί από τους Μηχανισμούς Ευρωπαϊκής Στήριξης και τις εναλλακτικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η σκλαβιά του διεθνούς οφειλέτη στην οποία οδηγηθήκαμε, ως μωρές παρθένες, δεν εξαλείφεται με ξόρκια και κατάρες και δεν αποτινάσσεται, αν δεν ενεργήσουμε γνωρίζοντας τους αδήριτους νόμους της αγοράς και την ανεξέλεγκτη πάλη συμφερόντων που διέπουν την παγκόσμια οικονομία και αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι η εθνική μας επιβίωση, η πολιτική μας υπόσταση συναρτάται και εξαρτάται από τους δεσμούς που έχουμε υφάνει ως κράτος μέλος της Νομισματικής Ένωσης και βέβαια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αντιμετώπιση της κρίσης της ζώνης Ευρώ εξαρτάται φυσικά από τον συσχετισμό των κοινωνικών-πολιτικών δυνάμεων και τις οικονομικές πολιτικές στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πολιτική Άνοιξη για τις ευρωπαϊκές χώρες δεν μπορεί πλέον να είναι εθνική αλλά μόνον Ευρωπαϊκή: ή θα αγκαλιάσει ολόκληρη την Ευρώπη και όλα τα κράτη-μέλη ταυτόχρονα ή, έστω σταδιακά, ή δεν θα ανατείλει ποτέ. Εμείς ούτε να πτωχεύσουμε μπορούμε, ακόμη και να το θελήσουμε ούτε βέβαια να γυρίσουμε στη δραχμή. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία της αγοράς η έξοδος από την ΕΕ ή την Ευρω-ζώνη θα οδηγούσε, αν πραγματοποιούνταν, τη χώρα μας σε παντελή χρεοκοπία, στην απομόνωση και ίσως στην καταστροφή[28]. Για να συμμετάσχουμε, ωστόσο, ως χώρα, ενεργά και αποφασιστικά στις ευρωπαϊκές διαδικασίες αντιμετώπισης της κρίσης και επικράτησης μιας άλλης χρηματοπιστωτικής πολιτικής στην Ευρώπη, χρειάζεται να ανοικοδομήσουμε το συλλογικό μας ‘Εμείς’ στις νέες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και της οικοδόμησης μιας ενωμένης Ευρώπης. Απαιτείται να αισθανθούμε ότι είμαστε ένα οργανωμένο κοινωνικό σύνολο με ισχυρή κρατική συγκρότηση και σοβαρή πολιτική φωνή. Να συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή, η εργασία και η ευημερία του ενός εξαρτάται από την ευημερία του άλλου και ότι η ευημερία όλων μας από την ισχύ και την αποτελεσματικότητα του Κράτους και της Διοίκησής του. Να συναισθανθούμε ότι το κράτος-διοίκηση ή το κράτος- δημόσιο είναι δικό μας, δεν είναι κάποιου άλλου, ότι είναι μέρος του συλλογικού εαυτού μας, του κακού, του αρνητικού ίσως εαυτού μας, ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε χωρίς αυτό και ότι δεν είναι εχθρός μας ούτε αντίπαλός μας, αλλά ένας αναγκαίος συνοδοιπόρος μας. Ένας νέος κόσμος γεννιέται σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο μέσα από συγκρούσεις, έριδες, ρήξεις και οδύνες και κοινωνική ανασφάλεια. Ας τον αφουγκραστούμε, ας προσπαθήσουμε να τον καταλάβουμε, αν θέλουμε να παρέμβουμε συνειδητά για να τον επηρεάσουμε ή και να τον αλλάξουμε και όχι απλώς να τον υποστούμε αγκιστρωμένοι δογματικά στις κλονιζόμενες από τους παγκόσμιους ανέμους βεβαιότητές μας, οργισμένοι και αγανακτισμένοι απλώς για την αδικία και το κακό που μας έτυχε. Αν πιστεύουμε ειλικρινά ότι μπορούμε να ορίζουμε, έστω και εν μέρει, την εθνική μας μοίρα και δεν θέλουμε να μετατραπούμε σε παθητικούς και ανήμπορους θεατές της, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τα όρια και τις δυνατότητές μας και να καταλάβουμε αυτό που γίνεται χωρίς εμάς και για μας, καθώς και αυτό, το ελάχιστο, που μπορούμε να κάνουμε, Εμείς, ως οργανωμένο, εύτακτο και αυτο-προσδιοριζόμενο πολιτικό και κοινωνικό σύνολο. -------------------------------------------------------------------------------- [1] Ο Κώστας Βεργόπουλος, καθηγητής στο Οικονομικό Τμήμα του Α.Π.Θ. στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μια εποχή έχει τελειώσει, ζούμε το τέλος της, έστω και αν η αναδυόμενη νέα παραμένει επί του παρόντος αντιφατική και απροσδιόριστη. Οι πιστωτές περιφέρονται με αρπακτική διάθεση δικαστικού κλητήρα, προβαίνουν σε κατασχέσεις και εκποιήσεις, μέσα σε σωρούς πτωμάτων και ερειπίων της εποχής που έχει ήδη εκπνεύσει. Οι οφειλέτες δηλαδή η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών, συνειδητοποιούν την αυταπάτη της οποίας υπήρξαν θύματα στη διάρκεια της τελευταίας τριακονταετίας» Κώστα Βεργόπουλου, Μετά το τέλος. Η οικονομία της καταστροφής και η επόμενη ημέρα, Λιβάνη, 2011, σ. 13 [2] Βλέπε κυρίως, τις μελέτες του στο Κράτος Κοινωνία, Εργασία στη μεταπολεμική Ελλάδα, Θεμέλιο, 1986 και το κλασσικό του, «Είδωλα πολιτισμού. Ελευθερία, ισότητα και αδελφότητα στην σύγχρονη Πολιτεία" [3] Παναγιώτης Κονδύλης, Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού, από τη μοντέρνα στην μεταμοντέρνα εποχή και από τον φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία, Θεμέλιο, 1991, σ. 31/32. Μερικές σκέψεις του αν και γράφτηκαν είκοσι χρόνια πριν είναι ανατριχιαστικά επίκαιρες: «Στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι σημερινοί Έλληνες με την καθημερινή τους πράξη κάνουν ό, τι μπορούν για να προσαρμοσθούν κατά το δυνατόν γρηγορότερα και καλύτερα στις συνθήκες της παρασιτικής κατανάλωσης και αυτή περιλαμβάνει οποιαδήποτε δραστηριότητα έχει ως τελική της συνέπεια τη διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα σε όσα παράγονται και σε όσα καταναλώνονται…». «Η ίδια σχιζοφρένεια διέπει και τη συμπεριφορά των κομμάτων, τα οποία πλειοδοτούν σε εθνικιστική ρητορεία την ίδια στιγμή που εκποιούν τον κρατικό μηχανισμό και το κράτος γενικότερα για να ικανοποιήσουν τις καταναλωτικές απαιτήσεις των ψηφοφόρων τους»(σ. 45). [4] Παναγιώτης Κονδύλης, ό.