Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Εξοχότατη, αν ήμουν στη θέση σας θα έλεγα “να πάει στο διάολο αυτή η απαίσια χώρα”» Αναρτήθηκε από admin στις 31/5/12 • Κατηγοριοποιήθηκε ως Ειδησεις • 20 views (σχόλιο) Η επιστολή Τζήμερου στην Άνγκελα Μέρκελ «Να πάει στο διάβολο αυτή η απαίσια χώρα». Αυτό θα έλεγε ο επικεφαλής του κόμματος «δημιουργία, ξανά!» Θ. Τζήμερος αν ήταν στη θέση της Α. Μέρκελ., όπως ο ίδιος αποκαλύπτει στη Γερμανίδα καγκελάριο στη επιστολή που της απηύθυνε, στην οποία την αποκαλεί «Εξοχοτάτη». Να σημειωθεί ότι την επιστολή ο κ. Τζήμερος την είχε στείλει στις 20 Οκτωβρίου του 2011και τώρα δόθηκε ολόκληρη στη δημοσιότητα. Διαβάστε την επιστολή «Εξοχότατη, Σας ευχαριστούμε για τις προσπάθειες που κάνετε να προσφέρετε αίμα στην Ελλάδα, για να βγει από την εντατική, αλλά, όπως διαπιστώνετε κάθε μέρα, δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα η αιμορραγία: το διεφθαρμένο, σπάταλο, και εχθρικό σε κάθε προσπάθεια παραγωγής, κράτος. Αν δεν έχετε βρεθεί σε ελληνική υπηρεσία ζητώντας ένα οποιοδήποτε πιστοποιητικό δεν μπορείτε να φανταστείτε ούτε τον βαθμό της διαφθοράς ούτε την έκταση του παραλογισμού αυτού του καφκικού μηχανισμού. Το κράτος αυτό που αποτελείται κατά κύριο λόγο από τους πρώην αφισοκολλητές των δύο κομμάτων τρώει, όπως ο γύπας στην τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης», τα σπλάχνα του παραγωγικού δυναμικού αυτής της χώρας. Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες: Ελλάδα δεν είναι μόνο οι απατεώνες πολιτικοί και οι γραφειοκράτες που μας έχουν κάνει να ντρεπόμαστε για τη χώρα μας. Η Ελλάδα έχει ένα τεράστιο δυναμικό ευφυών, δημιουργικών, εργατικών και ηθικών ανθρώπων που στραγγαλίζονται κάθε μέρα από την κομματική μαφία. Αν στην Ιταλία η Μαφία έχει συναλλαγές με το κράτος, στην Ελλάδα, Μαφία είναι το ίδιο το κράτος! Όλα αυτά τα χρόνια, οι πολιτικοί σε συνεργασία με τους εργολάβους δημοσίων έργων που είναι παράλληλα ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, κλέβουν ασύστολα τις επιδοτήσεις της Ε.Ε. και τους φόρους όσων Ελλήνων δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν, ενώ προσφέρουν εξοργιστική ασυλία σε κάθε γκάγκστερ του συναφιού τους. Τι θα κάνατε εσείς αν ακούγατε τον εφοριακό που ήρθε στην επιχείρησή σας για έλεγχο και τα βρήκε όλα άψογα, να σας λέει ότι είναι αδύνατον να γυρίσει στην εφορία με «άδεια χέρια» και ότι πρέπει οπωσδήποτε να γράψει πρόστιμο και να πάρει κι αυτός τη μίζα του; Κι όμως, υπάρχουν πολλοί πρώην δημόσιοι υπάλληλοι που παραιτήθηκαν γιατί δεν άντεχαν να περνούν όλη τη ζωή τους σε ένα γραφείο χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτε, παρά μόνο ρουσφέτια διορισμών και παρανομιών με την ευλογία του πολιτικού τους προϊσταμένου! Δεν υπάρχει ούτε ένας τομέας σήμερα στην Ελλάδα που να θυμίζει δυτικοευρωπαϊκή χώρα. Η Παιδεία, το μέλλον κάθε χώρας είναι πεδίο αισχρής συναλλαγής καθώς οι φοιτητές με νόμο του Ανδρέα Παπανδρέου που μόλις τώρα καταργήθηκε, ψήφιζαν για τους Πρυτάνεις και πουλούσαν τις ψήφους τους με αντάλλαγμα τα θέματα στις εξετάσεις και τις θέσεις για τις διδακτορικές διατριβές. Οι αγρότες όλα αυτά τα χρόνια, με πολιτική κάλυψη, εξαπατούσαν την Ε.Ε εμφανίζοντας εκτάσεις που δεν καλλιεργούσαν και ψεύτικη παραγωγή για να εισπράττουν τις επιδοτήσεις, ενώ τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων αντί να αξιοποιηθούν στην αναμόρφωση των καλλιεργειών και στον εκσυγχρονισμό της παραγωγής γινόντουσαν πολυτελή αυτοκίνητα και γλέντια στα νυχτερινά κέντρα της επαρχίας. Σε ένα τέτοιο όργιο παρανομίας δεν είναι καθόλου περίεργο που ο μεγαλύτερος παράνομος στην Ελλάδα είναι το ίδιο το κράτος μη εφαρμόζοντας τους νόμους που το ίδιο ψηφίζει. Δεν πληρώνει ποτέ εμπρόθεσμα, οδηγώντας επιχειρήσεις σε κλείσιμο και επιχειρηματίες στην αυτοκτονία (κυριολεκτικά: αναφέρομαι σε πραγματικά περιστατικά) δεν τηρεί τις συμφωνίες του, δεν επιστρέφει το ΦΠΑ (χρωστάει αυτή τη στιγμή 6 δις ευρώ) ενώ αν κάποιος πολίτης στραφεί νομικά εναντίον του εξοντώνεται οικονομικά από την «Δικαιοσύνη» η οποία χρειάζεται 20 περίπου χρόνια για να ολοκληρώσει μια απλή αίτηση αποζημίωσης. Ξέρετε ότι υπάρχουν ιδιωτικές εκτάσεις που το κράτος έχει δεσμεύσει για απαλλοτρίωση το 1990 και ακόμα δεν έχει αποζημιώσει τους ιδιοκτήτες της, παρότι υπάρχει νόμος που το υποχρεώνει να το κάνει; Ταυτόχρονα εδώ και χρόνια, τις δημόσιες εκτάσεις τις οικειοποιούνται και τις πωλούν συμμορίες κρατικών υπαλλήλων στις πολεοδομίες και τις δασικές υπηρεσίες σε συνεργασία με επίορκους δικηγόρους, συμβολαιογράφους και πολιτικούς «νονούς». Είναι τόσο μεγάλα τα έσοδα των διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών που διευθυντές εφοριών με πολύ «ψωμί» αφού πρώτα έτρωγαν όσα μπορούσαν, λίγο πριν συνταξιοδοτηθούν έβγαζαν στη δημοπρασία τη θέση τους την οποία πουλούσαν σε όποιον διευθυντή «φτωχής» εφορίας έδινε την μεγαλύτερη προσφορά! Τυπικά η πώληση καλύπτονταν με αμοιβαία μετάθεση. Κανένας ηθικός και αξιοπρεπής άνθρωπος δεν δέχεται να εργαστεί σε τέτοιο περιβάλλον. Έτσι, ο Δημόσιος Τομέας καταλήφθηκε από τους κομματικούς στρατούς οι οποίοι, ανεξάρτητα από το κόμμα στο οποίο ανήκουν, έχουν κοινά χαρακτηριστικά: θεωρούν ότι πληρώνονται επειδή υποστηρίζουν τον βουλευτή που τους διόρισε και όχι επειδή οφείλουν να προσφέρουν υπηρεσίες στο κοινό οι περισσότεροι είναι αμόρφωτοι και χαμηλής νοημοσύνης, χωρίς καμία ικανότητα αλλά και διάθεση για εργασία έχοντας στενή επαφή με την εξουσία λειτουργούν υπεράνω νόμων και αισθάνονται πως ό,τι κι αν κάνουν οι πολιτικοί φίλοι τους θα τους καλύψουν οι πιο πονηροί από αυτούς εκμεταλλεύονται την πολυνομία και τη δαιδαλώδη γραφειοκρατία για να στήσουν συμμορίες κλοπής εκατομμυρίων από τα ταμεία του Δημοσίου ενώ οι λιγότερο δικτυωμένοι απαιτούν από τους πολίτες χρήματα απλώς και μόνο για να κάνουν τη δουλειά τους. Αυτό τον παράνομο, αλλά ευρύτατα διαδεδομένο χρηματισμό ο λαός τον βάφτισε «γρηγορόσημο». Αν δεν πληρωθεί στον υπάλληλο, η υπόθεση του πολίτη θα αφεθεί να λιμνάσει στο απέραντο τέλμα της γραφειοκρατίας για χρόνια ή και δεκαετίες! Είναι προφανές ότι το ΣΥΜΦΕΡΟΝ του πολιτικού κόσμου είναι να διατηρεί αυτό το καθεστώς εκβιασμών και παρανομίας. Δύο περιπτώσεις, τα αυθαίρετα και οι φοροδιαφυγή είναι case studies. Επιτρέψτε μου, να αναφερθώ εκτενέστερα, γιατί η ουσία κρύβεται και στις λεπτομέρειες. Αυθαίρετα Στην Ελλάδα ουδέποτε υπήρξε χωροταξικός σχεδιασμός. Τα πρώτα αυθαίρετα χτίστηκαν μετά τον εμφύλιο, στη δεκαετία του ’50 κυρίως από κυνηγημένους αριστερούς που έφυγαν από την επαρχία και προσπαθούσαν να φτιάξουν τη ζωή τους όπως – όπως στην ανωνυμία της Αθήνας. Όμως στη συνέχεια αυθαίρετα έχτιζαν οι πάντες, παντού: σε παραλίες, σε δάση, σε δημόσια γη, σε καμένες εκτάσεις, ή καταπατώντας ιδιοκτησίες άλλων που δεν μπορούσαν να ελέγχουν συχνά τα οικόπεδά τους διότι ήταν π.χ. μετανάστες στην Αμερική. Πολλά από αυτά εξυπηρετούν πραγματικές οικιστικές ανάγκες: η Αθήνα του 2011 προφανώς δεν μπορεί να έχει τα όρια της Αθήνας του 1950 και ο πλεονάζων πληθυσμός κάπου θα πρέπει να στεγαστεί. Ποτέ όμως το επίσημο κράτος δεν όρισε πού και πώς μπορείς να χτίσεις και πού όχι. Η Ελλάδα είναι άλλωστε η μοναδική χώρα της Ε.Ε. που δεν διαθέτει ακόμα Εθνικό Κτηματολόγιο. Κάθε φορά, μάλιστα που κάποιος πολιτικός, μεμονωμένα, αναλάμβανε σχετική πρωτοβουλία, όπως το 1983 ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης, αποπέμπονταν από την κυβέρνηση. Παράξενο; Καθόλου! Τα αυθαίρετα είναι εδώ και 30 χρόνια μια τεράστια βιομηχανία με πολλά δις ευρώ ετήσιο τζίρο – φυσικά μαύρο, τον οποίο καρπώνονται οι συμμορίες σε πολεοδομίες, νομαρχίες, Δήμους, Δασαρχεία, Υπηρεσίες Ηλεκτρισμού, Ύδρευσης, Αποχέτευσης κ.λ.π. για να κάνουν τα «στραβά μάτια». Μάλιστα, σε περιοχές αυθαιρέτων, υπάρχουν και διαφημίσεις μεσολαβητών που θα «κανονίσουν το θέμα» με την ΔΕΗ την ΕΥΔΑΠ κ.λ.π.! Αλλά και το ίδιο το κράτος χρησιμοποιεί τους αυθαίρετους οικιστές ως ομήρους κάθε φορά που χρειάζεται πρόσθετα έσοδα. Σύμφωνα με τον νόμο Τρίτση του 1983 καθορίζονταν με σαφήνεια και αυστηρότητα οι όροι νομιμοποίησης των μέχρι τότε αυθαιρέτων ενώ όλα τα αυθαίρετα από εκείνη την ημερομηνία και μετά, θεωρούνται κατεδαφιστέα. Όμως από το 1983 έχει υπολογιστεί ότι μόνο στην Αττική έχουν χτιστεί 100.000 αυθαίρετα. Πόσα κατεδαφίστηκαν; Κανένα! Κάθε 5-6 χρόνια παίζεται το ίδιο έργο: μια κυβέρνηση που χρειάζεται χρήματα λέει «ως εδώ, πληρώστε για να σώσετε τα σπίτια σας, αλλά από δω και μπρος όλα θα κατεδαφίζονται». Ακόμα και η σημερινή «εκσυγχρονιστική», υποτίθεται κυβέρνηση το ίδιο ακριβώς έκανε: δημιούργησε τον Απρίλιο του 2010 μια υπηρεσία κατεδαφίσεως αυθαιρέτων, η οποία πήγε με τον πρωθυπουργό επικεφαλής και με όλα τα τηλεοπτικά συνεργεία και κατεδάφισε ένα νυχτερινό κέντρο! Αυτό ήταν όλο! Στη συνέχεια σκέφτηκαν ότι χρειάζονται χρήματα και επανέλαβαν το ίδιο κόλπο με τους ιδιοκτήτες αυθαιρέτων: πληρώστε για να μην σας ενοχλήσουμε! Μάλιστα είναι τέτοια η ξεφτίλα και του επίσημου Κράτους, που σε όσους πληρώσουν δεν θα δώσουν χαρτιά νομιμοποίησης, αλλά αναστολή κατεδάφισης για 30 χρόνια! Και μέσα σ’ όλα αυτά έρχεται μια απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που θεωρεί όλα τα αυθαίρετα μετά τον νόμο Τρίτση του 1983 κατεδαφιστέα και αντισυνταγματικούς τους νόμους όλων των ετών από το 1983 και έπειτα που τα νομιμοποιούσαν έναντι είσπραξης προστίμου! Η απόλυτη σχιζοφρένεια! Φοροδιαφυγή Σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο, φόρους πληρώνεις όχι επειδή το όρισε ο Μωυσής με τις 10 εντολές, αλλά για να χρηματοδοτείς τις Δημόσιες Υπηρεσίες οι οποίες υποτίθεται εξυπηρετούν και προστατεύουν τον πολίτη. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με επίσημες έρευνες, το 85% των φόρων καταλήγουν σε παράνομους διορισμούς σπατάλες και μίζες. Ένας δρόμος κοστίζει 6 φορές περισσότερο απ’ όσο ένας αντίστοιχος των ίδιων προδιαγραφών σε κάποιο άλλο κράτος της Ε.Ε. Όσο για το τι είδους Υπηρεσίες προσφέρονται στους πολίτες, έχω ήδη γράψει αρκετά. Το ίδιο το φορολογικό είναι τερατωδώς άδικο, παράλογο και αντιφατικό, και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά αλλάζει κάθε λίγους μήνες (μέσα στο 2011 ψηφίστηκαν 11 φορολογικά νομοσχέδια!). Οι εφοριακοί και να θέλουν δεν μπορούν να μάθουν όλες αυτές τις αλλαγές, ενώ ο ο πολίτης αισθάνεται όπως κάθε θύμα ένοπλης συμμορίας εκβιαστών: πρέπει να πληρώσει γιατί το Κράτος θα του κάνει κακό αν δεν πληρώσει, ξέροντας ότι τα χρήματά του θα καταλήξουν στις τσέπες των φίλων του κόμματος και στις βίλες των πολιτικών. Επίσης πρέπει να κρατήσεις χρήματα για να πληρώσεις τον εφοριακό που θα σου κάνει έλεγχο, τον γιατρό που θα σε εγχειρήσει, τον υπάλληλο που θα σε «εξυπηρετήσει». Έτσι η φοροδιαφυγή έχει και λογικό και ηθικό έρεισμα, σαν τα χρήματα που αρνείται να δώσει ένας Σικελός στην Μαφία. Επίσης, η κυρίαρχη ιδεολογία που επέβαλαν το ΠΑΣΟΚ, τα σταλινικά κόμματα της αριστεράς, αλλά ασπάσθηκε και η λαϊκίζουσα Νέα Δημοκρατία είναι πως επιχειρηματίας = εχθρός του λαού και κέρδος = κλοπή. Σε κανένα άλλο μέρος της Ευρώπης (τουλάχιστον) το επιχειρείν δεν αντιμετωπίζεται με τέτοια εμφανή εχθρότητα. Η πολυνομία, οι 100 φορείς που είναι αρμόδιοι και θα πρέπει να πάρεις τις υπογραφές τους για να φτιάξεις έναν στάβλο, τα στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που αντιτίθενται σε οτιδήποτε χαλάει τη νιρβάνα τους, οι οικολόγοι που θα ανακαλύψουν ότι οι έλικες των ανεμογεννητριών ενοχλούν τις μέλισσες (ναι, έτσι έγινε!) και θα καταθέσουν προσφυγή, τα δικαστήρια που για να μην φανούν «φίλοι του κεφαλαίου» θα διατάξουν αναστολή των εργασιών έχουν διώξει δισεκατομμύρια επενδύσεων από αυτή τη χώρα. Όσες επιχειρήσεις καταφέρνουν και λειτουργούν υφίστανται διαρκή πόλεμο από την απίστευτα παράλογη νομοθεσία (μπορώ να σας ενημερώσω για εκατοντάδες νόμους που θα ζήλευε κι ο Ιονέσκο!) τους ελεγκτές που θέλουν το λάδωμά τους, ενώ το θεσμικό πλαίσιο, που αλλάζει συνεχώς, δεν τους αφήνει να ξέρουν τι θα ξημερώσει αύριο. Επιπλέον, αντί η κυβέρνηση να επιβραβεύει όσους δηλώνουν τα εισοδήματά τους, τους απομυζεί κάθε φορά που χρειάζεται έσοδα με έκτακτους φόρους, απίθανες εισφορές και ληστρικά ποσοστά φορολόγησης. Είναι χαρακτηριστικό το απόλυτα ανήθικο και βλακώδες, μακροοικονομικά, σύστημα της «περαίωσης» – ελληνική πατέντα: επειδή το Κράτος δεν μπορεί ούτε να εισπράξει ούτε να ελέγξει, κάθε 2-3 χρόνια λέει στους φορολογούμενους: ελάτε να πληρώσετε ένα ποσό για κάθε έτος και δεν θα σας ελέγξουμε! Αλλά αυτή θα είναι η τελευταία φορά που το κάνουμε αυτό. Το κάνουν κάθε 2-3 χρόνια! Είναι προφανές ότι όσοι έχουν αποκρύψει μεγάλα εισοδήματα πληρώνουν ευχαρίστως, όσοι έχουν κρύψει λίγα πληρώνουν με δυσφορία, ενώ όσοι δήλωσαν τα πάντα αισθάνονται ακόμα μια φορά εξαπατημένοι, ενώ έχουν επιπλέον και τον φόβο του ελέγχου που δεν υπάρχει περίπτωση να φύγει χωρίς «κάτι να πάρει». Ουσιαστικά, το ίδιο το κράτος σε ωθεί στη φοροδιαφυγή. Κι όμως το να πιαστούν οι κραυγαλέες τουλάχιστον περιπτώσεις (μεγαλογιατροί, μεγαλοδικηγόροι, ελεύθεροι επαγγελματίες, συνδικαλιστές) είναι πάρα πολύ απλό: αρκεί η διασταύρωση των περιουσιακών στοιχείων με τις φορολογικές δηλώσεις και το άνοιγμα των τραπεζικών λογαριασμών. Γιατί δεν το αποφασίζει καμία κυβέρνηση; Διότι πολύ δύσκολα θα αποφύγουν το άνοιγμα και των δικών τους λογαριασμών! Οπότε θα ξηλωθεί όλο το πουλόβερ της διαφθοράς και της διαπλοκής! Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ένας δημοσιογράφος άρχισε να βιντεοσκοπεί με κρυφή κάμερα περιπτώσεις διαφθοράς κρατικών λειτουργών, η Βουλή αντέδρασε με πρωτοφανή ταχύτητα ψηφίζοντας νόμο που απαγορεύει την δημοσιοποίηση αυτού του υλικού, ορίζει ότι τα δικαστήρια δεν θα το λαμβάνουν υπόψη και τιμωρεί τον δημοσιογράφο για παράνομη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων! Αν μάλιστα η δημοσιογραφική έρευνα ενοχλήσει περισσότερο, η λύση είναι η δολοφονία, όπως συνέβη πρόσφατα με τον αμφιλεγόμενο αλλά ενοχλητικό για πολλούς Σ. Γκιόλια. Μόλις τώρα, η είσοδος μηχανογραφικών συστημάτων σε κάποιους τομείς της Δημόσιας Διοίκησης (οι περισσότερες Υπηρεσίες δεν διαθέτουν καν μηχανογράφηση) αποκάλυψε απίστευτα πράγματα. 4500 πεθαμένοι (κάποιοι από το 1975!) συνέχιζαν να πληρώνονται! Είναι τέτοια η αδιαφορία των Δ. Υπαλλήλων, που κανένας δεν αναρωτήθηκε, από περιέργεια έστω, ποιος είναι αυτός ο παππούς που, με χρονολογία γέννησης 1890, είναι ακόμα ακμαίος και πηγαίνει στην Τράπεζα κάθε μήνα να εισπράξει τη συνταξή του! Τώρα μάθαμε επίσης για τη βιομηχανία παραγωγής δήθεν «αναπήρων» με συμμετοχή γιατρών και νομαρχιακών υπαλλήλων που έφτασε να δώσει σύνταξη τυφλού σε τερματοφύλακα ποδοσφαιρικής ομάδας! Ωστόσο κανένας ακόμα δεν έχει θίξει τις συντάξεις που δίδονται σε ανύπαντρες κόρες αξιωματικών, σε όλη τους τη ζωή, ακόμα κι αν εργάζονται! Ούτε τις συντάξεις σε δήθεν αντιστασιακούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίοι τότε δεν είχαν καν γεννηθεί! Εξακολουθούν να συνταξιοδοτούνται: γυναίκες που δούλεψαν μόλις 15 χρόνια αν είναι μητέρες έστω και ενός παιδιού, 45άρηδες στρατιωτικοί, 55 ετών δημόσιοι υπάλληλοι, επειδή, λέει, έχουν «ώριμο» δικαίωμα, την ίδια στιγμή που η χώρα βουλιάζει από τα χρέη. Ο ελληνικός στρατός έχει περισσότερους συνταξιούχους στρατηγούς από τον στρατό των HΠΑ! Μια τέτοια κρατική «φιλοσοφία» είναι επόμενο να αδιαφορεί παντελώς για την προστασία της Δημόσιας περιουσίας. Πριν μερικές μέρες, στον καταχρεωμένο ΟΣΕ, συνέβη μια απίστευτη κλοπή: άγνωστοι (;) έκλεψαν έξι ολόκληρες ντιζελάμαξες, κάθε μία από τις οποίες ζυγίζει 50 τόνους, βαγόνια αλλά και δεκάδες μέτρα σιδηροτροχιάς! Οι κλέφτες τα τεμάχισαν όλα αυτά, με σκοπό την εκποίησή τους ως σκραπ, χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανένας! Η λέξη τιμωρία απουσιάζει από το λεξιλόγιο της Δημόσιας Διοίκησης. Είναι χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις που αναφέρει στην πρόσφατη έκθεσή του, ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρος Ρακιντζής, ένας δραστήριος και τίμιος Ανώτατος Δικαστικός, που προσπαθεί να φωτίσει, τουλάχιστον, αυτό το καρκίνωμα: - Παθολόγος Γενικού Νοσοκομείου του Εθνικού Συστήματος Υγείας, εγκατέλειπε τη θέση του, αφήνοντας παράνομα ως αντικαταστάτη, ειδικευόμενο γιατρό, με μικρότερη εμπειρία. Ως αποτέλεσμα, ασθενής που εισήχθη με πονοκέφαλο πέθανε λόγω λανθασμένης διάγνωσης. Ποινή: Καμία! - Υπάλληλος δήμου, ελεγκτής εσόδων-εξόδων παραπέμφθηκε για έλλειμμα 59.200.000 ευρώ στη διαχείριση του Γραφείου Παρακαταθηκών και Δανείων. Ποινή: Καμία! - Υπάλληλος πανεπιστημίου, υπεύθυνος για την παραλαβή πετρελαίου, παρήγγειλε τεράστιες ποσότητες τις οποίες έκλεβε και πουλούσε στην αγορά. Η ζημιά που προκάλεσε στο Πανεπιστήμιο ήταν 7.000.000 ευρώ! Ποινή: Καμία! - Δύο ελεγκτές εσόδων-εξόδων έκλεψαν περισσότερα από 18 εκατομμύρια ευρώ το διάστημα 1996 έως και το 2001! Ποινή: 6 μήνες προσωρινή παύση από τα καθήκοντά τους! Το γιατί αυτές οι εξαιρετικά σοβαρές περιπτώσεις διαφθοράς έμειναν ατιμώρητες από τις Δημόσιες Υπηρεσίες που υπέστησαν τη ζημία, είναι προφανές: οι συνένοχοι είναι περισσότεροι και σε υψηλότερα κλιμάκια Διοίκησης. Ο υπάλληλος που εμφανίζεται ότι έχει την ποινική ευθύνη συνήθως είναι ένα «χαμηλόβαθμο» στέλεχος της συμμορίας και «νονοί» είναι οι διευθυντές του, αυτοί που θα έπρεπε τιμωρήσουν τη διαφθορά! Το εντυπωσιακό είναι ότι ο κ. Ρακιντζής επί σειρά ετών υποβάλλει ανάλογες εκθέσεις προτείνοντας θεσμικές αλλαγές για να μην υπάρχει πρόσφορο έδαφος διαφθοράς. Καμία από τις προτάσεις του δεν υιοθετήθηκε από το Κράτος! Είναι τόσο βαθειά ριζωμένη στους Δημόσιους ληστές η αντίληψη ότι «τα χρήματα του κράτους είναι δικά μου» που ακόμα και οι τελευταίες οριζόντιες μειώσεις μισθών του επέβαλε η Κυβέρνηση στο μισθολόγιο των Δημοσίων Υπαλλήλων είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση των δαπανών μισθοδοσίας στα περισσότερα Υπουργεία! Σας φαίνεται περίεργο; Δεν είναι καθόλου: οι υπάλληλοι φρόντισαν να υπερκαλύψουν την απώλεια των εσόδων τους υπογράφοντας μεταξύ τους βεβαιώσεις ότι συμμετείχαν σε επιτροπές, ότι δούλευαν υπερωριακά, εκτός έδρας κ.λ.π. – κόλπο διαδεδομένο στους ληστές της Δημόσιας Διοίκησης. Διευθύντρια του υπουργείου Υγείας συμμετείχε με αμοιβή σε 31 επιτροπές(!) καταγράφει σε έκθεσή του ο κ. Ρακιντζής. Διαπιστώθηκε, επίσης, η ύπαρξη πλήθους επιτροπών και υποεπιτροπών στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και στο υπουργείο Υγείας, οι οποίες δεν είχαν αντικείμενο εργασίας… Μάλιστα είναι τέτοιο το θράσος τους που το κύκλωμα εξέδιδε βεβαιώσεις συμμετοχής σε επιτροπές ακόμα και τις ημέρες της κανονικής τους άδειας! Δεν μπήκαν καν στον κόπο να δουν πότε απουσίαζε ο καθένας! Και γιατί να ενδιαφερθούν; Παίρνουν παράδειγμα από τους ηγέτες τους: σύμφωνα με τα όσα ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Πάγκαλος, ο Δημόσιος Οργανισμός ΑΓΡΟΓΗ, από το 1998 μέχρι το 2009 είχε μόλις 73 υπαλλήλους και, ξαφνικά, μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο λίγο πριν τις εκλογές του 2009, απέκτησε άλλους 269! Ποιος ήταν υπεύθυνος γι’ αυτή την εξώφθαλμη παρανομία; Ο Υπουργός Δικαιοσύνης (2008) και Αγροτκής Ανάπτυξης (2009) της Ν. Δημοκρατίας Σωτήρης Χατζηγάκης! Στην Ελλάδα δεν έχει βρωμίσει μόνο το κεφάλι του ψαριού αλλά όλη η κρατική θάλασσα! “Ευτυχώς που δουλεύουμε με βάρδιες και δεν χτυπάμε κάρτα, οπότε κάποιοι μπορεί να έρχονται σπανίως στα γραφεία. Διότι αν κάποια μέρα έρθουμε όλοι μαζί, όχι μόνο θα μείνουμε πολλοί όρθιοι, αλλά θα δημιουργηθεί…μποτιλιάρισμα στο Σύνταγμα και η ουρά των αυτοκινήτων που θα περιμένουν να μπουν στο υπόγειο πάρκινγκ της Βουλής θα σχηματίζει χιλιόμετρα…”, ανέφερε συνδικαλιστής σε παλαιότερο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Το Βήμα», αναφερόμενος στους…άπειρους συναδέλφους του στη Βουλή! Νομίζετε ότι έπαψαν οι διορισμοί στη Βουλή των συγγενών των βουλευτών; Λάθος! Με την 3987/2708/22-3-2010 κοινή απόφαση της κ. Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου και του προέδρου της Βουλής κ. Φίλιππου Πετσάλνικου, διορίστηκε στη Βουλή χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένο αντικείμενο και χωρίς προκήρυξη διαγωνισμού, η δακτυλογράφος στο Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος «Σωτηρία», κ. Σοφία Ανδριτσοπούλου, ως μόνιμη πλέον υπάλληλος της Βουλής, με Α΄ βαθμό. Σας θυμίζω ότι την περίοδο της πρόσληψης η κοινή γνώμη συγκλονιζόταν από τις αποκαλύψεις για το όργιο προσλήψεων στη Βουλή και για τα προκλητικά προνόμια των χιλιάδων υπαλλήλων της – όλοι τους συγγενείς βουλευτών, τους οποίους, σε πλήρη αντίθεση με το δημόσιο αίσθημα, υπερασπίζονται οι πολιτικοί συγγενείς τους. Η κ. Σ. Ανδριτσοπούλου είναι η σύζυγος του βουλευτή Λακωνίας του ΠΑΣΟΚ κ. Λεωνίδα Γρηγοράκου. Ποιος θα σπάσει αυτό το απόστημα; Όχι αυτοί που το δημιούργησαν! Αλλά ακόμα κι αν το ήθελε, κανένα από τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει το σύστημα. Διότι η διοίκηση μιας χώρας απαιτεί την ύπαρξη στη Δημόσια Διοίκηση 2000 ανώτερων κρατικών στελεχών που θα αναλάβουν να προωθήσουν και να επιβάλλουν όπου χρειαστεί τις μεταρρυθμίσεις. Ούτε η Δημόσια Διοίκηση ούτε τα κόμματα τους διαθέτουν. Τόσα χρόνια αναξιοκρατίας και διαφθοράς έχουν απομακρύνει τους σοβαρούς ανθρώπους από την δημόσια ζωή. Δεν είναι τυχαίο ότι και τα δύο κόμματα παρουσιάζουν τα ίδια στελέχη εδώ και 20 χρόνια. Ποιος σοβαρός άνθρωπος δέχεται να συναλλάσσεται με κομπιναδόρους, να συζητάει με ανόητους και να παλεύει μάταια με τον πιο παράλογο γραφειοκρατικό μηχανισμό της υφηλίου μετά την πτώση του Ανατολικού Μπλοκ; Είναι χαρακτηριστική η επιλογή διοικητών νοσοκομείων από τη σημερινή κυβέρνηση: ούτε ένας στους τρεις δεν έχει διοικητική εμπειρία και ούτε ένας στους δέκα σχετική εκπαίδευση. Ως διοικητές επιλέχθηκαν θεολόγος, φιλόλογος, γεωλόγος, εκπαιδευτικός, ναυπηγός, διαιτολόγος, στρατιωτικός χημικός, τελωνειακός, ηλεκτρολόγος… Και ο Γιώργος; Τι κάνει ο Γιώργος με την διεθνή κουλτούρα και το εκσυγχρονιστικά οράματα; Ο Γιώργος Παπανδρέου ακόμα και να θέλει να αλλάξει το σκηνικό (δεν έχει δείξει καμία ανάλογη πρόθεση) δεν μπορεί. Τον εμποδίζει το ίδιο του το κόμμα – ακόμα και οι άνθρωποι του περιβάλλοντός του! Είναι μάλλον τίμιος και καλών προθέσεων αλλά δεν διαθέτει την πυγμή του ηγέτη. Θα ήταν καλός ενδεχομένως για πολιτικός της Σουηδίας ή του Καναδά, όμως είναι απολύτως ακατάλληλος για να τα «βάλει» με τα πιτ-μπουλ που εξέθρεψε ο κομματικός μηχανισμός του πατέρα του. Στηρίζεται σε όσους θα έπρεπε να αποκλείσει για πάντα από την πολιτική ζωή – ακόμα και να στείλει στη φυλακή. Ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ο άνθρωπος που λίγο έλειψε να γίνει πρωθυπουργός, ήταν γνωστό σε όλη την επιχειρηματική «πιάτσα» ότι χρηματίζονταν. Οι πάντες το ήξεραν – προφανώς το ήξερε και ο Γιώργος Παπανδρέου, αλλά τον «τιμώρησε» αποκλείοντάς τον από το ψηφοδέλτιο στις προηγούμενες εκλογές. Τέτοια αυστηρότητα! Κι επειδή όλοι είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά, ο ένας «κρατάει» τον άλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κατάπτυστος νόμος περί ευθύνης υπουργών που παραγράφει σε 5 χρόνια κάθε αξιόποινη πράξη όχι μόνο των Υπουργών αλλά και των συνεργατών τους (!), βάσει του οποίου έχουν παραγραφεί οι ποινικές ευθύνες και του Άκη και των νεοδημοκρατών, ψηφίστηκε και από τα δύο κόμματα εξουσίας και ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας του Β. Βενιζέλου, του σημερινού Υπουργού Οικονομικών και του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης και σημερινού Προέδρου της Βουλής, Φίλιππου Πετσάλνικου! Μη σας κάνει εντύπωση γιατί δεν υπάρχει συναίνεση των πολιτικών στην Ελλάδα. Η εξήγηση είναι απλή: γιατί ουδέποτε οι διαφορές τους ήταν ιδεολογικές. Πάντα, η εκάστοτε αντιπολίτευση, αντιδρούσε σε κάθε θέση της εκάστοτε κυβέρνησης μόνο και μόνο για να την φθείρει ώστε να έρθει και η σειρά της να κλέψει τα δημόσια έσοδα. Από την μια πλευρά, λοιπόν, της αντίδρασης σε κάθε μεταρρύθμιση είναι η κρατική μαφία και από την άλλη οι ομιλούντες σκελετοί του Σταλινικού Μουσείου: τα τριτοκοσμικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς. Η μισή κυβέρνηση είναι εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων, που υποτίθεται ότι καλείται να εφαρμόσει! Οι συνδικαλιστές του ίδιου του ΠΑΣΟΚ που όλα αυτά χρόνια θεωρούσαν τις δημόσιες υπηρεσίες «χωράφι τους», απεργούν σε κάθε απόπειρα αλλαγής των απαράδεκτων προνομίων τους βυθίζοντας τη χώρα στο χάος. Οι απεργίες τους είναι αυταπόδεικτα παράνομες, κανένας όμως δεν εφαρμόζει τον νόμο. Οι τραμπούκοι της ομάδας κρούσης του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ, εμποδίζουν πλοία να αποπλεύσουν, απαγορεύουν σε εργαζόμενους να πάνε στη δουλειά τους, κλείνουν δρόμους, λιμάνια, αρχαία μνημεία, όποτε το αποφασίσουν χωρίς κανείς να τους ενοχλεί. Εξοχότατη, αν ήμουν στη θέση σας θα έλεγα “να πάει στο διάολο αυτή η απαίσια χώρα”. Εμείς, οι σκεπτόμενοι και αξιοπρεπείς Έλληνες σάς είμαστε ευγνώμονες που δεν έχετε πάρει (ακόμα) αυτή τη θέση και εξακολουθείτε να μας στηρίζετε. Αλλά για να μπορέσουμε να σας το ανταποδώσουμε και να ξεπληρώσουμε το χρέος που συσσώρευσαν η ανικανότητα και οι μίζες των πολιτικών μας, σας παρακαλούμε: υποχρεώστε τους σε ένα και μόνο πράγμα: να αλλάξουν το κράτος-τέρας που δημιούργησαν. Να καταργήσουν την μονιμότητα της κομματικής τους πελατείας που έχουν διορίσει με απίστευτους μισθούς και προνόμια (θα γνωρίζετε υποθέτω για το «επίδομα έγκαιρης προσέλευσης» που έπαιρνε όποιος απλώς πήγαινε στην ώρα του στη δουλειά του!). Να υποχρεωθούν να εφαρμόσουν κανόνες οικονομικής διαφάνειας στα ίδια τα κόμματα και σε κάθε συναλλαγή του Δημοσίου. Αν δεν τους υποχρεώσετε δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνουν μόνοι τους! Μην τους δώσετε ούτε ένα ευρώ παραπάνω, χωρίς αυτή την προϋπόθεση, θα σας το κλέψουν! Εξοχότατη, παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα μπορεί να μεγαλουργήσει, όπως το έχουν κάνει χιλιάδες Έλληνες μετανάστες, σε χώρες όπως η δική σας, όπως το έχει καταφέρει η ελληνική ναυτιλία. Μόλις το κράτος – αγχόνη σταματήσει να πνίγει όσους έχουν και ιδέες και διάθεση και παραγωγικό σφρίγος, η Ελλάδα θα ανθίσει. Βοηθήστε μας να το πετύχουμε. Απαγορέψτε στους διεφθαρμένους και ανίκανους πολιτικούς μας εσάς να εξαπατούν, εμάς να εξευτελίζουν και να στερούν από τον κόσμο του αύριο τον πλούτο που μπορεί να προσφέρει το αληθινό Ελληνικό πνεύμα – αυτό που ποτέ δεν έσβησε σ΄αυτόν τον τόπο. Θάνος Τζήμερος» Newsbeast
ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΣΑΝ ΤΗΝ ΣΙΚΕΛΙΚΗ ΜΑΦΙΑ Ενώ συμφωνώ σχεδόν με όλες τις διαπιστώσεις του Θάνου Τζίμερου δεν συμφωνώ με το διαταύτα που δεν το γράφει βεβαίως στην “εξοχοτάτη” κ. Άγκελα. Ο συνεταίρος του κ. Τζίμερου ο κ. Μάνος προτείνει απολύσεις 400.000 δημοσίων υπαλλήλων. Οι φιλελεύθεροι δεν θέλουν κράτος, αλλά την αγορά να κυριαρχεί. Στηρίζω ένα κράτος και μια φιλοσοφία που δεν θα υπηρετεί μονάχα την αγορά και το κέρδος. Σε ρεαλιστική βάση βεβαίως χωρίς φαντασιώσεις και απραγματοποίητες ουτοπίες. Που θα τηρεί τους νόμους, κι ένα λαό επίσης που να αισθάνεται συμμέτοχος σε μία κοινωνία πολιτών.Ένα κράτος όπως το Γαλλικό, το Γερμανικό, το Σουηδικό , κλπ. Σήμερα πράγματι οι νεοέλληνες πολιτικοί, μετά την μεταπολίτευση έστησαν ένα κράτος που μοιάζει με την Σικελική Μαφία. Λέτε να φθάσαμε τυχαία στον πάτο; ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
φοβόμαστε. Αναρτήθηκε από anixneuseis στις 31/5/12 • Κατηγοριοποιήθηκε ως Προτεινόμενα άρθρα • 32 views Της Τασούλας ΒερβενιώτηΤούτη τη στιγμή αυτό που υπάρχει στην κοινωνία είναι ένας τεράστιος φόβος, από όλες τις μεριές. Οι αγορές από τη μία πλευρά φοβούνται για το τι θα ψηφίσει ο ελληνικός λαός, και ο λαός φοβάται τις αγορές. Είναι ένα δίπολο. Και στην ουσία, ο φόβος, είναι το αντίθετο της ελευθερίας: Δεν είμαστε ελεύθεροι όταν φοβόμαστε [...] Αλλα αυτό που είμαστε, αυτό θα κάνουμε. Αν είμαστε αποφασισμένοι να αλλάξουμε προς το καλύτερο τον κόσμο και τη ζωή μας, θα το κάνουμε. Θα νικήσουμε και τους δισταγμούς και τους φόβους…“ η Ιστορικός – Ερευνήτρια, και Καθηγήτρια στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Τασούλα Βερβενιώτη συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο που έχει ξεκινήσει η Κρυσταλία Πατούλη στο tvxs.gr, μιλά για την σημασία της ιστορικής μνήμης στο κρίσιμο πολιτικό παρόν και μέλλον της χώρας μας. …Γι αυτό το λόγο, χρειάζεται να έχουμε μνήμη, να γνωρίζουμε την ιστορία μας, και να… μην τα παρατάμε. Μου έρχεται στο νου το παράδειγμα της Κούλας Ξηραδάκη. Ήταν μία εξαιρετική γυναίκα, μια αυτοδίδακτη ιστορικός… Είναι χαρακτηριστικός και ο υπότιτλος στην αυτοβιογραφία της που εκδόθηκε πρόσφατα: «Εγώ δεν τα παράτησα». Η ίδια, αγωνίστηκε στην Αντίσταση, και μετά επειδή έπρεπε να δουλέψει, δεν μπορούσε να σπουδάσει Ιστορία, γιατί τα μαθήματα γίνονταν το πρωί, και όμως τα κατάφερε να γίνει αυτό που ήθελε: μία ιστορικός με σημαντικό έργο. - Tι σημασία έχει στην σημερινή συγκυρία της κρίσης στην Ελλάδα και την Ευρώπη, η ιστορία και η ιστορική μνήμη; Τώρα που τα πάντα αλλάζουν και επαναπροσδιορίζονται, πόσο ανάγκη έχουμε να… γνωρίζουμε; Θα αναφέρω αυτό που λέει ο Σαββόπουλος στους στίχους του, και έχει απόλυτο δίκιο: «Άμα κάνεις μια βουτιά στον εαυτό σου δεν θα βρεις τον εαυτό σου αλλά όλους τους άλλους τους μικρούς και τους μεγάλους Γιατί ο χρόνος είναι ένας και δεν πέθανε κανένας» Είμαστε γεννήματα της εποχής μας αλλά κουβαλάμε και την ιστορία των παλιότερων γενιών, γιατί «δεν πέθανε κανένας». Τούτες τις μέρες όλοι μιλούν για το πώς βγήκε η Χρυσή Αυγή με τόσο μεγάλο ποσοστό. Ξεχνούν όμως, ένα πράγμα: η γενιά των πατεράδων μας, και για τους νεώτερους των παππούδων τους, είχε ανθρώπους της Δεξιάς, οι οποίοι έπαιρναν λεφτά κόβοντας κεφάλια. Υπήρχαν συμμορίες που σκότωναν ανθρώπους για χρήματα, κόβανε τα κεφάλια των αριστερών και τα έβαζαν σε ένα σακούλι… Μιλάμε για μεγάλη αγριότητα στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Είχαμε δηλαδή κυνηγούς κεφαλών. Αυτό σίγουρα, μπορούμε να το ξεπεράσουμε μόνο με τον πολιτισμό, μόνο με τη γνώση. Αλλά ωστόσο, αυτά είναι τα φαντάσματα του παρελθόντος που επιβιώνουν ακόμη. Και είναι πολύ αρνητικό όταν δεν θέλουμε να δούμε αυτό το παρελθόν. Γι αυτό, θεωρώ ότι το χειρότερο το πράγμα που έκαναν στην διάρκεια της συγκυβέρνησης, το 1989, ήταν που έκαψαν τα αρχεία της Αστυνομίας. Διότι, στην πραγματικότητα, ακόμα και το πώς είναι διαμορφωμένες σήμερα οι νοοτροπίες μας, οι απόψεις μας και οι αντιλήψεις μας, έχει πάρα πολύ να κάνει με τις προηγούμενες γενιές και όχι μόνο με τους κυνηγούς κεφαλών, 60τόσα χρόνια πριν, αλλά, έχει να κάνει και με άλλα πράγματα. Στη διάρκεια της Κατοχής ριζοσπαστικοποιήθηκαν μεγάλες κοινωνικές ομάδες και οραματίστηκαν να φτιάξουν μια κοινωνία, πιο σωστή, πιο δίκαιη, μετά το τέλος του πολέμου. Και αυτό δεν συνέβη μόνο στην Ελλάδα. Ήταν γενικότερο. Εδώ όμως η «αντίσταση» αυτών που δεν ήθελαν αυτή τη νέα κοινωνία (είχαμε και το παλάτι τότε) ήταν πολλή μεγάλη και η κοινωνία διχάστηκε, έγινε ο εμφύλιος. Όταν μοιράζεται η κοινωνία στα δύο, αυτό είναι πάρα πολύ αρνητικό όχι μόνο για τα άτομα αλλά για όλη την κοινωνία. Επικράτησαν οι συντηρητικές δυνάμεις και κατά τη γνώμη μου το χειρότερο από όλα (ακόμα και από τις εκτελέσεις) ήταν ότι ζητούσαν από τους ανθρώπους της Αριστεράς να υπογράψουν δηλώσεις μετανοίας. Δηλαδή, στην ουσία τους εξευτέλιζαν, τους έκαναν να χάνουν την αξιοπρέπειά τους και όποιος δεν το έκανε του στερούσαν πολλά «καθημερινά» δικαιώματα, όπως το να στείλει τα παιδιά του στο Πανεπιστήμιο, να βγάλει άδεια οδήγησης, κλπ. Η υπογραφή της δήλωσης λειτούργησε ως οδοστρωτήρας πάνω στο πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας μας, αυτό που ονειρεύτηκε μια «άλλη», μια καλύτερη κοινωνία. Υποχρεώθηκε να υπογράψει δηλώσεις μετανοίας για να αποκτήσει κάποια στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία τα έχει ο καθένας σε κάθε δημοκρατία, π.χ. να βγάλεις μια ταυτότητα ή ένα διαβατήριο. Για να επιτύχει ένας πολίτης «δεύτερης κατηγορίας» αυτούς τους «απλούς» στόχους έπρεπε να κάνει αυτό που λέγεται στα απλά ελληνικά: «να φιλήσει κατουρημένες ποδιές». Όταν λοιπόν μετά τον πόλεμο φτιάξαμε μια κοινωνία στην οποία υπήρχε από τη μία το Σύνταγμα και από την άλλη ένα παρασύνταγμα, κι όταν υπήρχαν πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, όπου οι της δεύτερης κατηγορίας, δηλ. οι αριστεροί, ακόμα και για όσους υπήρχε υπόνοια για Αριστερή δράση, τους «συνοδοιπόρους» όπως τους έλεγαν, που δεν μπορούσαν να έχουν στοιχειώδη δικαιώματα και έπρεπε για να τα αποκτήσουν να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές, οδήγησαν έναν λαό, κυριολεκτικά μέσα στον φόβο! Στην ουσία, τυπικά ο εμφύλιος τελείωσε το 1989, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και το νόμο «για την άρση των συνεπειών του εμφυλίου», αλλά για να τελειώσει, κάψανε τους φακέλους της Αστυνομίας. Πιθανόν εκεί θα είχαμε μια καλύτερη εικόνα για το πώς στήθηκε ένας κράτος με ένα τεράστιο δίκτυο χαφιέδων και πιθανόν να γνωρίζαμε ποιοι ακριβώς έδιναν λεφτά π.χ στους κυνηγούς κεφαλών. Και επιπλέον, αυτό που έγινε μετά τον εμφύλιο από τους νικητές, ήταν να ταπεινώσουνε τους ηττημένους, σε βαθμό να χάσουν την αξιοπρέπειά τους, να μην έχουνε δικαιώματα, και τελικά οδήγησαν έναν λαό στην υποταγή, και στο φόβο για την εξουσία. Να πηγαίνεις στο Αστυνομικό Τμήμα και να μην «βλέπεις» τους αστυνομικούς ως υπαλλήλους που είναι υποχρεωμένοι να σε εξυπηρετήσουν –εμείς τους πληρώνουμε- αλλά με φόβο. Ωστόσο, οι άνθρωποι ξεσηκώνονται, αντιστέκονται σε όλες αυτές τις αυθαιρεσίες, συνήθως μαζί με τους φόβους τους, γιατί έχουν προβλήματα και γιατί έχουν και δικαιώματα κατακτημένα με αγώνες, από την εποχή του Σπάρτακου. Και τούτη την ώρα, είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχει ένας φόβος πολύ μεγάλος. Βέβαια, ο φόβος είναι διπλός: από τη μία μεριά οι αγορές φοβούνται τι θα ψηφίσει ο ελληνικός λαός, μήπως δεν είναι υπέρ τους, και από την άλλη μεριά ο ελληνικός λαός φοβάται τη δύναμη που έχουν οι αγορές εναντίον του, μήπως δεν του επιτρέψουν να κάνει αυτά τα οποία δικαιούται, και να έχει ένα κοινωνικό κράτος: παιδεία, υγεία, περίθαλψη, συνταξιοδότηση, εργασία, αξιοκρατία, και τόσα άλλα. - Τι δεν θα πρέπει, λοιπόν, να… ξεχάσουν οι έλληνες όταν θα βρίσκονται πάνω από την κάλπη στις 17 Ιουνίου; Είναι κοινός τόπος ότι η ανθρωπότητα βαδίζει σε μια καινούργια εποχή, πολύ διαφορετική και στο κοινωνικό επίπεδο (θα διαμορφωθούν αλλιώς οι κοινωνικές τάξεις) και το πολιτικό (θα αλλάξει ο τρόπος αντιπροσώπευσης) και στο οικονομικό. Το εάν θα νικήσουν οι αγορές ή οι «απλές» ανθρώπινες ανάγκες θα κριθεί στα χρόνια που έρχονται. Γι αυτό οι άνθρωποι χρειάζεται να θυμηθούν την Ιστορία. Χωρίς τη μνήμη δεν είμαστε τίποτα. Είναι αλήθεια πως τη μνήμη την κατασκευάζουμε κατά πώς μας βολεύει. Νομίζω, ότι τούτη τη στιγμή, μέσα στην πολυδαίδαλη κρίση που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία, στην προσπάθειά της να σχηματίσει μια νέα ταυτότητα θα φτιάξει και ένα νέο αφήγημα. Ελπίζω και εύχομαι να είναι όσο γίνεται πιο κοντά στην πραγματικότητα, χωρίς τόσους πολλούς ζωτικούς μύθους. Γιατί η μυθολογία δεν μας βοηθάει σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές όπως αυτές που ζούμε τώρα. Πρέπει να ξέρουμε πραγματικά τι έχει γίνει, πώς φτιάχτηκε το ελληνικό κράτος, τι είναι οι πελατειακές σχέσεις, πώς ακριβώς εμπλακήκαμε σε αυτές σαν λαός, γιατί εμπλακήκαμε, και γνωρίζοντας όλα αυτά, θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Διότι, σε αυτή την καινούργια κοινωνία που έρχεται, δεν μπορεί να σταθεί ένα σύστημα πελατειακών σχέσεων. Είναι πολύ παλιό, ξεπερασμένο και αποτελεί τροχοπέδη για την κοινωνία. Τούτη την ώρα η ανάγκη αυτής της αλλαγής εκφράζεται κοινωνικά μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ και γι αυτό τον χτυπάνε. Πάντως αυτήν την αλλαγή δεν μπορούμε να την «αναθέσουμε» σε ένα κόμμα, γιατί δεν μπορεί να γίνει από ένα κόμμα. Πρέπει να γίνει από όλο τον κόσμο, ο οποίος θα αποκτήσει συνείδηση αυτής της ανάγκης και θα τη διεκδικήσει. Και κυρίως πιστεύω ότι αυτό θα γίνει από τους νέους, από τα παιδιά που γεννήθηκαν μετά το 1974. Σε αυτούς έχω τις ελπίδες μου. Οι πιο μεγάλες ηλικίες, η γενιά της Αντίστασης -όπως τους λέμε- κοντεύει να εκλείψει, στη διάρκεια της Χούντας έχουμε μια κάποια μικρή παρακαταθήκη αγώνων και οι ηλικίες 40 με 50 δεν μπορούν και πολύ να βοηθήσουν, γιατί έχουν κοινωνικοποιηθεί σε μία κοινωνία ευμάρειας όπου επικράτησαν πολλοί ζωτικοί μύθοι για το παρελθόν μας. Αυτές τις στιγμές, είναι απαραίτητο να ξεφύγουμε από αυτούς, να δούμε τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν στις πραγματικές τους διαστάσεις, να δούμε τους ανθρώπους όχι σαν ήρωες αλλά σαν ανθρώπους. Όχι ως υπερφυσικά όντα, αλλά ως καθημερινούς, απλούς άνθρωποι. Γιατί μετά το 1974 φτιάχτηκε ένα πάρα πολύ ηρωοποιημένο παρελθόν και ξεχάσαμε πολλά σημεία της πραγματικότητας, ειδικά για την Αντίσταση. Ξεχάσαμε, για παράδειγμα, ότι ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας ήτανε δοσίλογοι, ήταν συνεργάτες των Γερμανών, είχαν πάρει όπλα από τους Γερμανούς, και ότι οι Έλληνες πολέμησαν εναντίον Ελλήνων. Δεν το είπαμε αυτό δυνατά. Επιμείναμε ότι η Αντίσταση ήταν «παλλαϊκή», ότι συμμετείχαν όλοι οι Έλληνες. Δεν μιλήσαμε αρκετά για το φόβο των ανθρώπων. Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα φυσιολογικό, μεν, αλλά όταν σε πιάνει σε μεγάλο βαθμό, και κυρίως όταν ασκείται τρομοκρατία από την εξουσία, ο άνθρωπος βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Στη διάρκεια της Κατοχής, για παράδειγμα, οι γερμανοί, ανακοίνωναν κάθε μέρα από το ραδιόφωνο, πόσους εκτέλεσαν στο Χαϊδάρι, και πόσους επρόκειτο να εκτελέσουν. Δηλαδή, διακήρυσσαν τις εκτελέσεις και τις χρησιμοποιούσαν για να τρομοκρατήσουν τον υπόλοιπο πληθυσμό. Σήμερα λοιπόν, που κάθε μέρα ανακοινώνεται και κάτι δυσάρεστο για το λαό, βρισκόμαστε κάτω από ένα καθεστώς τρομοκρατίας. Αναρωτιόμαστε: να κάνουμε αυτό; Αλλά αν συμβεί το χειρότερο; Και τι θα γίνει σε αυτή την περίπτωση; Αυτό που έχει αποδειχτεί από την έρευνα που έχω κάνει, είναι ότι οι άνθρωποι φοβούνται κυρίως πριν συμβεί κάτι. Όταν το γεγονός συμβαίνει, τότε οι άνθρωποι πραγματικά το αντιμετωπίζουν. Άλλοι με μεγαλύτερη ψυχραιμία, και άλλοι με μικρότερη. - Φοβούνται το άγνωστο δηλαδή; Φοβούνται αυτό που… μπορεί να τους συμβεί. Αλλά όταν αυτό το άγνωστο συμβεί, τότε βλέπουν ότι είναι διαχειρίσιμο. Δεν υπάρχουν καταστάσεις στη ζωή που δεν είναι διαχειρίσιμες. Οι άνθρωποι δεν βάζουν προβλήματα στα οποία δεν μπορούν να απαντήσουν. Από τη στιγμή που θέτουν ένα πρόβλημα, ήδη βρίσκονται στην πορεία για τη λύση του. Το θέμα είναι πόσο οι άνθρωποι, είναι αποφασισμένοι να κάνουν κάτι, να αλλάξουν κάτι, να αλλάξουνε τη ζωή τους. Και εκεί θα χρειαστεί να ενώσουν τις δυνάμεις τους με άλλους. - Από τις γνώσεις που έχεις που έχεις, ως ιστορικός, πόσο πιστεύεις ότι έχουν αλλάξει οι έλληνες από τον εμφύλιο και μετά; Νομίζω ότι, η Μεταπολίτευση έδωσε τη δυνατότητα για πρώτη φορά στην ιστορία του Νεοελληνικού κράτους, να υπάρξει μια ήρεμη περίοδος, και να γεννηθεί μια γενιά η οποία μεγάλωσε με λιγότερο φόβο, σε καλύτερες συνθήκες, και αυτό είναι πολύ παρήγορο. Δεν μπορείς δηλαδή να αποτινάξεις το φόβο όταν δεν έχεις αυτή τη δύναμη που σου δίνουν οι ειρηνικές συνθήκες διαβίωσης. - Την περίοδο της μεταπολίτευσης όμως, όπως αποδείχθηκε, αναπτύχθηκε η διαφθορά, θα λέγαμε ένα παρακράτος που δούλευε κάτω από τα τραπέζια… με τις πελατειακές σχέσεις και τη διαπλοκή… Η κοινωνία έτσι ήταν. Υπήρχε αυτό από πριν. Δεν ήταν κάτι καινούργιο. Γινόταν σε μικρές κοινωνικές