ΝΟΗΜΑ
Η ζωή υπάρχει είναι εδώ.
Μας χαιρετά κουνώντας μας
κάθε ημέρα με νόημα
το μαντήλι.
Είναι δικά μας, τα λάθη μας.
Οι αγωνίες μας.
Οι έρωτες μας, οι λαχτάρες μας.
Η πορεία μας χαράσσεται
στης μνήμης τα κιτάπια.
Κάποτε θα μας ερωτήσει.
Αν ήταν συναρπαστικό το ταξίδι.
Αν βρήκαμε νόημα στην ζωή μας.
Με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή
στο χέρι.
Θα προσθέσει τα συν και τα πλιν.
Τότε θα δούμε τι θα μείνει.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΛΟΓΙΑ
Δεν μπορώ πια.
Δεν αντέχω τις παλαβομάρες
σας.
Όλο λόγια είστε .
Από έργα τίποτα.
Μην θίξεται τον φίλο σας.
Τον συγγενή σας τον τάδε
κολιτό σας, τον βήτα
που έχει
"μπάρμπα στην κορώνη."
Μεταξύ ούζου και μεζέ
θα ασκήσετε ξανά
την μονότονη
και κουραστική κριτική σας.
Ότι οι άλλοι φταίνε που¨
"δεν έχει τετραγωνιστεί ο κύκλος."
Ο κόσμος καίγεται κι εσείς
στην αταβιστική κοσμάρα σας.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

                                                 ΝΑΙ   ΜΠΟΡΟΥΜΕ
Μήπως δεν μπορούμε να μονοιάσουμε ως Έλληνες και χρειαζόμαστε ξένους να μας επιβλέπουν; Η νεότερη Ελληνική ιστορία από την επανάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας -απελευθέρωσης και εντεύθεν είναι γεμάτη από εμφυλίους πολέμους, στάσεις βασιλικές παρεμβάσεις και πραξικοπήματα. Δεν θυμίζουμε πολιτισμένη Ευρώπη αλλά τριτοκοσμική χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας.Οι κοινοβουλευτικοί μας εκπρόσωποι με τις "κυβερνήσεις μας" κατάντησαν την Ελλάδα ικέτιδα στα Ευρωπαϊκά σαλόνια.Νομίζετε ότι οι στυγνοί δυτικοευρωπαίοι θα μας λυπηθούν; Καρφί δεν τους καίγεται για τους Έλληνες. Γι`αυτούς υπάρχουν χώρες μεγάλες και ισχυρές και χώρες μικρές και ανυπόληπτες όπως η Ελλάδα.Άλλωστε το γνωρίζουν διότι εκείνοι μας μετέφεραν τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό στον τόπο που γεννήθηκε.Ότι εδώ γεννήθηκε η τραγωδία. Και η Ιφιγένεια {Ελλάδα}όπου θυσιάζεται για να φυσήξει ούριος άνεμος στα Ευρωπαϊκά ταμεία.
Τα πράγματα είναι έτσι μα έτσι δεν θα πάνε.Αρκεί να το θελήσουμε να αρχίσουμε με μπροστάρηδες τις νέες γενιές, πάνω στα χαλάσματα του κράτους μια νέα αρχή. Σε σύγχρονες βάσεις. Ενός κράτους δικαίου και κοινωνικής δικαιοσύνης..
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΠΟΥ ΠΑΣ;
Που πας διαβάτη μέσα στην βροχή;
Όταν κρατάς την κάπα σου στον ώμο
και άσκοπα τριγυρνάς εδώ και εκεί;

Έζησες την ημέρα;
Αν δεν έχεις αναρωτηθεί
είσαι ηττημένος
από το ίδια τη ζωή.
Γιατί πεζός διασχίζεις
τις πλατιές λεωφόρους
και τα στενά μονοπάτια σφυρίζοντας
αδιάφορα;