π., σ. 47 και πιο πάνω με την ίδια σκληρή ειλικρίνεια: «…στην Ελλάδα οι ηδονιστικές αξίες του αυθορμητισμού και της αυτοπραγμάτωσης συμφύρθηκαν με τις παμπάλαιες και πασίγνωστες επιχώριες έξεις της πνευματικής νωθρότητας, του εξυπνακιδισμού και της ημιμάθειας. Η σύμφυρση αυτή ήταν η φυσική και βολική είσοδος του μεταμοντερνισμού σ΄έναν τόπο όπου το αστικό εργασιακό ήθος είναι ουσιαστικά άγνωστο όχι μόνον στον τομέα της υλικής παραγωγής, αλλά και στον τομέα του πνεύματος, όπου δεν διαμορφώθηκαν επιστημονικές παραδόσεις με συνοχή και με μακροχρόνιους φορείς και όπου μίμοι και γελωτοποιοί εκπροσωπούνται με ποσοστά ιδιαιτέρως υψηλά στους κύκλους των διανοουμένων, στα πανεπιστήμια και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης». [5] Ν. Ξυδάκης, Καθημερινή, 19-11-2011 [6] Γ. Σωτηρέλη, Η οικονομική κρίση ως ευκαιρία για την επαναθεμελίωση του κράτους, σε www.constitutionalism.gr [7] Βλέπε και τις κριτικές, πολιτικές, αναλύσεις για την πρόσφατη πολιτική κατάσταση της Ελλάδας, του Γιάννη Βούλγαρη, Η μοιραία πενταετία, Η πολιτική της αδράνειας, 2004-2009, Πόλις, ιδίως σ. 270, 324, 330, κυρίως όμως την προγενέστερη μελέτη του για την περίοδο γενικά της Μεταπολίτευσης με τίτλο «Η Ελλάδα από την Μεταπολίτευση στην παγκοσμιοποίηση», Πόλις, 2008, όπου γίνεται μια πλήρης και συνθετική παρουσίαση της εξέλιξης όλων των πτυχών που πολιτικού συστήματος από το 1974 έως το 2004. [8] Εδώ ισχύει η παρατήρηση του Jacques Attali, «Κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, με τη δημοκρατία να κατακτάται σταδιακά μέσα από επαναστάσεις και απελευθερωτικούς πολέμους, ο λαός γίνεται σιγά σιγά κυρίαρχος. Η άλλη όψη της νεοαποκτηθείσας εξουσίας, ωστόσο, είναι ότι ο λαός είναι στο εξής υπεύθυνος για τις επιπτώσεις του δημόσιου χρέους στα προσωπικά του εισοδήματα - και σε αυτά των παιδιών του. Στο τέλος του αιώνα μετά από εκατοντάδες χρεοστάσια και δύο παγκοσμίους πολέμους, το δημόσιο χρέος έχει γίνει και αυτό παγκόσμιο, ένας τρόπος για την παρούσα γενιά να ζεί παρασιτικά σε βάρος των επόμενων γενεών» (Jacques Attali, Παγκόσμια κατάρρευση σε 10 χρόνια; Δημόσιο χρέος: η τελευταία ευκαιρία, Εκδόσεις Παπαδόπουλος, 2010, σ.79. [9] Βλέπε σχετικά και τις αναλύσεις του Νίκου Αλιβιζάτου, Το Σύνταγμα και οι εχθροί του στην Νεοελληνική ιστορία, 1800-2010, Πόλις, 2011. ιδίως σελ. 498 επ. 659 επ.. Και για την μεταπολιτευτική περίοδο γενικότερα τα προδρομικά, πολιτικά, κείμενα του Δ. Τσάτσου, Ελληνική Πολιτεία, 1974-1997, Καστανιώτης, 1998, ιδίως σελ. σ. 69 επ. [10] Marcel Gaucher, La révolution moderne, Ι, Gallimard, σ. 15 [11] Marcel Gaucher, La démocratie contre elle même, [12] Περισσότερα για την σημασία της επιμερισμένης ή διαδικτυομένης κυριαρχίας, Αντ. Μανιτάκη, ΕλλΣυντΔίκ., τ. Ι., σ. 225, του Ίδιου, Τι είναι κράτος, Σαββάλας, 2007, ιδίως σ. 129, του Ίδιου, Το νόημα της κυριαρχίας και του Συντάγματος ενώπιον της παγκοσμιοποίησης, σε 'Το Δίκαιο μπροστά στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης', 2ο Συνέδριο των Ελληνικών Νομικών Σχολών, Εκδ. Σάκκουλας, Αθήνα-Θεσσαλονίκη, 69-95. [13] St. Madaule, La Grèce est sous la dictature de l’Euro, Le Monde, 17 Mai 2011 [14] Michel Pinçon, Monique Pinçon-Charlot, Nous vivons sous le régime de l'oligarchie financière, Le Monde, 18 juin 2011 [15] Μια πρώτη απόπειρα καταγραφής των συνεπειών στο Σύνταγμα και στη Δημοκρατία από την εμφάνιση της "παγκοσμιοποίησης" έγινε από τον Γ. Σωτηρέλη, Σύνταγμα και Δημοκρατία την εποχή της παγκοσμιοποίησης, Αντ. Σάκκουλας, 2000, ιδίως σ. 61-122, ο οποίος αναζητά –ματαίως κατά τη γνώμη μου- μέσω μιας ριζοσπαστικής συνταγματικής πολιτικής, στην ουσία μέσω μιας αναθεώρησης του Συντάγματος, συνταγματικά αντίβαρα ή συνταγματικές αντιστάσεις στις προκλήσεις της νέας εποχής. Είχε προηγηθεί η 'προφητική' μελέτη του Αριστόβουλου Μάνεση, 'Το Σύνταγμα στο κατώφλι του 21ου αιώνα', Λόγος στην Ακαδημία Αθηνών, Ανάτυπο από τα Πρακτικά της Ακαδημίας, 1993, σ. 453-481, όπου στη σελίδα 460, διαβάζουμε τα εξής: "Κύριο και καίριο νομικοπολιτικό φαινόμενο της εποχής μας είναι η διείσδυση διεθνών (υπερκρατικών και υπερεθνικών) κανόνων στην εθνική (εσωτερική) έννομη τάξη, διείσδυση που συνεπάγεται αλλοίωση και σχετικοποίηση του κανονιστικού χαρακτήρα του Συντάγματος, το οποίο "οικειοθελώς" τείνει να καταστεί έτσι διάτρητο'. [16] Γιάννης Βούλγαρης, Η Ελλάδα από την Μεταπολίτευση στην παγκοσμιοποίηση, Πόλις, 2008. [17] Στην επικράτηση της μαζικής δημοκρατίας, ως πρότυπου οργάνωσης της κοινωνικής και πολιτικής ζωής των αστικών κοινωνιών, συμπίπτουν οι αναλύσεις του Γιάννη Βούλγαρη με εκείνες του Παναγιώτη Κονδύλη (βλ. Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού, από την μοντέρνα στη μεταμοντέρνα εποχή και από τον φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία, Θεμέλιο, 1991, σ. 231 επ.). Μόνο που ο δεύτερος δίνει ένα διαφορετικό, ευρύτερο, περιεχόμενο στον όρο. Εντάσσει σε αυτόν την νοοτροπία και τον τρόπο ζωής και σκέψης που έχει αναπτυχθεί υπό καθεστώς μαζικής δημοκρατίας [18] Γιάννης Βούλγαρης, ό.π., σ. 16/7 [19] Γιάννης Βούλγαρης, ό.π., σ. 377. [20] Μ. Hardt-Ant. Negri, Empire, Paris, Exils, 2000. Από ελληνική βιβλιογραφία για την «Αυτοκρατορία» βλέπε την περιεκτική, κριτική μελέτη τουΧρ. Παπαστυλιανού, Σύνταγμα και «αυτοκρατορική» διακυβέρνηση. Τα όρια εσωτερικής και εξωτερικής κυριαρχίας, σε «Ο πειρασμός της Αυτοκρατορίας, (Επιμ. Π. Βόγλης, Ι. Λαλιώτου, Γ. Παπαθεοδώρου), Μεταίχμιο, 2006, σ. 71-103. [21] Μ. Hardt-Ant. Negri,ό.π., σ.32. [22] Idem, σ. 38. [23] Idem, σ. 371 επ. [24] Βλέπε εκτενέστερα Αντ.Μανιτάκη, Τα συνταγματικά ζητήματα του Μνημονίου ενοψει μοιρασμένης κυριαρχίας και επιτηρούμενης δημοσιονομικής πολιτικής: www.constitutionalism.gr . [25] Σχετικά με τη σημασία της ‘βιοεξουσίας» και της «βιοπολιτικής», όροι που καθιερώθηκαν από τον M. Foukaut και δηλώνουν σήμερα την οργανική ανάμειξη σε μια ενοποιημένη τάξη της υλικής ή βιωματικής βάσης με το εποικοδόμημα, βλέπε αναλυτικότερα τις αναλύσεις των ίδιων συγγραφέων στο ίδιο έργο (Empire), σ. 47 επ. [26] Για τη σημασία που έχει για το κράτος έθνος η «κατάσταση ανάγκης ή εξαιρετική κατάσταση» και την μορφή με την οποία εμφανίζεται άλλοτε ως κατάσταση ανομίας ή κενής δικαίου, κυρίως όταν εμφανίζεται ως περίοδος προσωρινής αναστολής της νομιμότητας, και άλλοτε ως κανόνας της εξαίρεσης, όταν η αντίθεση δικαίου και βίας, νόμου και ανομίας χάνεται, βλέπε τις διεισδυτικές αναλύσεις του G. Agamben, Etat d’exception, Seuil, Paris, 2003, σ. 89-110 και ιδίως σ. 144-148, του ίδιου, L’ état d’exception, Le monde, 12-12-2002. [27] Για μια συνοπτική ιδέα των συνεπειών και των δεσμεύσεων της χώρας από την ένταξή της στην ΟΝΕ βλέπε την κατατοπιστική μελέτη του Μωυσή Σιδηρόπουλου, Η χρηματοοικονομική κρίση και η πολιτική και κοινωνική συνοχή της Ευρώπης, σε «Η δημοκρατία μεταξύ ουτοπίας και πραγματικότητας», Χαριστήριες μελέτες στον Ζήση Παπαδημητρίου, Σαββάλας, 2011, σ. 328-342. [28] Βλέπε μεταξύ πολλών, την ανοικτή επιστολή στους Έλληνες, του αρχισυντάκτη του πρακτορείου «Reuters Breakingviews, Hugo Dixon,«Καθημερινή», 2 Ιουλίου 2011 και www.constitutionalism.gr.

ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΑΙ ΦΤΩΧΟΙ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Στο βιβλίο του Ηλία Δημητρακόπουλου «Σιδηρά Διαθήκη» ο συγγραφέας γράφει κάπου ότι¨ « οι πλούσιοι εκμεταλλεύονται τους φτωχούς και τους πατάνε στο λαιμό.» Οι φτωχοί αγανακτούν και φωνάζουν για αυτή την κατάσταση και την αδικία που τους έχει βρει. Μόλις όμως αλλάζουν οι καταστάσεις και μερικοί φτωχοί ξεφεύγουν από την φτώχεια τους και γίνονται πλούσιοι, και ορισμένοι πλούσιοι χάνουν τα πλούτη τους και φτωχαίνουν αντιστρέφονται οι ρόλοι. Οι φτωχοί είναι τώρα από πάνω, και ως νεόπλουτοι πατάνε τους φτωχούς στο λαιμό.» Αυτή η παρομοίωση μας δείχνει ότι ο άνθρωπος είναι ανταγωνιστικός έχει επιθετικότητα, και η συμπεριφορά του ορίζεται ανάλογα με την θέση του στην κοινωνία. Στις αστικές κοινωνίες με ανοιχτή οικονομία συνήθως το όνειρο του φτωχού είναι να αποκτήσει υλικά αγαθά και να πλουτίσει, γράφει ο φιλόσοφος Λουτσιάνο Κάμφορα σε κάποιο βιβλίο του. Δεν τον ενδιαφέρει π.χ η ιδεολογία που υπόσχεται κοινοκτημοσύνη και ισότητα. Ενώ στις κοινωνίες τροφοδοτείται καταλλήλως το όνειρο του πλουτισμού για όλους π.χ όπως το «Αμερικάνικο όνειρο» και παλιότερα σεμάς το «Ελληνικό όνειρο», τους πολιτικούς δεν τους εμπιστευόμαστε και τους κατηγορούμε συλλήβδην ότι είναι «όλοι κλέφτες.» Επειδή στις δημοκρατικές κοινωνίες δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη αλλά ατομική, και ο κάθε πολιτικός ευθύνεται για τις πράξεις του, η ατάκα ότι¨ «όλοι οι πολιτικοί φταίνε» ή «όλοι είναι κλέφτες» είναι του χειρίστου είδους λαϊκιστική συμπεριφορά, για να απαξιωθεί το πολιτικό σύστημα και να έρθουν κάποιοι «σωτήρες» να μας σώσουν. Υπάρχει λοιπόν μια αντίφαση . Αν είσαι φτωχός θέλεις να πλουτίσεις. Αν πολιτευθείς και είσαι πλούσιος είσαι ύποπτος ότι έκλεψες. Φέρνω ένα ζωντανό παράδειγμα. Στην Σαββατιάκη πρωινή εκπομπή του Δ.Παπαδημητρίου στην «Ε.Τ 3» 23-6-2012 ο νέος υφυπουργός αθλητισμού Γιάννης Ιωαννίδης, {Ν.Δ} επαινούσε τον συνάδελφο του υπουργό δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη {ΔΗΜΑΡ}. ότι¨ «τον έχει δικηγόρο 12 χρόνια και ότι¨ «ήταν πολλά χρόνια πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Αθηνών και ότι είναι τίμιος και φτωχός.» Δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει ότι υπάρχει μεγάλη υποκρισία και στην κοινωνία και στο πολιτικό σύστημα.

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012


ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΧΑΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Η αλήθεια είναι ότι σε προηγούμενο σημείωμα μου έγραψα για πολλούς που χάνουν από την κρίση, χωρίς να υπολογίσω τις διάφορες κατηγορίες, Μια κατηγορία που μου ήρθε τώρα στο νου είναι οι εργαζόμενοι στον τουρισμό. Στην “βαριά ελληνική βιομηχανία.” {προσωπικό ξενοδοχείων, επαγγελματίες του τουρισμού, βιοτέχνες μικρέμποροι.} Έχει κερδίσει τίποτα αυτή η κατηγορία από τα κρατικά δάνεια; Θάλεγα και για τους μικροαγρότες αλλά αυτοί πήραν κάποια ψίχουλα από την ΚΑΠ.Είναι και η κατηγορία της οικοδομής, και το πλήθος των επαγγελμάτων που την ακολουθούν. Έχασαν αρκετά από το μισθό τους και οι νέοι εκπαιδευτικοί με 7, 8 χρόνια υπηρεσία στο δημόσιο. Π.Χ παντρεμένη εκπαιδευτικός, που έχει δύο παιδιά, και ένα μικρό επισκευαστικό δάνειο. Το δημόσιο της έκοψε το μισθό από κάπου 1.200 σε 800 ευρώ ,και άφησε 730 στους ανύπαντρους. Άντε στον νέο τώρα να κάνει οικογένεια.Αυτή δεν είναι ανατροπή του οικογενειακού προυπολογισμού, από την ολέθρια συμπεριφορά της διοίκησης; Άραγε σε τι ωφελήθηκαν οι εργατουπάλληλοι του ιδωτικού τομέα;Οι μικροεπιχειρήσεις που κλείνουν κατά χιλιάδες σε τι ωφελήθηκαν; Είναι και οι άνεργοι βεβαίως που είναι πάνω από ένα εκατομμύριο, καθώς και οι νέοι που έχουν ανεργία 50%.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012


ΑΝΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Συμφωνώ απόλυτα με εκείνους που υποστηρίζουν ότι ότι δεν μπορούμε να ζούμε συνεχώς με δανεικά και αγύριστα.Πρέπει να δευρυνθεί η παραγωγική βάση της χώρας.Τουλάχιστον η αγροτοκτηνοτροφική που είναι ευκολότερο. Οι πολιτικάντες με την άφρονα πολιτική τους {πελατειακό κράτος διαφθορά} υποθήκευσαν το μέλλον της χώρας. Από την κατάσταση αυτή άλλοι βούτηξαν από το δημόσιο ταμείο ατελείωτα εκατομμύρια , {Τσοχατζόπουλοι και σια,}από τα λαδώματα των πολυεθνικών και εγχωρίων εταιρειών , οι δημόσιοι υπάλληλοι πήραν αυξήσεις από χρήματα που δεν υπήρχαν,και η αγορά δούλεψε από την πλαστή ευημερία, οι πολοί όμως έχασαν. Το 2008 ήρθε η ώρα της πληρωμής.Τα βάρη έπεσαν απότομα με άδικες οριζόντιες μειώσεις σε μισθωτούς -συνταξιούχους και μικρομεσαία στρώματα. Ιδιαίτερα μεγάλο πρόβλημα ανεργίας έχουν οι νέοι όπου οι παλιότεροι υποθήκευσαν το μέλλον τους. Τι πρέπει να γίνει ; Ανάπτυξη με κοινωνική δικαιοσύνη. Υ.Γ Μεγάλη ευθύνη όμως έχουν και οι δανειστές και οι ελεγκτές -βλέπε δήλωση προέδρου ευρωγκρούπ Ζαν Κλωντ Γιούγκερ¨ "Ήξερα αλλά δεν μπορούσα να μιλήσω."

