ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΜΕΘΕΟΡΤΙΑ
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ.Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
«Τα θεμέλια μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους
και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος. Οδυσσέας Ελύτης{ το άξιον εστί}
Το Πάσχα τελείωσε μαζί με το τριήμερο των διακοπών.
Θα ξαναγυρίσουμε πάλι στην θλιβερή πραγματικότητα του δημόσιου χρέους, και των γνωστών προβλημάτων που ταλανίζουν τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.
Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θόδωρος Πάγκαλος έδωσε συνέντευξη σε Πορτογαλική εφημερίδα και δήλωσε ότι θα έρθει και η σειρά της Πορτογαλίας με την κερδοσκοπία των σπρέντς. Πλαγιοβόλησε την πολιτική της ΓΕΡΜΑΝΊΑΣ και της συντηρητικής καγκελαρίου Αγκέλας Μέρκελ η οποία δεν επιθυμεί οικονομική ένωση της Ευρώπης, και κοινοτική αλληλεγγύη των συνεταιρισμένων κρατών, αλλά κυριαρχία της πιο άγριας μορφής των καπιταλισμού, αυτή των ασύδοτων αγορών.
Σε αυτό το παιγνίδι ισχύος κερδισμένη είναι η ισχυρότερη δύναμη, όπου δεν είναι άλλη από την Γερμανία. Αναβιώνει ο Γερμανικός Εθνικισμός ο οποίος ανέβασε τους ναζί στην εξουσία. Με την σύγχρονη μορφή της δικτατορίας των αγορών.
Δήλωσε επίσης σε συνέντευξη της « η φράου νάϊνε» όπως την αποκαλεί ο διεθνής τύπος ότι σε περίπτωση που δανείσει η Γερμανία την Ελλάδα θα την δανείσει με επιτόκιο 6,5% όσο την δανείζουν και οι αγορές. Πολλές πισώπλατες μαχαιριές δίνει τώρα τελευταία η Μέρκελ στην Ευρωπαϊκή ιδέα. Από την αρχή βέβαια όπου σχεδίασαν οι μεγάλοι {βλέπε Γερμανογαλλικός άξονας}
την αρχιτεκτονική του ενιαίου νομίσματος δηλαδή του «ΕΥΡΩ» έλεγε τότε ο Συνασπισμός της Αριστεράς, και το ΔΗΚΚΙ του Τσοβόλα, ότι αυτό το σχέδιο δεν είναι ΟΝΕ αλλά μονάχα ΝΕ. Τώρα πληρώνουν οι αδύναμες οικονομίες του νότου αυτόν τον σχεδιασμό ο οποίος απέβη εις όφελος των ισχυρών βορείο-Ευρωπαϊκών κρατών.

ΘΑΝΑΤΟΣ
Νέος αγαπούσα την ζωή. Σκεπτόμουν
πως θα την κατακτήσω την παρθένα κόρη.
Στην ωριμότητα ήρθαν κι οι σκέψεις του θανάτου.
Προσπαθώ να συμφιλιωθώ και να αγαπήσω το θάνατο.
όπως αγαπάμε τους εχθρούς μας, και όταν δεν
μπορούμε να τους εξουδετερώσουμε,
τείνουμε σε αυτούς χείρα φιλίας.

Τι είναι ο θάνατος εχθρός ή φίλος είναι;


Όταν έρθει η ώρα εκείνη θα σας στείλω μήνυμα.
από την κόλαση,
και σίγουρα θα πεθάνω για πάντα και όχι θα «φύγω»
φευγαλέα όπως «φευγιό βαφτίζουν οι
άνθρωποι τον θάνατο ξορκίζοντας τον.
Πριν πεθάνω όμως θέλω να έχω προλάβει
να ζήσω και να κατανοήσω τι σημαίνει ζωή.
Χρόνια προσπαθώ να απαντήσω
στο ερώτημα.¨ «Να ζει κανείς ή να μην ζει.»
Ακόμη βασανίζομαι για την απάντηση.
Δεν είχε μόνο ο Σαίξπηρ αυτή τη απορία.
ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
Ξεχάστηκα στου ύπνου μου τα όνειρα.
Και πίστεψα πως όλα ήταν αληθινά.
Ένα όνειρο ήταν η ζωή, ένα όνειρο μαγικό.
Όταν έκανα το πρωϊνό ντους
η πραγματικότητα με προσγείωσε.
Κατέβηκα στη γη όπου γρατζουνάει σαν αγριόγατα.
Όνειρα μου αγαπημένα σας παρακαλώ
μην γίνεται οι εφιάλτες μου.

ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΟΓΔΟΝΤΑ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΑ- διήγημα
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
«Μικραίνουν οι μέρες μικραίνουν για να στενοχωριούνται συντομότερες». Κική Δημουλά .Από τη Συλλογή «ΧΑΙΡΕ ΠΟΤΕ».
Η κυρά Σήφαινα είναι μία πολύ βασανισμένη γυναίκα. Η ηλικία της θάναι γύρω στα ογδόντα χρόνια, αλλά μοιάζει πολύ περισσότερο ίσαμε εκατό, από τις κακουχίες και τον πόνο, τον οποίο βίωσε στο διάβα της ζωής της.
Πάντα φοράει στο σπίτι μια τριμμένη ρόμπα και ένα τσεμπέρι στα μαλλιά. Το όνομα της κυράς Σήφαινας είναι Δήμητρα
μα όλοι στο χωριό το είχαν ξεχάσει, γιατί όταν παντρεύτηκε και έκανε την «μοίρα»
πήρε ευθύς και το όνομα του συζύγου της του Σήφη. Η κυρά Σήφαινα είχε γεννήσει εφτά παιδιά . Άλλα τα μόλαρε στο χωράφι , εύκολα σαν τη γουρούνα, και άλλα στο σπίτι με την κυρά μαμή του χωριού.
Το πρώτο της παιδί ένα ξανθοκάστανο κοριτσάκι, το γέννησε πριν τη Γερμανική κατοχή. Δεν είχε τροφή να φάει εκτός από άφθονα χόρτα, και δεν έβγαζε γάλα να το θηλάσει ,ώστε την έπιαναν τα κλάματα.
Να μη σας πολυλογώ η Σήφαινα που την έλεγαν και Δήμητρα, μεγάλωσε τα παιδιά της
και τα έστειλε εκείνα τα δύσκολα χρόνια, από το χωριό στη πόλη να μάθουνε τέχνες ή να εργαστούν όπου βρουν δουλειά.. Η ίδια δεν ήθελε να τα διώξει από κοντά της ,και έκλαιγε όταν έφευγαν και τα δέντρα μάραινε. Τα δέντρα αποξηραίνονταν από τον καημό τους, και πάλι με τα δάκρυα της τα μάραινε ξανά και ξανά. Παρόλα αυτά τα καημένα τα δέντρα δεν μπορούσαν να καταλάβουν τον πόνο και να μπουν στη ψυχή της Σήφαινας. Λες και θα πήγαιναν τα παιδιά πολύ μακριά, μα δεν ήταν παραπάνω από καμιά εξηνταριά χιλιόμετρα δρόμο. Όμως ό άντρας της επέμενε να πάνε στη χώρα για να ζήσουνε καλύτερες μέρες, και να μην σκλαβωθούνε στα χωράφια να δουλεύουνε από το πρωί μέχρι το βράδυ και χαΐρι και προκοπή να μη βλέπουνε.
Τέλος πάντων. Τα παιδιά της κερά Σήφαινας, όλα παντρευτήκανε και έκαναν οικογένειες με παιδιά, και απόκτησε σιγά σιγά η Σήφαινα εγγόνια και δισσέγονα.
Πάντα όμως ήταν μελαγχολική και τριγύριζε σαν άδικη κατάρα μοναχή μέσα στο σπίτι της. Συνέχεια το μυαλό της σκεφτόταν τα παιδιά της και με το παραμικρό ανησυχούσε . Ευτυχώς που οι γυναίκες σήμερα είναι μορφωμένες, εργαζόμενες και με πολλά ενδιαφέροντα ώστε όταν φύγουν τα παιδιά τους από το σπίτι να μην είναι μόνιμα θλιμμένες. Η ψυχή της ωστόσο, της κυρά Δήμητρας, άνοιγε μόνο όταν τις Κυριακές κατάφθαναν παιδιά και εγγόνια, και με την φασαρία τους έδιναν ζωή στο σπίτι, όπου είχε πιάσει αράχνες από την μοναξιά ,όπως και η ψυχή της κυρά Σήφαινας.
Όταν έφτασε σε ηλικία ογδόντα χρονών το νευρικό της σύστημα κλονίστηκε. Δεν άντεξε να ζει χώρια από παιδιά και εγγόνια. Σαν να έπαθε κάτι η ψυχούλα της. Έγινε επιθετική και τα έβαλε με το γέρο της, όπου είχαν ζήσει πενήντα χρόνια μαζί αγαπημένα χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Άρχισε να μιλάει ακατάληπτα.
Ξαφνικά κάποια στιγμή αναπάντεχα φούσκωσε ο θυμός της και πήρε ένα τσεκούρι για να τον χτυπήσει.
Ο άντρας της τρόμαξε και πήρε αμέσως τον μεγάλο του γιό στο τηλέφωνο . Ο γιός τους ο Μανόλης, ήρθε από τη πόλη και την πήρε μαζί του στο αυτοκίνητο. Την επομένη μέρα επισκέφθηκαν μαζί ένα ψυχίατρο, όπου της έδωσε φάρμακα για να ηρεμήσει. Η καημένη η κυρά Σήφαινα. Δεν κατάφερε να ηρεμήσει γιατί το πρωί ο άντρας της την βρήκε ξαπλωμένη στο κρεβάτι και ακίνητη. Είχε πιεί δύο κουτιά χάπια
και κοιμήθηκε τον αίώνιο ύπνο. Αναπαύθηκε η αγωνίστρια και βασανισμένη μάνα της υπαίθρου.
Δεν άντεξε την θλίψη να ζει μόνη της, μακριά από τα εφτά παιδιά της, τα εγγόνια
και δισέγγονα της. Να σκέφτεται ατελείωτα το παρελθόν και να μελαγχολεί.