ομάδες, και στη μεταπολίτευση, επεκτάθηκε και σε μεγαλύτερες. Από την άλλη μεριά δεν νομίζω ότι το έκαναν όλοι με ελαφριά συνείδηση. Για πολλούς ανθρώπους στοίχιζε ψυχολογικά. Ξέρανε, ότι δεν πρέπει να πάνε να παρακαλέσουν τον βουλευτή, αλλά το έκαναν γιατί δεν έβλεπαν άλλη δυνατότητα. Μπορεί κάποιος να είχε όλα τα προσόντα και παρόλα αυτά να έπρεπε να παρακαλέσει, να «φιλήσει τις κατουρημένες ποδιές» που λέγαμε για να πάρει τη θέση… Πάντως, επειδή η εξουσία του «βουλευτή» τελείωσε –και λόγω της κρίσης- έχει περισσότερες δυνατότητες να τελειώσουμε και με το πελατειακό κράτος και να εμποδίσουμε τη διαφθορά και τη διαπλοκή με θεσμικούς τρόπους. Μπορούμε για παράδειγμα, να φτιάξουμε κάποιους κανόνες, κάποιες αξίες, κάποιες αρχές και να τις σεβαστούμε. - Επειδή σε περιόδους κρίσεων και αλλαγών, το θέμα της συνεργασίας και της αλληλεγγύης είναι πολύ σημαντικό… Τί βάσεις, πιστεύεις, έχει στην ελληνική κοινωνία; Πότε συνεργαστήκαμε εμείς οι έλληνες; Νομίζω ότι δεν το γνωρίζουμε αυτό. Ποτέ δεν συνεργαστήκαμε. Ούτε στο σχολείο το διδαχτήκαμε. Είμαστε πάρα πολύ έξυπνοι άνθρωποι, θα έλεγα, σε μια μικρή χώρα. Και για να επιπλεύσουμε, γιατί πέρασε πάρα πολλά αυτή η χώρα, υπήρχε ένας μεγάλος ανταγωνισμός. Ωστόσο αυτή τη στιγμή, δεν έχουμε παρά να συνεργαστούμε. Κι ύστερα αυτό που βγαίνει από τις συλλογικότητες είναι πάντα μεγαλύτερο, σημαντικότερο και με μεγαλύτερη ικανοποίηση. Ένα πρόσφατο παράδειγμα, έχω από την Ομάδα Προφορικής Ιστορίας Κυψέλης. Στην Ημερίδα που οργανώσαμε, οι ομάδες που απόκτησαν μεγαλύτερη συλλογικότητα, παρουσίασαν και το πιο αξιόλογο έργο. Το να στήνουμε συλλογικότητες, είναι κάτι που πρέπει να το μάθουμε… - Η συνεργασία και η συλλογικότητα δεν υπήρχε στο ΕΑΜ; Δούλεψαν τότε, αλλά κάτω από μια καθοδήγηση, μια ηγεσία. Αντίθετα, η συνεργασία προϋποθέτει την ισοτιμία. Αν συνεργάζεσαι σε μία οργάνωση που είναι πυραμιδωτή, δηλ. έχει αρχηγό, ηγεσία που μάλιστα έχει πείσει τους από κάτω, ότι «το κόμμα πάντα ξέρει καλύτερα», όπου δεν μπορεί κάποιος να εκφράσει τις αντιρρήσεις τους γιατί γίνεται ύποπτος, αυτό είναι μία άλλου είδους εμπειρία. Στη σημερινή κοινωνία, με την τεχνολογία που διαθέτουμε, η δομή της οργάνωσης μπορεί να είναι οριζόντια και να υπάρχει συνεργασία με ισοτιμία. Στην πραγματικότητα για να επιτύχουμε τις αναγκαίες κοινωνικές αλλαγές πρέπει να βρούμε νέους τρόπους για να συνεργαστούμε. Να αποδεχτούμε ο ένας τον άλλον. Και κυρίως να ακούμε ο ένας τον άλλον! Και δεν τον ακούμε τον άλλον, διότι η σκέψη μας έχει δύο πόλους, γιατί έχουμε περάσει από έναν εμφύλιο (ή ο δικός μας, ή ο εχθρός μας). - Αυτό συνέβη πέρυσι στην πλατεία Συντάγματος με το κίνημα της Άμεσης Δημοκρατίας… Εφόσον όμως, δεν έχουμε διαχειριστεί ακόμα τον εμφύλιο, ίσως αυτή την ώρα τον διαχειριζόμαστε, γι αυτό και μιλάμε και για συνεργασία; Ναι, γιατί ο εμφύλιος και ο ψυχρός πόλεμος, δεν χώρισαν μόνο όλη την ανθρωπότητα και κατά συνέπεια όλη την Ελλάδα στα δύο, αλλά δημιούργησαν στη σκέψη μας δύο πόλους: Οι δικοί μας και οι εχθροί μας. Οι δικοί μας είναι πάντα καλοί, οι εχθροί μας είναι πάντα κακοί. Και βέβαια, δαιμονοποιούμε τον αντίπαλο. Αν δούμε όμως τον άλλον άνθρωπο, τον… αντίπαλο, ως άνθρωπο με άλλη άποψη, τότε τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά. Στην ουσία, δηλαδή, αν διαχειριστούμε σωστά τον εμφύλιο, όπως λες. - Εσύ τι πιστεύεις ότι θα γίνει στις εκλογές που θα γίνουν σε λίγο, στις 17 Ιουνίου; Νομίζω ότι ο κόσμος είναι έτοιμος να αλλάξει λίγο τα πράγματα. Λίγο. Δεν ξέρω αν έχει πάρει απόφαση να τα αλλάξει όλα. Θέλει να τα αλλάξει, δεν τον παίρνει άλλο, αλλά δεν ξέρω αν έχει πάρει την απόφαση μέσα του. - Μήπως είναι αυτός ο φόβος που έλεγες; Μα, ναι! Είναι ο φόβος μπροστά την ελευθερία! Είναι ο φόβος γιατί δεν το έχει ξανακάνει. Είναι ο φόβος για το καινούργιο. Είναι αυτό που ονομάζουμε κοινωνική αδράνεια, να μην θέλεις να αλλάξεις μια κατάσταση παρόλο που δεν ζεις καλά μέσα σε αυτήν. Αυτό είναι δεδομένο. Αλλά φτάνει μια στιγμή, όπου υπερτερεί η ανάγκη της αλλαγής απέναντι στο φόβο για το καινούργιο. - Μέχρι στιγμής, οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να βγάζουν και πάλι πρώτο κόμμα τη ΝΔ. Βέβαια, όχι με μεγάλη διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ… Ζούμε μία περίοδο που είναι πολύ φορτισμένη με γεγονότα και νομίζω ότι ως έλληνες, ως έθνος, ως κοινωνία, φτιάχνουμε μια καινούργια ταυτότητα. Είναι η εποχή, ακριβώς, που φτιάχνεται η καινούργια ταυτότητα, και βασικά θα στηριχτεί πάνω στο παρελθόν, για να φτιαχτεί αυτό το καινούργιο. Είναι μια περίοδος μεγάλων ανατροπών. Θα αλλάξει ο κοινωνικός χάρτης, θα φτιάξουμε στην πραγματικότητα μια νέα ταυτότητα, παρ’ όλους τους υπαρκτούς φόβους μας. Είναι απαραίτητο, δηλαδή, να κοιτάξουμε το παρελθόν, όλους αυτούς που έζησαν πίσω μας για να προχωρήσουμε στο μέλλον. Η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σα βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών. Και όταν ακόμα οι ζωντανοί φαίνονται ν’ ασχολούνται ν’ ανατρέψουν τους εαυτούς τους και τα πράγματα και να δημιουργήσουν κάτι που δεν έχει προϋπάρξει, σ’ αυτές ακριβώς τις εποχές της επαναστατικής κρίσης επικαλούνται φοβισμένοι τα πνεύματα του παρελθόντος στην υπηρεσία τους, δανείζονται τα ονόματά τους, τα μαχητικά συνθήματά τους, τις στολές τους για να παραστήσουν με την αρχαιοπρεπή αυτή σεβάσμια μεταμφίεση και μ’ αυτή τη δανεισμένη γλώσσα τη νέα σκηνή της παγκόσμιας ιστορίας. [...] Σ’ αυτές λοιπόν τις επαναστάσεις, η ανάσταση των νεκρών χρησίμευε για να λαμπρύνει τους καινούργιους αγώνες κι όχι για να παρωδήσει τους παλιούς, για να υπερβάλλει στη φαντασία το καθήκον που είχε μπει και όχι για να αποφύγει την εκπλήρωσή του στην πράξη, για να ξαναβρεί το πνεύμα της επανάστασης και όχι για να κάνει να πλανιέται το φάντασμά της» Καρλ Μαρξ, Η 18 Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη. - Τι νομίζεις ότι πρέπει να κρατήσουμε από το παρελθόν για να το πάρουμε μαζί στη νέα μας ταυτότητα; Να κρατήσουμε το γεγονός ότι υπάρχει μια υπερηφάνεια σε αυτό το λαό, και στο επίπεδο αυτό που λέμε: του απλού ανθρώπου, υπάρχουνε πάρα πολύ σημαντικές αξίες, σε αντίθεση με το επίπεδο των ελίτ… Υπάρχει δοτικότητα για παράδειγμα στον απλό κόσμο (κυρίως μέσα στην οικογένεια, αλλά μπορεί να γίνει και στην κοινωνία…), όπως υπάρχει βέβαια και κρυψίνοια και καχυποψία – ως συνέπειες του εμφυλίου. Αλλά, επειδή, ποτέ δεν είχαμε ένα κράτος πρόνοιας, ένα κράτος «προστάτη», έχουμε μάθει να είμαστε ευέλικτοι, επινοητικοί, να μπορούμε να διαχειριζόμαστε δύσκολες καταστάσεις, να τα βγάζουμε πέρα. Και αυτό είναι θετικό. Και, βέβαια, να κρατήσουμε τους αγώνες μας! Και οι αγώνες δεν είναι ατομικοί, είναι συλλογικοί. Να κρατήσουμε τη μνήμη π.χ. της Μαρίας Μπέικου… τη μνήμη της Κούλας Ξηραδάκη που παρόλο που δεν μπόρεσε να σπουδάσει Ιστορία, έγινε ιστορικός… Να κρατήσουμε τις αγώνες των ανθρώπων που έκαναν για να καλυτερεύσουν την καθημερινότητά τους και όχι μόνο τους ήρωες. Αυτό που είμαστε, αυτό θα κάνουμε. Αν είμαστε αποφασισμένοι να αλλάξουμε προς το καλύτερο τον κόσμο και τη ζωή μας, θα το κάνουμε. Θα νικήσουμε και τους δισταγμούς και τους φόβους… Υπάρχει δισταγμός και φόβος, γιατί υπάρχει το άγνωστο και κανείς δεν θέλει να χάσει όσα είχε… - Κάθε αλλαγή όμως, έχει ένα τίμημα. Δεν γίνεται να αλλάξεις για να κερδίσεις κάτι, αν δεν χάσεις κάτι άλλο… Υπάρχει ένας ωραίος στίχος του Ευρυπίδη, που σε ελεύθερη μετάφραση, λέει, ότι οι άνθρωποι στεναχωριούνται όταν χάνουνε αυτά που είχανε κι όχι εκείνα που δεν είχανε, που δεν είχανε βιώσει… «το μετ’ ευτυχίας κακού- σθαι θνατοίς βαρύς αιών (για τους θνητούς είναι πολύ βαρύ να κακοπαθαίνουν μετά από μια ευτυχία)» Ευριπίδης, Ιφιγένεια εν Ταύροις
ΣΧΕΔΙΟ ΡΕ ΚΑΙ ΠΝΙΓΗΚΑΜΕ Από την μία η σαπίλα του δικομματισμού στην Ελλάδα, κι ο λαός που τρέφεται από τον λαϊκισμό και τα ρουσφέτια, και από την άλλη η ανεπάρκεια των θεσμών στην Ε.Ε και το τεράστιο δημοκρατικό της έλλειμα, αλλά και η κυριαρχία των χρηματοπιστωτικών αγορών, μας έφεραν στην εκρηκτική σημερινή κατάσταση. Θέλω σχέδιο ρε, για να βγούμε από την κρίση. ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

υ Gustave Flaubert| Βιβλία| Αυτό το ιστολόγιο Με σύνδεση από εδώ Αυτό το ιστολόγιο Με σύνδεση από εδώ Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012Ευρωπαϊκή Αριστερά και λαϊκισμός Του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, Μεταρρύθμιση, 30.5.12 Τα αποτελέσματα των εκλογών της 6 ης Μαΐου 2012 και η σημαντική ενίσχυση πολιτικών κομμάτων με έντονη λαϊκιστική ρητορεία, κάνουν επιτακτική την ανάγκη να εξετάσουμε τη σχέση ανάμεσα στις βασικές ιδεολογικές και πολιτικές παραμέτρους της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και του λαϊκισμού, προσπαθώντας να εντοπίσουμε αποκλίσεις και συγκλίσεις. Για να γίνει αυτό δυνατό, πρέπει να προσπαθήσουμε να ορίσουμε τι εννοούμε με αυτές τις δύο έννοιες. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά Ως Ευρωπαϊκή Αριστερά, στο κείμενο που ακολουθεί, νοείται η πολιτική οικογένεια που έχει προκύψει από τα σοσιαλδημοκρατικά και σοσιαλιστικά κόμματα που διέρρηξαν, από πολλές δεκαετίες, κάθε δεσμό με τον τριτοδιεθνιστικό μαρξισμό-λενινισμό, καθώς και με τα κόμματα που έλκουν την κληρονομιά τους από την απόπειρα να ανανεωθεί εκ των ένδον το κομμουνιστικό πείραμα, αυτό που είχε αποκληθεί ευρωκομμουνισμός. Αυτή η πολιτική οικογένεια χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά εκτεταμένη πολυμορφία και από μια μεγάλη διαφοροποίηση πολιτικών επιλογών, ιδίως μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου. Η ιδεολογική αμηχανία συμβαδίζει με έναν πλούτο αναζητήσεων που συνεχίζονται με αμείωτη ένταση και στις ημέρες μας. Εντούτοις, μπορεί να βρει κανείς ελάχιστους πολιτικούς και ιδεολογικούς κοινούς παρονομαστές που εντέλει συγκροτούν την οικογενειακή της φωτογραφία. Κατά την άποψή μας, την πλέον έγκυρη καταγραφή αυτών των παρονομαστών έχει κάνει ο Ιταλός φιλόσοφος Νορμπέρτο Μπόμπιο, με το σύνολο του έργου του[1], όπου μπορεί να εντοπίσει κανείς τις ακόλουθες ιδεολογικές και πολιτικές σταθερές: 1) Η Ευρωπαϊκή Αριστερά είναι πρωτίστως μια μεταρρυθμιστική πολιτική δύναμη. Αρνείται τη Γη της Επαγγελίας, την Επανάσταση, γιατί η Ιστορία είναι γεμάτη με εγκλήματα που έγιναν στο όνομα της Επανάστασης. Αντίθετα πιστεύει ότι ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων είναι η μοναδική ρεαλιστική επιλογή για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να είναι «ριζοσπαστική», γιατί οι μεταρρυθμίσεις είναι κοινωνικές διεργασίες που απαιτούν κρίσιμο χρόνο ωρίμανσης, καθώς και ευρύτατες κοινωνικές συναινέσεις και δεν μπορούν να γίνουν «εδώ και τώρα». 2) Η Ευρωπαϊκή Αριστερά έχει ενσωματωμένη στον ιδεολογικό πυρήνα της την έννοια του πλουραλισμού, της δημοκρατίας που συμπεριλαμβάνει ( inclusive ) και δεν αποκλείει ( exclusive ), αποδεχόμενη ότι δεν υπάρχει μια και μοναδική αλήθεια, την οποία εξ ορισμού δεν κατέχει κανείς. Συνακόλουθα αρνείται κατηγορηματικά τη διάκριση Εχθρών/Φίλων που κατέχει κεντρική θέση σε άλλες πολιτικές ιδεολογίες [2]. Η επιλογή αυτή συμπυκνώνεται με ιδιαίτερα εύστοχο τρόπο στη ρήση του Νίκου Πουλαντζά ότι «η Αριστερά ή θα είναι δημοκρατική ή δεν θα είναι Αριστερά». 3) Η κεντρική της διαφοροποίηση από τη συντηρητική πολιτική οικογένεια είναι η έννοια της ισότητας. Για την Ευρωπαϊκή Αριστερά η ισότητα κατέχει κεντρική θέση, με την έννοια ότι πρέπει να γίνει κάθε δυνατή προσπάθεια έτσι ώστε, μέσω των κατάλληλων πολιτικών, να δοθούν ίσες ευκαιρίες σε όλους τους ανθρώπους. Αντίθετα, η συντηρητική προσέγγιση είναι ότι οι άνθρωποι είναι εξ ορισμού άνισοι και ότι το πρόβλημα αυτό μόνον περιπτωσιολογικά μπορεί να αντιμετωπιστεί, κυρίως μέσω της φιλανθρωπίας. Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης οι ιδέες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς είχαν οριακή απήχηση. Ο κύριος πολιτικός φορέας τους, με ισχνή πολιτική επιρροή, ήταν το ΚΚΕ Εσωτερικού, που μετεξελίχθηκε στην ΕΑΡ και στη συνέχεια απορροφήθηκε από το Συνασπισμό. Οι ιδέες αυτές ήταν σε πλήρη ασυμβατότητα με τις επιλογές της ηγεσίας του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που οδήγησε στη δημιουργία της ΔΗΜΑΡ. Παράλληλα, σημαντικός αριθμός πολιτών και πολιτικών στελεχών που ασπάζονταν αυτές τις ιδέες συμμετείχε και συμμετέχει στο ΠΑΣΟΚ. Οι ιδέες αυτές ήταν μειοψηφικές στο χώρο αυτό όπου δέσποζε η λαϊκιστική ιδεολογία και η χαρισματική ηγεσία του Ανδρέα Παπανδρέου. Απέκτησαν σημαντική ισχύ στην περίοδο Σημίτη, διαλύθηκαν στην περίοδο της μετανεωτερικής ασυναρτησίας [3]που χαρακτήρισε την ηγεσία Γιώργου Παπανδρέου και έχουν επανέλθει, σε επίπεδο εξαγγελιών, με την πρόσφατη αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ, με τον Ευάγγελο Βενιζέλο να δηλώνει ότι το ΠΑΣΟΚ θα μετασχηματιστεί σε ένα ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της κεντροαριστεράς. Ο λαϊκισμός Όπως έχουμε επισημάνει και σε άλλα κείμενά μας [4], η κρατούσα επιστημονικά άποψη για το λαϊκισμό συμπυκνώνεται στον ακόλουθο ορισμό: «Λαϊκισμός είναιμια αβαθής ιδεολογία (thin-centered ideology) που θεωρεί ότι οι κοινωνίες είναι πλήρως διαχωρισμένες σε δύο ομοιογενή και ανταγωνιστικά σύνολα, τον ‘αγνό λαό’ εναντίον των ‘διεφθαρμένων ελίτ’, και η οποία υποστηρίζει ότι η πολιτική θα έπρεπε να είναι η έκφραση της γενικής θέλησης (volonté générale) του λαού»[5]. Ακριβώς λόγω της ρηχότητάς της, σε σύγκριση με άλλες συγκροτημένες ιδεολογίες, όπως ο σοσιαλισμός, ο φιλελευθερισμός, ή ο συντηρητισμός, η ιδεολογία του λαϊκισμού έχει χαρακτηριστεί ως ένα αδειανό μπουκάλι: Μπορεί να το γεμίσει κανείς με ό,τι περιεχόμενο θέλει, είτε αριστερό, είτε δεξιό. Αυτό, έχει οδηγήσει πολλούς μελετητές να επισημάνουν ότι ο λαϊκισμός είναι μια ιδεολογία με χαρακτηριστικά χαμαιλέοντα [6]. Στην Ελλάδα, ο λαϊκισμός με αριστερό περιεχόμενο κυριάρχησε για πολλά χρόνια με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Επανήλθε εντυπωσιακά στο πολιτικό προσκήνιο με τις θέσεις και απόψεις που υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ με αριστερόστροφο πρόσημο και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με δεξιόστροφο. Ο λαϊκισμός όχι μόνον κυριάρχησε, αλλά και ηγεμόνευσε στην κοινωνία, γιατί οι βασικές παραδοχές του είχαν τη συναίνεση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Οι παραδοχές αυτές είναι: 1) Ο λαός έχει πάντα δίκιο. Ως λαός νοείται το σύνολο των «αγνών ανθρώπων», ομοιογενές και αδιαίρετο. Εσωτερικές διαφοροποιήσεις δεν υπάρχουν. Λαός είναι και τα συνδικάτα της ΔΕΗ που κατεβάζουν τους διακόπτες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και οι καταναλωτές. Λαός είναι και όσοι εισπράττουν συντάξεις τεθνεότων, λαός και οι συνεπείς φορολογούμενοι. Όλοι έχετε δίκιο, όπως έλεγε ο χότζας στο γνωστό ανέκδοτο. Κατά συνέπεια, οι επαγγελίες των αριστερόστροφων λαϊκιστών περί ισότητας είναι επιστολή άνευ περιεχομένου. Είναι ένα αδειανό πουκάμισο, αφού δεν βασίζονται σε μια μεταρρυθμιστική λογική που παίρνει υπόψη της την πολυπλοκότητα των κοινωνικών σχηματισμών και την ανάγκη συγκρούσεων εντός του λαού, που κάθε άλλο παρά ομοιογενής είναι. 2) Ο λαός ορίζεται κυρίως ex negativo σε σχέση με το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. «Αυτοί» είναι οι εχθροί του. Πρέπει να προχωρήσει χωρίς αυτούς, όπως ήταν το κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ. «Αυτοί» που επιπρόσθετα είναι «λιγότερο Έλληνες» από εμάς, όπως δήλωσε ο κ. Τσίπρας ή και προδότες και δοσίλογοι, όπως υποστηρίζει ο κ. Καμμένος. 3) Ανάμεσα σε αυτά τα δύο μπλοκ, τους καλούς και τους κακούς, υπάρχουν αδιαμεσολάβητα οι σωτήρες. Οι λαϊκιστές που υπόσχονται τη σωτηρία. Όπως στα σπαγγέτι-γουέστερν στις συγκρούσεις καουμπόηδων και ινδιάνων την κρίσιμη ώρα πάντοτε έφτανε το ιππικό. Ψηφίστε μας για να σας σώσουμε. Εσείς δεν χρειάζεται να αλλάξετε σε τίποτα, αφού ο λαός έχει πάντα δίκιο. 4) Στην ελληνική εκδοχή του, ο αριστερόστροφος λαϊκισμός έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην αντιιμπεριαλιστική διάσταση, κατασκευάζοντας εκτός από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Ως «Έθνος Ανάδελφον», ζούμε περικυκλωμένοι από εχθρούς που κοιμούνται και ξυπνάνε με μόνη έγνοια το πώς θα μας εξολοθρεύσουν [7]. Το σενάριο αυτό πρόσφατα απέκτησε και μια ψυχροπολεμική εφιαλτική διάσταση. « Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση ισοδύναμη με εκείνη που αντιμετώπισαν οι ΗΠΑ με τη Ρωσία κατά τη διάρκεια των ημερών του Ψυχρού Πολέμου. Και οι δύο πλευρές είχαν πυρηνικά όπλα στα χέρια τους και οι δύο πλευρές απείλησαν να πατήσουν το κουμπί και να το ενεργοποιήσουν», σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα. Οι εχθροί μας, δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, κρατάνε για την Ελλάδα όπλα πυρηνικής καταστροφής, όπως οι Αμερικανοί στον Ψυχρό Πόλεμο. Δεν θα τολμήσουν όμως να τα χρησιμοποιήσουν γιατί και εμείς, η Ελλάδα, έχουμε πυρηνικά όπλα, όπως η Σοβιετική Ένωση, αφού η χρεοκοπία μας θα συμπαρασύρει όλη την ευρωζώνη. Παράλληλα, στα πλαίσια μιας νέας εξωτερικής πολιτικής, ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει «Άμεση κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Άκτιου. Δεν θέλουμε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, ούτε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και αγωνιζόμαστε για τη διάλυσή του». Συγκρίνοντας τα ανόμοια Από την καταγραφή που προηγήθηκε, είναι εμφανές ότι ανάμεσα στον βασικό ιδεολογικό και πολιτικό πυρήνα των ιδεών της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και εκείνον του λαϊκισμού, υπάρχει πλήρης ασυμβατότητα. Ακόμα και σε περιπτώσεις που κάποια ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα εισήγαγαν λαϊκιστικά στοιχεία στον πολιτικό τους λόγο, όπως οι Νέοι Εργατικοί του Τόνι Μπλερ, αυτά σε καμία περίπτωση δεν κυριάρχησαν πολιτικά. Ήταν ένας λελογισμένος λαϊκισμός ( soft populism ), μπροστά στη λαϊκιστική λαίλαπα που απειλεί όλη την Ευρώπη, όπως δήλωσε πρόσφατα ο νεοεκλεγείς σοσιαλιστής πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Ολάντ. Η διαφορά των δύο προσεγγίσεων ιδεολογικά συμπυκνώνεται στο χάσμα ανάμεσα σε μια πλουραλιστική ιδεολογία, όπως είναι η σοσιαλδημοκρατική, και σε μια μονιστική ιδεολογία, όπως είναι ο λαϊκισμός, ιδίως ο αριστερόστροφος. Πολιτικά, η βασική διαφορά είναι ανάμεσα σε ένα μεταρρυθμιστικό πρόταγμα σε σχέση με τις επικίνδυνες «ριζοσπαστικές» ακροβασίες. Εντέλει, οι δύο αυτές ιδεολογίες μοιράζονται έναν εντελώς διαφορετικό κώδικα ιδεολογικών και πολιτικών αξιών. Εάν αυτό ισχύει, η ρητορεία περί «κυβερνήσεων της αριστεράς», που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά και που δυστυχώς έχει απήχηση σε κύκλους της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ είναι εκτός τόπου και χρόνου. Όπως χαρακτηριστικά επισήμανε ο Μιχάλης Μητσός «Αριστερό δεν είναι να ζεις για χρόνια πάνω από τις δυνάμεις σου, κι όταν έλθει η ώρα του λογαριασμού να απαιτείς όχι μόνο να σου δανείζουν, αλλά και να δέχονται τους όρους σου. Αριστερό δεν είναι να καταγγέλλεις, να δημαγωγείς και να εκβιάζεις, δεν είναι να κόβεις γέφυρες και να απομονώνεσαι, αλλά να ακούς, να αναλύεις, να συνθέτεις και να χτίζεις συμμαχίες για το καλό, το δικό σου και των άλλων. Η τόλμη μπορεί να είναι αριστερή, το θράσος ποτέ»[8]. Είναι εμφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εντάσσεται πλήρως στην τυπολογία ενός λαϊκιστικού πολιτικού οργανισμού με αριστερόστροφο περιεχόμενο. Αυτό είναι αποτέλεσμα τριών ουσιωδών μεταλλάξεων που υπέστη τα τελευταία 15 χρόνια: Επί προεδρίας Νίκου Κωνσταντόπουλου και κυριαρχίας του κομμουνιστογενούς Αριστερού Ρεύματος, συντελέστηκε μια νεοκομμουνιστική-εθνικιστική μετάλλαξη, με αποκορύφωμα την επίσκεψη Κωνσταντόπουλου στο Βελιγράδι και την υποστήριξη στο καθεστώς Μιλόσεβιτς. Με τον Αλέκο Αλαβάνο επικεφαλής, μεταλλάχθηκε προς μια κινηματική και ριζοσπαστική λογική ενσωματώνοντας μια πλειάδα αριστεριστικών ομάδων και γκρουπούσκουλων που κινούνται οριακά στα πλαίσια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Με τον Αλέξη Τσίπρα, όλος ο ιδεολογικός εξοπλισμός των δύο προηγούμενων μεταλλάξεων, μπήκε στο άδειο μπουκάλι της λαϊκιστικής ιδεολογίας. Πλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένας ακροαριστερός πολιτικός σχηματισμός [9], αλλά μια λαϊκιστική πολιτική δύναμη με αριστερόστροφο περιεχόμενο. Η εξέλιξη αυτή δεν συνιστά ελληνική πρωτοτυπία. Παρόμοια φαινόμενα έχουν παρατηρηθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχουν πολλά ακροαριστερά κόμματα με πολύ μικρή πολιτική επιρροή. Όπως επισημαίνει ο Luke March , κάνοντας διάκριση μεταξύ ριζοσπαστισμού και εξτρεμισμού [10], «υπάρχουν δύο βασικές υποομάδες. Πρώτον, τα ριζοσπαστικά αριστερά κόμματα, τα οποία θέλουν “ριζική” συστημική αλλαγή του καπιταλισμού. Τα εξτρεμιστικά αριστερά κόμματα, αντίθετα, είναι πολύ πιο εχθρικά στη φιλελεύθερη δημοκρατία, συνήθως καταγγέλλουν κάθε συμβιβασμό με τις “αστικές” πολιτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της σοσιαλδημοκρατίας, δίνουν έμφαση στον εξωκοινοβουλευτικό αγώνα και ορίζουν τον “αντι-καπιταλισμό” με πολύ πιο αυστηρούς όρους, συνήθως θεωρώντας το μεγαλύτερο μέρος της επιχειρηματικής δραστηριότητας ως ανάθεμα» [11]. Λόγω αυτής της ιδεολογικής τους φυσιογνωμίας, τα ακροαριστερά κόμματα είναι ιδιαίτερα ευάλωτα από την ακροδεξιά που χρησιμοποιεί παρεμφερή «αντισυστημική» ρητορεία. Σε πολλές περιπτώσεις, «οι ψήφοι στην ακροαριστερά και την ακροδεξιά επικαλύπτονται: Η λέξη “αριστερο-λεπενιστής” επινοήθηκε για να περιγράψει τους Γάλλους κομμουνιστές ψηφοφόρους οι οποίοι προσχώρησαν στη ακροδεξιά» [12]. Προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτό τον κίνδυνο, κάποια ακροαριστερά κόμματα, όπως το γερμανικό DieLinke επιλέγουν τη λαϊκιστική μετάλλαξη, εγκαταλείποντας θεμελιώδεις αρχές του μαρξιστικού πυρήνα τους. Όπως έχει επισημανθεί, «τα σοσιαλ-λαϊκιστικά κόμματα δεν είναι πλέον ανοιχτά μαρξιστικά, αφού ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να επεκτείνουν την εκλογική τους αντιπροσώπευση. Είναι λαϊκιστές ως προς την αντιπαράθεση μεταξύ “του ηθικού λαού” και “της διεφθαρμένης ελίτ”… Τα κόμματα αυτά παρουσιάζονται ως η φωνή του λαού, παρά ως η εμπροσθοφυλακή του προλεταριάτου» [13]. Σε αυτό το πλαίσιο είναι ακριβής η επισήμανση του Ανδρέα Πανταζόπουλου ότι «ο ακροδεξιός λαϊκισμός μπορεί να προσλαμβάνει αντιμεταναστευτικά και ρατσιστικά χαρακτηριστικά, ενώ ο ακροαριστερός λαϊκισμός, σύμφωνα με τον Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, υποβασταζόμενος ενίοτε από έναν ηθικολογικό μιζεραμπιλισμό, τρέπεται περισσότερο προς έναν μαγικού τύπου αντικαπιταλισμό και έναν αναμνηστικό αντιφασισμό (η νεοεαμική ρητορική απεικονίζεται παραστατικά σε αυτή του την τάση). Σε κάθε περίπτωση, και παρά τις υπαρκτές διαφορές τους, οι δύο λαϊκισμοί έχουν κοινό στοιχείο την ανευθυνότητα» [14]. Η ελληνική ιδιαιτερότητα συνίσταται στο ότι σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αυτά τα κόμματα έχουν πολύ μικρή πολιτική επιρροή [15], ενώ στην Ελλάδα, λόγω της ιδεολογικής ηγεμονίας του λαϊκισμού, σημειώνουν μεγάλες πολιτικές επιδόσεις. Η ανθρωπολογική διάσταση Η πολιτική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ έχει και μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανθρωπολογική διάσταση. Οι λαϊκιστές, ως φορείς μιας μονιστικής ιδεολογίας που κατέχει την απόλυτη αλήθεια, θεωρούν όσους έχουν αντίθετη άποψη ως προδότες, ως εχθρούς του λαού. Πριν από 27 χρόνια, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αποκαλέσει τον Λεωνίδα Κύρκο εκπρόσωπο «της αριστεράς των σαλονιών». Πριν από λίγες ημέρες, μετά από τις εκλογές της 6 ης Μαΐου, στη διάρκεια των διερευνητικών εντολών για σχηματισμό κυβέρνησης, όπου είχε αναφερθεί το ενδεχόμενο συμμετοχής της ΔΗΜΑΡ σε κυβέρνηση μαζί με ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, ο Μανώλης Γλέζος μίλησε για «Εφιάλτες», ενώ το διαδίκτυο πλημμύρισε από το λόγο του μίσους οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ προς τους παλιούς συντρόφους και φίλους τους που υποστήριζαν τη ΔΗΜΑΡ. Έναν λόγο μίσους που αρδεύει νομιμοποίηση από δύο παραδόσεις: Το λαϊκισμό σε συνδυασμό με μια άλλη ιδεολογία που υποστηρίζει ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια, το μαρξισμό-λενινισμό. Ενδεικτική σταχυολόγηση από τον τοίχο της ΔΗΜΑΡ Θεσσαλονίκης στο facebook : «Κουφάλες, προδότες, δοσίλογοι, της χώρας ξεφτίλες, γερμανορουφιάνοι, παλιοκάφροι, αφιλότιμοι, ο νέος εφιάλτη ς της Ελλάδας, αριστερός Καρατζαφέρης, ανέντιμοι, ανθέλληνας, δολοφόνος των Ελλήνων, φασίστας, μυρμήγκι με φτερά, χρυσαυγίτες με κοστούμια, ηλίθιοι, καθίκια, βόδια, πόσα και τι ναρκωτικά πήρατε;, νέος προδότης, τι του τάξανε;, μαλάκας, Ντροπή ρε κότες, Θα τους κάψω όπου τους βρω, Κουβέλαινα, Φώταινα, κωλοτούμπας, ανίκανοι, πουλημένοι, σκουλήκι, αχ κουβελάκι κουβελάκι ξύλο που θα το φας (με φωτογραφία ενός κουνελιού με το πρόσωπο του Κουβέλη!), γερμανοτσολιάς, μαϊντανός (με φωτογραφία που λέει ο Φώτης πάει με όλα), σκατόφατσες, θα φύγετε με ελικόπτερα, λούγκρες, πουστράκια, ξεπουλημένοι, να βγούμε στους δρόμους κι εκεί να μετρηθούμε, όλοι έξω από τα γραφεία της ΔΗΜΑΡ αυθόρμητα όπως στις παρελάσεις, Πόσο πήγε η Αποστασία;, κλέφτες, λαμόγια, ασελγείτε πάνω στον λαό, βρομερή κουφάλα....». Παρακολούθησα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την οδυνηρή έκπληξη πολλών μελών και στελεχών της ΔΗΜΑΡ στο διαδίκτυο από αυτή τη συμπεριφορά πρώην συντρόφων και φίλων τους. Τους ήταν αδύνατο να πιστέψουν και να κατανοήσουν αυτή τη μετάλλαξη. Εάν όμως ισχύουν όσα έχουμε αναφέρει μέχρι τώρα, αυτή είναι η πολιτική και προσωπική συμπεριφορά των μονιστών που κατέχουν την απόλυτη αλήθεια. Οι υποστηρικτές αυτών των θέσεων, που κατά την άποψή μας [16] συγκροτούν ένα φαιοκόκκινο μέτωπο λαϊκισμού, ανορθολογισμού και εξτρεμισμού, θα γίνουν ακόμα περισσότεροι αφού ο ΣΥΡΙΖΑ αρδεύει μετεκλογικά από τους Ανεξάρτητους Έλληνες (άλλωστε 49% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ έχουν θετική άποψη για τον Πάνο Καμμένο, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση). Το γεγονός ότι κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ανθίστανται σθεναρά σε αυτή την πολιτική και ανθρωπολογική μετάλλαξη, δεν αλλάζει τη συνολική εικόνα. Άλλωστε αυτά τα φαινόμενα, δεν είναι πρωτόγνωρα, έχουν συμβεί και παλαιότερα. Μικρή συνεισφορά προς τους νεότερους, δύο προσωπικές αναμνήσεις: Το Μάρτιο του 1975, μαζί με μια μικρή ομάδα από νεαρούς «Ρηγάδες» ήμασταν η ομάδα υποστήριξης του Μήτσου Παρτσαλίδη ως υποψήφιου δημάρχου Καβάλας. Πολύ σύντομα οι φαντασιώσεις μας για «κόκκινο δήμαρχο» στην Καβάλα εξατμίστηκαν. Εκείνο όμως που μου έμεινε βαθιά χαραγμένο στη μνήμη, είναι η αντιμετώπιση του μπάρμπα Μήτσου από τους «συντρόφους της άλλης πλευράς». Μίσος, συκοφαντία και η επωδός «είσαι προδότης» μας συνόδευαν σε κάθε επαφή μαζί τους. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, στις 24 Ιουλίου 1989 ο Λεωνίδας Κύρκος έδωσε συνέντευξη στον γράφοντα, στο «Ράδιο Παρατηρητής». Μίλησε για το λαϊκισμό του ΠΑΣΟΚ και για τις χυδαιότητες του «Αυριανισμού». Είπε χαρακτηριστικά: «Η εμπάθεια κάποιων από τους πιο φανατικούς από τους επικριτές μου, φτάνει μέχρι και σε απειλές για τη σωματική μου ακεραιότητα. Η γυναίκα μου μάλλον το διασκεδάζει, γιατί συζητάει με αυτούς που από την άκρη του τηλεφώνου, χωρίς να λένε το όνομά τους, απειλούν ότι θα με γδάρουν ή θα με σκοτώσουν, και τους καλεί να πιούμε καφέ» [17]. Ακριβώς στο ίδιο πνεύμα πρέπει να διαβαστεί και σχετικό σχόλιο του Enrico Berlinguer: «Εγώ δεν εξαπολύω υβρεολόγια εναντίον κανενός. Δεν μου αρέσει το ανάθεμα: είναι έκφραση φανατισμού και υπάρχει πολύς φανατισμός στον κόσμο». Να αποδομήσουμε τη ρητορεία του λαϊκισμού Εάν, όπως έχει επισημανθεί, ο λαϊκισμός από την ίδια του τη φύση είναι μια «επικίνδυνη απειλή για τη δημοκρατία» [18], πρέπει να αποδομηθεί η ίδια η εσωτερική λογική του. Εάν αυτό γίνει, οι αριστερόστροφες και δεξιόστροφες εκδοχές του θα εξατμισθούν. Θα παραμείνει ένα άδειο μπουκάλι. Στην Ελλάδα, πρώτος το είχε κατανοήσει ο Λεωνίδας Κύρκος, λέγοντας τα ακόλουθα τολμηρά, που καλό είναι να τα θυμόμαστε πάντα: Συνεχίζουν να κυριαρχούν σε αυτόν τον τόπο οι ιδεοληψίες. Κάποτε επιτέλους πρέπει να απαλλαγούμε από τις μεγαλοϊδεατικές αυταπάτες, ότι είμαστε ο περιούσιος λαός της γης, ότι είμαστε γεμάτοι μεγαλοσύνη. Δυστυχώς δεν είμαστε. Είμαστε άξιοι για τα πιο μεγάλα, σε στιγμές μεγάλων κρίσεων, και άξιοι για τα πιο χαμηλά σε στιγμές δοκιμασίας. Δεν αντέχουμε στο χρόνο, δεν αντέχουμε στη συνέχεια, δεν αντέχουμε στη διαρκή προσπάθεια που πρέπει να καταβληθεί για να αλλάξουμε τα πάντα. Όλοι ήμασταν κατώτεροι των περιστάσεων και εδώ θα πρέπει να κάνουμε και τον επικήδειο αυτής της αντίληψης που έχουμε για το λαό, ότι ο λαός έχει πάντα δίκιο. Ήμασταν μάρτυρες φαινομένων όπου ο λαός φέρθηκε ως απαίδευτος, αγράμματος και ιδιοτελέστατος, έχοντας όλα τα στίγματα μιας μακροχρόνιας διαφθοράς και ενός μακροχρόνιου πνεύματος ραγιαδισμού. …Πολύ θα ήθελα να επαληθευτεί σήμερα στην πατρίδα μας ο αρχαίος μύθος του Φοίνικα που αναγεννάται από την τέφρα του. Βιώσαμε μέχρι σήμερα τον άλλο μύθο, εκείνο του Σίσυφου που δεν μπορεί ποτέ να φτάσει στην κορυφή. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά ο Σίσυφος θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα επαναληφθούν ιλιγγιώδη λάθη από την πλευρά της Αριστεράς και, ας μου επιτραπεί η έκφραση, ιλιγγιώδεις βλακείες. Αυτό το λέω με μια έμφαση που δύσκολα μπορεί να αποτυπωθεί στο γραπτό λόγο [19]. -------------------------------------------------------------------------------- [1] Τα χαρακτηριστικότερα έργα του Νορμπέρτο Μπόμπιο που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά είναι Δεξιά και Αριστερά, Πόλις 1995, Το Μέλλον της Δημοκρατίας, Παρατηρητής 1993, Γερνώντας και άλλα αυτοβιογραφικά κείμενα, Πόλις 1998,Ισότητα και Ελευθερία, Πόλις 1998, Αυτοβιογραφία, Εκκρεμές 1999 και Εγκώμιο της Πραότητας και άλλα κείμενα περί Ηθικής, Πατάκης 2008. [2] Η διάκριση Εχθρών/Φίλων κατέχει κεντρική θέση στον πολιτικό λόγο της ακροδεξιάς. Ένας από τους σημαντικότερους και πλέον αμφιλεγόμενους θεωρητικούς για το Κράτος, ο Γερμανός Carl Schmitt , που υπηρέτησε με αφοσίωση το χιτλερικό καθεστώς, είχε ορίσει την ουσία της πολιτικής ως τη διάκριση ανάμεσα σε Φίλους και Εχθρούς. Ενδεικτικά Καρλ Σμιτ, Η έννοια του Πολιτικού, Εκδόσεις Κριτική, Αθήνα 2009, Carl Schmitt , Σχετικά με τα τρία είδη νομικής σκέψης, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2009 και Γρηγόρης Ανανιάδης, Ιδέα, απόφαση, πολιτική – τρία δοκίμια για τον CarlSchmitt, Εκδόσεις Νήσος, Αθήνα 2006. [3] Για τις μετανεωτερικές αντιλήψεις του Γιώργου Παπανδρέου περί πολιτικής δες Γιώργος Σιακαντάρης, Οι μεγάλες απουσίες – η δημοκρατία σε άμυνα, Πόλις 2011 και Πέτρος Παπασαραντόπουλος «Οι πολιτικές μεταλλάξεις του Γιώργου Παπανδρέου» στο Πολιτικό Τραβέρσο στην Ύστερη Μεταπολίτευση, Επίκεντρο 2010. [4] Πέτρος Παπασαραντόπουλος, Ο Μανιχαϊσμός του λαϊκισμού στο http :// www . metarithmisi . gr / el / readArchives . asp ? catID =2& subCatID =8& textID =7722 (ανάκτηση 28 Μαΐου 2012). [5] Cas Mudde, Cristobal Rovira Kaltwasser “Voices of the people: Populism in Europe and Latin America compared”, Working Paper 378, July 2011. Επίσης , Margaret Canovan, “ Trust the people! Populism and the two faces of Democracy”, Political Studies, 47 (1), 1999. [6] Paul A. Taggart, “Populism and the Pathology of Representative Politics”, στο Y. Meny and Y. Surel ( επιμ .), Democracies and the Populist Challenge, Basingstoke, 2002, σελ . 62-80. [7] Δες σχετικές δηλώσεις του Μίκη Θεοδωράκη όπου μιλάει για «ξεπούλημα της πατρίδας μας στους ξένους από το Σύστημα Εξουσίας, που χωρίς ντροπή ζητάει την ψήφο μας για να συνεχίσει το αντεθνικό και αντιλαϊκό του έργο», (δήλωση στις 4 Μαΐου 2012). [8] Μιχάλης Μητσός, «Μια ‘αριστερή’ λύση», ΤΑ ΝΕΑ, 24 Μαΐου 2012. [9] Για μια επιστημονικά τεκμηριωμένη προσέγγιση του φαινομένου των ακροαριστερών κομμάτων, δες Luke March , RadicalLeftPartiesinEurope (ExtremismandDemocracy ), Routledge , 2011. [10] Εάν ως εξτρεμιστές μπορούν να οριστούν οι αντι-δημοκράτες αυτοί καθεαυτοί, ενώ οι ριζοσπάστες είναι αντίθετοι στη φιλελεύθερη δημοκρατία, αλλά όχι αντι-δημοκράτες αυτοί καθεαυτοί, τότε ανάμεσα στις διάφορες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βρει κανείς εκπροσώπους και των δύο τάσεων. [11] Luke March , Contemporary Far Left Parties in Europe: From Marxism to the Mainstream?, (Bonn/Berlin: Friedrich Ebert Stiftung), 2008. [12]Όπ . παρ . [13] Luke March and Cas Mudde “ What’s Left of the Radical Left? The European Radical Left After 1989: Decline and Mutation”, Comparative European Politics, 2005, 3, (23–49). [14] Ανδρέας Πανταζόπουλος, «Ακροδεξιός και ακροαριστερός λαϊκισμός», Το ΒΗΜΑ, 13 Μαΐου 2012. [15] Χαρακτηριστικό είναι ότι στις πρόσφατες εκλογές που έγιναν στις 13 Μαΐου 2012 στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία το DieLinke καταποντίστηκε λαμβάνοντας 2,5% των ψήφων και μένοντας εκτός Βουλής. Στις προηγούμενες εκλογές είχε 5,6% και 11 έδρες, δηλαδή έχασε πάνω από τις μισές ψήφους του. [16] Δες Πέτρος Παπασαραντόπουλος «Η Ηγεμονία του ανορθολογισμού και του εξτρεμισμού», http://www.metarithmisi.gr/el/readArchives.asp?catID=2&subCatID=8&textID=7008 (ανάκτηση 28 Μαΐου 2012) [17] Πέτρος Παπασαραντόπουλος (επιμ.) Λεωνίδας Κύρκος Εκ Βαθέων, Επίκεντρο 2009, σελ. 71. [18] Koen Abts, Stefan Rummens, “Populism versus Democracy”, Political Studies55, 2007, σελ . 405-424. [19] Πέτρος Παπασαραντόπουλος (επιμ.) Λεωνίδας Κύρκος Εκ Βαθέων, Επίκεντρο 2009, σελ. 388 και 390.
Αυτό το ιστολόγιο Με σύνδεση από εδώ Αυτό το ιστολόγιο Με σύνδεση από εδώ Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012Μάνος Χατζιδάκις: "Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι" http://www.theinsider.gr, 7.5.12 O Mάνος Χατζιδάκις αποδυκνύει για μια ακόμη φορά ότι ήταν μπροστά για την εποχή του και είχε μάτια και αυτιά ανοιχτά φιλτράροντας το κάθε τι που συνέβαινε και έχοντας ταχύτατα αντανακλαστικά το κατέγραφε και το παρατηρούσε. Έμπαινε σε βάθος στα φαινόμενα της εποχής και γι' αυτό κατάφερε να είναι διαχρονικός. Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο ένα κείμενό του για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Του Μιχάλη Γελασάκη από το Music Paper "Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του. Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται. Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες. Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει. Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους. (Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης). Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω. Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους). Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία. Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε. Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται. Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας. Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια. Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.
ΤΟ ΨΑΡΙ ΒΡΩΜΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ Δεν χρειάζεται κατά την γνώμη μου, υπερτροφικός κρατικός τομέας, διότι δυστυχώς ο κρατισμός ιδιαίτερα στην Ελλάδα του πελατειακού κράτους, είναι αποτυχημένος. Αλλά όχι όμως το νερό και το ρεύμα. Ήδη η ΔΕΗ που ελέγχετε από το εξευτελισμένο κράτος του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ στέλνει αλμυρά ραβασάκια για δίκτυα κ.λ.π Στον τελευταίο λογαριασμό που ήρθε προχθές στο σπίτι ήταν 171 ευρώ, και τα 52 ήταν για τα δίκτυα της ΔΕΗ , τα 58 για δημοτικά τέλη ,Δ.Φ, ΕΡΤ, ΦΑΠ. Στην Αργεντινή που έγινε ιδιωτικό το νερό την εποχή της πτώχευσης, πολλοί φτωχοί δεν είχαν να πληρώσουν και έμειναν χωρίς νερό. Εδώ στην Κρήτη που ζω, ένας νέος 30 ετών παντρεμένος έχασε την δουλειά του και πήδηξε στο κενό. Την περασμένη βδομάδα σε αγροτικές περιοχές του Ηρακλείου αυτοκτόνησαν τρις αγρότες. Αυτά μόνο μέσα σε 10 ημέρες. Όσο για τον ΟΤΕ χωρίς να κάνω τον ξερόλα γιατί να γίνει κρατικός; Εδώ λειτουργεί ο ανταγωνισμός και ο κόσμος εξυπηρετείται. Ο Ελληνικός λαός βεβαίως δεν δείχνει ώριμη συμπεριφορά σε πολλά θέματα. Όπως π.χ στην δημιουργία ΧΥΤΑ που τον θέλει πάντα μακριά από το σπίτι του και στην περιοχή του γείτονα.Ή τα προνόμια των συνδικαλιστών της ΔΕΗ που ταξίδευαν στις Μπαχάμες για «συνέδρια», η κάποιοι, από αυτούς που έγιναν υπουργοί. Το ψάρι όμως βρωμάει από το κεφάλι. Δεν γνωρίζω αν συμφωνείτε με την βίαιη ανακατανομή εισοδήματος που έγινε από το ΠΑΣΟΚ και υπόγραψε και η Ν.Δ τα δύο τελευταία χρόνια εις βάρος των φτωχότερων κοινωνικά στρωμάτων. Η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος όμως διαφωνεί γιαυτό άδειασε στις εκλογές το ΠΑΣΟΚ και την Ν.Δ ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΥΞΕΝΗΣ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Η Πολυξένη καταγόταν από την Μεσαρά Ηρακλείου. Ζούσε με τις αδελφές της σε νοικιασμένο σπίτι σε μια λαϊκή γειτονιά της πόλης. Ο πατέρας των κοριτσιών ο Μανώλης ήταν αγρότης, και τους τροφοδοτούσε με τρόφιμα και πουλερικά από το χωριό. Όταν ο Μανώλης απεφάσισε να στείλει τα παιδιά του στην πόλη ,η γυναίκα του η Μαρίκα έκλαιγε μια βδομάδα. Ο Μανώλης όμως ήταν τόσο απελπισμένος, για το μέλλον των παιδιών του στις σκληρές συνθήκες του χωριού, που δεν κάμφθηκε από τις ικεσίες της Μαρίκας του. « Που θα αφήσεις μοναχές τις κοπελιές ,να γυρίζουν στην πόλη;»-«Προκειμένου να μείνουν εδώ και να παντρευτούν χωριάτη , σαν κι εμένα και να σκάβουν όλη την ημέρα στα χωράφια, καλύτερα στην πόλη. Μήπως εκεί τους βοηθήσει η τύχη τους να καλοπαντρευτούν.» «Θα πηγαίνω τακτικά κι εγώ, να τις βλέπω θα στέλνω και τον παντρεμένο αδελφό τους τον Νικολή.»-«Ας μείνει τουλάχιστον εδώ άντρα μου, τον μικρό μας κορίτσι η Ευλαμπία.» Έμεινε η Ευλαμπία που ήταν δώδεκα χρονών, και την χρονιά εκείνη τέλειωνε το δημοτικό. Θα την έστελναν με τις άλλες αδελφές, δύο τρία χρόνια αργότερα. Τα μεγαλύτερα κορίτσια που ήταν πέντε, και στην γειτονιά που πήγαν, τις φώναζαν¨ «οι πέντε χάριτες», τακτοποιήθηκαν σε μια αυλή, σε λαϊκή συνοικία του Ηρακλείου. Εκεί έψαξαν αμέσως για δουλειά, γιατί η ανάγκη της πίεζε και δεν είχαν χρόνο για χάσιμο. Τα τρία κορίτσια η Πολυξένη, η Μαρία, και η Βαγγελιώ, μετά από ψάξιμο μιας εβδομάδας και τρέξιμο σε διάφορα μαγαζιά, βρήκαν δουλειά. Σε κομμωτήριο, σε υφασματάδικο, και σε εργαστήριο ζαχαροπλαστικής. Η Κατίνα και η Βάσω με την οικονομική στήριξη του εξαδέλφου τους Κωστή, όπου τους εγγυήθηκε ένα μικρό δάνειο, από την «Τράπεζα Κρήτης», άνοιξαν ένα μικρό μαγαζάκι, κάτι σαν κυλικείο, με τυρόπιτες, σάντουιτς, καφέδες κ.λ.π Με τους γονείς είχαν επικοινωνία μια φορά το μήνα όπου πήγαιναν με το λεωφορείο της γραμμής. Τακτικά ερχόταν για να της βλέπει, πότε ο πατέρας τους και πότε η μητέρα τους. Όταν επέστρεφαν στο χωριό ο γονείς, σχεδόν πάντα είχαν υγρασία στα βλέφαρα τους. Ο αδελφός των κοριτσιών ο Νικολής, είχε αγοράσει με δόσεις ένα μικρό αγροτικό αυτοκίνητο. Είχε βγάλει άδεια από την νομαρχία, και πουλούσε τα προϊόντα του στην λαϊκή του Ηρακλείου. Ο Νικολής περνούσε από το σπίτι των κοριτσιών δύο φορές την βδομάδα. Γευμάτιζε μαζί τους, όταν τέλειωνε την δουλειά από την λαϊκή. Πήγαινε πάντα ξεφυσώντας λαχανιασμένος, στο σπίτι των κοριτσιών, φορτωμένος με φρούτα και λαχανικά. Μερικές φορές έφερνε μαζί του από το χωριό, το τρίχρονο αγοράκι του τον μικρό Μανώλη. Οι θείες του το λάτρευαν το παιδί, γιατί εκτός από το πατέρα τους και τον αδελφό τους ήταν ο πρώτος «άντρας» στην οικογένεια .