ΕΝ ΣΥΓΧΙΣΕΙ ΑΘΩΟΣ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Τα τελευταία αποτελέσματα των εκλογών δεν έφεραν τον “ΣΥΡΙΖΑ” πρώτο κόμμα. Πάλι καλά που βγήκε και δεύτερο κόμμα, γιατί το διεθνές και ελληνικό κατεστημένο με τα ΜΜΕ {μέσα προπαγάνδας} που διαθέτει έπεσε πάνω του, και διέσπειρε μια γκεμπελική προπαγάνδα φόβου και συμφορών. Παρόλα αυτά το ένα τρίτο των ψηφοφόρων δεν μάσησαν ,έλαβε 27% και είναι στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ με την σωστή συγκρουσιακή πολιτική του έναντι των αγορών και των συντηρητικών κυβερνήσεων της ευρώπης, μαζί με τους αγώνες των λαών του νότου της ευρώπης,ας μην παραβλέψουμε και την νίκη του Φρανσουά Ολάντ στην Γαλλία όπου τον στήριξε στον δεύτερο γύρο και η αριστερά, ανοίγει τον δρόμο ενάντια στις συνταγές μόνιμης λιτότητας, και την δημιουργία “ελευθέρων ζωνών” για τις επενδύσεις, της Γερμανικής βιομηχανίας με μισθούς πείνας . Το Σταλινικό Κ.Κ.Ε βρίσκεται στον κόσμο του, και ονειρεύεται ανατροπή και τον αυταρχικό παράδεισο της Πρώην ΕΣΣΔ. Μπορεί τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης να ενσωματώθηκαν στο σύστημα. Η πολυτασική όμως ελληνική αριστερά {ΣΥΡΙΖΑ} δεν έχει την ιστορία της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.Οργανικά ανήκει στην ευρωπαϊκη αριστερά. Την φοβάται το κατεστημένο. Άλλο καπέλο αν κυβερνήσει και αφομοιωθεί αργότερα. Άλλο οι προθέσεις και τα σχέδια και άλλο η πραγματικότητα.Τα Κ.Κ όπου κυβέρνησαν στον κόσμο είδαμε τα αποτελέσματα. Οι κοινωνίες δεν κυβερνώνται με τσιτάτα του ΜΑΡΞ και του Λένιν στην σημερινή πολύπλοκη πραγματικότητα. Δεν σημαίνει ότι στηρίζω τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό του Καζίνο. Σύστημα όμως ελεύθερο χωρίς πολυκομματική δημοκρατία ακόμη οι ανεπτυγμένες κοινωνίες δεν έχουν εφεύρει.Όπως λέει και ο ποιητής¨”παραμένω εν συγχύσει αθώος.”

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012 ΟΥΤΕ ΧΑΡΤΙ ΥΓΕΙΑΣ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΧΑΝΙΩΝ; ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Διαβάστε τι μου διηγήθηκε ένας φίλος και να φρίξετε. "Πριν δύο ημέρες επισκέφθηκα το νοσοκομείο Χανίων για να δω ένα ασθενή συγγενή μου. Καθώς πήγαινα καθ,οδόν, οδηγώντας με το αυτοκίνητο μου με έπιασε έντονη επιθυμία για χέσιμο.Ρώτησα που έχει τουαλέτες και μου είπαν¨ "Δίπλα στο κυλικείο." Εισήλθα μέσα και ...ανακουφίστηκα δεόντως. Άμέσως κοιτάζω να πάρω το χαρτί υγείας για να σκουπίσω τον πισινό μου. Που να φορέσω σώβρακο μου λέει ο φίλος έτσι ασκούπιστος. Θα μυρίζω σαν ψοφίμι από απόσταση χιλιομέτρων. Αφήστε που θα είχα και την μουρμούρα της συζύγου μου που είναι μανιακή με την καθαριότητα και θα μου έλεγε¨ "Καημένε, ούτε τον πισινό σου δεν έμαθες ακόμη να σκουπίζεις τόσα χρόνια που είμαστε μαζί?. Πως θα κοιμάμαι δίπλα σου με τέτοια χάλια που έχεις; "Για την κακή μου μοίρα μου λέει ο φίλος", η τουαλέτα του νοσοκομείου, δεν είχε ούτε ίχνος από χαρτί υγείας. Έτσι αναγκάστηκα να πλύνω τον πωπώ μου έξω στον κοινό νιπτήρα. Αν με έβλεπε κανείς θα του έλεγα. "Για κάνε μου την χάρη και κοίταζε την δουλειά σου." "Δικός μου είναι ο πισινός ότι θέλω τον κάνω." "Ευτυχώς δεν με είδε κανείς για να ντροπιαστώ και αποχώρησα τινάζοντας τα δάχτυλα μου ,για να φύγει το νερό του ξεπλύματος." Η ισχυρή Ελλάδα του τέως πρωθυπουργού Κ.Σημίτη δεν πάσχει μόνο από μεγάλα πολιτικά αναστήματα, αλλά και από το απαραίτητο για τον στοιχειώδη πολιτισμό , χαρτί υγείας.

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012


ΔΙΗΓΗΜΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Ο καιρός εκείνο το απόγευμα στο λιμάνι της Σούδας ήταν μουντός. Έμοιαζε με την μελαγχολική διάθεση στις ψυχές της οικογένειας Καραμάνου. Ο Καραμάνος η γυναίκα του Σοφία, με το τσούρμο από τα παιδιά του, αδέλφια, και αδελφές στην σειρά, με πόνο στην ψυχή και δάκρυα στα μάτια, κουνούσαν ψηλά το μαντήλι με τα χέρια υψωμένα για χαιρετισμό. Αποχαιρετούσαν την μεγάλη τους κόρη που έφευγε για ένα μεγάλο ταξίδι. «Αντίο παιδί μου» «Ποιος ξέρει αν ζήσω για να σε ξαναδώ» λέει¨ η μάνα. «Να πας στο καλό και στην ευχή μου.» -«Αντίο και να μας γράφεις τακτικά γράμματα, ψιθύρισε με γεμάτη τη ψυχή του πόνο, ο πατέρας.» Εκείνο το απόγευμα ήταν η ώρα του αποχαιρετισμού, της αγαπημένης τους πρωτοκόρης. Η Πέρσα είχε ανέβει στο πλοίο, και τους κοίταζε όλους από το τελευταίο κατάστρωμα του καραβιού, σαν να ήθελε να τους αγκαλιάσει με το βλέμμα της. Η ψιλόλιγνη σιλουέτα της είχε κυρτώσει. Ήταν όρθια και τους κοίταζε, με το βλέμμα απλανές, κι ένα βουβό κλάμα να την συνταράζει. Τα μάτια της είχαν κοκκινίσει από το κλάμα. «Φιλιά σε όλους» είπε σιγανά και ξεψυχισμένα, στην οικογένεια της, και κινήθηκε για λίγο. Κούνησε τρέμοντας για τελευταία φορά το χέρι ψηλά, και έτρεξε να απομονωθεί στην καμπίνα της. Πριν ένα χρόνο στο σπίτι των γονιών της. Η συζήτηση μεταξύ των γονιών ήταν για το προξενιό της Περσεφόνης. Ο γαμπρός που τον έλεγαν Θεοφάνη αλλά στην Αμερική τον φώναζαν Τεώ είχε μεταναστεύσει, μερικά χρόνια πριν, προσκαλεσμένος από τα μεγαλύτερα αδέλφια του. Κατοικούσε έξω από το Σικάγο, στην Πολιτεία του Ιλινόϊς. Εκεί δούλευε σε μια μεγάλη βιομηχανία αυτοκινήτων. Ήταν τυχερός γιατί δεν πήγε ως ανειδίκευτος εργάτης αναγκασμένος να δουλεύει λάντζα στα εστιατόρια, αλλά ως τεχνίτης. Είχε σπουδάσει στην Ελλάδα σε τεχνικό λύκειο, και συνέχισε σε συνεργείο αυτοκινήτων μερικά χρόνια για εξάσκηση. Στην Αμερική μετανάστευσε διότι είχαν πρωτοπάει τα αδέλφια του εκεί, και είχαν τραβήξει και την χήρα μητέρα τους. Τον πίεζαν να πάει για να είναι όλοι μαζί. Κατά βάθος δεν ήθελε να μεταναστεύσει από την Ελληνική πατρίδα. Ο Θεοφάνης αγαπούσε παθιασμένα την Ελλάδα. Ήταν όμως δεμένος και με τα αδέλφια του. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, όταν ήταν μικρός του στάθηκε σαν πατέρας. Εκείνος πλήρωνε τα δίδακτρα στην τεχνική σχολή, όταν τους «άφησε» ξαφνικά ο πατέρας του. Όταν πήραν και την μάνα τους πάνω στην Αμερική, αισθανόταν να μένει μετέωρος. Τώρα θα έμενε μόνος σαν το καλάμι στην ερημιά. Το απεφάσισε μια ημέρα, και έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Έζησε μαζί τους δύο ολόκληρα χρόνια, και τον κούρασαν. Στην Αμερική, δεν άντεχε να ζει άλλο στο ίδιο σπίτι με την γηραιά μάνα του και τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, με τις οικογένειες τους. Είχαν στριμωχτεί όπως το κουτί με τις σαρδέλες. Αισθανόταν μοναξιά. Ήθελε να γνωρίσει μια γυναίκα να παντρευτεί να δημιουργήσει οικογένεια. Έβλεπε τις ξεπλυμένες ξανθιές Αμερικανίδες, αλλά δεν τον συγκινούσαν καθόλου. Ήθελε «παπούτσι από τον τόπο του κι ας είναι και μπαλωμένο» σύμφωνα με την παροιμία. Έστειλε γράμματα στα ξαδέλφια του και στην θεία του την Μερόπη. Θεία Μερόπη, το… και… το.» Γιάννη, Γιώργο, Βάσω το.. και… το.» «Ελληνίδα νύφη θέλω όμορφη και νοικοκυρά.» «Τι ζητάω, μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω.» Η θεία Μερόπη κινήθηκε άμεσα. Φωνάζει τον Ιάκωβο Κυπαρίση τον γείτονα της όπου είχε πέντε κόρες. Ο κ. Ιάκωβος ήταν καλός άνθρωπος. Είχε μετοικίσει πριν μερικά χρόνια με την οικογένεια του από το χωριό του, τον Σάσαλο Κισάμου στην πόλη. Για να ζήσει πήγαινε στο υπεραστικό ΚΤΕΛ και αγόραζε κοτόπουλα που έφερναν οι χωρικοί για πούλημα. Τα αγόραζε μαζεμένα και τα πουλούσε λιανικώς, σε πελάτες. Με αυτό το μικρεμπόριο ζούσε φτωχικά την οικογένεια του. Όταν ήρθαν τα νέα στο σπίτι το ανδρόγυνο στην αρχή κατέβασε τα μούτρα. Δεν ήθελαν τα παιδιά τους να φύγουν στην άκρη του κόσμου. Όμως «ανάγκα και Θεοί πείθονται.» Συμφωνήθηκε από την θεία Μερόπη και την Πέρσα να αρχίσουν ο Θεοφάνης από την Αμερική και η Πέρσα από την Ελλάδα, να αλληλογραφούν για να γνωριστούν έστω και από φωτογραφίες. Αντάλλαξαν μερικές επιστολές και σχετικές φωτογραφίες. Πριν ορισθεί το μεγάλο ταξίδι με το υπερωκεάνιο «ΕΛΛΑΣ» η οικογένεια της Μερόπης και του Ιάκωβου Κυπαρίση, αποφάσισαν να τηρήσουν το έθιμο. Μαζεύτηκαν στο σπίτι της νύφης, οι δύο οικογένειες και λίγοι στενοί συγγενείς. Στο τραπέζι είχαν βάλει σε μεγέθυνση σε μεγάλη κορνίζα την φωτογραφία του γαμπρού Θεοφάνη. Την βέρα που θα έδινε στην νύφη, ο Θεοφάνης, την έδωσε ο ξάδελφος του ο Γιάννης, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του, να τους κοιτάζει σιωπηλός, και ήρεμος, μέσα από την φωτογραφία του. Ήταν σαν να της έλεγε¨ «Λυπάμαι που δεν γνωριστήκαμε πρωτύτερα. Φαίνεσαι καλό κορίτσι και νοικοκυρά. Όταν έρθεις στην Αμερική θα γνωριστούμε και θα αγαπηθούμε. Το όνειρο μου είναι να κάνουμε μαζί οικογένεια με πολλά παιδιά.» Καλή αντάμωση Πέρσα στην Αμερική. Μην ξεχάσεις να μου κρατάς και λίγο χώμα από την αγαπημένη μας πατρίδα.»

ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ; Θα γυρίσουμε στην δραχμή; Γράφει ο Μανούσος Γ.Δασκαλάκης Τον Νοέμβρη του 1920 ο Ελευθέριος Βενιζέλος προκηρύσσει εκλογές. Η Ελλάδα υπό την σθεναρή ηγεσία του Βενιζέλου, στο πλευρό των συμμάχων της «ΑΝΤΑΤ» είχε ελευθερώσει την Δυτική και Ανατολική Θράκη, και είχε πάρει «εντολή»από τους συμμάχους, για προστασία του Ελληνικού πληθυσμού της Σμύρνης. Το βασιλικό λαϊκό κόμμα είχε επιδοθεί σε μια μαύρη προπαγανδιστική εκστρατεία, με το σύνθημα «ΟΙΚΑΔΕ» δηλαδή το σταμάτημα του πολέμου και την επιστροφή των στρατιωτών στα σπίτια τους. Ο Ελληνικός λαός είχε κουραστεί με την μακροχρόνια επιστράτευση των παιδιών του, και επιθυμούσε την ειρήνη. Το κόμμα των «φιλελευθέρων» νικήθηκε και ο Εθνάρχης «Ε.Β» δεν βγήκε ούτε καν βουλευτής το 1920.Οι συντηρητικές δυνάμεις της εποχής, φοβήθηκαν μήπως κατηγορηθούν για ηττοπάθεια και εθνική μειοδοσία, και συνέχισαν τον πόλεμο μέχρι τα βάθη της Μικράς Ασίας. Η Ελλάδα τότε έχασε κατά κράτος από τους Νεότουρκους του Μουσταφά Κεμάλ –Ατατούρκ. Την μέρα εκείνη έπεσε σαν σκοτεινή σκιά πάνω από την χώρα, η μικρασιατική καταστροφή και ο «συνωστισμός» κατά την κ. Ρεπούση των Ελλήνων στην παραλία της Σμύρνης. Έχει ομοιότητες το σήμερα με το χθες; Μεγάλοι διανοητές όπως ο Καρλ Μαρξ, έχουν πει ότι¨ «όταν είναι να επαναληφθεί η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα.» Φυσικά και δεν έχει ομοιότητα η εποχή μας. Σήμερα ο πόλεμος είναι οικονομικός. Όμως όπως τότε έτσι και τώρα είμαστε προσδεμένοι σε μια συμμαχία. Όπως τότε οι συντηρητικοί ωρυόταν, ότι θα σταματούσαν τον πόλεμο και έπειτα τον συνέχισαν. Έτσι και σήμερα οι συντηρητικές δυνάμεις με τα φιλικά τους Μ.Μ.Ε οργίασαν ότι αν ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ θα επιστρέψουμε στην δραχμή. Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε δεύτερο κόμμα. Ποιος αποκλείει όμως ο Σαμαράς και τα συμμαχικά του κόμματα να μας επιστρέψουν στην δραχμή που απευχόταν προεκλογικά με φοβιστικές και τρομαλαγνικές κορώνες; Πως θα επιστέψουμε στην δραχμή; Αν η κ. Μέρκελ δεν δεχθεί να αναθεωρηθεί το μνημόνιο και συνεχιστεί η ύφεση κανένας στόχος δεν θα μπορεί να επιτευχθεί, και μόνοι μας θα αναγκαστούμε να επιστρέψουμε στην δραχμή. Γιατί μας φοβίζουν ότι θα πάμε στα τάρταρα του Άδη αν επιστέψουμε στην δραχμή; Το νόμισμα δεν είναι εικόνισμα για να το προσκυνούμε δογματικά. Είναι εργαλείο πολιτικής. Αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ τι θα γίνει; Στην αρχή θα είναι δύσκολα αλλά σιγά σιγά, θα βρούμε το δρόμο μας. Πως θα βρούμε τον δρόμο μας; Με ένα ευέλικτο και μικρομεσαίο παραγωγικό και σύγχρονο κράτος. Με ανοιχτή οικονομία και διεύρυνση της παραγωγικής βάσης. Με υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Με αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας. Με ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Πάντα με ισοσκελισμένο προϋπολογισμό και χωρίς ελλείμματα. Με φορολογική δικαιοσύνη. Με πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής. Εάν δεν ασκείται από τις κυβερνήσεις εκσυγχρονιστική και συνετή οικονομική πολιτική, είτε με ευρώ είτε με δραχμή πάντα το κράτος μας θα βουλοπλέει.