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΡΟ
Δεν αγαπώ ιδιαίτερα την ποίηση του μέτρου .
Σέβομαι όμως κι αγαπώ όσους την υπηρετούν.
Η ποίηση για μένα είναι έφοδος στον ουρανό.
Μία έφοδος με φτερά αγγέλου .


Θέλω να πετάξω μαζί της, να συλλογιστώ,
ελεύθερα χωρίς όρους και όρια.
Με γοητεύει η πτήση προς το άπειρο του νου.
Το μέτρημα των λέξεων ,σε κάνει να
παιδεύεσαι ασκόπως και να χάνεις , τον
ειρμό σου για βαθύτερες σκέψεις και νοήματα.
Αν μπορείς βεβαίως να παράξεις ποίηση ,
υψηλών προδιαγραφών.

Ομολογώ ότι εγώ είμαι ένας ελάχιστος
ποιητής. Μου το έχει αναφέρει παρουσία
τρίτων και ένας γνωστός μου φιλόλογος.
Δεν γράφω ποίηση για αναγνώριση,
μα για να καλύψω τα κενά μου, και
να γλυκάνω το χρόνο που περνά.

Λατρεύω τους μεγάλους μας ποιητές,
τον Σεφέρη, και τον Ελύτη
τον Καβάφη, και τον Ρίτσο
τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο,

τον Εγγονόπουλο , τον Σαραντάρη.
Γεια σας, είμαι ένα μοναχικό πουλί
που κάποιες στιγμές θέλει να κελαηδήσει.

ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ και ποιητικές πινελιές
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Για να ξεφύγει η στήλη από τα βάσανα και τη θλίψη της πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας, του δημόσιου χρέους , της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας, τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, των σπρέντς {διαφορά επιτοκίου}όπου μπήκαν καταθλιπτικά τον τελευταίο καιρό στο δημόσιο λόγο , θα σας ευχηθεί χρόνια πολλά ,
και πολλές ευχές σε όλους, πιστούς και απίστους, με τον ποιητικό λόγο τον οποίο έχουμε εξοβελίσει από την καθημερινότητα μας. Όταν «σκοτώνουν» τους ποιητές και η καθημερινότητα μας καθημερινώς το κάνει, η ζωή μας γίνεται περισσότερο αδυσώπητη αβάσταχτη, χωρίς περίσκεψη και χωρίς το βασικό ανθρώπινο ερώτημα.
Γιατί ήρθαμε στην ζωή ,γιατί υπάρχουμε , και ποιό το νόημα της, αλλά και που πάμε;
«Γιέ μου σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου, πουλάκι της φτωχειάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου, πως κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω και δε σαλεύεις , δε γροικάς τα που πικρά σου λέω;
Γιόκα μου εσύ που γιάτρευες κάθε παράπονο μου, που μάντευες τι πέρναγε κάτου από το τσίνορο μου, τώρα δε με παρηγοράς και δε μου βγάζεις άχνα και δε μαντεύεις τις πληγές που τρώνε μου τα σπλάχνα»; {Γιάννης Ρίτσος- Επιτάφιος}
«Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό, αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου από τα ξένα βήματα, αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο, αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο. Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή, σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα λιθάρια, σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τα αμπέλια του, σφίγγει τα δόντια δεν υπάρχει νερό μονάχα φως, ο δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο».{Γιάννης Ρίτσος- Ρωμιοσύνη}
«Άγια του ποιήματος σιωπή σαν αργοπορημένη άνθηση του θείου προσέλευση κοντά μας». « Να με πάλι ξαπλωμένος μπροστά στη θάλασσα έτοιμος να προσμίξω την πίκρα μου με την άμμο, το αλάτι με τα παγωμένα δάκρυα, να πραϋνω τον πυρετό μου με τα κύματα». «Το ίχνος του χεριού της ένα κρίνος πάνω στην τοιχογραφία της κάμαρας».
«Όταν διαβάζουμε ποιήματα το στόμα δε μιλεί μόνο τα χείλη μας ανθίζουν όπως οι λυγμοί μέσα στο μνήμα του καθρέπτη» {Τάκης Βαρβιτσιώτης Νήματα της Παρθένου».
«Πάντοτε αγαπούσα με πάθος κάθε εκδήλωση της ζωής όμως δεν μένοιαζε ο θάνατος τώρα που με άφησες να ξαποσταίνω πλάι στο λαμπρό φως των ωραίων ματιών σου τώρα αγαπώ ακόμη περισσότερο τη ζωή και δεν θάθελα να πεθάνω πια ποτέ».
Νίκος Εγγονόπουλος {Στην κοιλάδα με τους Ροδώνες} «Ένα σπίτι για να γεννηθείς ένα δέντρο για να ανασάνεις,ένας στίχος για να κρυφτείς, κι ο κόσμος για να πεθάνεις».{Τάσος Λειβαδίτης Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου.}
«Υψώνω το σταυρό του μαρτυρίου μου, αναγκάζομαι να το πιώ κι εγώ το ποτήριο τούτο. Γολγοθάς ο αγώνας της ανθρώπινης ύπαρξης. Και πάνω που προσπαθείς ν`ανέβεις στην κορυφή, ν`ανακαλύψεις το Θεό, οι άνθρωποι σου υψώνουν τείχη ανυπέρβλητα». –«Ο ποιητής δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο με τους στίχους. Προσπάθεια κάνει για να απαλύνει τον πόνο και να ημερέψει τις ψυχές των ανθρώπων». {Μανούσος Γ. Δασκαλάκης -Ποιητικές Πινελιές}
«Είμαι αχτίνα από του ηλίου το φως. Αστέρι που λάμπει στο ουρανό.