Η Πολυξένη τότε ήταν κορίτσι γύρω στα είκοσι τρία, όταν γνώρισε τον Παύλο έναν νεαρό χαμηλόβαθμο στρατιωτικό, ο οποίος υπηρετούσε στην σχολή εφέδρων αξιωματικών Ηρακλείου. Η Πολυξένη ήταν μια κούκλα. Είχε ύψος γύρω στο ένα και εβδομήντα, καλλίγραμμες γάμπες, μάτια πράσινα μακριά μαλλιά και καλοσχηματισμένη μυτούλα. Ο νέος που όπως είπαμε τον έλεγαν Παύλο, ήταν κοντύτερος της, με καμπυλωτή μύτη και γουρλωτά μάτια. Δεν ταίριαζαν στην εμφάνιση, αλλά όπως λένε στο νόμο της φυσικής τα αντίθετα έλκονται. Ερωτεύτηκαν οι νέοι και ο Παύλος έστελνε ραβασάκια με καρδούλες στην Πολυξένη στο κομμωτήριο όπου εργαζόταν. Ίσως η Πολυξένη να σκέφτηκε και το συμφέρον της. Σου λέει¨ «Αν τα φτιάξω μαζί του και παντρευτούμε τουλάχιστον αυτός, θα έχει μια μόνιμη δουλειά, και θα μπορούμε να κάνουμε οικογένεια.»Βγήκαν ραντεβού μερικές φορές, και τους βγήκε ξινό. Κάποιος ως φαίνεται συγγενής ή γείτονας, τους είδε μαζί και ειδοποίησε τους γονείς και τον αδελφό της. Η οικογένεια ήταν πολύ αυστηρών αρχών σύμφωνα και με τα ήθη της εποχής. Ένα απόγευμα ο Παύλος βρέθηκε με σπασμένα τα πλευρά από το ξύλο σε ένα χαντάκι. Ένας παράγοντας της πόλης συγγενής του πατέρα της Πολυξένης μεσολάβησε στον διοικητή της ΣΕΑΠ και μετάθεσαν τον Παύλο στην άλλη άκρη της Ελλάδος όπου χάθηκαν τα ίχνη του. Την Πολυξένη την πήρε πίσω ο πατέρας της στο χωριό για ένα χρόνο. Για να την επιβλέπει , και για να ξεχάσει τον Παύλο. Η κοπέλα στην αρχή μαράζωσε. Με τον καιρό οι δικοί της την έπεισαν ότι ο Παύλος δεν την αγαπούσε πραγματικά, αλλά ήθελε να περάσει τον καιρό του μαζί της. Η απόδειξη ήταν ότι εξαφανίστηκε χωρίς να θελήσει ποτέ να έχει επαφή μαζί της. Επειδή η Πολυξένη ήταν ισχυρός χαρακτήρας άντεξε , στον χωρισμό και ξαναβρήκε με τον καιρό την σειρά της. Όταν ξεχάστηκε το πράγμα ο πατέρας στέλνει πίσω στην πόλη την Πολυξένη στην παλιά της δουλειά, στο κομμωτήριο. Η ίδια είχε μαζέψει με οικονομίες μερικά χρήματα έβαλε και ο πατέρας της τα υπόλοιπα και λίγο αργότερα, της άνοιξε ένα μικρό κομμωτήριο στην συνοικία της Θερίσου. Η ζωή πήρε κανονικά τον ρυθμό της. Η μητέρα της όταν ερχόταν από το χωριό την πίεζε να παντρευτεί, «για να πάρουν σειρά και οι αδελφές της» όπως της έλεγε. Kάποιο ωραίο πρωινό της άνοιξης που τα λουλούδια ήταν ολάνθιστα στις αυλές ήρθε στο χωριό και βρήκε τον πατέρα της Πολυξένης ο ανιψιός του ο Στράτος. «Θείε Μανόλη του είπε γνωρίζω ένα καλό και άξιο παιδί με καταγωγή από την Κρήτη.» «Μένει όμως στην Αθήνα.» «Θέλεις να του μιλήσω για την Πολυξένη το καλοκαίρι που θα έρθει για διακοπές;» «Να του μιλήσεις παιδί μου, να τον γνωρίσουμε κι εμείς να δούμε τι καπνό φουμάρει.».Όταν έφθασε ο γαμπρός το καλοκαίρι, έκανε τα μπάνια του στην περιοχή της Χερσονήσου. Με την ευκαρία των διακοπών είδε και την Πολυξένη. Συνοδεία πατέρα αδελφού και ξαδέλφου. Του άρεσε η νύφη, της άρεσε ο γαμπρός και η συνέχεια στο σπίτι του πατέρα στο χωριό τους. «Νικολής» ¨ «Πατέρα ο γαμπρός θέλει να αρραβωνιαστεί την Πολυξένη μας, και να την πάρει μαζί του στην Αθήνα.» «Συμφωνείς πατέρα;» Ο πατέρας είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στην κρίση του γιού. «Τι λες εσύ παιδί μου;» Εγώ δεν συμφωνώ πατέρα. Άμα την πάρει μαζί του στην Αθήνα, θα την μαλάσει εκεί μερικό καιρό.» «Κι αν μετανοήσει και την στείλει πίσω;» Πως θα σταθούμε ύστερα εμείς στο χωριό;» Ο πατέρας του το σκέφθηκε κούνησε καταφατικά το κεφάλι του, και είπε στο Νικολή να απαντήσει αρνητικά. Ο υποψήφιος γαμπρός πήρε αρνητική απάντηση και έγινε καπνός. Τι δυστυχία να είναι τόσο αυστηρά τα ήθη στην Κρήτη; Είχαν περάσει πέντε χρόνια από την εποχή που ο Παύλος έφυγε κλοτσηδόν με μετάθεση για τον νομό Έβρου. Ο χρόνος όμως σβήνει τις πληγές. Όταν η υπηρεσία χρειάστηκε τον Πάυλο στο Ηράκλειο αποφάσισε να επιστρέψει όπως επιστρέφει ο δολοφόνος «στον τόπο του εγκλήματος.» Μια ημέρα του Μαγιού ολοφώτεινη εκεί που χάζευε μια βιτρίνα ανδρικών νεωτερισμών, συνάντησε την Πολυξένη τυχαία στον δρόμο. Στην αρχή ήταν μουδιασμένοι και οι δύο. Όταν συνήλθαν έδωσαν ραντεβού για την επομένη στο πάρκο «Γκρέκο.» Ο πρώτος τους έρωτας , άρχισε να φουντώνει ξανά. Ήταν και δύο νέοι και μόνοι ακόμη, στη ζωή. Ίσως και να υπήρχε μέσα τους ζωντανή και άσβηστη έστω μια μικρή φλογίτσα, που άναψε και έγινε πυρκαγιά. Ο Παύλος καταγόταν από την Λαμία Όμως απεφάσισε να τηρήσει τα έθιμα της Κρήτης. Να κλέψει την κοπελιά. Άλλωστε ήταν και δυο τους ενήλικες. Παντρεύτηκαν με παπά και με κουμπάρο σε ένα ερημικό εκκλησάκι. Αργότερα όταν ήρθε το πρώτο τους παιδί, τους δέχθηκε και ο αυστηρός Κρητικός πατέρας μαζί, κι ο άκαμπτος αδελφός. Μάλιστα όταν είδαν πόσο αγαπούσε την Πολυξένη του ζήτησαν συγνώμη για την προηγούμενη συμπεριφορά τους. Τέλος καλό όλα καλά. Σαν ασπρόμαυρη Ελληνική ταινία .

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

ΧΑΡΑΤΣΙ ΣΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ ΚΙ ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΈΞΕΙ Είναι τόσοι πολλοί οι φόροι που έχουν πέσει στο κεφάλι μας και έχουμε χάσει τον λογαριασμό. ΕΤΑΚ του 2009, ΦΑΠ, του 2010, και του 2011, μείωση του αφορολόγητου από τις 10.500 στους ελεύθερους επαγγελματίες, και από τις 12.000 στις 5.000 στους μισθωτούς και συνταξιούχους, Επιπλέον τα μικρομάγαζα που κλείνουν κατά χιλιάδες θα πληρώσουν εκτάκτως 500 ευρώ φόρο επιτηδεύματος εκτός από τον κανονικό φόρο εισοδήματος. Είναι και η έκτακτη εισφορά 1% και 2% επί του εισοδήματος. Ακολουθεί και ο φόρος των ακινήτων μέσω της ΔΕΗ. Πριν πάθετε αποπληξία από το αδιέξοδο της φοροκαταιγίδας, θα σημειώσω κι ένα «κρυφό» φόρο ακόμη, που πληρώνουμε μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Έχω στα χέρια μου ένα λογαριασμό της ΔΕΗ με συνολική οφειλή ως «ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΙΚΟΣ» 171 ευρώ. Έχουμε και λέμε λοιπόν «¨Χρήση δικτύου μεταφοράς 8,76 λοιπές επιβαρύνσεις 0,63 χρήση δικτύου διανομής 31,47υπηρεσίες κοινής ωφέλειας 9,63 ειδικό τέλος Α.Π.Ε 8,25 Σύνολον 58,74» Σε άλλη στήλη αναγράφει για το Δήμο¨"Δ.Τ 38,78 και Δ.Φ 1,Ο6 Τ.ΑΠ 4,90 =44,74 Για την Δημόσια Ε.Ρ.Τ 9.07 Να πάρουν στα χέρια οι άνθρωποι τα καλάσνικοφ και να πυροβολούν αδιακρίτως σαν παραλογισμένοι; Ή να καταψηφίσουν τους υπεύθυνους κυβερνήτες που προξένησαν αυτή την κατάσταση; Όπλο είναι και οι εκλογές της 17ης Ιουνίου. Ας το χρησιμοποιήσουμε με σύνεση. ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΥΞΕΝΗΣ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Η Πολυξένη καταγόταν από την Μεσαρά Ηρακλείου. Ζούσε με τις αδελφές της σε νοικιασμένο σπίτι σε μια λαϊκή γειτονιά της πόλης. Ο πατέρας των κοριτσιών ο Μανώλης ήταν αγρότης, και τους τροφοδοτούσε με τρόφιμα και πουλερικά από το χωριό. Όταν ο Μανώλης απεφάσισε να στείλει τα παιδιά του στην πόλη ,η γυναίκα του η Μαρίκα έκλαιγε μια βδομάδα. Ο Μανώλης όμως ήταν τόσο απελπισμένος, για το μέλλον των παιδιών του στις σκληρές συνθήκες του χωριού, που δεν κάμφθηκε από τις ικεσίες της Μαρίκας του. « Που θα αφήσεις μοναχές τις κοπελιές ,να γυρίζουν στην πόλη;»-«Προκειμένου να μείνουν εδώ και να παντρευτούν χωριάτη , σαν κι εμένα και να σκάβουν όλη την ημέρα στα χωράφια, καλύτερα στην πόλη. μήπως εκεί τους βοηθήσει η τύχη τους να καλοπαντρευτούν.» «Θα πηγαίνω τακτικά εγώ, να τις βλέπω θα στέλνω και τον παντρεμένο αδελφό τους τον Νικολή.»-«Ας μείνει τουλάχιστον εδώ άντρα μου, τον μικρό μας κορίτσι η Ευλαμπία.» Έμεινε η Ευλαμπία που ήταν δώδεκα χρονών και την χρονιά εκείνη τέλειωνε το δημοτικό. Θα την έστελναν με τις άλλες, δύο τρία χρόνια αργότερα. Τα μεγαλύτερα κορίτσια που ήταν πέντε και στην γειτονιά τις φώναζαν¨ «οι πέντε χάριτες», τακτοποιήθηκαν σε μια αυλή, σε λαϊκή συνοικία του Ηρακλείου. Εκεί έψαξαν αμέσως για δουλειά, γιατί η ανάγκη της πίεζε και δεν είχαν χρόνο για χάσιμο. Τα τρία κορίτσια η Πολυξένη, η Μαρία, και η Βαγγελιώ, βρήκαν εύκολα δουλειά. Σε κομμωτήριο, σε υφασματάδικο, και σε εργαστήριο ζαχαροπλαστικής. Η Κατίνα και η Βάσω με την οικονομική βοήθεια του εξαδέλφου τους Κωστή και με ένα μικρό δάνειο, άνοιξαν ένα μικρό μαγαζάκι, κάτι σαν κυλικείο, με τυρόπιτες, σάντουιτς, καφέδες κ.λ.π

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

ΚΕΦΑΛΙΑ ΠΟΛΛΑ Κεφάλια πολλά καρφωμένα στους πασσάλους. Γεμάτα με καρφιά, μπουκωμένα με χαρτιά. Ήλιο δεν θα γνωρίσουν ξανά. Οσμές τριγύρω τους, και πληγές. Σκυλιά γαβγίζουν τις νύχτες. Κοράκια πετούν το μεσημέρι από πάνω με τα γαμψά τους νύχια. Τοπίο θανάτου, γυαλιά σπασμένα στο πάτωμα. Κόσμος θρυμματισμένος. ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΟΥ Δεν γνώριζε ο Βασίλης από οικονομικές κρίσεις, από μονοπώλια και τρυστ. Ζούσε σε μακρινό χωριό παρέα με την δροσιά της κληματαριάς, και τον ιδρώτα από την καλλιέργεια του μικρού δικού του αγρού. Δεν ένοιωθε να του λείπει τίποτα. Αισθανόταν πλήρης. Πλούσιος σε αισθήματα, γεμάτος από αγάπη για τους δικούς του ανθρώπους, συνηθισμένος στο λίγο και αγνό καρπό της μάνας γης που ό ίδιος έβγαζε από το χώμα με τον ιδρώτα του. Χάιδευε τις χορδές της λύρας του, και τραγουδούσε Κρητικές μαντινάδες καθισμένος στο παραθύρι , του παλιού πετρόχτιστου σπιτιού με τις καμάρες. Δεν είχε τηλεόραση, και δεν διάβαζε εφημερίδες. Είχε μια γλύκα στη ψυχή του . Και την μετέδιδε στους γύρω του, και στο καφενείο του χωριού. Ήταν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος μέσα στην άγνοια του. Πολιτισμένος με τον τρόπο του, μακριά από την ζούγκλα και το άγχος της σύγχρονης ζωής , του άστεως.
Ελλάδα, η χώρα του Φραντς Κάφκα.Του Θανάση Βασιλείου 03:05, 27 Μάιος 2012 | tvxsteam tvxs.gr/node/95700 Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών με τα αυτάρεσκα επινίκια κομματικά γαβγίσματα, κατά κοινή παραδοχή, δεν ήταν άλλο από κραυγαλέα απόδειξη της κρίσης του ελληνικού πολιτικού συστήματος εν μέσω της οικονομικής κρίσης – γεγονός που επιτείνει την οικονομική κρίση. Η ίδια κατάσταση, δυστυχώς, φαίνεται πως θα συνεχιστεί σε αυτή τη μοναδική ελληνική πρωτοτυπία μετατροπής του μετεκλογικού σκηνικού σε προεκλογικό τοπίο του Φ. Κάφκα, όπου «ο καθένας θα έχει το δικαίωμα να έχει τη δική του άποψη, αρκεί να συμφωνεί με τη δική μου». Από την άλλη, οι ίδιες εξελίξεις δείχνουν για πρώτη φορά ότι η ΕΕ έφτιαξε ένα οικοδόμημα που η ίδια δυσκολεύεται τα κατανοήσει και να το διαχειριστεί. Στο εσωτερικό, αν δούμε από μια καθαρά ιστορική οπτική τη διαδρομή των γεγονότων ενός δημόσιου βίου κατακλυσμένου από υποθέσεις σκανδάλων και διαφθοράς που σήμερα εκφράζεται με απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τα κόμματα, πέραν του κλασικού δικομματισμού, τότε μπορούμε με σιγουριά να μιλάμε για αυτό που ο Κορνήλιος Καστοριάδης είχε περιγράψει ως κατάρρευση των κριτηρίων: «Τι είναι όλη αυτή η πορνογραφία που επικρατεί στην πολιτική, στην πνευματική ζωή, τι είναι όλοι αυτοί οι απατεώνες που κυκλοφορούν και προβάλλονται συνεχώς... μιλάμε για την κατάρρευση των κριτηρίων...» Η αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες απέρριψαν την λιτότητα, μια ιδιαίτερα σκληρή οικονομική συνταγή που επεβλήθη από τους διεθνείς πιστωτές. Απέρριψαν, επίσης το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο –βλέποντας μάλιστα τις ίντριγκες των ημερών στον αγώνα της συνεχούς θεσιθηρίας. Αλλά αν κάποιος κατηγορεί την Ελλάδα, για ολιγωρίες, καθυστερήσεις, απροθυμίες, κρυφές ατζέντες, διγλωσσίες κλπ., το ίδιο θα μπορούσε να κατηγορήσει την ΕΕ, και κυρίως τους εκφραστές της επίσημης πολιτικής της. Είναι γνωστό πως η δημοσιονομική λιτότητα που επιβάλει το ευρωιερατείο γίνεται αυτοκαταστροφική. «Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι ακολουθήσαμε λάθος δρόμο. Τώρα πρέπει να αλλάξουμε ολόκληρο τον τρόπο σκέψης μας», παραδέχεται μεταξύ άλλων, ο Γάλλος οικονομολόγος, Ζαν Πολ Φιτουσί, σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα 'Ιλ Μεσσατζέρο, με την οποία απευθύνει έκκληση στους ισχυρούς της Ευρώπης, υπέρ της Ελλάδας. Ακόμα και στο Βερολίνο εμφανίζονται «αιρετικές» φωνές και προτάσεις περί αλλαγής πλεύσης του πυρήνα των μελών της Ευρωζώνης: η Ευρώπη θα πρέπει να συμβάλλει στην αποκατάσταση της οικονομικής ανάπτυξης. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι θα πρέπει να βρεθεί μια νέα ισορροπία μεταξύ λιτότητας, ανάπτυξης και αλληλεγγύης στην Ευρωζώνη. Κι αυτό, γιατί η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως «πειραματόζωο» για μια «πειθαρχημένη Ευρώπη» στον δημοσιονομικό τομέα. Και στο εξωτερικό και εντός Ελλάδας η αλήθεια είναι ότι συγκρούονται δύο κόσμοι. Την περασμένη εβδομάδα στο Σίτυ του Λονδίνου, στο συμβολικό κέντρο των διεθνών χρηματοπιστωτικών εταιρειών, μέλη του κινήματος «Occupy London» συγκεντρώθηκαν έξω από τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα δράσης του κινήματος και ύστερα από σχετικό κάλεσμα των Ισπανών «Ιndignados». «Κάτω ο καπιταλισμός» και «ο λαός πάνω από τα κέρδη» ήταν τα κυρίαρχα συνθήματα των συγκεντρωμένων. Εδώ, ο λαός αντιστέκεται και πιέζει, ενώ έξω οι δανειστές φαίνεται πως δρουν, οχυρώνονται και αποφασίζουν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο θυμός και η αγκυλωμένη σκέψη, ένθεν κακείθεν, δεν συνιστούν πολιτική. Όσες φορές και εάν ψηφίσουν οι Έλληνες κατά της λιτότητας, πιθανώς να μην μπορέσουν να την αποφύγουν. Και οι πολιτικοί, ίσως να μην καταλάβουν ποτέ τις εντολές της ψήφου, «…σαν να έχουν οικειοποιηθεί την αποκαλυπτική ματιά της θεωρίας των συστημάτων, ακολουθούν ξεδιάντροπα ένα καιροσκοπικό σενάριο: ο πραγματισμός τους καθοδηγείται από δημοσκοπήσεις και είναι απαλλαγμένος από κάθε δεοντολογική δέσμευση» (Χάμπερμας). Και οι δανειστές, όσο και αν προσπαθούν να εφαρμόσουν λάθος θεραπεία, πιθανώς να μην μπορέσουν να εισπράξουν τα κεφάλαιά τους, αν πεθάνει ο ασθενής. Η Ελλάδα δεν μπορεί να βρίσκεται επί μακρόν «ανάμεσα στη Σκύλλα του δανειστή που επέβαλε την ύφεση και στη Χάρυβδη του χάους της μονομερούς αποκήρυξης του χρέους και της εξόδου από το ευρώ», όπως έγραφαν την περασμένη εβδομάδα οι Financial Times. Αυτές οι θεμελιώδεις αντιφάσεις δεν είναι βιώσιμες. Είναι αλήθεια, όπως έγραφε ο Μαρξ στη 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, πως «οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους την ιστορία, όχι όμως όπως τους αρέσει· δε τη δημιουργούν κάτω από περιστάσεις που επιλέγουν οι ίδιοι, αλλά κάτω από δεδομένες προϋπάρχουσες συνθήκες που τους μεταβιβάζονται από το παρελθόν». Αλλά, σήμερα, δεν μπορεί «η παράδοση όλων των νεκρών γενεών να στοιχειώνει σαν εφιάλτης τα μυαλά των ζωντανών». Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι οι θεωρίες σχετικά με τις ευνοϊκές επιπτώσεις της λιτότητας χαρακτηρίζονται από παραφροσύνη, αλλά πεθαίνουν εύκολα γιατί πρόκειται για «θεωρίες-ζόμπι», όπως σημειώνει ο Φιτουσί. Σίγουρα κάτι άλλο πρέπει να γίνει.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