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ ΧΑΡΑΞΕ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ «Εφόσον το κράτος παρέμενε ο πιο σίγουρος και ανθεκτικός εργοδότης, πρώτο μέλημα του κόμματος ήταν η κατάκτηση και η νομή του κράτους, ειδάλλως θα έχανε την πίστη των οπαδών του στην ικανότητα τους, να υπερασπίσει τα συμφέροντα τους. Όταν η πατριαρχική σχέση μεταφέρεται από την κοινωνία στην πολιτική, τότε μεταβάλλεται στην λεγόμενη πελατειακή σχέση, διατηρώντας όμως το θεμελιώδες της γνώρισμα, δηλαδή την αναγκαία συνάφεια υπακοής και προστασίας. {Π.Κονδύλης-Αιτίες της παρακμής της σύγχρονης ελλάδας.} Την βία την προκάλεσε παγκοσμίως ο ακραίος νεοφιλελεύθερος χρηματιστηριακός καπιταλισμός ή καπιταλισμός καζίνο , που ασκεί μέσω του κράτους σκληρή αντιλαϊκή πολιτική. Ο Λαός βεβαίως δεν έχει πάντα δίκιο ούτε είναι εξ ορισμού αθώος.To ελληνικό κράτος γκρεμίστηκε από τα ανομήματα και την φαυλότητα των πολιτικών τζακιών που το εκμεταλλεύτηκαν, με τον πελατειακό του χαρακτήρα. Με τα μνημόνια και την ελληνική πολιτικοοικονομική χρεοκοπία γκρεμίστηκε απότομα και το πελατειακό κράτος, όπως το γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Η πτώση του πελατειακού κράτους που δεν τόλμησε κανένα κόμμα την επανίδρυση του σε νέες βάσεις, να την φέρει σε πέρας, έγινε τόσο βίαια, από τον Γ.Α.Π και την τρόικα, όσο και ξαφνικά, και χωρίς τον απαιτούμενο χρόνο, για να αλλάξει ένα κράτος που ποτέ δεν υπήρξε αστικό, με την δυτικοευρωπαϊκή έννοια του όρου. Η τρόικα με πατενταρισμένο από δικτατορικά καθεστώτα, «δόγμα του σοκ» άσκησε υπέρμετρη βία στον Ελληνικό λαό, με τις απάνθρωπες πολιτικές της. Η δράση προκαλεί την αντίδραση και όταν ο άλλος δεν έχει να φάει είναι άνεργος και άστεγος τότε υιοθετεί το σύνθημα΄"βία στην βία των αφεντικών." Ή την φασιστική βία των ακροδεξιών κασιδιάρηδων. Είμαι εναντίον της βίας, αλλά, κατανοώ και την αγανάκτηση ,των πραγματικά αγανακτισμένων που έμειναν χωρίς δουλειά, και των νέων με θαμπό και αβέβαιο μέλλον, και όχι των δήθεν αγανακτισμένων, που έχασαν μέρος από τους παχυλούς μισθούς τους. Υποστηρίζω την μεταρρύθμιση αντί της ανατροπής και της επανάστασης, όπου είδαμε που οδήγησε τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Πιστεύω στον εξαντλητικό διάλογο και τις συναινέσεις. Στην καλλιέργεια του ανθρώπου, για να ξεφύγει από την αποδοχή του οπαδικού λαϊκισμού. {Λόγος Ανδρέα στα Γιάννινα την δεκαετία του 80¨ "Δεν υπάρχουν θεσμοί μόνο ο λαός."} αλλά και τον λαϊκίστικο λόγο των κυβερνητικών κομμάτων της δεξιάς πολυκατοικίας. Τα τελευταία αποτελέσματα των εκλογών δεν έφεραν τον "ΣΥΡΙΖΑ" πρώτο κόμμα. Πάλι καλά που βγήκε και δεύτερο κόμμα, γιατί το διεθνές και ελληνικό κατεστημένο με τα ΜΜΕ {μέσα προπαγάνδας} που διαθέτει έπεσε πάνω του, και διέσπειρε μια γκεμπελική προπαγάνδα φόβου και συμφορών. Παρόλα αυτά το ένα τρίτο των ψηφοφόρων δεν μάσησαν ,έλαβε 27% και είναι στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ με την σωστή συγκρουσιακή πολιτική του έναντι των αγορών και των συντηρητικών κυβερνήσεων της ευρώπης, μαζί με τους αγώνες των λαών του νότου της ευρώπης, ανοίγει τον δρόμο ενάντια στις συνταγές μόνιμης λιτότητας, και την δημιουργία ελευθέρων ζωνών για τις επενδύσεις, της Γερμανικής βιομηχανίας με μισθούς πείνας .


ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ «ΚΗΠΟΣ» «PADRE PADRONE} «ΠΑΤΕΡΑΣ ΑΦΕΝΤΗΣ» 17-6 -2012 ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΠΑΟΛΟ ΚΑΙ ΒΙΤΟΡΙΟ ΤΑΒΙΑΝΙ ΒΡΑΒΕΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΩΝ 1977 ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Την Κυριακή στον «σινέ κήπος» προβλήθηκε μια 35χρονη και από τις καλύτερες ταινίες του σύγχρονου Ιταλικού κινηματογράφου των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι με τίτλο «ΠΑΤΕΡΑΣ ΑΦΕΝΤΗΣ» Η αληθινή ιστορία του χωριατόπαιδου Γκαβίνο Λέντα, γιού ενός βοσκού της Σαρδηνίας, που καταφέρνει να ξεφύγει από την μιζέρια και την σκληρή πραγματικότητα μιας οπισθοδρομικής κοινωνίας, εκπαιδευόμενος σιγά-σιγά, παρά τις βίαιες αντιδράσεις του αυταρχικού πατέρα του. Κριτικές "Ο 'Πατέρας Αφέντης' απεικονίζει τη δυσλειτουργική σχέση πατέρα-γιου στα τραχιά, ακατέργαστα τοπία της Σαρδηνίας, όπου η φυσικότητα αντιπαρατίθεται στη βιαιότητα των συμπεριφορών. Η ταινία κοιτάζει με περίσσια διορατικότητα την εντυπωσιακά αυταρχική συμπεριφορά μιας κοινωνίας πατριαρχικής, και έναν πολιτισμό που ενθαρρύνει προς αυτή την κατεύθυνση." - New York Times "Οι αδελφοί Ταβιάνι συνθέτουν ένα μικρό έπος. Η πορεία του Γκάβινο από τον 'εγκλεισμό' στα 7 του μέχρι την 'απελευθέρωση' στα 20 του απέναντι στον δεσποτικό πατέρα του, και η επίδειξη δύναμεων ανάμεσα στους δυο άντρες αργότερα, όπου η παράδοση με την επανάσταση συγκρούονται, συνθέτουν ένα μακρόπνοο αφήγημα." - Variety "Ο θρίαμβος του αγοριού είναι άκρως συγκινητικός." - Time Out London "Με απλό ύφος, μια σπουδαία ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα." - Chicago Reader "Ένα ακατέργαστο οικογενειακό δράμα." - Eye for Film Ίσως η ταινία των αδελφών Ταβιάνι, να είναι ακραία ως προς την βιαιότητα του ξυλοδαρμού του βοσκού πατέρα προς τον εφτάχρονο γιο του, αλλά και αργότερα όπου έτρωγε ατελείωτο ξύλο, μεγαλώνοντας ο γιός, που είναι στα όρια του σαδισμού. Παρόλο που και στο σχολικό σύστημα διαπαιδαγώγησης στην Ιταλία, και στην Ελλάδα, υπήρχε ο ξυλοδαρμός ως σωφρονισμός των απείθαρχων, δεν νομίζω ότι όλοι οι αγροτοκτηνοτρόφοι Ιταλοί ήταν τόσο βίαιοι και σαδιστές σαν τον σκληρό πατέρα της ταινίας. Προσωπικά ανατρίχιασα με το βασανισμό και την ακατέργαστη αγριότητα του πατέρα προς το γιο του. Στους παλαιότερους Έλληνες το σκηνικό της ταινίας, θυμίζει την Ελλάδα πριν 50-60 χρόνια μένα πληθυσμό που ζούσε σε οπισθοδρόμηση, φτώχεια αγραμματοσύνη, και εξαθλίωση. Η Νότια Ιταλία που στην γεωγραφική της περιφέρεια βρίσκεται η Σαρδηνία και η Σικελία με την μαφία, έμοιαζε και μοιάζει με την Ελλάδα στο στάδιο ανάπτυξης και πολιτισμού. Ο βοσκός πατέρας του Γκαβίνο Λέντα πήρε τον εφτάχρονο γιο του από το σχολείο διότι όπως είπε στην δασκάλα, θέλει το παιδί του να φυλάει τα πρόβατα, γιατί δεν έχει άλλο βοηθό. «Με τα πρόβατα και την μικρή αγροτική ιδιοκτησία του, είπε ότι δεν μπορεί να αγοράσει τίποτα.»