Σσσσ...
Μην κτυπάς διαβάτη τα κρόταλα
με δύναμη.
Ακούγονται οι υποχθόνιες φωνές.
Πλησιάζει η σκιά του θανάτου.
Πάρε στο χέρι την φυσαρμόνικα
και άρχισε ένα μελωδικό σκοπό.
για να αγκαλιάσεις γλυκά
την φθαρτή ύπαρξη σου.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΗΠΩΣ;
Υπάρχω ή δεν υπάρχω;
Μπορεί και να είμαι αόρατος.
Να είμαι αέρας, φως, ή σύννεφο.
Δεν υπήρξα ποτέ δεν έζησα.
Δεν με άφησαν να γεννηθώ.
Μήπως όμως γεννήθηκα;
Αναπνέω και δεν το γνωρίζω;
Υπάρχω, ή κείτομαι βαθιά στο χώμα;
Ιδού η απορία. Θα μου την λύσει
κανείς;
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΔΙΗΓΗΜΑ
ΜΙΑ ΑΧΤΙΔΑ ΦΩΤΟΣ ΣΤΟ ΗΜΙΦΩΣ
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Η κουζίνα ήταν μικρούλα.Περίπου εφτά με οχτώ τετραγωνικά.Στην γωνία υπήρχε ένα ξύλινο κρεβάτι που κοιμόταν η γιαγιά. Ψηλά στον τοίχο κρεμόταν ένα κρεμαστό μακρόστενο πράμα με συρμάτινο δίχτυ καμωμένο από λαμαρίνα όπου έβαζε η μάνα τα τρόφιμα και αν υπήρχε και περίσσευε το ψωμί. Εμείς τα παιδιά το ονομάζαμε "κλουβί γιατί έμοιαζε λίγο με το κλουβί των πουλιών.¨Ο νεροχύτης ήταν μικρός και πάνω του κρεμόταν ένα άλλο στρογγυλό τσίγκινο κουτί μ`ένα βρυσάκι που έτρεχε νερό όπου έφερναν τα κορίτσια από την κοινή βρύση στην πλατεία της συνοικίας και όταν το άνοιγες έτρεχε στο νεροχύτι για να πλένουμε το πρόσωπο μας και τα χέρια μας..Λουτρό είπατε; Τι λέτε καλέ.Υπήρχε ευτυχώς έξω από την κουζίνα ένα μικρό αποχωρητήριο χωρίς λεκάνη, χωρίς χαρτί υγείας χωρίς καζανάκι για νερό. Ένας κουβάς και μία τρύπα μονάχα, που οδηγούσε σ`ένα βόθρο στην αυλή. Βελτιωμένη κατάσταση γιατί στα χωριά δεν είχαν οι κάτοικοι καθόλου αποχωρητήρια όταν ήμουν παιδί.Το μικρό σαλόνι είχε μπουφέ τραπέζι και λίγες καρέκλες.Στην άκρη κοιμόταν ο πατέρας.Η μητέρα δεν ήθελε να την πλησιάζει γιατί με την πρώτη έπιανε λέει παιδί.Στην μικρή κρεβατοκάμαρα υπήρχε σρίμωγμα των παιδιών που κοιμόταν το ένα πάνω στο άλλο.Αγόρια και κορίτσια κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο μαζί και η μητέρα.Δραματική ήταν η κατάσταση των πραγμάτων στην οποία βίωναν οι φτωχές οικογένειες στην δεκαετία του 1950-60.
Η ελπίδα όμως πεθαίνει τελευταία.Οι δυσκολίες δυναμώνουν τους ανθρώπους γιατί συσπειρώνουν όλες τις δυνάμεις τους για να τις αντιμετωπίσουν. Στην Ελλάδα εκείνης της εποχής όπου δεν υπήρχε δωρεάν παιδεία όπου ο αναλφαβητισμός στην ύπαιθρο καλά κρατούσε, και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν είχε πρόσβαση στην γνώση και στην εκπαίδευση, οι αγώνες ήταν σκληρή για μια αληθινή ζωή γεμάτη πόνο πίκρα και δάκρυα αλλά και ελπίδα για ανάσταση.

 

ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΞΥΠΝΗΣΑΜΕ
Διάβαζα κάθε ημέρα την παλιά "Ελευθεροτυπία" και είχε προτείνει εκτός από τον Μίκη Θεοδωράκη, {την συνεκμετάλλευση των υδρογοναθράκων του Αιγαίου} και ο τότε διευθυντής της Σεραφείμ Φυντανίδης σε άρθρο του. Για να μην μαλώνουμε με τους Τούρκους και να μας αφήσουν να τους συνεκμεταλλευτούμε. Σε μια ιδανική κοινωνία κοινοκτημοσύνης όπου όλοι οι άνθρωποι θα ήμασταν αδέρφια και αδερφωχτοί θα μπορούσε να γίνει.
Και ύστερα ξυπνήσαμε.
ΛΑΪΚΗ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ
Γιατί ανεβαίνει συνεχώς η δυσαρέσκεια των λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ψηφίζουν κόμματα λαϊκίστικα που υπόσχονται μαγικές λύσεις; Η κρίση του καπιταλισμού με την μεγάλη ύφεση, η αύξηση των ανισοτήτων βορά νότου, η συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια, η απομάκρυνση της Ε.Ε από τους λαούς της, με υποτέλεια στα ισχυρά οικονομικά λόμπις {ομάδες} και η γραφειοκρατικοποίηση της , οι εθνικισμοί των κρατών, η απουσία αλληλέγγυων θεσμών, σπρώχνει μέρος του κόσμου να αναζητεί ακραίες λύσεις και ανατροπές σ`ένα σύστημα όπου ο πολίτης δεν εισακούγεται ως ψηφοφόρος, και βρίσκεται στο περιθώριο. Με τι ψυχή θα ψηφίσουν οι πολίτες συστημικά κόμματα όταν το σύστημα τους αντιμετωπίζει σαν αριθμούς χαρτονομισμάτων, ή σαν ανθρώπινα απορρίμματα;
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