ΤΙ ΕΝΝΟΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΥΡΙΟΙ ΠΡΩΗΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ;
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Γράφουν σε επιστολή τους στον τοπικό τύπο οι πέντε πρώην γραμματείς της Ν.Ε. του ΠΑΣΟΚ Ν. Χανίων , με την σειρά όπως υπέγραψαν¨ «Κυριακογιαννάκης Στέλιος,
Σπανουδάκης Γιώργος, Σταματάκης Μανώλης, Τσαφαράκης Μανούσος, και Χαριτάκης Γιώργος», μεταξύ των άλλων ότι¨ «Σε ότι αφορά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ αναμενόμενο ήταν το μεγάλο κρατικοδίαιτο τμήμα του, των κομματικών αξιωματούχων και μια μερίδα των κατ`επάγγελμα εκπροσώπων της λαϊκής κυριαρχίας να «ανησυχεί». Η κυβέρνηση καθυστερούσε να τους διορίσει «αξιοκρατικά» σε πολιτικές θέσεις ώστε να συνεχίσουν την ανακύκλωση τους στην εξουσία «σώζοντας» τον λαό. Η δύναμη τους είναι τόση που κάθε τόσο βλέπουμε φθαρμένα πρόσωπα των παραπάνω κατηγοριών να εμφανίζονται στο προσκήνιο , ακυρώνοντας τις προσπάθειες του πρωθυπουργού, προκαλώντας την χλεύη και την ειρωνεία των κακοπροαίρετων. Ο νομός Χανίων με πλούσιο ανθρώπινο δυναμικό στις ως άνω κατηγορίες ήταν αδύνατο να μην συμμετέχει στην πανήγυρη. Μία έντιμη και ανιδιοτελής φωνή του Γραμματέα της νομαρχιακής επιτροπής, έσπασε την ομερτά επισημαίνοντας τα γεγονότα. Η σιωπή των αμνών που ακολούθησε απέδειξε τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο πρωθυπουργός στον αγώνα του να φύγει η χώρα από το τέλμα.» Οι πρώην γραμματείς της Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Ν.Χανίων παρακάτω κριτικάρουν τα μέλη της νομαρχιακής επιτροπής και τους «κατ`επάγγελμα εκπροσώπους της λαϊκής κυριαρχίας» προφανώς εννοούν τους βουλευτές του κινήματος, αλλά και τους ¨»κρατικοδίαιτους κομματικούς αξιωματούχους» ότι δεν στήριξαν «την φωνή του έντιμου τοπικού γραμματέα» αλλά του ασκήθηκαν πιέσεις για να παραιτηθεί επειδή κριτίκαρε τους τοπικούς διορισμούς διοικητών και υποδιοικητών, στο χώρο της υγείας. Δηλαδή όσο μπορούσαν πιο κομψά οι πρώην γραμματείς του κινήματος καταγγέλλουν ότι στα ΧΑΝΙΑ οι διορισμοί δεν έγιναν σύμφωνα με τις εντολές του πρωθυπουργού με βιογραφικό και αξιοκρατικά κριτήρια, αλλά διορίσθηκαν «φθαρμένα πρόσωπα» με κομματικά κριτήρια και ότι στο τοπικό ΠΑΣΟΚ
κι αυτό είναι το πιο ανησυχητικό, επικρατεί «η ομερτά» δηλαδή ο νόμος της σιωπής τον οποίο είναι πρώτη διδάξασα η Σικελική Μαφία.
Είναι παρήγορο επειδή υπάρχουν έντιμες φωνές που ανησυχούν για το μέλλον της τοπικής κοινωνίας και γενικότερα της χώρας, και διαμαρτύρονται δημόσια για τις παλαιοκομματικές πρακτικές. Μην μιλάτε όμως γενικόλογα, θέλουμε και ονόματα κύριοι,κύριοι πρώην γραμματείς. Να πληροφορηθεί η τοπική κοινωνία ποιός ,ή ποιοί
υπονομεύουν το έργο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης. Αν δεν σπάσετε αυγά δεν γίνεται ομελέτα. Η κοινωνία προχωρεί μπροστά με συγκρούσεις.