Η μικρή ιδιοκτησία αυτοτροφοδοτεί την φαμίλια του. Τα παιδιά φεύγοντας ο Γκαμπίνο από την τάξη γέλασαν, και ο πατέρας χτύπησε δυνατά την βέργα του σένα πάγκο οργισμένος. «Μην κοροϊδεύτε τον Γκαμπίνο τους είπε γιατί θα έρθει και η σειρά σας.»Ο Γκαβίνο «φυλακίστηκε» βίαια από τον σαδιστή κτηνοτρόφο πατέρα του, στα άγρια βουνά της Σαρδηνίας βόσκοντας πρόβατα και τρώγοντας ξύλο, μέχρι που πήγε φαντάρος στα είκοσι του χρόνια. Σε μια λιτανεία προς τον Θεό για να βρέξει συναντήθηκαν οι νέοι του χωριού. Μιλούσαν για γυναίκες. Κάποιος είπε ότι πήγε με πόρνες. «Πως ήταν; Τον ρωτούν;» «Το ίδιο ήταν αλλά χωρίς ουρά.» {Εννοούσε όπως στο σεξ δια κτηνοβασίας που έκανε στην ερημιά.} Ο Γκαβίνο Λέντα απελευθερώθηκε από τον πατέρα του μόλις πήγε στο στρατό . Έμαθε γράμματα, γιατί δεν είχε πάει ούτε στην στοιχειώδη εκπαίδευση, τέλειωσε το λύκειο και σπούδασε γλωσσολογία. Γύρισε στο σπίτι για να σπουδάσει στον τόπο του για να μην έχει έξοδα. Ο δεσποτικός πατέρας, του απαγόρευσε να σπουδάσει διότι¨ «στο χωριό κανείς δεν σπουδάζει και θα γίνω περίγελως του χωριού.» Ο Γκαβίνο αντιστάθηκε και αναγκάστηκε να παλέψει μαζί του. Έφυγε από το χωριό σπούδασε και πήρε το πτυχίο του με σπουδές στις τοπικές διαλέκτους της Σαρδηνίας. Γυρνούσε στα χωριά της περιοχής λέγοντας στους νέους να αντιστέκονται και να ακολουθούν τα όνειρα τους.Η ταινία μου θύμισε το βιβλίο του «Βίλχεμ Ράιχ «η μαζική ψυχολογία του φασισμού» όπου έγραφε ότι η αυταρχική οικογένεια την Γερμανίας έκρυβε στα σπλάχνα της ένα μικρό Αδόλφο Χίτλερ, γιαυτό ο Χίτλερ έγινε εύκολα αποδεκτός από τους Γερμανούς. Η ταινία βασίστηκε στην πραγματική ιστορία του Γκαβίνο Λέντα όπου την έγραψε σε βιβλίο.

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Χρηματιστηριακός Καπιταλισμός και Παγκοσμιοποίηση της φτώχειας Αναρτήθηκε από admin στις 13/6/12 • Κατηγοριοποιήθηκε ως Προτεινόμενα άρθρα • 176 views E.N.Kαραγιάννης, Πρέσβυς ε.τ H παγκόσμια οικονομία έχει υποστεί, κατά καιρούς, διάφορες οικονομικές κρίσεις, άλλοτε μεγάλες και άλλοτε μικρές. Η πλέον μεγάλη οικονομική κρίση που διήλθε η παγκόσμια οικονομία από τις αρχές του περασμένου αιώνα, ήταν αυτή του μεσοπολέμου η οποία όμως λόγω των τότε εθνικών δομών οικονομικής προστασίας αντιμετωπίστηκε σε σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα. Η σημερινή κρίση διαφέρει ουσιαστικά λόγω της κατάργησης των εθνικών προστατευτικών οικονομικών δομών που επέτρεψαν την ευρύτερη διάδοση της. Δεν αφορά μία συγκεκριμένη οικονομική περιοχή αλλά λόγω της ενοποίησης τόσο των αγορών όσο και των χρηματιστηριακών αγορών έχει μετατραπεί σε παγκόσμια κρίση διότι συσσωρεύει τα χρέη κατά τρόπο που τα τελευταία να αποτελούν τον ρυθμιστικό παράγοντα της παγκόσμιας οικονομίας , εκμηδενίζοντας τους εθνικούς θεσμούς και καταστρέφοντας ουσιαστικά τις πραγματικές οικονομίες μέσα από την αρνητική επίδραση στους τομείς της εργασίας και της οικονομικής δραστηριότητας των κρατών. Ο χρηματιστηριακός καπιταλισμός ,ο οποίος από την δεκαετία του 1980 άρχισε να αντικαθιστά τον βιομηχανικό καπιταλισμό, έχει ως στόχο να θέσει τα κράτη υπό οικονομική κηδεμονία δημιουργώντας μία μορφή παράλληλης διακυβέρνησης η οποία δημιουργείται από τους Διεθνείς Οικονομικούς Οργανισμούς και δεν είναι υπόλογος στον λαό. Αποτέλεσμα αυτού είναι τα υπό οικονομική κηδεμονία κράτη να μην ελέγχουν την οικονομική και φορολογική τους πολιτική και να τίθενται οι λαοί και οι κυβερνήσεις τους υπό τον έλεγχο του χρηματιστηριακού κεφαλαίου το οποίο είναι βασικά ανώνυμο . Η πολιτική αυτή επαυξάνει την κοινωνική ανισότητα όχι μόνο μεταξύ κρατών αλλά και μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων του ίδιου του κράτους με αποτέλεσμα μια οικονομική μειοψηφία να πλουτίζει εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των λαών, προκαλώντας μία παγκοσμιοποίηση της φτώχειας. Βασική προϋπόθεση για να επιτευχθεί ο στόχος της παγκόσμιας οικονομικής κηδεμονίας από το χρηματιστηριακό κεφάλαιο είναι η αποσύνθεση –αποδόμηση των εθνικών οικονομιών των κρατών μέσω του δανεισμού. Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός ακολουθούνται οι κατωτέρω μέθοδοι που καταγράφονται ενδεικτικά και που έχουν εφαρμοστεί σε σειρά κρατών που βρέθηκαν υπό την κηδεμονία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου δια μέσου του ΔΝΤ. Κλείσιμο των βιομηχανικών μονάδων δια της μεταφοράς τους σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους . Την δεκαετία του 1960 υπήρξε μετακίνηση της ελαφράς βιομηχανίας προς τις ασιατικές χώρες . Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας ,από την δεκαετία του 1980 κατέστη δυνατή και η μεταφορά των πλέον ειδικευμένων βιομηχανικών μονάδων ακόμη και σε γειτονικές χώρες χαμηλού κόστους, με αποτέλεσμα η εθνική βιομηχανία που προοριζόταν στην εσωτερική αγορά να υπονομευθεί και να οδηγηθεί στην πτώχευση αποδυναμώνοντας το κράτος οικονομικά. Όσες από τις εθνικές βιομηχανίες επέζησαν ευρίσκονται υπό καθεστώς ανταγωνισμού ενώ οι μεγάλες παγκόσμιες εταιρείες έχουν εξασφαλίσει ουσιαστικά καθεστώς μονοπωλίου. Απελευθέρωση της αγοράς εργασίας με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και προοδευτική κατάργηση των νόμων που εγγυώνται τον κατώτατο μισθό. Γενίκευση της εργασίας περιορισμένου ωραρίου και εισαγωγή της δυνατότητας νόμιμης χρήσης της εποχιακής εργασίας, καθώς και την εθελουσία συνταξιοδότηση ως και την «εθελοντική» μείωση