ΠΡΟΣ ΙΔΕΟΛΟΓΟ ΔΕΞΙΟ ΨΗΦΟΦΟΡΟ Αγαπητέ φίλε της συντηρητικής παράταξης που επιμένεις να ψηφίζει Ν.Δ Καταλαβαίνω γιατί δεν έχεις διαβάσει ΜΑΡΞ λόγω αλλεργίας στην αριστερά. Δεν διάβασες ούτε ΚΕΥΝΣ που έσωσε τον καπιταλισμό από την ύφεση -συγνώμη -πτώση την δεκαετία του 30; Αυτός τουλάχιστον είχε και τον τίτλο του σερ της αυτού μεγαλειότητας. Μόνο Σουμπέτερ διαβάζεις ,και Χάγιεκ {δημιουργική καταστροφή} και Μίλτον Φρίντμαν γκουρού της σχολής του Σικάγου και εμπνευστή στο “Δόγμα του σοκ” που πρωτοεφαρμόστηκε από την δικτατορία της Χιλής το 73, από την δικτατορία της Αργεντινής, και από αυταρχικά καθεστώτα της Ασίας; Ώστε επικροτείς τις ανάλγητες αυτές πολιτικές,και σε ενοχλεί η μετριοπαθής αριστερά που θέλει να της αλλάξει; Δεν καταλαβαίνω γιατί είσαι τόσο πεισματάρης; Μήπως πιστεύεις ότι θα σου πάρουν το σπίτι όπως φοβίζει τους ανθρώπους ο Σαμαράς; Δεν σου το πήρε ακόμη η τράπεζα, που σου μείωσαν το μισθό , το ΠΑΣΟΚ κι η Ν.Δ που συμφώνησε με τους δεκάδες φόρους που έβαλαν και τώρα έχασες και σπίτι και δουλειά; ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Όταν ο Κον Μπεντίτ απολάμβανε την επανάσταση και την… ερωτική ανάταση Αναρτήθηκε από admin στις 26/5/12 • Κατηγοριοποιήθηκε ως Ειδησεις • 12 views Τι έκανε ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, τέτοιες ημέρες, τον «πυρακτωμένο» Μάιο του 1968; Παρέμενε κεντρικό πρόσωπο της φοιτητικής εξέγερσης, χωρίς όμως να βρίσκεται στη Γαλλία. Διαδραμάτιζε μάλιστα σημαντικότερο ρόλο, ακριβώς επειδή… απουσίαζε! Ήταν Τετάρτη, 22 Μαϊου του ’68, όταν ο Κον Μπεντίτ, εκ των ηγετών του κινήματος των φοιτητών, έφυγε από τη χώρα. Πήγε στη Γερμανία και την Ολλανδία, προκειμένου να μιλήσει σε σπουδαστές των δυο χωρών για τα γεγονότα στο Παρίσι. Η γαλλική κυβέρνηση άδραξε την ευκαιρία: Αξιοποιώντας τη γερμανική υπηκοότητα του «κόκκινου Ντάνι», του αφαίρεσε την άδεια παραμονής στη χώρα. Λανθασμένη αποδείχθηκε αυτή η κίνηση της κυβέρνησης Ντε Γκολ: Προκάλεσε μεγάλη οργή και μετατράπηκε σε έναυσμα απότομης αναζωπύρωσης του φοιτητικού κινήματος, το οποίο εκείνες τις ημέρες έδειχνε να ασθμαίνει και να παραχωρεί την πρωτοβουλία στην – προσκείμενη στο γαλλικό Κομουνιστικό Κόμμα- συνδικαλιστική οργάνωση CGT. Το … πρόωρο «αντίο ντε Γκολ!» Από το απόγευμα της 22 Μαϊου μέχρι τις πέντε το πρωί της επόμενης ημέρας, 5.000 φοιτητές συγκρούονταν με την αστυνομία. Τα πράγματα αγρίεψαν περισσότερο στις 24 Μαϊου. Δεκάδες χιλιάδες νέοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν ήταν φοιτητές, συγκεντρώθηκαν στο σιδηροδρομικό σταθμό Λιόν, στο Παρίσι, διαμαρτυρόμενοι για την απαγόρευση εισόδου στη Γαλλία που είχε επιβληθεί στον Κον Μπεντίτ. Στις οκτώ το βράδυ ο πρόεδρος Ντε Γκολ εκφώνησε διάγγελμα προς τον γαλλικό λαό. Ανήγγειλε δημοψήφισμα, ζητώντας μεγαλύτερη ενίσχυση των εξουσιών του, με στόχο –όπως είπε- την «ανανέωση». «Σε περίπτωση που το αρνηθείτε, είναι αυτονόητο ότι δεν θα διατηρήσω το αξίωμα μου», κατέληξε. Η φράση του αυτή προκάλεσε παραλήρημα χαράς στις τάξεις των νέων που είχαν συγκεντρωθεί στο σταθμό Λιόν. Χιλιάδες έβγαλαν τα μαντίλια τους και τα κουνούσαν, φωνάζοντας εν χορώ «Αντίο Ντε Γκολ! Αντίο Ντε Γκολ!». Μια πολύ άγρια, αιματηρή νύχτα… Η νύχτα που ακολούθησε ήταν η βιαιότερη του γαλλικού Μάη. Η κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να επιβληθεί πάση θυσία και είχε δώσει τις … ανάλογες εντολές στην αστυνομία. Οι εξεγερμένοι ήταν αποφασισμένοι να αντιδράσουν. Δυο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Στο Καρτιέ Λατέν, έκρηξη χειροβομβίδας σκότωσε το νεαρό Φιλίπ Ματεριόν. Ο αστυνομικός Ρενέ Λακρουά σκοτώθηκε, όταν έπεσε πάνω του καμιόνι που έριξαν διαδηλωτές προς τη πλευρά «οργάνων της τάξης», για να τερματίσουν την καταδίωξη. Τόσο έκρυθμη ήταν η κατάσταση, ώστε το Σάββατο, 25 Μαίου, ένα σύνταγμα αλεξιπτωτιστών μετακινήθηκε και πήρε εντολές «ετοιμότητας να επιτεθεί σε διαδηλωτές, εάν λάμβανε σχετική διαταγή»! Στις επόμενες ημέρες οι εξελίξεις υπήρξαν καταιγιστικές, τόσο στο «επιχειρησιακό», όσο και στο πολιτικό επίπεδο (θα τις δούμε σε επόμενο σημείωμα). Ο Ντε Γκολ θα εγκατέλειπε το προεδρικό αξίωμα ένα χρόνο αργότερα. Ο Κον Μπεντίτ θα καθυστερούσε αρκετά χρόνια να επιστρέψει στη Γαλλία. Ο Ντάνι και οι 7, το «φιτίλι» της 6ης Μαϊου Πότε έγινε κεντρικό πρόσωπο της εξέγερσης ο «κόκκινος Ντάνι»; Τη Δευτέρα, Μαϊου του 1968. Τότε, μαζί με άλλους επτά συναδέλφους του, παρουσιάστηκε στο πειθαρχικό συμβούλιο που συνεδρίαζε στη Σορβόνη. Είχε κληθεί να «δώσει εξηγήσεις» για τη φοιτητική αναταραχή που επικρατούσε από το Νοέμβριο του 1967. Συνέβαινε όμως κάτι ασυνήθιστο: Τους οκτώ «κληθέντες» συνόδευε πλήθος … 3.000 φοιτητών. Όταν οι οκτώ μπήκαν στην αίθουσα, τα CRS – τα γαλλικά ΜΑΤ- όρμησαν να διαλύσουν το πλήθος. Αυτό ήταν… Από την ημέρα εκείνη το Παρίσι άρχισε να βιώνει αυτό έμελλε να μείνει στην ιστορία ως «γαλλικός Μάης». Τις διαδηλώσεις, τις αστυνομικές επιθέσεις, τις συγκρούσεις, τα οδοφράγματα, τα συνθήματα. Κάποια στιγμή μάλιστα, στο πρώτο δεκαήμερο του μήνα, οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων του Παρισιού έβλεπε με τεράστια συμπάθεια τη φοιτητική εξέγερση. Αυτό ήταν βεβαίως στοιχείο των πρώτων ημερών της αναταραχής, φόβισε όμως την κυβέρνηση. «Οι Γάλλοι έχουν ένα Γαβριά του Ουγκό μέσα τους» «Τα οδοφράγματα γαργαλούν τον Γαβριά που κοιμάται μέσα στον κάθε Γάλλο από τα χρόνια του Δημοτικού σχολείου και της δημοκρατικής διαπαιδαγώγησης από τα γραπτά του Βίκτωρος Ουγκό», έγραψε στη Liberation ο δημοσιογράφος Λοράν Ζοφρέν, ερμηνεύοντας την απήχηση που είχε το κίνημα των φοιτητών. Φυσικά όλοι έχουν κι έναν προσωπικό τρόπο να βιώνουν τα σημαντικά γεγονότα, ιδίως όταν πρωταγωνιστούν σε αυτά. Σε εποχές κατά τις οποίες τα κοινωνικά κινήματα χρωματίζονταν και από το ζητούμενο -ή ήδη …κατοχυρωμένο – της σεξουαλικής απελευθέρωσης, δεν προκαλούν εντύπωση όσα έγραψε αργότερα ο Κον Μπεντίτ στο βιβλίο του «Το Μεγάλο Παζάρι»: «Πριν από το Μάη, στις σχέσεις μου με τις γυναίκες ή τους συντρόφους είχα τεράστιες δυσκολίες. Μετά το Μάη, πολύ λιγότερες. Αυτή είναι μια ζωντανή πείρα πολύ ενδιαφέρουσα για ένα άτομο. Επειδή είναι δοσμένο ότι η σεξουαλικότητα είναι ένα από τα άλυτα ζητήματα σε μια καπιταλιστική κοινωνία, έχω ανάγκη από αυτήν την υπεροχή». Ακόμη: «Οι νύχτες των οδοφραγμάτων αχρήστευσαν πάρα πολλούς ψυχαναλυτές. Χιλιάδες άνθρωποι αισθάνθηκαν την επιθυμία να φιληθούν και να αγαπηθούν». «Πράσινο», συντροφικό δηλητήριο… Δεκαετίες αργότερα, θυμήθηκε αυτές τις αράδες του βιβλίου ένα στέλεχος των γερμανών Πράσινων, που εξοργίστηκε επειδή ο ομοϊδεάτης Κον Μπεντίτ είχε ταχθεί υπέρ των βομβαρδισμών στη Σερβία. Θυμήθηκε και … ειρωνεύτηκε: «Νομίζω ότι ο Ντανιέλ απολαμβάνει να αναιρεί διαρκώς τον εαυτό του, το παρελθόν του κι αμφιβάλλω αν όντως έχει συνειδητοποιήσει τι πραγματικά υπήρξε. Να, παρ’ τε παράδειγμα το βιβλίο του. Ηγήθηκε μιας εξέγερσης που λίγο έλειψε να αλλάξει την Ευρώπη και η οποία άλλαξε άρδην τον τρόπο που σκέφτονται οι Ευρωπαίοι. Κι ο Ντανιέλ τι δείχνει πως νομίζει; Ότι απλώς πρόσφερε στον εαυτό του την ευκαιρία να γοητεύει γκόμενες – κάτι που νωρίτερα δεν κατάφερνε και τόσο. Μα αν η εξέγερση είναι τόσο αφροδισιακή, τότε γιατί διάλεξε να τα πηγαίνει καλά με την εξουσία;» Πολιτικός παράγοντας δύο χωρών Η πολιτική «σταδιοδρομία» του Κον Μπεντίτ μοιράστηκε ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία. Το 1989 εκλέχτηκε δήμαρχος Φρανκφούρτης και το 1994 βουλευτής με τους Πράσινους της Γερμανίας. Λίγα χρόνια αργότερα ηγήθηκε των Πράσινων της Γαλλίας και το 2002 έγινε Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Πράσινων στην Ευρώπη. Τον Ιούνιο του 2009, στη Γαλλία, συμμετείχε στις Ευρωεκλογές, ως επικεφαλής ου συνδυασμού «Ευρώπη-Οικολογία». Ο συνδυασμός απέσπασε το ουδόλως ευκαταφρόνητο 16,3% του εκλογικού σώματος. Τον Μάϊο του 2012, ο «κοκκινοπράσινος» Ντάνι απέδειξε κάτι: Όσες μεταλλάξεις κι έχει υποστεί, διατηρεί την ικανότητά του να βρίσκεται σε μία χώρα και να προκαλεί … πανδαιμόνιο σε άλλη, όπως είχε συμβεί και τον Μάϊο του ’68. Τούτη τη φορά, η επιβεβαίωση αυτής της ικανότητας δεν είχε φόντο τα οδοφράγματα. Αρκούσαν τα μικρόφωνα της συνέντευξης τύπου που έδωσε στο Στρασβούργο και η οποία τον κατέστησε πρόσωπο των ημερών … στην Ελλάδα. Γνωστός ο λόγος: Χαρακτήρισε «τρελό και ηλίθιο» το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι κατά καιρούς θέσεις του για την ελληνική κρίση Πόσο συμβατή ήταν αυτή η τοποθέτηση προς τις προγενέστερες απόψεις που έχει εκφράσει ο Κον Μπεντίτ για την ελληνική κρίση; Ο προσεκτικός παρατηρητής θα παρατηρήσει ότι σε ορισμένες θέσεις ο Ντανιέλ παραμένει σταθερός. Πχ ζητούσε και ζητά μείωση των ελληνικών στρατιωτικών δαπανών. Έχει πει μάλιστα ότι η ΕΕ θα πρέπει εν ανάγκη να εγγυηθεί -εκείνη- τα σύνορα της Ελλάδας. Έχει τονίσει, επίσης, ότι είναι εξωφρενικό και ανήθικο ορισμένες χώρες να «στραγγαλίζουν» οικονομικά την Ελλάδα και ταυτοχρόνως να φιλοδοξούν να της πουλήσουν οπλικά συστήματα. Ευδιάκριτες όμως είναι και οι διαφορές. Τώρα ζητά «τροποποιήσεις στο Μνημόνιο, αλλά δίχως να αναιρεθούν οι απαραίτητες (σ. σ. δηλαδή οι ήδη εξαγγελθείσες) μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα». Τον Οκτώβριο του 2011, σε συνέντευξή του στη δημόσια αυστριακή Ραδιοφωνία, έλεγε πως χρειάζονταν άλλες μεταρρυθμίσεις, «αποδεκτές από την ελληνική κοινωνία», διότι αλλιώς «τίποτε δεν θα τελεσφορούσε». Τότε που οι «τρελοί» βρίσκονταν … στην Κομισιόν Εντυπωσιακότερες, πάντως, είναι οι διαφορές στην επιλογή του … βασικού αντιπάλου. Ας θυμηθούμε: Άνοιξη 2010: «Είστε τελείως τρελοί» φώναζε ο Κον Μπεντίτ, αλλά αποδέκτες δεν είναι οι … ΣΥΡΙΖΑίοι. Είναι οι παράγοντες της Κομισιόν και οι εκπρόσωποι κρατών – μελών της ΕΕ, στο Ευρωκοινοβούλιο. Ήταν … τρελοί, διότι υποχρέωναν την ελληνική κοινωνία να υποστεί παράλογες θυσίες. Αυτό έλεγε τότε ο «κοκκινοπράσινος Ντάνι» και συνέχιζε ακάθεκτος: «Αυτό που ζητάτε από την κυβέρνηση Παπανδρέου είναι σχεδόν αδύνατο (…). Πρέπει να δημιουργήσουμε συνοχή. Αυτό δεν διατάσσεται. Θα δείτε στην Ισπανία και την Πορτογαλία,αν υπάρχουν προβλήματα (…). Κερδίσαμε χρήματα σε βάρος της Ελλάδας. Είναι απαράδεκτο. Έχω την εντύπωση ότι στις κυβερνήσεις τώρα εξετάζουν πώς θα βγάλουν χρήματα σε βάρος της Ελλάδας». Τον Οκτώβριο του 2011 ζητούσε άρση του τραπεζικού απορρήτου στην Ευρώπη, ώστε «να εντοπιστούν 200 έως 300 δισεκατομμύρια ευρώ που υπολογίζεται ότι έχουν φυγαδευτεί από Έλληνες στο εξωτερικό». Τόνιζε ακόμη πως καμία χώρα, ούτε η ίδια η Γερμανία, δεν θα κατόρθωνε να μειώσει το έλλειμμα από 10% σε 6% μέσα σε ένα έτος. Οι «νεοφιλελεύθεροι Ταλιμπάν» και … όσα «χρωστούν οι Γερμανοί» Τον Ιανουάριο του 2012 υπογράμμιζε πως η Ελλάδα δεν χρειαζόταν «ύπατο». Επί λέξει: «Η πρόταση του Κάουντερ για την αποστολή ενός αρμοστή στην … ελληνική επαρχία είναι φυσικά ανώμαλη. Το πραγματικό ζητούμενο είναι η μετάδοση τεχνογνωσίας, όχι επιτήρηση. Ο όποιος … ύπατος θα αποτύχει οικτρά, ο αλληλέγγυος υποστηρικτής θα επιτύχει». Το Φεβρουάριο του 2012 ο Κον Μπεντίτ ήχησε ως … Μανώλης Γλέζος: «Οι Γερμανοί πρέπει να θυμηθούν αυτά που έκλεψαν από την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Αν υπολογίσουμε τους τόκους, οφείλουν 81 δισεκατομμύρια ευρώ. Εάν αναγκάσετε ένα λαό να γονατίσει, ας είστε ειλικρινείς μαζί του». Τότε ήταν επίσης που επιτέθηκε στους «νεοφιλελεύθερους Ταλιμπάν της ΕΕ, οι οποίοι επιμένουν ότι η Ελλάδα πρέπει να κόψει συντάξεις αντί για αμυντικές δαπάνες, για να καλύψει την τρύπα των 325 δισεκατομμυρίων ευρώ». Στον απόηχο όλων αυτών, τον Μάϊο του 2012, ο «κόκκινος Ντάνι» θύμισε τον … γαλάζιο Αντώνη. Τον Σαμαρά, βεβαίως. Πολύχρωμος ο Ντάνι- λες και κουβαλά όλα τα χρώματα της Ίριδας… iefimerida.gr