μισθού. Ιδιωτικοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων με το επιχείρημα της βελτίωσης των δημόσιων οικονομικών. Οι προβληματικές δημόσιες επιχειρήσεις εντάσσονται σε πρόγραμμα εξυγίανσης υπό την επίβλεψη των εκπροσώπων των δανειστών . Η ιδιωτικοποίηση συνήθως δεν καταλήγει σε ιδιώτες αλλά σε κρατικούς φορείς άλλων κρατών σε τιμές κατώτερες της αξίας των ιδιωτικοποιημένων αυτών επιχειρήσεων και ενώ τα έσοδα καταλήγουν στην εξυπηρέτηση του χρέους ,το χρηματιστηριακό κεφάλαιο αποκτά τον έλεγχο και την ιδιοκτησία εθνικών πόρων σε εξευτελιστικές τιμές . Τροποποίηση του φορολογικού συστήματος δια της αυξήσεως των φορολογικών συντελεστών με το επιχείρημα της ενδυνάμωσης των κρατικών εσόδων. Αποτέλεσμα του μέτρου αυτού είναι η εξασθένηση της εσωτερικής παραγωγής , η αποδυνάμωση της αγοραστικής ικανότητας και η δυσβάσταχτη οικονομική επιβάρυνση των κοινωνικών ομάδων που ανήκουν στα μεσαία εισοδήματα με αποτέλεσμα να αυξάνεται το ποσοστό της φτώχειας. Μείωση των κοινωνικών δαπανών στην εκπαίδευση και την υγεία, για την εξοικονόμηση πόρων για την εξόφληση του χρέους. Η δημόσια εκπαίδευση στερείται οικονομικών πόρων για την κάλυψη βασικών λειτουργικών αναγκών με ταυτόχρονη μείωση αποδοχών του διδακτικού προσωπικού με συνέπεια εκπαιδευτικά ιδρύματα να παύουν την λειτουργία τους ή να συγχωνεύονται , εκπαιδευτικοί να απολύονται. Στον τομέα της υγείας μέσω της υποβάθμισης των παρεχομένων υπηρεσιών στον τομέα της δημόσιας υγείας ,η τελευταία οδηγείται στην ιδιωτικοποίηση. Για την εναπομένουσα δημόσια υγεία επιβάλλονται μέτρα οικονομικής συμμετοχής του ασφαλισμένου στη δαπάνη κάλυψης είτε των φαρμάκων είτε των παρεχομένων ιατρικών υπηρεσιών ακόμη και από τις κοινωνικές ομάδες που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην επιβάρυνση αυτή. Μεταξύ των αποτελεσμάτων της πολιτικής υγείας χωρίς ανθρώπινο πρόσωπο ( όρο που χρησιμοποίησε η UNICEF) είναι η εξάπλωση των μεταδοτικών νόσων, η αύξηση της παιδικής θνησιμότητας και κακής διατροφής των παιδιών, η αύξηση της θνησιμότητας του πληθυσμού. Η αύξηση της τιμής των καυσίμων ,συνήθως σε υψηλότερα επίπεδα του μέσου όρου σε συνδυασμό με την αύξηση οδικών διοδίων επιδρά αρνητικά στο κόστος παραγωγής της εθνικής βιομηχανίας και γεωργίας με συνέπεια να αποκόπτονται οι παραγωγοί από την εσωτερική τους αγορά προς όφελος των εισαγωγών που καλύπτονται από τον δανεισμό και αυξάνουν το δημόσιο χρέος. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 μεγάλο τμήμα των χρεών μεγάλων επιχειρήσεων και Τραπεζών μεταφέρονταν συστηματικά στην επιβάρυνση του Κράτους στο οποίο ανήκαν και μετατρεπόντουσαν σε δημόσιο χρέος το οποίο επιβάρυνε τον φορολογούμενο. Το στοιχείο αυτό μαζί με την αναπτυξιακή πολιτική που εφαρμόσθηκε και που αντί να δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας απέβλεπε στην χρηματοδότηση της συγχώνευσης μεγάλων εταιριών ή την δημιουργία τεχνολογιών που η εφαρμογή τους μείωνε την ανάγκη σε εργατικό δυναμικό, αποτέλεσαν την βασική αιτία της οικονομικής κρίσης που διέρχονται σήμερα τα κράτη. Η παγκοσμιοποίηση της φτώχειας συμβάλει στην ελαχιστοποίηση του κόστους παραγωγής σε παγκόσμιο επίπεδο και η παγκόσμια ανεργία αποτελεί τον μοχλό αύξησης πλουτισμού του χρηματιστηριακού κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο, επιτρέποντας το να μετακινείται από χώρα σε χώρα. Οι δανειστές των Κρατών κατέχουν πλέον την πραγματική εξουσία να καθορίζουν την οικονομική και κοινωνική πολιτική των κρατών αυτών των οποίων η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία αποτελεί παρωδία εξουσίας καθ’ όσον της στερεί την δυνατότητα άσκησης εθνικής πολιτικής στα θέματα αυτά. Ο χρηματιστηριακός καπιταλισμός μέσω των διεθνών οργανισμών που τον εκπροσωπούν παρέχει τα δάνεια στα κράτη εφ’ όσον τα τελευταία αποδέχονται ένα πρόγραμμα οικονομικής σταθερότητας και δομικών αλλαγών. Οι δανειακές συμφωνίες(μνημόνια) εμπεριέχουν κατευθυντήριες γραμμές και τεχνικές συμβουλές τις οποίες είναι υποχρεωμένη η κυβέρνηση του κράτους να εφαρμόσει. Οι επιδόσεις του τελευταίου παρακολουθούνται τριμηνιαία από τους Οργανισμούς του Χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και το δάνειο καταβάλλεται σε πολλές δόσεις οι οποίες μπορεί να ανασταλούν αν το κράτος δεν εφάρμοσε τις εκάστοτε ζητηθείσες μεταρρυθμίσεις. Πολλά κράτη υποχρεώθηκαν να στείλουν επιστολές προθέσεων ή πλαίσιο προγραμματικών πολιτικών , κείμενα τα οποία συνήθως έχουν συνταχθεί από τους επιβλέποντες την δανειακή σύμβαση Οργανισμούς και ενδύονται με κυβερνητική υπογραφή του αιτούντος το δάνειο κράτους. Οι συμφωνίες αυτές αποκλειστικό σκοπό έχουν να εξασφαλίσουν την καταβολή του χρέους στου δανειστές και στόχο να κρατήσουν το χρεωμένο κράτος μέσα στον δανειακό «κλοιό» υπό την επίβλεψη των δανειστών. Στην περίπτωση ασυνέπειας του κράτους οι Διεθνείς Οργανισμοί που εξυπηρετούν το χρηματιστηριακό κεφάλαιο διαθέτουν τα μέσαnσοβαρής οικονομικής αναταραχής της εθνικής του οικονομίας. Τέτοια μέσα είναι το πάγωμα κάθε δυνατότητας διεθνούς δανεισμού του κράτους «ταραξία», προκαλώντας ταυτόχρονα πάγωμα του διεθνούς του εμπορίου. Από τα ανωτέρω συνοπτικώς αναφερθέντα προκύπτει το ερώτημα αν καθίσταται δυνατόν να αποτραπεί το μοντέλο διακυβέρνησης που προσπαθεί να επιβάλει ο χρηματιστηριακός καπιταλισμός στα κράτη. Η απάντηση είναι ότι απαιτείται η επιβολή κανονισμού λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος καθ’ όσον μέχρι σήμερα είναι αρρύθμιστο. Θα πρέπει επίσης να υπάρξει μείωση του εξωτερικού χρέους των ανεπτυγμένων οικονομικά κρατών και απόσβεση αυτού των υπό ανάπτυξη. Επίσης, θα πρέπει να υπάρχει διαφάνεια στο Τραπεζικό σύστημα με κατάργηση της υποχρέωσης ανάληψης από το κράτος των τραπεζικών χρεών με επιβολή ελέγχου των ιδιωτικών τραπεζών για τις χρηματιστηριακές τους συναλλαγές ώστε να διασφαλίζονται οι καταθέτες. diplomatikoperiskopio.com